Misschien toch berenspray mee into the wild?

image19-225x300Het is vakantietijd en een beetje trailer neemt zijn schoenen mee en gaat op pad als er ergens een trailtje te vinden is.
Ik kan nooit in een Nationaal Park zijn zonder er gelopen te hebben. In Amerika heb ik in ieder NP waar ik geweest ben gelopen. Niet altijd even veilig volgens de rangers. Alleen op pad in bearcountry. Maar ja, sometimes a girl has to do what she has to do. 
Ik heb wel altijd een berenbel aan mijn rugzak, het geluid moet ze afschrikken. Maar berenspray heb ik nooit meegenomen.
Maar de beren populatie neemt toe. Mooi natuurlijk, maar ook de outdoor populatie neemt toe.
De afgelopen jaren zijn er verschillende incidenten geweest met mensen- beren en wolven.
Op National Geograpic staat een goed artikel over het voorbereid zijn op wilde beesten tijdens je loopje of op je mtb.
De tip is toch berenspray meenemen. 98 procent van de beren worden verjaagd door berenspray. Ik heb het nooit gedaan maar als ik de volgende keer ga rennen in Amerika neem ik het toch maar mee. Het hele artikel lees je hier.
Overigens ben ik 1 keer een beer tegen gekomen in Texas Big Bend NP. Gelukkig was die op veilige afstand.
Onderstaand een filmpje van een trailer die na 3 minuten plots heel hard gaat lopen.
Dit filmpje is ook best spannend, alhoewel ik er wel hard om moest lachen toen de mannen eindelijk in hun auto zaten.

Posted in Hardlopen Algemeen, Trailrunning | Tagged , , , , , | 2 Comments

Grossglockner ultratrail – de zwaarste van Oostenrijk?

Morgen sta ik aan de start van een van de mooiste wedstrijden van Oostenrijk, denk ik. Het is pas de tweede editie van de Grossglockner ultratrail – 110 km en 6500 hm maar deze wedstrijd gaat zeker in de toekomst een van de grote wedstrijden worden.

imageVolgens zeggen ook de zwaarste van Oostenrijk, vooral technisch. Daar hou ik wel van en dat was een van de redenen om mee te doen. Andere reden is dat het nog een trail is die niet overspoeld door lopers  met zijn tweede editie.
De organisatie schrijft er dit over;
Großglockner ULTRA-TRAIL® 110 is an extremely challenging and difficult trail running competition, leading mostly through difficult alpine territory, 2 times higher than 2800 m and 3 times higher than 2500 m. Bad weather conditions (low temperatures, rainfall, snow) and the night make the race even harder.
The hardest parts will be the trails up to and down the high mountain passes: to Untere Pfandlscharte (2663 m), Wiener Höhenweg, Pfortscharte (2828 m), Stüdlhütte (2801 m) Kalser Tauern (2518 m) and Kapruner Törl (2639 m).

Dat beloofd veels goed, nu heeft het verleden week ook nog flink gesneeuwd dus dat gaat ook groot onderdeel van de wedstrijd worden. Vooralsnog is er niets aangepast en gaat gewoon het hele parcours gelopen worden. Morgenochtend is de laatste check en beslist met of het te doen is.
Ik heb even naar de uitslagen van verleden jaar gekeken om een beeld te krijgen van mijn eindtijd.
image
Toen heeft een Tsjechische vrouw gewonnen die in het nationale trailteam zit, tijd was 21.45 uur ongeveer. Dat zegt genoeg over het terrein.  Eerste man was 17.40 uur. Dat betekent dat ik zeker een uurtje of 25 onderweg ben. Tijdslimiet is 29 uur.
Start morgennacht om 24.00 uur, dus wederom een nachtje wakker blijven. Temperatuur is aardig. Warm met wat regen en hopelijk niet te veel onweer. Maar goed dat zijn Factoren die ik niet kan veranderen.
Gewoon lopen en ergens kom je weer bij de finish, simpeler wordt het niet.
Volgens mij is het ook via een bolletje te volgen met datasport, dus ben je into bolletjes check de site even. Mijn startnummer is 177.
Eerst morgen nog een dagje chillen in de bergen en de gletsjer op.

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , , , , | 1 Comment

Hoe Verbier-Verbier uiteindelijk Verbier – La Foully werd

Project X alpine is al weer twee weken geleden. Een mooi plannetje om in 4 dagen de route van de trail te lopen in Zwitserland.  Start  en finish Verbier.
imageDe eerste dag gaat van Verbier naar Champex. Vanuit Verbier vindt je vrij snel de route en begint het met een klim. Daarna volgt een lekkere afdaling. Een mooie warm-up.
Dan komt er een lange klim en ga je het bos uit. Het was erg warm en op de kaart had ik gezien dat er een hut was. Ik verheugde mij op een cola maar helaas de hut was niet bewoond, alleen omringd door koeien. De klim gaat verder naar een prachtig deel.
La Catogne – een klim over rotsvelden en veel klimmen en klauteren. Ik was bang dat ik in de sneeuw terecht zou komen maar dat viel erg mee. Een paar kleine sneeuwvelden waar ik makkelijk doorheen kwam. De afdaling is ook nog klimmen en klauteren, nog een klimmetje en dan een lasitge lange afdaling naar Champex. Vooral erg steil door het bos. imageimageHet levert wel mooie uitzichten op het meer bij Champex. Als ik het dorp inren na 28 km en 2400 hm sta ik gelijk voor de supermarkt. Ik giet een cola, een bitterlemon naar binnen die ik al op heb bij de kassa. En op een bankje eet ik een magnum, welverdiend.
Je komt twee keer een dorp door op deze route waar je water bij kunt tanken.

Ik vertrek in de vroege morgen vanuit Champex naar La Fouly. Het klimt geleidelijk langs prachtige riviertjes en langs watervallen. Dan gaat er een steile klim omhoog door het bos. Ik moet van 1470 naar 2826. 1400 hm om wakker te worden. image
Er komen sneeuwvelden waar ik nog makkelijk maar voorzichtig doorheen kom. Mooie flanken met rotsstenen waar ik over kan rennen. Dan kom ik in echte sneeuwvelden. Je ziet wel door de kom waar je heen moet dus ik besluit niet de stijgijzers aan te doen omdat het redelijk zacht voelt. Ik klim omhoog in de sneeuw en aan de andere kant zie ik ook alleen sneeuw. Ik klim verder en kom uiteindelijk op de kruising waar ik eerst een heen en weertje naar de Orny hut wil doen en waar ik erna naar rechts moet. image
Er ligt een heel sneeuwveld voor mij en ondanks dat ik de hut zie moet ik nog 200 hm maken. Maar ik wil koffie! Dus ik stap in de sneeuw. Steeds zak ik weg. Ik moet soms mezelf eruit rukken omdat ik vast zit. Na een paar pogingen draai ik om. Te gevaarlijk in mijn eentje.
imageDan maar geen koffie.
Ik zoek het pad en raak het weer kwijt. Ik moet een deel over de flank en dan dalen. Ik zie nergens het pad en verdwaal een soort in de rotsen en sneeuw. Op een gegeven moment sta ik ergens en zie ik niet meer waar ik nu vandaan gekomen ben.
imageIk heb geen idee waar ik heen moet. Met kompas kijk ik nog eens, ik zet de gps aan. Ik moet een heel stuk naar rechts. Als ik weer ergens boven sta zie ik daar beneden een pad lopen. Ik klauter en klim naar beneden. Breek een paar keer bijna mijn nek maar kom op het pad terecht. Pooh, wat een opluchting.
Ik daal af, het pad is een paar keer weg geslagen maar uiteindelijk kom ik uit bij La Fouly. Daar moet ik weer wat klimmen om de hut te vinden waar ik ga slapen. Een heerlijke plek met hele aardige huttenwaard. Ik mag bij de vrouw des huize op de kamer slapen.
29 km en 2500 hm staan er op mijn gps.

Na een goed ontbijt en een groot lunchpakket ga ik op pad. Doel – Bourg st Pierre. Er volgt een mooie klim, die geleidelijk gaat en steeds wat steiler wordt.
Uiteindelijk kom ik uit bij het prachtige meer – Lac de Fenetre. Ik zie de cols liggen waar ik overheen moet. Alleen ligt er veel sneeuw, heel veel sneeuw.
Ik steek het meer over en probeer mijn route te vinden. Geen pad te vinden, ik doe wat pogingen maar zak weg en beslis dat dit het niet gaat worden. Ik bestudeer de kaart en zie via een andere kant nog een pad. Eerst een klim maken en die ziet er doenbaar uit.image

Als ik echter boven ben kijk ik neer op nog meer sneeuw, ik daal of beter glij naar beneden en probeer een route te vinden. Maar na een dik kwartier besluit ik ook dit niet te doen. Geen pad, geen tekens en vooral ik zak steeds weg tussen rotsblokken die verstopt zijn onder de sneeuw.
imageIk draai om en ga eerst maar eens lunchen. Een prachtige plek om te lunchen aan het meer.
Dan zet ik de afdaling in terug naar de hut, hopen dat ik er nog een nachtje kan slapen.
Ik kom als ik net begin een Fransman tegen die ik vertel over de toestand en hij gaat met mij mee terug, hij is mountainbiker en loopt ook wat. Samen dalen we rennend af. Hij hijgt en steunt achter mij maar als we beneden zijn heeft hij een enorme smile, ‘that was cool’ .
Er is nog plek in de hut en ik heb nog meer geluk. Mirjam zou de vrijdag meelopen maar kon eerder weg van het werk en komt dus naar de hut. Zo heb ik een lift naar Verbier.
Die dag loop ik dan niet over Col de Bastillion, Fenetrecol, Gd St Bernard en Col de Chavaux maar ik loop toch nog 20 km en 1300 hm.

Vrijdag besluiten we Col de Ferret te nemen. Op de kaart loopt een mooi rondje, en ondanks dat de vrouw van de hut zegt dat er erg veel sneeuw ligt gaan wij toch een poging wagen. image
We klimmen via een mooi pad en komen al snel bij een hut. Het is wederom erg mooi weer dus tijd voor koffie.
We klimmen verder en komen bij een pasje. Iedereen daalt daar af naar een hut een stukje lager, het ligt op de route de Mont Blanc dus plots veel wandelaars. image
Wij kiezen een Alkepaadje. Er loopt een minipadje op de kaart die verdwijnt, het lijkt een vrij overzichtelijk gebied dus we wagen het erop.
Inderdaad, het pad verdwijnt en we gaan gewoon recht naar beneden. Een mooi stukje klimmen en klauteren. Omdat we het andere pad in de verte kunnen zien blijft het overzichtelijk.
Met een gescheurde loopbroek van Mirjam komen we weer op het pad en lopen richting Col de Ferret. We lopen van sneeuwveld naar sneeuwveld. Lastige steile STukken. Bij sommige delen moet je niet denken aan naar beneden glijden. Geconcentreerd lopen we. imageSteeds als we denken dat het de laatste moet zijn komt er weer een. Niet voor niets komen we bijna niemand meer tegen. Als we uiteindelijk op de col komen na geklauter ligt er beneden ons een km’s lange sneeuwveld voor ons. We dalen en dalen, glijden in de sneeuw maar nergens een pad. image
imageAchter ons wordt het kommetje waar we door zijn gekomen steeds kleiner. We weten in ieder geval dat we daar terug moeten als we fout zitten. Met het kompas kijken we nog eens kritisch. Het pad moet echt aan onze linkerkant liggen. We dalen verder en zijn wat ongerust maar toch ook een soort overtuigd van ons gelijk.
Als we echt beginnen te twijfelen zien we daar plots een stukje pad. En uiteindelijk klopt het en zien we wat lager het pad als er geen sneeuw meer ligt.
Misschien niet helemaal slim om door zoveel sneeuw te gaan maar met twee doe je dat toch wel wat sneller. En uiteindelijk was het een schitterende dag en een mooi lesje kaart lezen met kompas.
18 km en 1400 hm.
Zo eindigde mijn projectje anders dan verwacht, maar wat een prachtige dagen!
Het is echt goed om eens een paar dagen alleen op pad te gaan. Om op jezelf aangewezen te zijn. Om serieus met de kaart bezig te zijn. Om je eigen veiligheid kritsch te bekijken , ga ik door of niet. Om lekker met jezelf te zijn. Heerlijk!
4 prachtige dagen, 4 prachtige routes, bijna geen mens gezien vooral de eerste drie dagen niet.
Dat ga ik zeker vaker door. Kleine projectjes die je intens beleefd ipv een wedstrijd lopen. Die twee dingen samen zijn een perfecte afwisseling .

Posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen, Trainingen 2016 | Leave a comment

Kraakbeen in je gewrichten verdwijnt als je niet beweegt

Ik heb altijd een bovenmatige interesse voor onderwerpen over kraakbeen omdat ik in beide knieen niet veel kraakbeen meer heb na een knieband plastiek aan beide knieen lange tijd geleden. Er zijn vele studies en meningen over kraakbeen en sporten. Je zou kraakbeen afbreken als je sport. De laatste studie laat zien dat het tegendeel waar is.

Het kraakbeen in je gewrichten verdwijnt als je niet beweegt. Maar waarom dat gebeurt, was lang niet bekend. Arjan van Caam en Peter van der Kraan (Reumatologie) en Wojciech Madej en Pieter Buma (Orthopedie) van het Radboud Umc toonden aan dat het groei-eiwit Transforming Growth Factor beta (TGF-beta) hieri
n een essentiële rol speelt. Zij publiceerden hierover in Osteoarthritis & Cartilage.
image

In kraakbeen zit een grote hoeveelheid inactief TGF-beta opgeslagen. Iedere belasting van het kraakbeen activeert kortstondig een beetje van dit groei-eiwit. Dit vrijkomende TGF-beta stimuleert de kraakbeencellen en zorgt ervoor dat de cellen in het kraakbeen gezond blijven. Kraakbeencellen die een gebrek hebben aan TGF-beta gaan namelijk hun eigen kraakbeen afbreken, wat leidt tot gewrichtsschade.

Het heilzame effect van TGF-beta houdt zichzelf in stand zolang het gewricht maar gebruikt wordt. Belasting van het gewricht stimuleert de aanmaak van meer TGF-beta dat vervolgens wordt opgeslagen in de omgeving van de kraakbeencellen voor toekomstig gebruik. Ook zorgt belasting en regelmatige blootstelling aan TGF-beta ervoor dat de kraakbeencellen gevoeliger worden voor dit groei-eiwit.
De onderzoekers zagen dat bij veroudering het TGF-beta systeem steeds minder goed werkt. Dit kan verklaren waarom veel mensen artrose krijgen op latere leeftijd. Peter van der Kraan: “Deze bevinding toont aan op welke manier belasting je kraakbeen gezond houdt en waarom het ook voor je kraakbeen belangrijk is om in beweging te blijven.”

bron – fysioforum.nl

Posted in Hardlopen Medisch | Tagged , , | 2 Comments

De EMI 2016 – Alkepaadjes – mooier wordt het trailen niet

imageAlkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek.  2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

De EMI bestaat uit nogal wat van die Alkepaadjes. Race-director Alke Staal had een idee… Als je nu al die paadjes intekent op een kaart, ieder topje mee neemt, 19 zijn het er totaal, en aan elkaar verbindt, dan heb je toch wel een hele mooie ultra. Startpunt – zijn hotel - Esprit Montagne.

imageJe nodigt wat goede lopers uit en loopt zelf heel de dag met een smile rond als je al die blijde en vermoeide gezichten ziet tijdens de race. imageEn zo is EMI geboren – Esprit Montagne Invitational. Verleden jaar de eerste editie, dit jaar dus de tweede. Meedoen is op uitnodiging.

En zo kon het zijn dat er op 7 juli om 24.00u een groep van 24 ultralopers aan de start stond met een kaart in de handen.  Met de hand ingetekend door Alke zelf. 87 km en 9000 hm over zeer technisch terrein. Gedurende de week zijn er wat verkenningen geweest en briefings. Essentiele onderdelen, want die Alkepaadjes vind je niet zo makkelijk. image
imageIedereen was gespannen, de lopers die verleden jaar meededen kende het parcours uit hun hoofd. Men had gedurende het jaar verkenningen gedaan. Die stonden al voor met 2-0.
Mirjam en ik waren redelijk ontspannen. Wij zouden samen gaan lopen aangezien wij beide niet de beste orienteerders zijn. Samen sta je sterker. Om 24.00 was de start en kon onze reis van 87 km en 9000 hm met een kaart beginnen.
Het eerste deel hadden we verkend. Maar dan nog, ik herkende ineens niets meer zo in het donker. Hadden we hier twee dagen geleden echt gelopen? image
Er moest een bord komen en daar moesten we volgens de aanwijzingen links naar boven. Op het moment dat we dachten fout te zitten was het bord daar.
Bij de hut van Mouet konden we het padje niet vinden en liepen te ver door. We vonden het pad en liepen de graat op. Onderweg moesten we nog een topje meenemen en dus klommen we recht omhoog omdat we een afslag gemist hadden. Waarschijnlijk was er geen afslag maar goed, top meegepakt.
imageAan het einde van de graat volgde een steile afdaling en komen we bij een skilift uit. Daar staat Alke met wat eten en drinken. Vol goede moed gaan we verder.
Alhoewel, Mirjam heeft vanaf het begin slechte benen, is misselijk en moet hard werken. We hopen dat het beter gaat als de tijd verstrijkt of als het lichter gaat worden.
We moeten weer  een top meenemen en klimmen naar dat punt. Ik krijg bijna een hartverzakking als er een steenbok een halve meter voor mij voorbij rent. We nemen het pad terug en dan komen de echte Alkepaadjes. imageWe lopen Zwitserland in. We lopen op een pad en dan weer niet. We moeten langs een omheining en daar moet een soort hekje zijn waar wij door moeten, vol concentratie zoeken we en vinden het beruchte hekje. Dan klimmen we langs een rots en ergens komen we in een open vlakte uit. Nergens dat pad meer. We dwalen wat rond, steken maar gewoon over en vinden weer ergens iets van een pad. Maar even zo snel verdwijnt het weer. Volgens de kaart moeten we naar boven en zien dat kommetje. Dus dan maar gewoon omhoog. We hebben achteraf te veel rechts aangehouden want er zou toch iets van een padje links gezeten hebben. Het resulteerde in een hachelijke klim. Al vloekend zoeken we onze weg. Hangend aan stenen en vasthoudend aan sterke graspollen. Het is meer bergbeklimmen dan trailen.
Als we omkijken zien we de zon opkomen en moeten er dan toch ook weer hard om lachen.  image
We komen boven en moeten weer een topje op, daar zitten we even en genieten van het spectaculaire uitzicht met de opkomende zon die de bergen prachtige kleuren geeft. Onbetaalbaar.
We lopen door en vinden onze weg, een best goed pad, wow. Mirjam is leeg en op. Afdalen lukt niet meer dus we wandelen. Het is genoeg geweest voor haar, Schotland was heftig en dat is niet zomaar uit je systeem. En een race als dit kun je alleen doen als je super fit bent. Als we na een lange afdaling bij Alke komen nemen we afscheid en ga ik alleen verder na 22 km.

Best een ding zo met die kaart en alkepaadjes. Maar ik ga ervoor en voel mij goed. image
Ik begin aan de klim naar de Cornette de Bise. Dat is de route van de Vertikal km. De rest van de lopers is via deze weg terug gekomen omdat de sneeuwvelden nog erg ijzig waren. Alke zegt ‘ misschien lukt het nu wel met de zon er al een tijdje op’ . Ik besluit ter plekke om het te proberen. Ik klim omhoog en verdwijn in een veld naar boven maar blijk te vroeg omhoog gegaan te zijn. Met de vertikal km had alke zijn stokken daar gezet. Nu moet ik gokken.
Mis gegokt, ik kom in de rotsen en struiken terecht en klauter en doe, waar is dat Klotepad?? Ik traverseer naar links zodat het wat beter begaanbaar wordt en dan kom ik op een padje. Gek er hangen allemaal kabels. Dat was niet van de week. En het is wel een heel klauter gebeuren. Ik klauter nog wat door en denk het klopt niet, ik zit op een imageklettersteig. Ik ga terug en klauter nog maar wat verder naar boven want plots zie ik mensen in de verte lopen. Eindelijk kom ik op dat pad en bereik ik de top van de Cornette de Bise op 2432. Daar zit Kim bij te komen en we drinken en kletsen wat en ik ga verder.
Op naar de sneeuwvelden. Ik daal af en inderdaad, als ik op de sneeuwvelden kom is het aardig zacht. Voorzichtig loop ik eroverheen en voel mij intens gelukkig als ik daar sta en de steenbokken boven mij lopen en het uitzicht zo prachtig mooi is. Zo een puur  gevoel van gewoon te ‘zijn’.
Het rondje wat ik door Zwitserpand loop is prachtig. Overal sneeuw en ergens glij ik nog een meter of 20 naar beneden. Maar gelukkig kon het daar.
Col de Bise komt in zicht. Ik moet even om een rots heen en loop tegen een groep steenbokken aan. Ik ren over de graat, ik ben verliefd op dit deel van dit gebied. Ik ben er al een paar keer geweest en ik vind het zo mooi. Altijd steenbokken en prachtige vergezichten.
Dan zie ik de jongens staan, de Belgen met cola en water, god wat is dat lekker en wat ben ik blij dat ze daar staan! image
Ik ga verder over de rotsen en moet de top van col de Saux nog aantikken. Ik hoor in mijn hoofd Alke nog zeggen dat je die van de linkerkant moet benaderen. Dat doe ik maar wederom ben ik aan het bergbeklimmen. Als ik uiteindelijk met een gat in mijn hoofd boven ben, zie ik een stuk verder naar links dat klotepaadje liggen.
imageIk daal weer af naar het meer. Daar ga ik via een pad en dan tussen de rotsen door. Er moet weer  een topje meegenomen worden. Eerst maar eens heerlijke pannekoek eten die Raf gemaakt heeft. Het is warm, en ik eet liggend mijn pannekoek op. App nog wel Alke even dat ik hem haat met zijn klote heen en weertjes.
Ik doe het heen en weertje en ga richting Dente de Oche. Het kaartlezen gaat best goed. Ik moet steeds wel tijd nemen om goed te kijken en de paadjes te plaatsen op de kaart. Als ik ernstig twijfel zet ik even de gps aan. Maar daar ben ik zuinig in want anders is de accu zo leeg. Dan volgt er een lange klim, en die wordt vervolgens door de rotsen geleid. Ik hang aan de kabels en daal af via de andere kant via kabels en grote rotsblokken. Het duurt eeuwig. Ik zie er veel van die kleine berggeiten. Die dalen af en kijken mij aan met een blik van ‘ wat ben jij aan het tobben, zo doe je dat’ en ze verdwijnen bokkend uit mijn beeld.
Uiteindelijk kom ik bij een hut en bestel een cola en koffie. Even bijtrekken. Ik drink het op, herpak mijzelf en daal af. Op 40 km kom ik bij een parkeerplaats waar Mirjam, Marion en Daan zijn met lekkers en andere schoenen. Ze verwennen mij en ik ga weer fris en fruitig op pad. image
Het is het begin van de avond, ik ben al lang op pad maar nog geen slaap eigenlijk.
Ik ga weer klimmen en kom in een gedeelte met skiliften terecht. Ik moet even zoeken met de kaart in mijn hand maar vind mijn weg. Dan kom ik op paadjes terecht waar lang geen mensen zijn geweest behalve de trailers voor mij. Ik loop ergens waar een pad moet zijn en alleen mijn hoofd komt boven de bloemen uit.
Ik loop door brandnetels, raak steeds even het pad kwijt maar vind het weer. Wel weer over prachtige graat! Veel paden zijn  overgroeit , aan de andere kant zie je mooi het gebied liggen waar ik al gelopen heb. Dente De Oche en Cornette de Bise.
Ik zet af en toe de gps aan want ik ben helemaal niet zeker van mijn zaak. Later hoor ik dat een vd trailers hier 3 km van de kaart is gelopen.

Uiteindelijk heb ik daar al de beslissing genomen, ik ga de nacht niet in in mijn uppie. Mijn navigatie skills zijn daar simpelweg niet goed genoeg voor. Ik zie mijzelf al ergens dwalen in het donker, geen idee waar ik ben. Dat is voor nu een brug te ver. image
Bij 52 km staat Mirjam met een bord pasta van Raf. Wat een schatten!
Ik vertel mijn plan om hier te stoppen. Mirjam begrijpt wat ik zeg en we zitten daar nog wat, eten wat en ik weet dat het goed is. Ik voel mij fysiek nog erg goed, daar ligt het niet aan. Ik heb ongeveer 21 uur gelopen en mijn grenzen verlegd door met die kaart mijn weg te vinden. Heb er ontzettend van genoten en stukken afgezien. Wat overblijft is een naam op mijn bucketlist – EMI finishen. image
Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Volgend jaar is er een nieuwe route, met waarschijnlijk nog meer Alkepaadjes. Dan krijgt iedereen de route de week ervoor en dus is er geen voorkennis. Dat maakt het nog mooier!
De vraag is, wie staan er op het geheime lijstje van de race director. De tijd zal het leren….
Uiteindelijk halen 8 lopers de finish en worden Thomas en Suzanne de winnaars van deze extreme race, helden!

Nb – de term Alkepaadjes vind zijn oorsprong in 2015. Toen ik in hotel Espirit Montagne werkte ging ik regelmatig trainen met de kaart op zak. Alke gaf tips, hij zei dan, hier moet je even goed kijken maar daar loopt een paadje…blabla…
Als ik daar dan was, was er nergens een paadje te vinden. Of vond ik het na lang zoeken. 
Terug in het hotel vertelde ik dan over de route en over zijn paadjes, dat ik die niet of moeilijk kon vinden. Die paadjes zijn er gewoon hoor zei Alke dan. Ja, die zijn er, als je ze weet en zo ben ik ze de Alkepaadjes gaan noemen. 

Posted in Reizen, Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , , , | 2 Comments

Project X Alpine – trail de Verbier St Bernard

Het idee zoemde al enige tijd in mijn hoofd. Alleen met de kaart een paar dagen op pad.
Volgende week is de EMI week in hotel Epritit Montagne, dus ergens plopte het in mijn hoofd om daar een combi te maken. image
En zo onstond een plannetje. De X Alpine trail, 111 km en 8400 hm opdelen in 4. Rugzak op en 4 dagen rennen in de bergen.
Via de trailers TDV heb ik een kaart besteld waar de orginele tdv ingetekend is.
De X Alpine loopt vooral het eerste deel anders. Dus via de site heb ik deze ingetekend en een plan gemaakt waar te slapen. Hotel en hutten geboekt.
Maandagochtend heel vroeg rijden en maandagnacht een overnachting bij Alke in Espirit Montagne en dinsdag vroeg naar Verbier, 1.10 uur rijden. Daar de auto parkeren en dan 4 dagen op pad om vrijdag avond weer bij Alke te zijn waar zaterdag de EMI week begint.
imageSounds like a great plan!
Zo is het plan om op dag 1 van Verbier naar Champex te lopen. 27 km en 2400 hm.
Dag 2 van Champex voorbij La Foully – 25 km en 2400 hm.
Dag 3 van La Foully naar Bourg St Pierre – 25 km en 1900 hm.
Dag 4 Bourg St Pierre terug naar Verbier – 35 km en 2500 hm.
Daarnaast heb ik onderweg afhankelijk van het weer en de tijd nog wat extra paadjes die ik evt kan nemen.
image
Vooralsnog ziet het weer er redelijk uit. Dinsdag wordt een hele zonnige dag. De dagen erna zon en wolken en wat regen. Het kan rotter, nu maar hopen dat ik niet te veel sneeuwvelden tegen kom onderweg.
Het gaat een hele mooie week worden!

Kan ik gelijk de 30 liter Fastpack rugzak van Ultimate Direction Testen. Afgelopen week de adventure race mee gedaan, wat een toprugzak!

Posted in Reizen, Trailrunning | Leave a comment

24 uur racen – van Willem van Oranje tot een commode op je kop

3768678205Vrijdagavond 19 uur stonden we onder aan Slot Dillenburg. Gedropt met de bus en 24 later zouden we dan weer op de camping aan moeten komen.
Slot Dillenburg, wie kent het niet. Hier is Willem Van Oranje geboren en Team Tecnica zag er voor deze gelegenheid ook oranje uit.
Het had fiks geregend maar in de avond trok het helemaal open. Wat een geluk.
De start was een city run, rond de 11 km. Denk je, ik ga de natuur in, ren je door de stad. 13427780_637443559751374_850980446474542801_n
Maar men had het wel leuk gemaakt. Zo waren er cp’s op de top van het slot, moesten we met een foto zelf cp’s vinden van een bepaald punt. En rende we het centrum uit, het bos in. Alles zou gaan om tijd management, een aantal cp’s pakken en steeds op tijd terug zijn bij een wisselpunt.
Auenland adventure race begrijpt hoe het zit. Er willen meer mensen op een kaart kijken dus hebben ze gezorgd dat iedereen de kaarten krijgt.
En dat is nu precies hoe ik kan leren om beter kaart te lezen.
Ann was de kaartlezer en Mirjam en ik keken mee. De route intekenen deden we samen.
Na de cityrun sprongen we op de mtb. Daar begon het klimmen. Het zou voelen of we de volgende 24 uur alleen maar aan het klimmen waren. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch voelde het zo.
De eerste klim was lang en stijl. Daar kreeg Mirjam gelijk de bevestiging dat ze echt nog niet hersteld was van haar monster race in Schotland. Boven gekomen was het besluit genomen. Mirjam zou afhaken, te veel en te zwaar nu al zou alles kapot maken ipv herstellen.
IMG_9730Even slikken alle drie maar het is niet anders en een goed besluit. Marleen was zo lief om Mirjam op te halen en Ann en ik gingen verder.
Fietsen, het werd donker maar we werden getrakteerd op een volle maan. Ann is nachtblind en dat maakt alles niet makkelijker. daarbij reden we ook regelmatig in wat mist. Niet makkelijk met oriënteren en niet met afdalen op je fiets. Maar we vonden onze punten ondanks dat het soms wat langer duren. Er vlak bij zijn maar het toch niet kunnen vinden. Weer terug, weer kijken, tot we uiteindelijk de punten die we wilde vinden toch vonden.
Rond middennacht kwamen we bij een meer, de fiets werd geruild voor de loopschoenen. Helaas een fiks stuk asfalt. Nu had ik wat last van mijn enkel, mn op asfalt.Op de trails verdwijnt het. Dus wandelde we meer dan dat we rende. 13428570_637443536418043_5953855144834930377_n
Langzaam werd de nacht weer dag, overal flarden mist en alles komt weer tot leven. De ogen die we in de nacht zien in onze lichtbundel, god mag weten welk dier het is, worden geruild voor daglicht. Mijn nieuwsgierigheid wordt altijd gewekt als ik ogen zie, Ann wil het niet weten.
We komen weer bij het meer. Het hoogtepunt voor Ann is bijna gekomen. De afgelopen twee uur zegt ze met enige regelmaat. ‘ ik heb echt geen goesting om te zwemmen’ , ‘ ik wil niet zwemmen’ en nog wat van die losse opmerkingen. Ik zeg niets of knik begrijpend. See_6k
We gaan de kayak in, het meer ligt er prachtig bij. Een lage wolk mist hangt over het meer bij het opkomen van de zon. We peddelen heen en weer met het kompas. Aan nep eenden zitten de cp’s vast. 1 cp kunnen we maar niet vinden, wel 3 x peddelen we de haven door. Zonder succes. cp 51 vinden we gewoon niet. Ondertussen word ik overmand door slaap. Ik val gewoon in slaap tijdens het kajakken. Ann roept mij wakker, want als ik echt omval, slaan we samen om.

Dan moet het gebeuren, we moeten het water in om 6 uur in de morgen. Terwijl ik al bijna naakt sta, staat Ann heel sip te staan en zegt ik wil echt niet. Maar er is geen keus, dus ook Ann gaat in ondergoed. Er is namelijk een verplicht punt die we moeten halen anders liggen we eruit.
IMG_9733Ik stap het water in, niet eens zo koud. Maar na even zwemmen begint het klappertanden. Ann zwemt achter mij. Zij denkt dat we alleen dat punt halen, ik denk als we toch kou hebben pakken we die andere twee ook. Dus ze kan niet anders dan achter mij aan zwemmen. We duwen onze zak met spullen vooruit, klappertanden en prikken onze punten.
Als we weer op de kant staan begint de ellende. Kou, kou, kou, we trekken alles uit, en alles aan wat we bij ons hebben. Warm worden we niet. We gaan naar de toilet op dat terrein. Daar had ik een warmte blower gezien. Ik probeer daar iets van warmte te vinden. Helaas, wat een armoede.
We zitten samen op een soort tafeltje met de kaarten om de route in te tekenen. Te klappertanden. Ik val weer steeds even weg, maar wordt bruut wakker geschud. De commode boven ons hoofd flikkert keihard naar beneden.
Ann heeft haar helm op, ik niet. Ik ben vanaf dat moment wel weer wakker.
We stappen op de mbt en met klimmen worden we langzaam weer warm.
Uiteindelijk kan ik weer wat uit trekken omdat ik op temperatuur ben. Ondertussen ben ik ook aan het kaart lezen en Ann stuurt bij als ik het even kwijt ben. Het duurt allemaal wat langer maar we komen er.
En zo scheuren we soms hard naar beneden en klimmen erg langzaam naar boven.
IMG_9735We komen weer bij het wisselpunt en moeten boogschieten. IMG_9739
Ann en ik en schieten. een slechte combi zover. En het klopt, we missen alles. Ondanks mijn protest dat ik niet kan schieten met een rechts boog moeten we straf lopen.
We gaan erna weer op pad voor een trekking, een mooi bos, ik wil wat doorsteekjes proberen met kaart lezen. Dat ging bijna goed, maar niet helemaal zullen we maar zeggen. Maar he, als je het niet probeert weet je het niet.
Na een uur of 4 lopen komen we bij de wisselpost en daar is Mirjam om ons te verwennen met cola. En! Er zijn broodjes worst van de organisatie, hoe lekker is dat!
Het begint te regenen en te waaien, en eigenlijk zijn we er wel klaar mee. Maar ja, we moeten nog op die camping zien te komen.
13432173_637443636418033_474159768782897292_nDus maken we een plan om wat cp’s te pakken en bikkelen nog even door. Na een uur of 4 fietsen komt dan toch de camping in zicht.
Na ongeveer 23 uur komen we over de finish. De gps was gestopt op 18 uur, 120 km en 4600 hoogtemeters. Toen was de batterij leeg.
Een mooie race, leuke afwisselende kaarten en laat iedere race hetzelfde doen als Auenland, iedereen van het team kaarten. Het maakt het racen leuker en leerzamer!
Alles was perfect georganiseerd!
En die Ann, die is onvermoeibaar. Die fietst het snot voor mijn ogen. Terwijl ik omval van de slaap geeft zij geen teken van slaap.  13445770_637443653084698_5419870423735879773_n
Als ik nog een uurtje slaap voor we eten na de race, is Ann nog steeds up and running.
Laten we het maar houden op als je ouder wordt heb je meer slaap nodig, of was het andersom?

Posted in Adventure Racen | Leave a comment

De Evoke solar charger

imageIk heb een jaar geleden al eens een review geschreven over de powerbar van Xtorm. Een oplader voor als je op pad bent. Deze gebruik ik nog steeds erg veel.
Nu komt Xtorm met de Evoke Solar Charger
Misschien nog wel handiger.
De Evoke heeft een hoog rendement zonnepaneel voor extra laadtijd op zonne-energie. Het is voorzien van een ingebouwde li-polymeer batterij die 10.000mAh aan energie kan opslaan.

Die energie kun je krijgen door hem gewoon aan de stroom op te laden en door zon.
Dus je kunt hem aan de stroom maximaal opladen voor je weg gaat. Ga je vervolgens op pad dan laad de Evoke op met zon.
Hij is waterspatdicht en heeft twee usb poorten. Dus je hebt geen andere opladers meer nodig als je gps en telefoon bij je hebt. image
Hij is mooi robuust afgewerkt en kan dus tegen een stootje.
Volgende week zal ik de Evoke eens aan test onderwerpen. Maar ik weet nu al dat hij onmisbaar gaat worden in mijn uitrusting als ik op pad ga met mijn rugzak.
Gewicht – 366 gram
Prijs – 99 euro

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets | Tagged , , , , | Leave a comment