Bussen, de markt en palmbomen op 2700 meter

Een Amerikaan hoorden wij van de week zeggen, als een Land geen treinen heeft en slechte wegen dan is het een derde wereld land. Wat een arrogantie om dat te zeggen eigenlijk.
Het openbaar vervoer is ws beter en vooral makkelijker geregeld dan in bv Nederland. Want doordat er collectivos en bussen zijn kun je meestal snel een bus vinden van A naar B. Wij vertrokken uit Popayan en moesten ergens die dag eindigen in Armanie. Maar we Wilde graag nog naar de weekmarkt in Silvia wat een dorp in de bergen is. Daar komen de Guambiano mensen uit de regio hun waar verkopen. Een inheemse groep die nog in traditonele kleding loopt. Dus de bus in Popayan naar Silva ( 1.15 uur) .  Via een paar militaire collega’s  geregeld dat onze koffers even veilig konden staan bij een kantoor zodat wij 2 uurtjes konden zwerven over de kleurrijke markt. 
Via Silvia moesten we naar Cali, dat ging niet rechtstreeks dus met een busje naar Piendamo om daar te kijken of er een bus was naar Cali (40 minuten)
In Piendamo stond er een bus die vol was en weg wilde rijden naar Cali. Na wat heen en weer gepraat lagen onze koffers achterin en zaten wij bijna op schoot bij de chauffeur maar we waren op weg naar Cali (2.5 uur)
In Cali moesten we een bus naar Armenie, daar moesten we 40 minuten wachten en konden we met een redelijk luxe bus mee voor de laatste 4 uur in de bus.
Onderweg in de grote plaatsjes stappen er her en der verkopers van waar, eten en drinken in en je hebt een natje en een droogje, ideaal. En dit alles voor omgerekend 16.30 euro voor de 4 bussen in totaal.
Als ik een retourtje woon werk verkeer heb met de trein ben ik al meer kwijt.


Onze eindbestemming was Valle de Cocora ofwel de Cocoravallei. Dit maakt deel uit van het Nationaal Park Los Nevados. De vallei behoort tot één van de meest bezochte bestemmingen in Colombia, en dat is niet voor niets. Het staat vol met de hoogste palmen ter wereld, de waspalm, de nationale boom van Colombia. Ze worden 60 meter hoog en het is adembenemend mooi in dit landschap. Het Gebied ligt tussen de 1800 en 2700 meter. De uitzichten zijn fenomenaal, je kunt er prachtig wandelen (en trailen)
Het regent hier redelijk vaak en de bomen liggen dus ook vaak in de nevel en de mist. Wij hadden enorm geluk, een blauwe lucht en zon. Zo konden we zelfs de vulkanen in de regio (met sneeuw) zien, dat komt niet vaak voor.
In 1985 werd Valle de Cocora een beschermd natuurpark om de uitstervende waspalm en de overige flora en fauna te beschermen. Ondanks dat het een van de meest bezochte gebieden is, is het echt nog rustig qua tourisme.
Het mooie dorpje Salento met zijn koloniale architectuur is dan weer wel gericht op touristen maar het is wel erg sfeervol. Er zijn fantastische koffietentjes, en ik heb er overheerlijke forel gegeten. Maar 9000 inwoners en 150 hostels/hotels zegt genoeg.
De Valle Cocora moet je echt bezoeken als je door Colombia reist. Uniek en van ongekendd schoonheid.

Posted in Reizen | Leave a comment

Dwars door de Andes, graftombes en Popayan en omstreken

Er zijn 2 gebieden in Colombia waar bijzondere opgravingen gedaan zijn, San Augustin en Tierredentro. De eerste is de meest bekende en de drukste. Daarom hebben wij gekozen voor de minder bekende in Tierradentro. De weg ernaar toe is fantastisch, dwars door de bergen. Tenminste, de uitzichten zijn geweldig, de weg is erg slecht.

Het plaatsje waar wij slapen is een klein slaperig dorp waar 3 hotels zitten die het predicaat hotel niet echt verdienen. Maar goed, we hebben een bed. De omgeving daarentegen is prachtig. Overal bergen.
Tierradentro is een heilige plaats voor afstammelingen van de oorspronkelijke inheemse bevolking. Ter ere van hun goden maakten zij diepe en complexe graven in de bergen. Deze graftombes zijn begin 20ste eeuw gevonden en kunnen nu worden bezocht.
Onze gids, Fabian is een lilliputter en hij blijkt geen enthousiast wandelaar. De grafkelders en opgravingen liggen verspreid over het gebied en je kunt er lopend komen. Zijn idee is dat wij een stuk naar boven lopen, dan terug en naar de andere kant met de auto gaan. Hij probeert ons boven  in de auto te praten, als ik vraag hoe ver het nog lopen is zegt hij 2 uur. Ik vraag hoe we dan lopen en hij wijst het aan. Mijn inschattig is dat het zeker een uur korter is, hij heeft gewoon geen zin maar dan heeft hij pech. Wij gaan lopen. Dus wandelt hij met frisse tegenzin met ons mee en lijkt er na een tijdje toch plezier in te hebben als we wat kletsen.
De tombes zijn bijzonder, wij dalen in een heel aantal af en verbazen ons over hoe goed ze bewaard zijn gebleven. Als je alle opgravingen bekijkt loop je een hele mooie route door dit prachtige deel van de Andes. En, we komen maar 6 andere mensen tegen die dag, ook fijn.
In de avond is er een feest in het dorp, langs de hele hoofdweg branden kaarsjes en er is vuurwerk. Dat heeft Fabian ons verteld, want hij is de vuurwerktechnicus. Tijdens het vuurwerk blijkt hij meer dan dat… hij heeft een stellage vleugels met vuurwerk op zijn rug en zodra het aangestoken wordt verandert hij in een engel. Hij rent heen en weer en het vuurwerk spat alle kanten uit. Hilarisch!!
De volgende ochtend ga ik al vroeg op pad om een trailtje te rennen. Ik ben geen ochtendloper maar nu is het even niet anders. En eigenlijk is het wel heerlijk, om half 7 met wat mist en met toch al veel bedrijvigheid in het dorp roep ik vele malen ‘buenos dias’.
Ik geniet van 45 minuten hobbelen op de trails.
Erna gaan we weer met Fabian ( ja hij heeft het overleefd ) en een vriend van hem op pad naar Popayan. We hebben een deal gemaakt en ipv met de bus brengen hun ons weg. Was de weg al mooi, hij wordt steeds spectaculairder. We stijgen tot 3400 meter en dat met een gammele Opel waar de ruitenwissers met de hand heen en weer moeten geduwd en we uiteindelijk bij een garage belanden omdat het voorwiel raar doet. Maar goed, na een koffiestop, foto’s en de garage komen we na 4 uur rijden in Popayan aan. 
Popayan of “de witte stad” staat bekend om haar prachtige kerken en witte gevels in het oude koloniale centrum. Het is er een wirwar van kleine straatjes. We vermaken ons met wat rond te dwalen en verbazen ons ook hier weer over de enorme kitsch kerstversiering cq verlichting overal. Leuk om te zien maar wat een kitsch.

De dag erop hebben we een fiets geregeld en worden we met een klein busje 30km verderop in het plaatsje Coconuco afgezet. Daar kunnen we ons eerst onder dompelen in een thermaal bad en daarna begint de fietstocht terug naar Popayan. Het regent licht maar  de temperatuur is prima. Een mooie afdaling op een autoluwe weg met af en toe een fiks klimmetje. Wederom in een mooie omgeving! Na nog een stortbui komt toch ook de zon tevoorschijn.

Omderweg komen we een restaurantje tegen waar ze de lokale specialiteit serveren. Uiteraard moet dat geproefd worden, choco met kaneelstokjes, een brok kaas en 2 bolletjes brood met wat kaas erin, heerlijk! Een top trail drankje/ hapje zou ik zeggen.

Popayan is leuk, even wennen aan de drukte maar als je eenmaal ondergedompeld wordt in de stad is het centrum erg leuk en levendig. Een groot plein waar het enorm druk is met mensen, eten en handel, erg leuk om gewoon te zitten en te observeren. Verder zijn de witte huizen en prachtige kerken bijzonder. Nu nog het centrum autovrij maken, want zoveel verkeer is echt zonde voor een zo mooi centrum.

Posted in Reizen | Tagged , , , | 1 Comment

Colombia – Van Bogota naar de Tatacao woestijn

Was Colombia 10 tot 15 jaar geleden nog het terrein van de guerrilla en van drugs criminelen, nu is het een redelijk veilig land die ontdekt wordt door de toeristen en dat is niet voor niets. Het is enorm divers qua natuur en steden. Reden voor ons om een rondreis te maken van drie weken. 
We zijn gestart in Bogota, een stad die enorm verrast. 9.5 miljoen inwoners, absurd veel.
Boven de stad op 3152 meter ligt de kerk Monserrate. Je kunt een treintje nemen wat recht omhoog gaat en je naar de top brengt, vanaf daar zie je beneden de stad liggen. Dat lijkt dan al enorm maar je ziet er maar een stukje van eigenlijk. De stad is omringd door bergen. Je kunt natuurlijk ook naar boven lopen. 1500 treden en je hebt 500 meter geklommen. Uiteraard heb ik dat gedaan in de vroege morgen toen ik een klein uurtje wilde rennen. Tot mijn verbazing was het druk met hardlopers rond 7 uur. The place to be als je rent blijkbaar.
Een andere aanrader is een fietstour door de stad. Een lokale gids fiets met je mee en vertelt  je alles over de stad en de geschiedenis en laat zowel de goede als de slechte wijken zien( daar zou je zelf niet heen gaan). Candelaria, de leukste wijk van de stad vol hippe tentjes was in het verleden de grootste criminele wijk van de stad. Nu hip en trending met de leuke smalle straatjes en koloniale huizen.
Een ander ding wat ik erg tof vond zijn alle kunstwerken van gravitti, fantastisch, het fleurt alles enorm in en ze zijn gewoon echt heel tof! Je komt ze overal tegen en je gids kan er van alles over vertellen.
Kortom. Bogota is leuk en heeft mij verrast. De moeite voor een bezoek!

Vanaf daar zijn wij door gereisd naar Viellevieja. 5 uur rijden en het laatste stukje met de boot de Rio Magdalena over want dat scheelt 2 uur omrijden.
Plots op zeenivo en 10 graden warmer (32 graden) . Het is woestijn gebied en ligt tussen de twee uitlopers van de Andes . In het slaperige dorpje Viellevieja is het fijn vertoeven op het dorpsplein met een biertje. Het is zo klein dat je er in 10 minuten doorheen gewandeld bent.
Met een gids zijn we de volgende dag om 5.30 op pad gegaan om de zon op te zien komen en hebben we een paar mooie wandelingen gemaakt in een bijzonder gebied. Een deel ligt vol met rode rotsformaties en een ander deel met grijze rotsen. Ertussen cactussen en mooie vergezichten. Onze gids, een oudere Colombiaan deed enorm zijn best om ons van alles te vertellen. Mijn Spaans gaat steeds een beetje beter en dat is Leuk want zo kunnen we wat communiceren met de locals. De Colombianen zijn enorm vriendelijk en maken altijd wel een praatje.
Vanaf hier zijn we naar Tierradentro gereden. Een mooie rit van uurtje of 6 naar het hart van de Andes. Wordt vervolgd.

Posted in Reizen | Leave a comment

De EMI 2018 – 3 x is scheepsrecht!

Alkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
1 smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek. 2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

Rond Sinterklaas valt traditie getrouw een uitnodiging voor de EMI in de mailbox van een groep van ongeveer 50 trailers uit Nederland en Belgie. Veel lopers willen graag meedoen met deze prachtige race. Maar er is geen inschrijving, alleen op uitnodiging mag je meedoen.
De Esprit Montage  Invitational, ook wel de Barkley van Europa genoemd door sommige mensen. Een route bedacht door Alke, eigenaar van het hotel Esprit Montagne. Als je het concept nog niet kent. Alke tekent de route in op een kaart, en jij loopt hem. Uiteraard heeft hij zijn best gedaan om alle bijzondere stukken in de race te doen. Rond de 90 km met 9000 hoogtemeters, het is niet Zomaar iets. Bovendien moet je ze Orienteren en zijn er maar 4 magere posten ergens op de route. 
Gegarandeerd  een prachtige maar loodzware route met onbegaanbare delen aka alke paadjes, graatjes, touwen, verzin het maar. Alles wat je niet vindt in een gewone trail in de bergen. Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Ik ben een van de gelukkige die mee mag doen in 2018, mijn derde keer en nog steeds niet gefinished. Het begint een obsessie te worden. De eerste keer viel Mirjam uit en zag ik het niet zitten om alleen de tweede dag n te gaan met mijn orientatie capiciteiten.
Het afgelopen jaar waren we er zo klaar voor, we liepen sterk en waren er van overtuigd dat we gingen finishen. Tot ik na 45 km met een bloedgang naar beneden viel. Ik lag helemaal open, had flink wat ribben gekneusd en doorgaan was eigenlijk geen optie. En zo moesten we voor de tweede keer uitstappen.
Dus in 2018 moet het gaan gebeuren! Drie keer is scheepsrecht en het eerste deel van 2018 zal alles gericht Zijn op supersterk worden voor de EMI! Want nu moet hij voor eens en altijd gewoon een vinkje krijgen!

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , | 1 Comment

Trainen op een Marine schip – het kan en is nog leuk ook!

De afgelopen 2 maanden was het erg stil op Runtodream. Dat had een reden want ik was op uitzending en internet was beperkt tot whats up zo ongeveer.
Ik was mee met het mooiste schip van de Marine, Zr Ms Rotterdam. Wat een mooi naam!
De missie Atalanta Is nog steeds actief tegen de piraten bij Somalië.
Qua werk heb ik het gelukkig niet druk gehad. Gelukkig in de zin dat er niets is gebeurd.
Wat betekent dat je jezelf echt moet bezighouden. Dat doen we qua werk met lessen en scenario trainen. De overige tijd met sporten, lezen, spelletjes en ik heb mijn Spaans weer opgefrist.
Gelukkig was er ook ruimte om leuke dingen te doen, zwemmen in het dok op het schip, meevaren met de CB90 en de Frisks en 3 leuke havenbezoeken, Kenia (mombassa), Oman (Salala)en Lissabon.
Qua sport betekent dat anders/beperkt sporten zeker wat lopen betreft.

Uiteraard zijn er sportmogelijkheden. Op het dek waar de Heli staat is er een soort fitness gemaakt. Dat is tegelijkertijd een plek waar het bloedheet is. De luchtvochtigheid is enorm.
Er zijn 4 loopbanden boven op een soort etage gezet en doordat ze hoog staan is het nog warmer. Ik wist het van te voren en was er dus op voorbereid dat ik bijna niet zou lopen. Want lopen op een loopband in die hitte met die luchtvochtigheid is niet te doen bijna. Er lopen liters zweet uit je, alsof je live onder de douche staat. Je hartslag is binnen 10 minuten veels te hoog. Zo werd mijn lopen beperkt tot 1 x in de week een uurtje rennen. Als het niet anders kon op de loopband (wat echt een enorme opgave is) of
als het lukte buiten op het helidek. Maar dan moeten de hekken naar beneden zijn en dat is vaak niet het geval omdat er helikopter activiteiten zijn of andere dingen gedaan worden (bv schieten) 

Maar gelukkig zijn er andere alternatieven, beneden op het K dek staan 9 spinningfietsen. En ook daar is het bloedheet en zweet je enorm maar dat is wel beter te doen dan lopen.
En ook daar haalde ik een soms een hartslag van 170 wat ik normaal nooit haal met fietsen.
Maar al snel werd ik de spinning drill instructeur. Om de dag les geven en ook zelf een uurtje alleen fietsen om een nieuwe les te maken. Dat geeft al snel een uur of 5 spinnen per week.
Dan hadden we toevallig een leuk sportgroepje waardoor we ongeveer om de dag een circuitje deden. Dat begon met 2 of 3 en eindigde met een serieuze buddy crossfit training met ongeveer 14 man/vrouw. Erg leuk en heerlijk om dat in de avond op het heli-dek te doen op een varend schip op zee.
Zo kun je echt volledig naar de klote gaan in 35 tot 45 minuten.
En zo heb ik toch veel sportmomenten gehad. Anders dan normaal maar toch een goede manier om fit te blijven en eens een tijdje anders te trainen.
Komende weken zullen de loopbenen nog steeds in de slaapstand blijven omdat er nog vakantie gevierd gaat worden.
Vanaf januari gaat het loopseizoen weer beginnen en zullen de plannen die nu grofweg gemaakt zijn gepolijst en concreet worden.


Zr Ms Rotterdam
Posted in Trainingen 2010/11, Werk | 1 Comment

Statistieken van oa materiaal van lopers in de Western State

De Western state, de 100 miler van Amerika ongeveer,  heeft al jaren een traditie om de deelnemers een vragenlijst voor te leggen. Vragen over oa schoenen, rugzakken, sokken, voeding en training. Een mooie traditie want het is leuk om te zien welke merken er gekozen worden en andere wetenswaardigheidjes van andere ultralopers. Dit jaar deden er 361 lopers mee aan de WS EN 341 lopers deden mee aan de enquete.

Schoenen – Hoka was voor het 4de jaar de meest populaire schoen. Maar Altra heeft een flinke inhaalslag gemaakt (van 16 naar 23%) . Salomon komt als derde net voor Brooks. 

Sokken – opvallend is dat de twee sokken waar ik laatst over schreef hier het meest op gelopen wordt. Op 1 met 28% Injinji, gevolgd door Drymax met 25 %. Daarna veel merken met een paar procent.

Rugzakken – Ultimate Direction (25%) wint het hier net van Salomon (23) en Nathan (19%)  als derde.

Verlichting – maar liefst 50 % loopt met Petzl. Black diamond volgt als tweede met 27%.

Dieet – soms denk je dat veel ultrarunners vega zijn maar dat lijkt uit deze statistieken wel mee te vallen. 76% volgt geen dieet. 8 % is vegetarisch en 5% vegan.

 

Via deze link kun je rest ook lezen. Bv wat de lopers die onder de 24 finishen dragen.

Posted in Geen categorie | Leave a comment

Getest – de Akyra trailschoen van La Sportiva

Afgelopen seizoen heb ik heel veel km’s gelopen in de Akyra van La Sportiva. Tijd voor een review.
Het seizoen ervoor liep ik op de Akasha van hetzelfde merk en daar ben ik enorm tevreden over. Daar heb ik ook nog aardig wat km’s op gemaakt dit seizoen. Er zitten wat verschillen in de schoenen en dat voel je.

Nu dus op de Akyra. Een Schoen die wat zwaarder is dan je gewend bent in deze tijd.(670 gram per paar) Zo ziet hij er ook uit. Wat log. Zeker als je hem naast de Akasha zet. De zool lijkt enorm maar is uiteindelijk 9 mm heeldrop. (de Akasha 6 mm)
De Upper
Technische specs – AirMesh / TPU MicroLite Skeleton / Flex-Guard™ inserts.
Het bovenwerk is airmesh en ademend. Het  is wat meer open zodat het beter ventileert. Opvallend is dat je veel rotzooi buiten houdt ondanks een wat opener mesh (zand ed)
Wel vind ik het wat warmere schoenen ondanks de ventilatie.
Deze schoenen hebben zoals bijna alle trailschoenen een neusbumper die oersterk is.
De voorkant is lekker ruim, het geeft veel ruimte bij je tenen. Ik vind dat prettig.
Als je de veters goed aantrekt zit de schoen aangenaam om je voet. Zowel om je voorvoet als om je middenvoet.
Ook stap je makkelijk in en uit de schoen met het vetersysteem. Zodat je soms even je schoenen makkelijk uittrekt op een post.
De tong is dik en zacht en beschermt een groot deel van je voorvoet. Geen drukplekken.
Wel heb ik twee kapotte plekjes in de upper na ongeveer 600 km.
Midsole
Technische specs - Injection shock absorbing MEMlex EVA / 2.4 mm LaSpEVA
Praktijk is dat de schoen wat stijf is.
Dat is op zich niet erg maar als je vlakke stukken hebt is de schoen wat zwaarder en stijf.
Outsole
Technische specs – FriXion® Trail Rocker2™ with Impact Brake System™
Dit is waarschijnlijk de kracht van de schoen, Je kunt alles aan qua terrein in deze schoen.
Frixion Rubber en grote lugs aan de onderkant zorgen ervoor dat je overal grip hebt.
Opvallend is dat net als bij de Akasha de schoen oersterk is en zowat niet slijt.
Na veel ruig terrein, veel km’s is er aan mijn zolen amper slijtage.
De schoen heeft geen rockplate maar dat is ook helemaal niet nodig. Je het genoeg bescherming en stabiliteit.
Conclusie
De Akyara is gemaakt voor ultra trails. Voor ruige trails. Daarom is hij wat logger en iets meer gewicht.
Dat zorgt misschien voor dat je een wat loggere schoen aan je voeten hebt als je vlak en snel wilt lopen en dus door de stijfheid wat minder hard kunt lopen.
Daarentegen scoort de schoen bij mij hoog in ieder terrein. Het is een hele stabiele schoen met veel demping. Daarin voel je echt het verschil als je bv een salomon of de akasha aan hebt. Meer demping. Het gevoel dat je op kussentjes loopt.
En heel belangrijk, hij zit lekker.
Ik had met de UTMR beide schoenen bij me. De eerste dag op de Akasha gelopen, de tweede dag op de Akyra en ik heb ze niet meer uit gedaan.
Zeker als je lang en veel loopt en vermoeide voeten hebt zitten deze net wat aangenamer en zorgen voor net wat meer demping en combi.
Het is geen schoen die ik zou kiezen voor de trails in Nederland. Daar is hij ook niet voor bedoeld. Het is een bergschoen, zeker op technische trails met wisselend terrein, perfect.
En, niet onbelangrijk, La Sportiva scoort het hoogst op de ladder van duurzaamheid, zonder enige twijfel.
In het filmpje zie je de schoen goed in beeld met de specs.

Te koop voor 155 euro.

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Schoenen | Tagged , , | Leave a comment

De smaakpolitie – Lucho Dillitos – Coffee Guava

Van de zomer tijdens de EMI kreeg ik een blokje Lucho Dillitos om uit te proberen.
Gelijk dacht ik, hm lekker! En vooral het eet heel makkelijk weg. Het is een hard blokje wat in je mond snel zacht wordt.
Toen het tijd werd om inkopen te doen voor eten tijdens de races in augustus/ september zag ik die blokjes bij Scarabee. Dus dan maar gelijk een pak van 10 bestellen. Er zijn drie smaken ;
De classic, framboos en coffee. En vooral die laatste vind ik erg lekker!
Niet geheel onbelangrijk is dat die dingen nog erg gezond zijn ook. Guave is een fruit uit ws uit Midden Amerika. En van die vrucht hebben ze deze lekkernij gemaakt, guave pasta.
Er zijn slechts 2 ingrediënten in Lucho Dillitos klassieke bocadillo , beide zijn 100% natuurlijk, Guave (85%) en suiker (15%). Geen toevoegingen, geen conservering middelen of aroma’s. En een blokje bevat 300 kcal per 100 gram. Dus 120 kcal per blokje.
Mooi is dat men het blokje heeft ingepakt in een gedroogde bananen blad. Dat zou je dus gewoon weg kunnen gooien als je aan het rennen bent. Ik moet zeggen dat ik dat wel raar vind, een soort onnatuurlijk. Dus eindigt het altijd weer in mijn rugzak. Maar je kan het gewoon weg gooien want het is biologisch afbreekbaar.
De losse blokjes en een 10pack zitten wel verpakt in plastic en een stukje papier. Dus je moet het eruit halen als je gaat lopen. Dan houdt je het gedrooge blad over en kun je het weggooien. 
Wat verder opviel is dat wanneer de blokjes langer in je tas zitten en wat vochtig waren geworden ze een soort gaan versuikeren, De smaak blijft gelijk maar het lijkt dan op suiker wat nat is geweest. Ze smelten niet overigens.
Als je even verder klikt lees je wat er precies in zit qua vitamines.
Ze zijn hier te koop en kosten 1.60 per stuk.

In de vroege jaren 80 verschenen Colombiaanse wielrenners voor het eerst op het wereldtoneel met teams die deelnamen aan de Tour de France en andere grote Europese races. Ze reden met een “bocadillo” in hun zakken en dat werd een symbool van de vasthoudendheid en de koppigheid die Colombiaanse fietsers voortbewogen om de allerbeste wielrenners te worden. Er was één wielrenner die opviel – Luis “Lucho” Herrera. In 1985 werd hij de eerste renner uit een niet-Europees land die de beroemde bolletjestrui in de Tour de France won, een overwinning die hij twee jaar later herhaalde. Ook in 1987, toen hij de Ronde van Spanje won, was hij de eerste Zuid-Amerikaan die een grand tour won. Tegen de tijd dat hij met pensioen ging, behoorde hij ook, samen met de Spanjaard Federico Bahamontes, tot het groepje van slechts twee renners die de “King of the Mountains”-trui won in alle 3 grand tours.Toen we ons merk van bocadillo oprichtten, was het voor ons een vanzelfsprekende keuze om deze geschiedenis te vieren door het merk Lucho Dillitos (kleine Lucho’s) te noemen ter ere van Lucho Herrera en zijn baanbrekende prestaties.Colombiaanse wielrenners staan weer op de voorgrond in de wielerwereld en ze winnen grote rondes en andere grote wedstrijden in de wereld en ze worden nog steeds aangedreven door bocadillo! 

Continue reading

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Voeding | Tagged , , , , | Leave a comment