Een buddytrail van 25 km bij de baas – happy trailers

imageAls je met FLO gaat mag je best iets imagebijzonders doen dacht een van de sportinstructeurs van defensie. Een trail uitzetten en voor je collegas’s een mooi sportmoment organiseren, ik vind het een heel mooi afscheid.
Zo kwam het dat ik samen met mijn buddy Lia aan de start stond van dit mini evenementje. Je kon kiezen, of 25 km samen de trail lopen, of een run – bike van 25 km met twee man. Redelijk veel mensen kozen voor het laatste en wij uiteraard voor 25 km samen rennen. De start was bij de schietbaan in Harderwijk. Koffie bij de inschrijving en een heus startboog. Men had met  staatsbosbeheer overlegt en toestemming gekregen om daar een hele mooie ronde te lopen en te fietsen.
In ons Rotterdam marathon shirt gingen Lia en ik op pad, mooi roze. image
In het begin een groepje lopers en fietsers maar dat was al snel verspreid. Het was geen wedstrijd dus iedereen was heerlijk ontspannen. De route was minimaal uitgezet met rode lintjes, hing hij aan de rechterkant dan ga je naar rechts als er om de hoek weer een hangt. Dus goed Opletten  dat ging bij ons 1 keer nog maar net goed, wij hebben wel drie keer een paar mannen terug geroepen.
imageEr waren twee posten. Nou ja posten. Een jeep waar een collega stond met een aantal jerrycans met water en Siroop. Geweldig. Bij het tweede punt had men zelfs nog een zak winegums. Wat een verwennerij!
Trailen zoals we ooit begonnen zijn. Heerlijk rustig, er was geen mens behalve de koppels die we onderweg nog inhaalde. Waar je bijna een knak hoorde soms, want ingehaald worden door 2 vrouwen is toch wel een dingetje. Alhoewel die mannen dan wel heel netjes, respect ofzo mompelen.  Mooie brede paden langs zanvlaktes, single tracks en stiekem nog wat  hoogtemeters. Echt een hele mooie ronde! En voor we het wisten waren de 25km voorbij en werden de roze meisjes met luid applaus onthaald door de collegas. Voor het eerst in de geschiedenis dat Lia niet geklaagd heeft, waar ze zelf verbaasd over was! Moet niet gekker worden. image
Men had dan ook nog bananen, appels en sinasappels bij de finish geregeld, oh ja en bouillion en thee.
Wat hebben die gasten dat perfect geregeld allemaal zeg. Back to basic met weinig middelen op een prachtig parcours. En dat mochten we nog gratis doen ook.
Eigenlijk zou je zoiets gewoon her en der moeten organiseren in nl.Met wat lint een route uitzetten, twee water punten, klaar. Zo kun je elkaar de mooie trails in je buurt laten zien zonder veel poohah. Ik hou ervan.
Iedereen was zo enthousiast dat er een vervolg gaat komen, een mooie traditie lijkt mij zo.

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning, Trainingen 2016, Werk | Leave a comment

De magie van een kaart – trailen pur sang

Ik hou van kaarten. Topografische kaarten, kaarten met lijntjes waar zo min mogelijk wegen op staan en zo veel mogelijk wandelpaden.
imageUitgeklapt op de tafel, ernaast een biertje of een Genepi. Vooral dat laatste zorgt voor nog meer berg gevoel.
Met je vinger over de lijntjes, waar zijn er hutten, hoeveel stijg je, hoeveel daal je. Rode strakke lijntje of rode onderbroken lijntjes.
Een route die goed begaanbaar is of een pad die niet zo makkelijk is.
Gele lijntje, stippeltjes, hoogtelijnen en uiteraard een legenda.
Een hokje is 1 km op de kaart waar ik al een paar dagen overheen gebogen zit.  Hoe ver is dat deel dan ongeveer, hoeveel ga ik lopen op een dag? Slaap ik in een dorp of in een hut? Het liefst in een hut maar dat moet dan praktisch ook lukken. Soms een check op de ipad om even het www te raadplegen.
Hele avonden kan ik zitten puzzelen en plannetjes maken. Ik hou er zo van.
En dat is precies wat ik dit jaar een aantal keer ga doen. Op stap met een kaart, mijn eigen trail maken. Met de geur van een kaart in mijn neus en de vinger langs die rode lijntjes  begint het avontuur thuis aan de eettafel.
imageIn plaats van iets wat vast staat en je alleen de bordjes hoeft te volgen, mijn  eigen route maken en mijn uitgepijlde lijntjes op de kaart volgen.

Met een stift de kaart van jouw maken, lijntjes tekenen die alleen jij begrijpt. image
Des te langer in het gebied des te meer kleurtjes stiften. Iedere route heeft een eigen kleur.

Nu is oriënteren niet mijn sterkste kant maar ook daar ligt een uitdaging. Als je het niet oefent leer je het nooit. Verleden jaar heb ik drie weken met de kaart rond gezworven in het gebied van Massif Du Chablais. En dat is toch wat ik het liefst doe.
Lopen, zwerven en zomaar ergens op een topje gaan zitten met je boterham. Daar word ik gelukkig van. En dat geluk begint aan de eettafel thuis.
Door simpelweg die kaart uit te vouwen, je vinger langs het lijntje te laten gaan en plannetjes te maken.
Het eerste kaart project(je) begint volgend weekend. Met drie kaarten van de Vogezen is het tijd om dat gebied eens te gaan verkennen!

Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Winterberg – wat een mooi trainingsgebied!

13103467_10154238996571520_1182508124041155833_nIk was er lang geleden om er te skiën maar eigenlijk nog nooit in een ander jaargetijde. Raar, want het is helemaal niet zo ver rijden van 010. 3.5 uur en je bent er. Dus had ik al een tijdje geleden het plan voor een trainingsweekend gepland met Hemelvaart.
En in goed gezelschap, want het werd een reunie met de meiden van de bierbrouwerijtocht, yvette, merike en mirjam.
Wat kon er mis gaan? Precies, niets!
Een mooi sporthotel met appartementen was ons onderkomen, 5 Km van Winterberg zelf. 13165922_10154243578951520_4095079088586331903_n
Donderdag ging ik samen met Mirjam op pad voor een mtb tourtje. We hadden de kaart gekregen van het hotel. Een hele verwarrende kaart die vooral vol stond met heel, heel veel wandelpaden. Ergens stond ook een mtb route maar die was nergens terug te vinden op de bordjes. Dus was het best veel stoppen, tot we er klaar mee waren en we maar gewoon 13124722_10154238996561520_2237240028620412402_nzijn gaan fietsen. We zouden wel zien waar we ongeveer uitkwamen.
Het was genieten, nog wat frisjes maar met al die klimmetjes werd je al snel warm. Wat een mooi gebied! Uiteindelijk kwamen we op 30 km met 750 hoogtemeters. Het was genoeg na twee dagen TMPT. 13173968_10154238996406520_8414604690338443442_n

Vrijdag zouden we gaan kayakken. Marleen, harald en alex waren in dat gebied en hadden alles voor ons geregeld. Zij organiseren de Auenland adventure race en kennen dit gebied goed.
De Edersee, het stuwmeer, zou ons terrein worden. Met een buff waar een kaart en de cp’s op staan van de vorige editie gingen wij de cp’s oppikken van vorig jaar. ( de knijpers dus)
De kayakken in het water en werkelijk heerlijk zomerweer, ongelooflijk. En zo gingen we met 6 man en drie kayakken op jacht naar de knijpers. Alleen was er een klein probleem. Het water stond 3 meter hoger en dus was er uiteindelijk maar 1 knijper te vinden, de rest stond onder water.
13177534_10154241224431520_1688880975759979313_nMaar wat een mooi gebied en heerlijk zo een dag op het water. Halverwege een tussenstop met taart en alcoholvrij bier, zo simpel kan het zijn.
Uiteindelijk was het 15 km genieten op het water.

Zaterdag klommen we weer op de mtb maar waren we zo slim om de app te downloaden waar alle mtb routes op staan. En dat ging een stuk beter. Alhoewel we in de afdaling toch nog een afslag gemist hadden. 13173761_10154241490941520_170004888851727821_n
Dus moesten we toch nog een stukje extra klimmen om terug te gaan. Daar kwamen we een Nederlander tegen die dezelfde route fietste en ook verkeerd zat. Hij fietste met ons mee terug maar vond ons tempo wel hoog en begon toen allemaal 13139287_10154243581556520_1568645468409083028_nexcuses te vertellen waarom hij niet zoveel trainde. Toch lastig he als je twee vrouwen maar lastig kunt bijhouden.
De fantastische panorama route liet ons mooie delen van het gebied zien. En ook serieus hard werken, fikse klimmen en ook lange klimmen. 53 km en 1200 hoogtemeters was ons deel. 13164300_10154238996451520_3886938330310658447_n
Wat een geweldig trainingsweekend en gebied! Echt de moeite waard.
Erg gezellig weer met de meidenclub!
Een gebied die we nog zeker verder willen ontdekken! Je kunt er serieuze hoogtemeters maken en het is echt een mooi gebied. 13124824_10154243578916520_7527780904093284942_nWinterberg en omstreken heeft mijn hart gestolen.

Next stop there – Auenland 24 uurs adventure race in Juni.

Posted in Reizen, Trainingen 2016 | Leave a comment

Doel – Ons tweede TMPT kruis halen

In 2014 deden voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. In 2015 waren we beide op uitzending maar dit jaar ging het weer lukken en moest en zouden Ann en ik ons tweede TMPT kruis halen. image
Wij hebben een naam hoog te houden en we wisten dat het ons lang zou achtervolgen als we het niet zouden halen. Dus waren we er klaar voor met gepaste spanning. Onze zwakke onderdelen goed getraind begonnen we dinsdag om half 8 aan onze speedmars van 3km. In 16.20 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten.
Op de fiets moesten we 75 km afleggen en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.30 en 1 minuut over.
imageWe lopen een prachtige orientatie loop van 10 km over de heide en vinden 20 cp’s.
We komen bij de survivalbaan en waar ik twee jaar geleden veel stress van had, ging ik nu met gemak over en op de touwen – check 4.27 en 1.03 minuut over.
Met kayakken vinden we alle cp’s en na 7 uur en 24 minuten zijn we binnen en hebben dus ruim 2.5 uur over qua tijd. Geen strafloop en geen straftijd!


Vol goede moed beginnen we aan dag twee. 15 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
imageGranaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en gooi ik makkelijk in de 15 meter ring en Ann in de 10 meter ring. En zo maken we een vreugde dansje op de vroege ochtend. We gooien 19 punten en voldoen aan de 18 punten eis.
Ann tekent de cp’s in terwijl ik ontdek dat ik mijn rugzak ben vergeten bij granaat werpen in de euforie. We stappen op de fiets voor 50 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen beantwoorden ter plekke. Alles goed en we mogen aan de speedmars beginnen. 20 km en we hebben ruim de tijd.
Ondanks dat we onderweg 20 minuten straftijd krijgen omdat we het afstand schatten niet goed deden. Onze schatting – 110 meter. Afstand 78 meter. Dat is meer dan 20 procent ernaast dus straftijd.
We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken. We hadden besloten met inschrijven om met de dimaco te schieten ipv met de glock. Is veel makkelijker zegt iedereen. image
Nou – voor sommige misschien. Ik weet niet wat er mis ging maar ik schoot er gewoon geen 1 raak! Ik zeg nog tegen die instructeur, dat kan niet. Iets klopt hier niet. Hij keek mij nog eens aan en dacht, ze heeft gelijk, je kan niet alles mis schieten. Dus mocht ik nog een keer 10 keer afvuren. Wtf! Weer alles mis!
Hoe dan ook, de 8 rake schoten van Ann waren niet genoeg met al mijn missers en dus gingen we net als twee jaar geleden weer op voor 4 km strafloop.
Weer terug bij de schietbaan waren Eric en Lia net klaar en hadden geen straf dus konden we gezellig met 4 speedmarsen. En zo liepen we een lekker tempo over heide en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, was de kazerne in zicht en mochten we afsluiten met weer een 3 km speedmars. Die raffelde we nog af in 17.20 minuut en met nog 1.50 uur over meldden we ons af.
TMPT gehaald! Ons tweede tmpt is binnen. Twee hele toffe dagen waarin we sterker zijn geworden in alle onderdelen. Ok, mijn schieten moet nog wat beter maar ik ga denk ik toch maar weer gewoon met de glock schieten. Alhoewel we voor 2017 dimaco les op het programma hebben staan. Misschien wordt het nog wat.
image
Vooralsnog zijn de Kolonel en de Luitenant uitermate tevreden. En ik als Spoco (sportcoordinator) van het Idr meer dan tevreden omdat al onze 5 teams het gehaald hebben!
Op naar het derde kruisje – mei 2017!
 

Posted in Adventure Racen, Trainingen 2016, Werk | Leave a comment

Trail en AR plannetjes – niets gaat zoals bedacht

imageSoms the story of my life, maar vaak gaan dingen niet zoals ik ze in eerste instantie bedacht had. Het komt nogal eens voor dat mijn werk roet in het eten gooit of in dit geval Italiaanse trail organisaties Die mijn plannen in de war gooien.
Maar goed, flexibel als ik ben komen er wel weer andere plannen.
Zo zou ik de Ocean to Ocean lopen in Zuid Afrika, defensie besloot de samenwerking met Zuid Afrika op te schorten, exit OTO. image
In december dacht ik met team Tecnica mee te mogen doen aan de TOR. Toen brak er een rel los tussen vele partijen. Tecnica was geen sponsor meer. De K4 werd geboren en tecnica werd daar sponsor van. Ondertussen zijn wij maanden verder. De rechtzaak tussen de TOR en de K4 loopt nog.
Niets is zeker maar dat ik er klaar mee ben wel. Die wedstrijd zit niet meer in mijn systeem en gaat er ook niet meer inkomen. Het is al Mei en nog weet ik niet hoe en wat. Bovendien zijn er verhuisplannen in huize Hofstede en is het wel zo makkelijk om wat flexibel te zijn met dingen.
Dus heb ik besloten om er een jaar van te maken met plannen die op mijn pad komen.
Gewoon doen waar ik zin in heb, wel een paar dingen plannen zodat ik wel gemotiveerd blijf om te trainen en een doel heb. Anders word ik maar aartslui en moddervet.
Zover bevalt dat eigenlijk uitstekend. Ik liep de marathon als Francelyne en fietste de AGR als Wouter. Maar er zijn ook wat wedstrijden die ik gewoon loop als Martine.
imageOndertussen heb ik prachtige kaarten van een paar gebieden die ik wil ontdekken en ga ik zelf een paar mooie trails lopen met de kaart.
Dan is er de Hochkonigman die ik ga lopen begin Juni.
En ik zie erg uit maar de EMI. Het prachtige gebied waar ik verleden jaar een paar weken heb gebivakkeerd. Daar mag ik 85 km lopen met eindeloze hoogtemeters over geweldige Alkepaadjes.
Dan zijn er nog een paar leuke trainingsweekendjes met leuke mensen.
En heb ik mij afgelopen week ingeschreven voor de Grossglockner ultra in Juli – 110 km en 6500 hm in een technisch terrein.
Dan zijn er nog een paar leuke adventure races – de Auerland 24 uurs race, en een prachtige 3 daagse in portugal eind September. image
Waarschijnlijk loop ik nog een 100 mijler maar dat kijk ik nog even aan.
Vanaf komende week begint het echte trainen. Eerst de Twee Daagse Militaire Prestatie Tocht en erna door naar Winterberg om 3 dagen bier te drinken te trainen met de bierbrouwerijtocht crew.
Op de mtb, lopend en in de kayak dat gebied eens verkennen.
Ondanks dat dingen niet gaan zoals bedacht zie ik toch weer een heel mooi jaar in mijn glazen bol. Ik verlang zo enorm naar de bergen, Winterberg is dan wel niet hoog maar toch enige vorm van bergen!

Posted in Trailrunning, Voorbeschouwingen Wedstrijden | Leave a comment

Getest – de Salomon S Lab Wings SG

imageIk heb veel ultras gedaan op de Salomon Wings. Een degelijke schoen met demping.
Afgelopen seizoen is Salomon op de markt gekomen met de Wings maar dan uitgegeven in de S-Lab serie.  Een Wings maar dan anders, heel anders eigenlijk.
Wat gelijk opvalt is dat hij lichter en flexibeler is. Meer runable zeg maar.  Je bent met deze schoen veel flexibeler in bewegen.
De schoen weegt 292 gram en dat is lichter dan de klassieke Wings.
Er is een Hieldrop van 9mm. 29 mm bij de hiel en 20 bij de voorvoet.
De upper 
Deze is licht en zacht maar niet wat je gewend bent van de S Lab serie. image
Het voelt comfortabel maar niet zo zacht als de slab.  Maar wel weer meer comfortabel dan de oude Wings. Het geeft wel genoeg stevigheid om je voet. Het is voor een deel hetzelfde materiaal als in de speedcross. Wat wel betekent dat het op de hoeken van de voorkant een wat zwakkere plek zit.
Ik heb er rond de 600 km op gelopen en er zit nu een klein minischeurtje op die plek. Dus dat valt mee.
De neus heeft zoals gewend een goede bumper. image
De lip zit vast in de schoen zodat er geen steentjes en zand in je schoen kan komen. Uiteraard heeft de schoen het welbekende quick lace vetersysteem.
Dit samen zorgt ervoor dat de schoen lastig aan en uit gaat. Dat is normaal gezien nog niet zo heel groot probleem. Maar als je echt lange dingen doet en je onderweg een keer je schoenen uit wil doen. Of simpelweg een blaar wil door prikken. Dan kom je vervolgens bijna niet meer in je schoenen. Al helemaal niet als ze nat zijn. Ik moet bijna geweld gebruiken om dan de schoenen  weer aan te krijgen.
Aan de andere kant, als je ze aan hebt zitten ze solide en comfortabel.
De midzool
Dit is de grootste verandering in de Wings. De oude wings had altijd een plastiek 3D chassis. Een soort blokje. Dat is weg uit deze schoen. In deze wings zit een foam midzool (eva) En dat maakt hem ook meer Runable en flexibel.
Salomon gebruikt ook in deze schoen de Endo-fit technology. Een soort sok in de schoen dat om je midvoet zit. Als je de schoen aantrekt voelt het ook als een stevige pantoffel.
In de schoen zitten andere zooltjes dan je gewend bent van salomon. Een veel dunnere en dit is absoluut geen verbetering. Mijn ervaring is dat die zooltjes gaan schuiven en oprollen. Een van de redenen dat ik blaren heb gekregen tijdens de EB. De zooltjes waren opgekruld. Ondertussen heb ik dit van meerdere lopers gehoord. Hopelijk gaat Salomon daar wat aan doen.
De buitenzool
imageDeze schoen is er in twee varianten, de soft en de hard ground. Ik heb de soft ground. Deze heeft wat grotere noppen dan de hard ground. Meer geschikt voor nat en modder condities. Maar je kan er prima mee uit de weg op alle ondergronden.
De grip is uitstekend. Zowel in de bagger als een pittige downhill. Je voeten blijven beschermd als je op losse stenen rent. Geen pijn onder je voeten van stenen die je voelt. Je kunt echt los gaan op de downhill met deze schoen, grip en gevoel met de ondergrond, heerlijk.
De reden dat ik juist deze kies is dat je tijdens een ultra alle omstandigheden kunt krijgen. Daar is deze schoen geschikt voor.  Je hebt altijd grip maar ook op droog terrein kan ik er goed op lopen. image
De hard ground is voor droog terrein en heeft wat kleinere noppen. En dus minder grip in natte omstandigheden.
Vreemd genoeg had ik na ongeveer 100 km op deze schoenen ineens een losse zool. Totaal los gelaten aan de omderkant. Ook lieten de neusbumpers los. Ws een plakfout. Het nieuwe paar heb ik ondertussen veel mee gelopen en daar zijn de zolen nog in goede staat.

Conclusie
Een lichte neutrale schoen die voor kort en lang werk geschikt is, die vooral veel meer runable is dan de klassieke Wings.
Een hele fijne schoen voor ieder terrein, met demping maar tegelijkertijd minder stijf als de oude Wings en niet te vergeten, grip.
Nadeel vind ik toch wel de krappe mond van de schoen. Vooral op de echt lange dingen bijna een keuze om deze niet aan te doen omdat ik er gewoon niet meer inkom als ik ze even uitdoe.
Ook de zooltjes zijn geen verbetering. Zooltjes horen niet te schuiven of op te rollen.
Al met al wel een schoen waar ik afgelopen jaar alle ultras mee gelopen heb. Als Salomon die twee punten aanpast is dit mijn ultra schoen.
Een dure schoen, adviesprijs 179 euro.  Hier 161,95 euro.

Posted in Schoenen | Tagged , , , , , | Leave a comment

Bouillonante- waar ging het mis?

Al de zesde keer dat ik zou starten op deze toch wel klassieker in de Belgische Ardennen. Alleen was nu de klassieke afstand eruit gehaald, doodzonde. Geen 54 km maar 72 was het geworden. image
Jammer, want die 54 is altijd een soort het startschot voor een mooi trailseizoen voor Nico en mij, maar goed, dan maar de 72km. Het is nu eenmaal traditie om samen dat weekend een paar duveltjes te drinken en te lopen.
De start was om 5 uur, wtf! 5 uur! Een heel kort nachtje dus, maar om half 5 stonden we ons nummer op te spelden terwijl het regende. Ik had helemaal geen zin om in de zeikregen te gaan rennen. En zeker niet zo’n takke-eind. Maar goed, als je eenmaal loopt komt het wel goed. Toch?
imageDus gingen we tradtiegetrouw weer van start vanaf het kasteelplein, het blijft een mooie lokatie. We stonden zo ongeveer achteraan. Het leek een stuk minder druk dan normaal, maar toen we op pad gingen zag ik toch een hele lange lus voor mij, en stonden we ook weer traditiegetrouw vast. Want het stagneerde snel en dus schoot de eerste paar km niet echt op.
Na de eerste klim gingen we een andere kant op dan normaal en begon het met de bredere paden, brede,lange paden. Nico was een aantal weken geleden door zijn enkel gegaan en die enkel was nog steeds niet goed.
Dus rende ik vals plat naar boven en hij liep.
Ik wachtte tot hij er was en we gingen verder. Maar al snel werd duidelijk dat het zo niets werd, te koud en te nat. En Nico voelde al pijn in de enkel.
Dus ben ik na een km of 10 alleen verder gegaan. Helemaal niet gezellig, want samen lopen is leuk en konden we weer even bijkletsen.
Ondertussen werd het licht, wat fijn was want ik was mijn hoofdlamp vergeten. image
Ik liep een soort als een hinde met opgetrokken benen om niet te struikelen over de boomstronken die ik niet kon zien.
Maar de zin was er nog steeds niet. Ik liep en was al helemaal niet enthousiast over de route. Waar waren al die prachtige en technische singletracks gebleven?
Plots waren het allemaal bredere paden, soms van die lange stukken en al helemaal niet technisch. Soms kreeg je een stukje singletracks wat mij dan wel bekend voorkwam van vorige edities. Maar allemaal kort en dan weer die bredere stukken.
Bij de post van 16 km was ik er eigenlijk al helemaal klaar mee. Ik had er gewoonweg totaal geen zin in.
Maar ja, 16 km is ook de rotmoeite niet. Dus ik maakte de afspraak met mijzelf dat ik tot de post van 50 km zou lopen. Daar zou ik wel kijken hoe de toestand was. Als ik er nog steeds geen zin in had gevonden zou ik ermee kappen.
Dus ging ik verder, de post op 26 had eten en stouwde ik van alles naar binnen. Weer verder, de volgende post was pas op 50 km, dus verder voor nog een paar uur.
imageIk was er al even klaar mee, maar rond de 30 was ik er echt klaar mee. Ondertussen had Nico een bericht gestuurd dat hij eruit was op 16 km. Dat motiveerde al helemaal niet om nog verder te gaan. Maar goed, lopen moest ik. Alles verstijfde en ik liep moeizaam, daarna liep ik weer ok en zo liep ik verder met de pest in mijn lijf.
Rond de 40 km kwam ik Sauw tegen en samen liepen we verder al kletsend. Dat was lekker, even afleiding ook, behalve dat het ook leuk was om even bij te kletsen.
Maar ik was er al lang uit, ik zou stoppen op 50 km. Ik had er gewoonweg geen zin meer in.
imageOp de post aangekomen was Nico er en nog even twijfelde ik of ik dan toch verder zou gaan.
Maar die twijfel was kort, 50 was ver zat. Ik was verveeld van het parcours, geen zin en nog genoeg andere zwakke redenen om te stoppen.
En het was ook ok. Ik was er gewoon klaar mee, al voor de wedstrijd, tijdens en toen ik stopte was het goed. Het was mijn loopdag gewoon niet, die zijn er, niet vaak maar dit was er 1.
Ik wenste Sauw en Ann succes en dat was het einde van de Bouilionante.


Ontzettend zonde dat ze het parcours zo gemaakt hebben. De prachtige singletracks, de technische stukken, ik heb het gemist. De brede paden, lange stukken maken de route saai en dat is dood en dood zonde.
Ik zeg, volgend jaar weer gewoon de klassieke afstand en route.
Zoals altijd was de rest weer top in orde, goede posten, goede uitpijling en goede sfeer.
Voor mij was het een goede 50 km met 2350 hm, dus eigenlijk de klassieke afstand. Zo hoort het eigenlijk ook.
Wat overigens wel mooi is om te zien is dat dingen anders gaan als je geen focus hebt.
Als ik een groot doel had zoals de TOR, dan had ik doorgelopen. Dan weet je waarvoor je afziet en zeg je tegen jezelf, niet zeiken, hier wordt je groot en sterk van.
In dit geval werkte het andersom. Waarom zou ik mijzelf zo tergen als ik toch niet perse een doel heb. Mooi toch hoe dat werkt.

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , | Leave a comment

Blaren voorkomen met papieren tape ?

Iedere (ultra)loper kent het wel, blaren. Ik kan er over meepraten. Soms bijna een reden om uit te stappen en zeker een reden dat je veel meer afziet dan zonder blaren.
De Stanford University heeft een onderzoek gedaan met simpele papieren tape. Een rolletje van een paar euro te koop bij iedere drogist.
imageDe resultaten van het onderzoek zullen gepubliceerd worden in Clinical Journal of Sport Medicine.

Simpele, papieren tape kan blaren helpen voorkomen wanneer hiermee gevoelige plekken op de voet afgeplakt worden.
Voor een onderzoek van Stanford University, geleid door Grant Lipman, werden 128 ultralopers gevolgd die verdeeld over zeven dagen een afstand van 250 kilometer aflegden. image
Bij de hardlopers, die deelnamen aan de RacingThePlanet ultramarathon, werd op één voet de papieren tape aangebracht op blaargevoelige plekken. De andere voet werd niet behandeld. Lopers die niet bekend waren met blaren, kregen tape op willekeurige plaatsen. Ze werden voor en tijdens iedere race een aantal keer opnieuw beplakt met tape.

Bij 98 van de 128 lopers ontstonden er helemaal geen blaren op de getapete plekken. 81 van de 128 se kregen blaren op de gedeeltes van de voeten waar geen tape op was geplakt.
“Het is een soort belachelijk goedkope, makkelijke methode van blaarpreventie”, aldus Lipman. “De beste manier om de finish te halen, is goed voor je voeten zorgen.”

Posted in Hardlopen Medisch | Leave a comment