Rondje Verbier – adembenemend mooi!

Wat verleden jaar niet lukte door de vele sneeuwval moest dit jaar toch wel lukken. En dat deed het. Samen met Mirjam 4 hele mooie bergdagen beleefd!
Een werkelijk prachtige ronde! We hebben de X Alpine trail ultra route genomen. Net iets anders, zwaarder en technischer dan de bestaande route Verbier. Bovendien, je komt geen mens tegen. Behalve dan toevallig in Champex Eric en Renee, it’s a small world.
Zware lange klimmen, mooie technische stukken. Technische afdalingen en klimmen. Alles waar ons trailhart harder van gaat kloppen zit in deze route.
Ongekende schoonheid, afwisselend en steeds weer een top tot boven de 2700 meter.  Met als hoogtepunt de hut Orny op 2831 meter.
We hebben al het weer gehad wat je maar kunt verzinnen. Bloedheet, aangenaam, sneeuw, hagel, mist, regen en wind. Wat dan vervolgens weer een bijzonder geheel geeft aan de tocht want dat levert steeds andere beelden op.
Wij hebben de route opgesplits in 4 dagen.
Sembranche – hut Orny – 3401 hm (hoogtemeters) , 1344 dm (dalende meters) en 25.4 km
Hut Orny – Gd St Bernard – 2043 hm, 2420 dm en 31 km
Gd St Bernarnd – Loutier – 1619 hm, bijna 3000 dm en 39,1 km
Loutier – Sembranche – 1644 hm, 1971 dm en 25,65 km
Het waren 4 prachtige dagen! ik kan er een hoop over vertellen maar de foto’s spreken misschien meer t0t de verbeelding.
Een aanrader!

Posted in Geen categorie | Leave a comment

Julbo Aerolight Zonnebril – liefdesverdriet

De afgelopen weken heb ik gelopen en gefietst met de Julbo Aerolite zonnebril.
Het nieuwste model wat nu op de markt is. In hip paars/roze. Ja zelfs ik vind die kleur leuk. 
De bril is ontwikkeld voor mensen met een smaller gezicht. Dus een dames bril.
En dat merk je gelijk. De bril zit enorm lekker.
Sterker nog, als je hem opzet ben je ergens vergeten dat je een bril op je neus hebt.
Hij is vederlicht, 22 gram, dat is het.
Er zitten 3D Fit Nose neusvleugels op zodat je het kunt aanpassen aan de vorm van je neus. Je kunt het buigen hoe je het wilt.
Hierdoor blijft hij perfect op je neus zitten

De Zebra light glazen kleuren van categorie 1 naar categorie 3. Dat wil zeggen van heel licht naar donkerder, Een van de redenen waarom ik zo’n fan ben van Julbo brillen. Je kunt gewoon altijd je bril op je neus houden. In het donker kun je er mee starten en als de zon op komt kleurt het vanzelf mee.
Als je lenzen in hebt en het waait kan dat wel eens handig zijn. Maar ook als je op de fiets zit is een bril ongeacht de weersomstandigheden fijn. ideaal als de bril zich dan aanpast aan het weer.
Bovendien ventileert de bril door de tussen ruimte. Dus geen beslagen glazen bij veel zweten. En ook geen natte bril omdat de bril te dicht tegen je gezicht aan zit.

En zo was de Aerolight vanaf de eerste seconde met stip gestegen naar plek 1 in mijn zonnebrillen top 3 ! 
Het model zit perfect en het is zo vederlicht dat je het niet voelt. Daar komt nog bij dat hij hip is, ook niet onbelangrijk.
tot verleden week. De ultieme test kreeg de bril voor de kiezen. Maar of hij dat overleeft heb zal ik ws nooit weten. Voor mijn crash had ik mijn gezicht nat gemaakt en de bril even op mijn voorhoofd gezet. En toen ging ik vliegen.
De bril is ergens afgevlogen en het was te steil om hem nog te zoeken.
Dus met mijn pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen van de beste Julbo zover.
En helaas kan ik ook niet vertellen of er krassen op zitten na een crash.

Zoek je de perfecte bril? Julbo Aerolite is je bril.
Super Licht, verstelbaar op je neus en ventilerend. En hip!
De prijs is 159,95 euro en hij is hier te koop.

Posted in Fiets Gear en gadgets, Hardloop Gear en Gadgets, Sport zonnebrillen | Tagged , , , , | Leave a comment

De EMI 2017 – we zouden gaan finishen…..

It isn’t a race, really. It’s a story. ( quote by anne mummie)

De EMI2017. Het  is misschien wel de Barkley van Europa maar dan een beetje anders en wat korter. Maar de race directors hebben een overeenkomst. Een parcours creëren dat niemand heeft en dat alles overtreft. Noem het passie, noem het sadisme, noem het wat je wilt, er aan meedoen is het mooiste wat er is.
Een bijzonder gezelschap aan lopers. Je kunt alleen meedoen op uitnodiging en wederom bepaalt de race directeur wie dat zijn.  In een interview sprak race directeur Alke Staal de volgende woorden ‘ personen die ik uitnodig is meestal een mix van mensen met veel ervaring in de bergen, maar ook juist goede lopers zonder veel ervaring, mensen van de lange adem en ook lopers/sters die normaal juist kortere wedstrijden lopen, een aantal daarvan horen, naar mijn mening, bij de beste van NL & BE en anderen zijn misschien niet de allerbeste maar voegen op een andere manier weer iets toe. En juist deze mix van alle types zorgt ervoor dat er heel hard gelopen wordt en nog veel harder lol gemaakt wordt met zijn allen tijdens iets waar we allemaal dol op zijn, buiten spelen in de bergen.’ 

En dit jaar was er dan ook een nieuw parcours voor deze derde editie. Een heel seizoen is hij bezig geweest om de lastigste stukken te vinden, maar tegelijkertijd ook de meest prachtige. Een gps file is er niet. Geen bordjes onderweg. 4 posten over 84 km en 8700 hm. De zaterdag voor de race krijg je een kaart die ingetekend is met de route door Alke zelf. Er komt een briefing die vooral belangrijk is voor de lastige passages. Er volgen een aantal dagen waarin alle lopers als een dolle op verkenning gaan met de kaart. In de avond worden die ingeleverd bij een van de Belgische lopers die er een gps file van probeert te maken. God zegene de greep.
Mirjam en ik aanschouwen het. Wij  moeten rusten na 4 dagen van veel lopen en veel hm. Maar tussen de bedrijven door maken we een deal. Roman levert ons de gpsfile dan zet ik het op zijn gps op de laptop van Mirjam. En zo worden de deals gemaakt.

Donderdagochtend 4 uur. We vertrekken met 28 lopers. Mirjam en ik zijn vol vertrouwen wij gaan dit fixen en gaan als laatste lopers de rode lantaarn binnen halen. We zijn overtuigd van onszelf. Gewoon omdat we dat kunnen. Er volgen 2 vlakke km’s en binnen 30 seconden zijn we de laatste en is iedereen weg gevlogen. Als we in de eerste klim zitten van 1000 meter zien we al snel lichtjes boven ons. Man wat gaan die hard! Maar he , hier loopt de top van NL en Belgie en dat zijn wij  niet. Wij kennen onze tekortkomingen en gaan ons eigen ding doen. Als we boven zijn verschijnt de zon. Amen, dit is waarom we doen wat we doen. De zon op zien komen in de bergen, over graatjes manoevreren, bloemen ruiken in  het vroege ochtend dauw.
Er volgen toch zeker wel een km of 10 die goed te doen zijn. Zomaar paadjes. Tot we een ergens in een klim af moeten slaan. Er volgt een enorm rotsveld. Alke terrein. 

We denken dat we naar de hoek moeten lopen ergens daar boven. Er moet een passage zijn waar alke een lang touw heeft opgehangen om naar boven te komen. We klauteren samen naar boven, de Fenêtre d’Ardens op. Proberen ieder ons weg te vinden. Uiteindelijk zie ik Alke staan, met een big smile, ‘ hallo oude klimgeit, hoe gaat ie?’ Goed! Prachtig weer man! We krijgen instructies voor het touw. Stokken weg en met de handen aan het touw en de voeten tegen de berg omhoog.
Boven staat Jorien voor verdere instructies. En cola! Ik wacht op Mirjam want 1 tegelijk naar boven aan het touw. Jorien wijst ons ongeveer de weg als we verder gaan. We dalen af via een veld vol met bloemen waar net ons hoofd boven uitkomt. Bijna zonde dat de bloemen knakken.
We klimmen weer en nemen de topjes mee die daar liggen. Een fransman die we tegen komen, een hele fitte oude knar overigens, is bijna overstuur omdat we de verkeerde kant oplopen volgens hem. Hij kent het begrip Alkepaadjes niet. Hij ziet alleen twee blonde meiden die zichzelf bijna de dood injagen want daar zijn geen paden!!! Hij roept ons nog lang na. Ik zwaai nog maar eens extra, merci! 
Ondertussen proberen we alles via de kaart te doen en de gps als back up te gebruiken en dat gaat verrassend goed. We zijn helemaal blij met onszelf omdat we de kaart gewoon goed lezen.
Na een paar graatjes dalen we af. Ergens komen we in een bos. We zien een spoor van bloed hier en daar. Kim liep niet zo ver voor ons. Inderdaad, we halen haar bij en ze bleek een bloedneus te hebben. Toch geen beren of wolven op het parcours, je weet het maar niet.
Als we toch al een eind door het bos zijn zien we een bordje en op de kaart lijkt het of we voorbij de afslag van post 1 zijn gelopen. We gaan met z’n drieen terug. Lopen nog een km of 1.5 terug en dan check ik de gps. Shit we waren er toch nog  niet voorbij. Weer terug en daar vinden we het zijpad en Marion en herald. We worden verwend met lekkers en vullen onze rugzakken en vooral water. Het is al bloedheet. Er staat totaal geen wind en er zijn enorm veel dazen. Zodra je stil staat wordt je werkelijk opgevreten. 
We gaan weer verder na de goede zorgen, onbetaalbaar. Het bos door en we klimmen en klimmen. Na een huisje moeten we links naar boven. Weg pad. We komen in een rotsveld terecht. We herhalen de woorden van Alke, ‘ hier volg je de logische lijn’ . Hm zegt Mirjam, ik ben de logica al lang kwijt. Ik beaam het. We klauteren naar boven, eindeloos. Ver weg zien we twee stipjes. Huh? Wandelaars? Wat doen die gekken daar? Gelukkig blijken het later Jorien en Linda te zijn. Die hebben de mooiste spot ever gevonden voor aanmoediging en een flesje water en een tukje (met 42 gaatjes) . Uiteindelijk bereiken we de graat, Cime de Piron . Maar man man man wat is dat mooi. Onwaarschijnlijk uitzicht om je heen. Uitzichten vlak bij maar ook de Mont Blanc in de verte. Te mooi om uit te leggen. We lopen over hele smalle graatjes en kunnen alleen maar stil zijn en af en toe zeggen dat je op een stukje uit moet kijken omdat het heel smal is. Foto’s maken en realiseren dat we bevoorrecht zijn dat we dit kunnen en mogen doen.
Tot we weer bij de afdaling komen. Huh, waar kunnen we nu toch naar beneden? We zien de chalets de lens beneden. Maar hoe daar te komen is nogal een uitdaging. Uiteraard kiezen we het verkeerde stuk en hangen aan rotsen en kliffen. Net iets te veel naar rechts blijkt later.
We komen al kreunend en steunend beneden. En daar is een waterbak, oh happy times!!
Koud water over ons, drinkwater en we zijn gelukkig. Wat een bak koud bergwater niet kan betekenen.
We dalen af en vinden uiteindelijk een pad. Bloedheet weer. Veel bloemen en gras. Veel wegglijden. We beloven onszelf een ijsje als we bij het meer van Mondtriond komen, en koude cola! Als we het laatste stuk afdalen horen we Alke. Die roept ons al toe. We stoppen even, halen een ijsje. Extra koude cola in de rugzak. Voeten luchten en off we go.
Alke zegt nogmaals dat we echt goed op moeten passen op het stuk waar we heen gaan. Een soort pad wat een voet smal is en als je daar gaat glijden ga je echt glijden. We beloven het. Vol goede moed gaan we verder. We weten dat we dit gaan fixen. We voelen ons goed en hebben er gewoon ook nog zin in. Ondanks dat we al een halve dag lopen.
We komen in een bos. Het wordt steiler en steiler. We kunnen geen pad vinden. We dwalen en dwalen. Links en rechts. Op handen en voeten soms omhoog. De gps kan de signalen niet vinden en daar hebben we dus ook niets aan. We vloeken en je moet alle zeilen bijzetten om rechtop te blijven staan. Tijd voor een mini break met de reserve koude cola en een snicker. Al vloekend moeten we dan ook nog erg lachen. Man, wat een klotebos. Uiteindelijk heb ik al twee x een stuk getraverseerd die eigenlijk veels te steil is, als je daar gaat ga je echt. We komen er achter dat we toch dat stuk moeten hebben. Dus nog hoger traverseer ik het weer.
En dan gaat het mis. Ik ben voorzichtig, steek mijn stokken in. En ik glij toch weg. Probeer het tegen te houden maar ik voel dat het helemaal mis gaat. Ik probeer mijn handen in de helling te grijpen maar niets houdt vast. Het is een dek met bladeren en stenen.
Mijn snelheid neemt toe en mijn hoofd is heel scherp, ik hoor en zie alles. Ik denk na hoe te stoppen in 2 seconden maar het lukt gewoon niet. De snelheid is zo hoog. Mirjam ziet mij verdwijnen. Ze ziet mij eerst gaan glijden en dan verdwijn ik in de diepte. Ik zie een soort rotsverhoging voor mij en wordt gelanceerd. Ik hoor mijn eigen stem – een gekreun van de klap- nog een keer. Ik hoor alles uit mijn rugzak vliegen. En ik hoor overal stenen glijden.
En waarschijnlijk doordat ik over de rots ben gegaan is mijn lijf gedraaid en kom ik ergens tot stilstand. Even lig ik stil. Ik zie een boom een stukje lager en kruip erheen.
Daar omderzoek ik mijzelf. Ik ben ervan overtuigd dat ik dingen gebroken heb. Bloed op benen en armen. Ik check mijn polsen want daar zie ik wonden. Na een korte inspectie lijkt het erop dat er niets gebroken is. Ik ga staan, trillend op mijn benen. Ik ben ok geloof ik. Ik roep naar boven, naar Mirjam. Dat ik ok ben. En dat ze heel voorzichtig via de zijkant moet komen. Geen haast voordat ze ook gaat glijden.
Ik wacht en inspecteer nog wat. Grote schaafwonden op heup, bovenbeen, scheenbeen en armen. Met name aan de rechterkant. Ook op mijn buik zitten schaafplekken, mijn rugzak heeft mijn rug beschermd. Mijn thorax is wel erg gevoelig, al mijn ribben doen zeer. Ik zie overal wat dingen liggen. Mijn garmin en kaart liggen in de buurt. Een fles en nog wat losse dingen. Mijn zonnebril zie ik niet, ik laat het zo. Het is niet het moment om te zoeken. Mirjam vind mijn stokken en neemt die mee op de weg naar beneden. We omhelzen elkaar even als ze mij bereikt, dit had heel anders af kunnen lopen. Dat oude lijf is nog best flexibel is onze conclusie. We dalen stapje voor stapje af. Van boom naar boom. Mirjam voorop en ik haar kielzog.
Als we wat lager zijn app ik Alke . Die belt gelijk en weet precies waar we zijn en waar het mis is gegaan. We spreken af dat wij naar de weg lopen en dan pikt Tim ons daar op. We zijn nl vlak bij post 2 . Een half uurtje later zijn we bij de weg en stappen we in de auto.

Einde EMI2017. 41 km en 3900 hoogtemeters. Het had 84 en 8700 hm moeten zijn!  Fuck, we gingen zo goed en waren zo zelfverzekerd dat we het gingen fixen! Dit was niet de bedoeling. Tegelijkertijd beseffen we wat een geluk ik heb gehad.

Risico’s die we zelf nemen en dan kan het soms mis gaan. Dat hoort erbij. En zeg nu zelf, je kunt alleen maar uitstappen in een EMI als je zo gehavend bent als ik nu. Anders is er geen excuus, toch?  Nu wonden likken en een plan maken voor 2018. Drie x is scheepsrecht. De EMI wordt een obsessie zo. Maar eerst weer op de lijst zien te komen om uberhaupt mee te kunnen doen. Mirjam en ik zijn ervan overtuigd, wij kunnen die emi finishen. Verleden jaar was Mirjam niet fit. Dit jaar crash ik. Volgend jaar moet het lukken!

It isn’t a race, really. It’s a story. 

Nb- thomas wint de race in een kleine 19 uur, bizar snel. Susan wint hem bij de vrouwen, oersterk! Er finishen 15 lopers van de 28. Best een goed gemiddelde. Reden voor Alke om misschien een drinkpost eruit te halen? Of een graatje meer erin? Moet niet te makkelijk worden!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | 1 Comment

De OlightH2R Nova – gaat hij de trailmarkt veroveren?

Ik heb al aardig wat hoofdlampen versleten.  Maar zoveel licht als deze geeft heb ik nog niet eerder op mijn hoofd gehad.

De OlightH2R Nova. Komende week ga ik hem uitgebreid testen. Op de huttentocht als zaklamp en met de EMI als hoofdlamp in de nacht. Hij ziet er veelbelovend uit. Ben vooral erg benieuwd hoe lang ik er mee kan lopen in het donker en hoe snel hij oplaadt op de accu in mijn rugzak.

Een uitgebreide review volgt. Hier kun je alvast wat details lezen.

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Verlichting en veiligheid | Leave a comment

Rondje X Alpine trail – poging 2

Verleden jaar heb ik een poging gewaagd om een rondje Verbier – Verbier te lopen met de rugzak. De route van de X Alpine trail, 111 km en 8500 hoogtemeters verdeeld over 4 etappes. Een mooi eigen projectje. Ik hou ervan. Gewoon lopen met de kaart, ergens op een mooi topje je boterham eten en genieten van de bergen. 
Toen strandde ik op de derde dag omdat er zoveel sneeuw lag en ik niet verder kon.
Komend weekend poging twee.
4 dagen zwerven door de bergen met de kaart.

Samen met mirjam gaan we vooral veel hm maken en zo goed voorbereid aan de start van de EMI staan volgende week woensdag.
We hebben na een kaartstudie een paar mooie hutten gevonden en de etappes wat anders verdeeld.
Dagen van 22 km, 28, 38 en 25 km moet het ongeveer worden.
Vanavond rijden we met Tonkie een deel, ergens een paar uur slapen en vrijdagochtend starten we de eerste etappe.
De rugzak is ingepakt voor 4 dagen. De kaart is ingetekend en het weer ziet er 50/50 uit. De eerste twee dagen wordt er wat sneeuw verwacht. De 3de en 4de dag knapt het op.
Wij hebben er vooral enorm veel zin in!
Hoe het verleden jaar ging en waarom ik niet verder kon lees je hier.
Overigens gelijk een goede test om de UD 45 liter rugzak te testen.

Posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen, Trainingen 2016 | Leave a comment

Waarom wel of niet een 100 mijler?

Soms moet je eens goed naar jezelf kijken. Waarom doe je dingen, ben je nog dicht bij jezelf, volg je je hart?
Over het algemeen doe ik dat. Blijf ik dicht bij mijzelf en volg ik vooral mijn hart en doe ik wat ik leuk vind en wat bij mij past.
Dit seizoen staat de UTMR 100 mijl op het programma. Een grote ronde Monta Rosa. Prachtig. Maar een 100 mijler is enorm zwaar. Is afzien. Met name de tweede dag.
En al een tijdje rommelt dat in mij. Heb ik daar nog zin in? Natuurlijk mag je afzien. Dat hoort erbij en vind ik helemaal niet erg. Daar ligt ook mijn uitdaging.  Maar heb ik nog zin in 170 km lopen. Waarbij de tweede dag helemaal niet zo leuk is. Waarom wil ik dat, voor wie? Races van 100 km is ook afzien maar dan blijft het nog behapbaar. Het voelt of 24 uur lang zat is.
Kortom, weer even terug naar mijn hart.
En dan is het eigenlijk heel simpel, ik heb er geen zin in gewoon. En dat is het meest simpele antwoord die er is. Ik wilde ooit een 100 mijler lopen. Dat heb ik gedaan. En dan? Word ik daar nu beter van? Maakt mij dat een stoerdere trailloper? Ik ben stoer genoeg en waarom en voor wie?  Voor mijzelf uiteraard, maar toch, je moet er soms gewoon bij stil staan.

uiteindelijk is the sky the limit.
Want dan is er een 200 km, een 300 km. Wil ik dat nu eigenlijk nog? Zo afzien waarbij hetgeen ik zo graag doe, door de bergen lopen,vervaagd omdat je alleen maar aan het overleven bent.
Conclusie – nee dus.
Dus heb ik Lizzy Hawker gemaild of ik mijn 100 mijl om kan zetten naar de etappe loop. Dezelfde ronde en dan in 4 dagen. Nog steeds zwaar. 4X 40 plus km met veel hoogtemeters. Nog steeds een mooie uitdaging maar anders. Nog steeds kan ik mijn grenzen opzoeken en etappelopen zijn enorm leuk.
Het hoeft gewoon niet altijd meer en langer. En soms moet je even terug naar je hart om dat te beseffen.
En wie weet is er volgend  jaar wel weer een gevoel dat het leuk is om een 100 mijler te lopen. Maar nu even niet.
Het seizoen is met de hochkonigman begonnen en vrijdag ga ik op pad voor 1.5 week bergen. Inclusief de EMI2017.
Ik heb er ontzettend veel zin in en mijn hart – die is meer dan happy!

Posted in Trainingen, Trainingen 2016, Voorbeschouwingen Wedstrijden | 4 Comments

Suunto Spartan update – about time

Als je wat suunto groepen volgt is de kritiek niet van de lucht over de Spartan. Buiten het feit dat hij te snel op de markt kwam en er nog van alles ontbreekt duurt het ontzettend lang voordat Suunto zijn zaakjes op orde heeft. De laatste update is van half december.

Maar goed, nu is er dan eindelijk weer een update met een aantal dingen die er al op hadden moeten staan bij het op de markt brengen. Vanaf vandaag is de update beschikbaar en hieronder zie je de nieuwe functies.

✔️Start planned Moves on your Spartan
✔️Find back navigation
✔️Notifications for daily activity targets (steps and calories)
✔️Triathlon mode customization
✔️Do not disturb mode
✔️30-day activity sync after software update
✔️Enhancements to watch-app connectivity (pairing and sync improvements)
✔️Additional bug fixes and performance improvements

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Suunto Spartan Ultra | Tagged , , , | Leave a comment

Hochkonigman – mag het ietsje meer zijn….

Het plan was redelijk duidelijk in mijn hoofd. Starten en tot de post op 39 km kijken hoe het zou gaan. Serieus proberen om tot 55 km te komen als er geen grote problemen waren en dan uitstappen en met de bus terug naar Maria Alm. Een korte beschrijving van hoe ik de Hochkonigman wilde lopen, normaal 85 km en 5100 hm.
Dat klonk als een goed plan. De dag ervoor heerlijk een beetje geluierd, gegeten en heerlijk bijgekletst met Nico en Mirjam. Qualitytime.
De start was om 0.00 uur. Het plan was om met Nico te lopen en zo geschiedde. Op een of andere manier kwam ik helemaal niet in mijn ritme. Ik was een soort misselijk, golven van misselijkheid kwamen steeds omhoog, met vlagen. Mijn darmen waren van streek en samen met Nico leek het wel onweer wat we produceerde aan gassen.
Ook Nico was misselijk. Later bleek Mirjam precies hetzelfde te hebben. Toch iets niet goed geweest in de pasta die we alle drie gegeten hadden. Hoe dan ook, het ging allemaal niet vanzelf. Ik begon al snel te denken dat ik er bij 39 km uit zou gaan. Zelfs het afdalen was gedoe, ik kwam er maar niet in op een of andere manier.
Hoe dan ook, de zon kwam op en er ontvouwde zich een prachtig gebied voor ons. Daar waar ik verleden jaar werkelijk niets had gezien door de dichte mist was het nu een prachtig gebied. We keken steeds op een wolkendek neer. Iets wat mij altijd enorm facineert. 
En zo kwamen we aan bij km 39 op een moment. Ik had met mezelf afgesproken als ik geen grote problemen heb loop ik door. Die had ik niet. Mijn hamstring voelde ik niet. Mijn ritme was er niet maar ging toch wel iets beter. Stijf was ik al wel, maar ja, niet heel gek als je niet meer dan 2 uur lopen in de benen hebt.
En dus gingen we verder. De zon was maximaal door en het was al bloedheet. Het werd 30 graden en zowat geen wind de hele dag. Gek genoeg kon ik mij van dat stuk niet zo veel meer herinneren van verleden jaar. Nu bleek het eigenlijk een pittig stuk te zijn. Maar toch begon ik beter te lopen. Klimmen ging beter en dalen kreeg ik wat meer gevoel bij.
Bijna bovenop de top daar was een hut. Dat waren twee woorden die we daar aan hoefden te besteden. Een terras en een halve liter koude cola was ons deel. Al snel werden we vergezeld door Aad en nog een andere loper.
Volgetankt gingen we weer op pad. Om dan toch ergens bij het 55 km punt te komen. Het parcours is gelijk aan verleden jaar. Helaas hebben ze de stukken asfalt in de afdaling erin gelaten, dat is echt zonde. Het eerste deel was wel een stuk beter gemarkeerd, maar het tweede deel zeker niet. We zijn drie keer verkeerd gelopen.
Bij 55 km begon de twijfel. Nico wilde graag de wedstrijd uit lopen. Hij had het zwaar en ik ook. Maar niet zwaarder dan ik. Eigenlijk werd ik beter. Ik kon zeker nog wel een stukje verder maar de pest was dat je er nergens meer uit kon. Dus als ik verder zou gaan moest ik het echt helemaal uit lopen. Het doel was bereikt, 55 km was nu een prestatie op zich voor mij. Ik zou er hier uit gaan.

Maar Nico zou het heel zwaar krijgen alleen. Samen ben je sterker. Dus de knoop door gehakt. Ik zou met mijn keppe meegaan. Dan samen afzien,beter dan alleen. Thats where friends are for.
Dus wilden we ons klaar maken om te gaan. En plots was er een hele discussie. We mochten wel maar zouden nooit de tijdslimiet halen want we moesten om 18 uur op 76 km zijn. Er zouden nog 2000 hm volgen en dat zouden we dan inderdaad niet halen. Maar gek genoeg was de tijdslimiet 22 uur en waarom zou je dan nog 4 uur over houden voor de laatste 8 km afdalen? Ik begreep er niets van maar de jongen van de organisatie was duidelijk. Als we niet om 18 uur bij 76 km waren moesten we met de auto naar beneden.
Daar zaten we dan . Klaar om te strijden met elkaar en onszelf en nu mogen we niet. Teleurgesteld en boos. Want het sloeg ook nergens op gewoon. Die tijdslimiet konden we makkelijk halen naar de finish.
We zaten daar bijna een uur. Ik apte wat heen en weer met jeanet en die vond het ook maar raar. Dus die dacht ik zal nog eens kijken op de site. Wat bleek, de tijdslimiet was 20.00 uur op 76 km. Jezus! Klootviolen! Inclusief wijzelf want dan hadden we dat overzicht maar mee moeten nemen.

18 uur bleek voor de marathon afstand te zijn, een andere wedstrijd dus.
Weer hoop gedoe, en die gozer onze nummers op laten schrijven voor het geval we niet voor 22.00 uur binnen zouden Zijn. Want we hadden een uur zitten verdoen door hem. Die zouden ze er dan bij op moeten tellen mochten wij het niet halen.
Wij dus weer op pad. De eerste twee uur een soort klimmen als een dolle. Ik voorop en nico in mijn kielzog. Daarna begon de klad er wel een beetje in te komen. Nico had ontzettend last van een kapotte gat. Dat was ondertussen een soort rauw stuk vlees geworden. Het was bloedheet en er leek aan het klimmen maar geen einde te komen. Steeds weer een klim, steeds als je dacht nu zijn we toch wel uitgeklommen.

Maar uiteindelijk was daar dan de laatste lange afdaling. Ik kon ondertussen de sportdrank niet meer verdragen. Als ik het rook begon mijn maag al samen te trekken. Gek want water gaf geen problemen.
Dus gas erop en naar Maria Alm! Ik kon best nog ok rennen ook. Maar dat lukt Nico helemaal niet meer. Zijn kont deed zo zeer dat hij echt niet meer kon rennen. Dan schuurde het vlees op vlees. Dus dan maar wandelen. Nico wilde dat ik verder ging omdat ik nog kon rennen. Maar geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Een uur later zal mij dan ook een rotzorg zijn. Samen uit, samen thuis.
En dat lukte, met een heel plein vol mensen kwamen wij bijna als laatste binnen. Tijdens de afdaling zijn we toch nog wel ingehaald door een stuk of 10 lopers. Het was een soort hilarisch, enorm gejuich en geschreeuw. Dat is nog eens een finish! Mooi om dat samen met mijn partner in crime te doen!
Ik was verrot maar ook blij verrast dat ik er toch gewoon 85 km uit geperst had, bizar toch. Je lijf onthoud gewoon nog wat dingen en stelt je in staat om met een vrij ongetraind lijf toch ook nog dit te kunnen.
Mirjam finishte in een mooie 17 uur en zo waren we alle drie toch zeer tevreden met onze prestatie. Hoe ik de volgende dag liep zullen we het maar niet over hebben maar dat is dan weer de prijs die je betaald voor ongetraind zulke dingen doen.
Hopelijk kan ik nu weer wat opbouwen en er nog een mooi seizoen van maken. Wel heb ik wat besluiten genomen over wedstrijden dit seizoen maar daarover later meer.

Het was een heel mooi weekend met mensen om mij heen die mij erg dierbaar zijn en in de bergen waar ik zo van hou….meer hoeft dat niet te zijn……

Posted in Afghanistan, Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , | Leave a comment