Pro Bike Stickers – personaliseer oa je fiets en helm

Ken je dat, je bent met een groepje fietsers of bij een adventure race en na een race kom je erachter dat je de verkeerde helm, pomp, of andere attributen hebt meegenomen omdat sommige spullen gelijk zijn of op elkaar lijken.
Zo heb ik op mijn adventure race helm stickertjes omdat we alle 4 dezelfde helm hebben. Zo herken ik de mijne. 

Daar komt Pro Bike sticker om de hoek kijken. Een sticker die je kunt laten personaliseren, hoe leuk is dat.
Buiten het feit dat het praktisch is vind ik het tof, een mooi stickertje op je fiets en helm bv. Je kunt ze in driepakketjes kopen, Lite (9.95) Pro (16,95) en Premium (21,95) . Lite heeft wat minder kwaliteit.

De stickers in de Pro- en Premiumvariant zijn voorzien van een laminaat waardoor de sticker Uv-bestendig en beter krasvast is. Alle stickers zijn full-color.
Je kunt op de website je naam, achtergrondkleur en wel of geen NL vlag invullen en je hebt de sticker binnen 5 dagen binnen.

Lite 4x klein
Pro 4x klein, 8 keer groot
Premium 8x klein, 8x groot, 4x extra groot

Ik vind het gelikt/stoer staan op mijn fiets en helm.

Als je nog een ideetje zoekt voor bv de feestdagen is dit toch een leuk idee!
Ik heb de Proversie a 16.95 en daar heb ik meer dan genoeg aan.
Je kunt ze hier bestellen.
Oh ja als je denkt waar ken ik het van – Team Lotto-Jumbo rijden met deze stickers op hun fiets en helm.

Posted in Diversen gadgets, Fiets Gear en gadgets, Hardloop Gear en Gadgets | Tagged , , , | Leave a comment

Stafkaarten NL downloaden en uitprinten – gratis

Ik hou van kaarten. Als je er naar staart krijg je al een gevoel van vrijheid en zwerven. Maar kaarten zijn niet goedkoop. Als ik de bergen in ga heb ik altijd een kaart van het gebied bij mij. Simpelweg omdat je telefoon kunt uitvallen en je dan geen idee meer hebt waar je bent en hoe je terug komt.

In Nederland is het allemaal wat overzichtelijker met je gps en maps.me. Maar dan nog steeds is het leuk om met een kaart te zwerven. Daar komt deze site van pas. 

Een scoutingsite waar een link in staat naar kaarten. De kaarten die je hiermee kan genereren worden ook wel stafkaarten genoemd. Dit zijn kaarten zoals weergegeven in de Topografische Atlas van de ANWB. Deze kaarten worden gratis ter beschikking gesteld door het Kadaster via www.pdok.nl en opentopo.nl (waar je overigens ook kaarten kunt downloaden.)

Het voordeel van de scoutingsite is dat je de schaal kunt instellen en dat is handig. Je kunt ook het printformaat aanpassen, a3 ,a4 of a5.

Kortom, ga je een orientatietocht organiseren of zelf iets ondernemen, dan kun je hier alle kaarten van Nederland vinden. Ideaal ook om mooie routes in te kleuren voor een leuk project!

 

Posted in Adventure Racen, Algemeen, Hardlopen Algemeen | Tagged , , , , , | 2 Comments

Sportende vrouwen en de overgang – of niet sportende vrouwen en de overgang

Toen ik nog een klein Martientje was ging ik ergens in mijn pubertijd voor het eerst menstrueren. Ik had er vaag wat over gehoord via mijn zussen denk ik. Ik kreeg maandverband en dat was het geloof ik wel. 1978. Zo ging dat in die tijd.
2018 – ik ben nu 54 en in de overgang. Tenminste ergens ontdek je dat een aantal dingen samenkomen en dan kom je tot de conclusie dat het de overgang is/ moet zijn.
Een van de dingen die je in de overgang kunt krijgen is een depressie. Nu weet ik niet helemaal of dat is voor of na je alles gelezen hebt welke klachten je kunt krijgt in de overgang maar ik denk ervoor. Allemachtig wat een ellende.
Waar verdienen vrouwen dit aan? Eerst heel je leven menstrueren en vervolgens afsluiten met een bak ellende wat jaren kan aanhouden.
De man komt in de penopauze en wordt onrustig.Hij koopt een motor, ruilt zijn vrouw in voor een jong ding en er volgt hoogstwaarschijnlijk een tweede of derde leg. Hij is ook nog helemaal de stoere man.
Niet slecht, en wij vrouwen krijgen fysieke en mentale klachten, het is gewoon niet eerlijk.
Nu zou je denken dat in 2018 men daar wel over praat. Ik hoor er echter werkelijk bijna niemand over. Ja, als ik erover begin.
Maar ja, er zijn toch echt verschijnselen die je niet kunt verbergen.
Een opvlieger – als je het nog nooit gehad hebt, de dag dat de eerste er is weet je precies wat een opvlieger is. Het is een soort vuur in je borst en binnen 10 seconden guts het zweet uit al je poriën. Dat duurt hopelijk niet te lang en dan krijg je het koud want dan koel je enorm af. Raam open, raam dicht, trui aan trui uit, zoiets.
Als je geluk hebt dan komen die verdeeld over de dag.
Maar nachts  ben je de lul, dan neemt iets het over en zwem je je bed uit.
Dat gaat dus samen met slecht slapen, dat begrijp je wel. Kokend wordt je wakker, dekbed weg. Je valt weer in slaap, dan wordt je klappertandend wakker omdat je het stervenskoud hebt. En dat tig x per nacht.
Dus zou je denken daar hebben vrouwen het over. Niets is minder waar. Net zoals je doorloopt als je ongesteld bent, daar zeg je niets over. God knows why not – maar zo doen wij vrouwen dat blijkbaar. Als je er niet over praat bestaat het niet.
Dus ik dacht dat ga ik anders doen. Continue reading

Posted in Algemeen, Hardlopen Algemeen, Hardlopen Medisch | Tagged , , , , , , , , | 2 Comments

Trail Des Cretes Du Chablais – een pareltje!

Half Juni liep ik de Trail Des Cretes Du Chablais. Een trail met verschillende afstanden en met om het jaar een andere locatie. Of in Chatel of in Vacheresse Beide in de mooie vallei waar Hotel Esprit Montagne staat en waar ik al vele paadjes ken. Dit jaar was de start in Vacheresse.
Vooral een lokale trail en kleinschalig en daar hou ik van. Dus leek het mij een mooie race en je kon je gewoon nog inschrijven een maand van tevoren, ook fijn.
En ideaal , je kan genieten van het lekker eten van Raf de avond voor de wedstrijd.
De avond ervoor je startnummer ophalen zonder drukte, ik hou ervan.
Zo stond ik aan de start om 4 uur in de vroege morgen. Tijdslimiet – 20 uur.
84 km en 6500 hm. De tijdslimieten in het begin waren redelijk strak. Naarmate de wedstrijd vorderde kreeg je wat meer ruimte.


De start was enorm sfeervol, in het slaperige dorpje stonden grote tonnen met vuren en lampjes overal zodat je een soort pad van licht had de eerste km.
Het begin geeft je, nadat je uit het dorp bent een fikse klim maar wel over een breed pad dus geen drukte en ruimte om je ritme te vinden.
Ik dacht laat ik wat rapper starten, nou dat dachten er meer. Er werd door veel mensen erg rap gestart. En waar je normaal mensen ziet wandelen met een klim hobbelde nu iedereen rennend naar boven. Nu is het een erg lokale wedstrijd en was ik zo ongeveer de enige buitenlander en Nl dus dat scheelt ook. Allemaal berggeiten.

Ik had er goed de pas in zodat ik op tijd voorbij het 21 km punt zou zijn. Daarna had ik speling op de tijdslimieten.
Jeanet was bij een aantal posten, die scheurde met Tonkie rond en was verbaasd dat ik al zo rap bij de eerste post was.
De posten waren meer dan goed, enthousiaste vrijwilligers en afwisselend eten en drinken.
En zo gingen de km’s voorbij. Ik liep heel veel alleen en had momenten dat ik mij werkelijk afvroeg of ik nu nog wel op de route zat. De tekens waren er wel maar niet zo heel opvallend. Ergens ben ik een stuk terug gelopen omdat ik dacht nu zit ik echt niet goed meer maar bleek ik toch goed te zitten.
Maar als je eenmaal de tekens en het patroon ziet dan is het parcours prima aangegeven.
Je loopt afwisseld door Frankrijk en Zwitserland. En leuk genoeg, heel veel stukken kende ik echt helemaal niet. Sterker nog, bijna alles kende ik niet. Alleen het deel bij Col de Bise was bekend terrein.


Er zaten echt Alkepaadjes in, over flanken waar geen paden zijn met het zicht op Cornette de Bise, heerlijk!
De route was minimaal aangepast. Continue reading

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , , | 1 Comment

Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof

📸 Barbara Kerkhof

De EMI 2018. Het is alweer even geleden. Maar verleden week heeft Barbara Kerkhof de foto’s openbaar gemaakt die zij tijdens de EMI 2018 heeft gemaakt. Prachtig! Goede reden om met terugwerkende kracht ons verhaal te schrijven over de EMI 2018.

Voor wie niet meer weet hoe het werkt. De race is op uitnodiging van Alke Staal, het brein achter de race.
Geen bordjes onderweg. Een gps ip ook niet, alleen een door alle lopers zelf gemaakt de dagen ervoor.  4 posten over 84 km en 8700 hm.
De zaterdag voor de race krijg je een kaart die ingetekend is met de route door Alke zelf. Het liefst zoveel mogelijk Alkepaadjes. Er komt een briefing die vooral belangrijk is voor de lastige passages en op een donderdagmorgen vertrek je om 4 Uur.
Onze derde editie. De eerste editie was Mirjam niet fit en ben ik alleen door gegaan maar zag ik het niet zitten om alleen in de nacht te navigeren. Verleden jaar heb ik een enorme crash gemaakt en ging de handdoek daarom in de ring na 45 km.


Dit jaar moest het gebeuren. Beide fit en klaar om eindelijk de EMI af te vinken.
Petra liep met ons mee tot post 2. Ze had weinig ervaring in dit terrein dus wel fijn om bij ons aan te haken. Zo gingen we op pad, Alke’s Angels.
Het eerste deel konden we redelijk wel vinden, daar waren we eerder geweest. Opvallend was ook dat het gat met verleden jaar lang niet zo groot was.
En het begon prachtig, een regenboog na een buitje.

In de loop van de dag werd het weer anders. Regen, veel regen. Het maakt het een stuk uitdagender, alsof het al niet genoeg uitdaging was.
Alke stond weer bij het touw waar we naar boven moesten klimmen, alleen nu zeiknat. Maar nog altijd met een grote glimlach.
Wij waren ook zeiknat, maar nog wel warm van de inspanning. De meiden daarboven hadden het pas koud, wat een kanjers die vrijwilligers!
En zo gingen we verder, zwarte luchten en onheilspellend weer. Onweer volgde, harde klappen en hagelstenen. Toevallig liepen we net langs een soort hutje. De keuze was snel gemaakt, schuilen! We zouden juist een klim in gaan op weg naar een graat.
Onder een mini afdakje schuilden we en aten we wat. Na enige tijd leek het voorbij en begonnen we aan de klim. Ergens zagen we iemand lopen in onze richting, in de afdaling dus. Het bleek Ronnie te zijn, onderkoeld. Hij zat boven in de hagel en onweer en is uiteindelijk omgedraaid. Op de graat werden we er zowat afgeblazen. Zoekend naar de goede weg klauterde we over de graat.
Daar waar we verleden jaar in de rotswand hingen vonden we nu een soort betere weg over terrein waar geen pad is.
Maar het was hilarish. Alles was zo nat en glad dat we meer naar beneden gleden dan liepen. Hele stukken op de billen of we nu wilden of niet.

Beneden bij de koeien en waterbak kregen we er de slappe lach van. Alles was kapot.
Onze broeken gescheurd. Mijn stok was boven gebroken (Afdalen met 1 stok is hel in dit terrein)
Jas en handschoenen gescheurd, we zagen eruit als warriors. Gelukkig hadden we pamnekoeken van Raf en die werden daar veroberd, man wat waren die lekker!

Maar nog steeds vol goede moed. Ergens kwam zelfs het zonnetje voorzichtig door.
En zo gingen we verder, soms met een kaart studie maar al met al vonden we de weg redelijk wel. Met wat omweggetjes af en toe maar toch.

Bij post 2 werden we in de watten gelegd en zou Petra uitstappen. De bikkel had haar grenzen verlegd en sterk meegelopen. Ik kreeg een stok van haar en zo was ik ook weer compleet. Mirjam en ik gingen verder. Continue reading

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , , | 1 Comment

Getest – de OOfos OOrginal Sport slipper

This gallery contains 6 photos.

Al een aantal maanden loop ik op de OOfos OOriginal Sport. Een slipper die je herstel zou verbeteren en bijkomend iets is dat mensen met hielspoor baat zouden hebben als ze op de slippers lopen.  Oofos zelf zegt het volgende … Continue reading

More Galleries | Leave a comment

Naar de top van Slovenie – Mount Triglav op (2864)

Toen we de keuze hadden gemaakt on naar Slovenië te gaan wist ik gelijk een ding wat ik zoiezo wilde doen. 
Mount Triglav op, de hoogste berg van Slovenië op 2864 meter in de Julian Alps.
Triglav betekent de driekoppige, een verwijzing naar de vorm van de berg. De drie toppen staan voor het verleden, het heden en de toekomst. De berg geldt als nationaal symbool van de Slovenen.
In de loop der jaren is een traditie ontstaan die zegt dat elke Sloveen de nationale berg ten minste eenmaal moet beklimmen.
Op feestdagen kan men symbolisch een brief sturen vanaf de Triglav. Er is dan op de top een postbeambte die stempels zet op de door wandelaars meegebrachte brieven en ansichtkaarten.
Ik hou van die tradities en dus wilde ik als Nederlandse toerist in Slovenië ook eenmaal de Triglav beklimmen.

Dus heb ik een wandelkaart gekocht en ben ik wat gaan zoeken op internet.
Al snel bleek
# dat men vooral met een gids naar boven gaat.
# dat je misschien wel helm en klettersteigset mee moet nemen
# dat er verschillende manieren zijn om naar boven te gaan, inclusief serieuze klettersteigen
# dat men er tussen de 12 en 16 uur over doet
# dat de meeste mensen in een van de hutten blijven slapen en er twee dagen over doen


Dus moest ik kiezen welke route en uitvinden wat de meest makkelijke zou zijn.
Info bij de lokale vvv hielp niet echt, die raden steeds weer een gids aan.
Uiteindelijk spreek ik een local op de camping en die adviseert een route die via Rudno Polje gaat. Normaal gezien een wintersport plaatsje. Er loopt een smalle weg naar Rudno Polje dus bereikbaar met Tonkie.


Jeanet brengt mij daarheen in de vroege morgen, het is nog rond het vriespunt. Maar het beloofd een prachtige dag te worden, blauwe lucht en een heerlijk zonnetje.
Ik start vanaf de parking en toevallig begint er gelijk met mij een Sloveense man die ook trailt. Ik loop net iets harder dan hem maar we blijven tot de top steeds wat bij elkaar in de buurt.


Het eerste deel is vooral klimmen maar nooit lastig. Mooie paden in de bergwand. Steeds prachtige vergezichten en langzaam zie je Triglav steeds dichterbij komen. Ik kom weinig mensen tegen, degene die ik tegenkom zijn vooral Slovenen.
Ik passeer een hut, de Vodnikov hut en zie de hut voor de top, de Dom Planika Triglav hoog in de verte liggen. Dit deel is tot nu toe prima te lopen, dat had ik gelezen en het klopt.
Ik klim verder tot 2401 en kom bij de hut uit. Het uitzicht is nu al spectaculair.

Hier zie ik de mensen die er zijn allemaal met klimgordels en klettersteig set.
De Sloveense trailer komt 10 minuten na mij bij de hut aan. Ik was even gaan zitten en wat aan het eten. Ondertussen berg ik mijn stokken op en besluit gelijk achter de Sloveen aan te gaan die gelijk doorloopt. Hij heeft ook geen materiaal.
Overigens heb ik wel een klimtouw en een karabijn aan mijn rugzak hangen, voor het geval dat.
Het eerste deel is klauteren. Wij lopen samen achter een aantal mannen die rap naar boven gaan. Maar na 10 minuten stoppen ze, kapot, zwaar hijgend, iets te enthousiast.
Wij gaan er voorbij en dan begint het deel met stalen kabels. De Sloveen laat mij voor, you are faster zegt hij. Alhoewel ik hem sterk verdenk van dezelfde gedachte als ik had. Ga jij maar voor, dan kan ik kijken hoe het gaat.
Hoe dan ook, ik ga voor, met hem in mijn kielzog.


Het is klimmen en klauteren met overal pennen en staalkabels. Ik heb toch geen moment dat ik mij onveilig voel. Ik heb bij sommige trails spannender dingen gedaan. Maar het is wel focussen en geconcentreerd blijven. Er zitten wel een aantal smalle stukjes tussen.
Ondertussen komt er nog een andere zeer afgetrainde trailer naar beneden in een rap tempo. Wij zijn niet de enigen. Continue reading

Posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen, Trainingen 2018 | Tagged , , , , , , , , | 1 Comment

De Parenzana trail op de MTB – The route of health and friendship

Afgelopen week las ik een stukje over de Parenzana bike trail, ook wel de route van health and friendship genoemd. . Ooit was het een spoorweg die Trieste (in Italie) verbond met Porec (in Kroatie). Het verbond de drie landen en zorgde voor transport van goederen en mensen. Van 1902 tot 1935 was het operationeel.
Daarna werd weg transport goedkoper en werd het treinverkeer stil gelegd.
Vanaf 1996 is men begonnen om delen als wandel/fiets route te maken. Nu is de hele route aan elkaar verbonden als een bike/trail route van 125 km.
Nu waren wij bijna in Kroatië toen ik dit las en dus was een plan snel gemaakt. Nu had ik alleen geen wifi om de route in mijn gps te zetten dus heb ik via Maps.me allemaal waypoints gemaakt zodat ik wist hoe en wat. In maps.me staat hij helemaal aangegeven als Parenzana trail.


Achteraf was het helemaal niet nodig geweest want hij staat meer dan uitstekend aangegeven.
Continue reading

Posted in Fiets/mtb routes, Reizen | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment