Getest – de Jabra Elite Active 75t in-ears voor sporten

Sinds een paar maanden loop ik met de oortjes van Jabra.
De Jabra Elite Active 75t.
Draadloze oortjes, simpelweg verbinden met Bluetooth en volledig draadloos.
Dit is het derde paar bluetooth oortjes die ik test. Eerder testte ik de Jaybird en de Bose oortjes.
Jabra is een wereldwijd merk met een grote passie voor geluid. Dus experts in oa koptelefoons. Dat legt de lat gelijk hoog.
Ik heb ze veel gedragen en tijdens alle sporten. Rennen, fietsen op de racer, de mtb en de gravelbike. Maar ook tijdens woonwerk verkeer in de trein en met telefoon gesprekken.
Het draagcomfort
Ieder oordopje weegt 5.5 gram, dat is echt niets. En dat merk je, of juist niet. Ze zijn zo licht dat als je muziek afgelopen is je bijna moet voelen of ze nog in je oor zitten.
De oplaadbare weegt 35 gram.
Er worden drie maten siliconen oorgels bijgeleverd (maar S,M en L) . Die zorgen dat ze goed in je oor blijven zitten. Je kunt dus uitproberen wat voor jou oor de goede maat is.
De oordopjes zijn behandeld met een speciale gripcoating, die ervoor zorgt dat ze goed blijven zitten tijdens het sporten.
De oordop in zijn geheel is mooi passend in je oor. Het zit netjes in je oorschelp en is niet opvallend.
In tegenstelling tot de Bose die erg uit steken zien deze er sjiek of elegant uit.
Waterresistant
Elite Active 75t is speciaal ontworpen voor een actieve levensstijl. Een IP57-classificatie maakt ze volledig waterdicht en zweetbestendig. Jabra is hier zo zeker van dat men 2 jaar garantie biedt tegen stof en zweet. IP57 betekent oa dat je ze kunt onderdompelen in water.
De meeste hebben IPx4 en dat betekent spatwaterdicht.

De knoppen
Over de knoppen van de Jabra is nagedacht. Geen geprutst met kleine knopjes maar gewoon de buitenkant indrukken en je knop doet het. Grote drukknoppen horen bij sport in-ears. En dat heeft Jabra begrepen.
Je moet alleen even onthouden welke knop wat doet maar daar ben je snel achter.
Zodra je ze in je oor hebt hoor je dat je aangesloten bent door een voice over.
Rechter oordop:
# Eén keer drukken: muziek afspelen / pauzeren of een oproep beantwoorden / beëindigen.
# Dubbel drukken: activeer Siri, Google Assistant of Alexa of weiger een oproep
# Ingedrukt houden: volume hoger
Linker oordopje:
# Eén keer drukken: de HearThrough-modus in- of uitschakelen (een functie die omgevingsgeluid doorlaat, zodat je  je meer bewust bent van je omgeving)
# Dubbel drukken: volgend nummer
# Drie keer drukken: vorige track
# Ingedrukt houden: volume lager
Als je een oordopje uit je oor haalt, pauzeer je de muziek, je kunt dit ook instellen aan een kant (alleen rechts) dan kun je muziek luisteren of bellen met een oordop op zijn plek.

Accu 
De Jabra wordt geleverd in een mooie case. Een mooie compacte case die een usb-C poort heeft aan de achterkant en daarmee opgeladen wordt.
Als je de oortjes in de case laadt deze gelijk op.
De case heeft een sterke magneet waarmee de oortjes goed op hun plaats blijven zitten maar waarmee ook de klep van de houder goed open en dicht gaat.
Je kunt de oortjes tot 7,5 uur ononderbroken gebruiken, en tot 28 uur met de oplaadhouder.
Als hij leeg is en je zet legt hem aan de oplader dan is hij in 2 uur en 20 minuten opgeladen.
Als je hem oplaadt in de houder zonder aan de usb te leggen dan heb je in 15 minuten weer 60 minuten muziek.
Er is overigens ook een versie te koop waarmee je draadloos kunt opladen (20 euro duurder)

Connectie met telefoon
Via bluetooth vind de Jabra je telefoon heel snel en maakt hij verbinding.Dit gebeurd gelijk wanneer je ze uit de case haalt.
De verbinding is echt supergoed. Hij hapert zelden of nooit.
Binnen een straal van 10 meter heb je contact met je telefoon.

De geluidskwaliteit
De lat ligt hoog bij een merk wat zo gespecialiseerd is in geluid.
Maar jeetje wat een perfect geluid geven deze oortjes.
Je kunt middels een hoortest van de app het geluid laten instellen op jou persoonlijke hoorprofiel. Via de app kun je het nog beter afstemmen op je persoonlijke voorkeur.
De best oortjes die ik qua geluid tot nu toe gehoord heb. Mooi vol en vooral puur geluid.
De hear trough modus houdt op de fiets het geluid van de wind tegen. Nadeel is dat je minder de omgeving hoort. Dat is een keuze, ik zet het niet zo hard zodat ik op die manier de omgeving nog kan waarnemen.
Je kunt ook met het bellen een aantal geluiden instellen via de app.
Ik betrap mij erop dat ik mijn grote Bose koptelefoon minder gebruik in de trein omdat deze ook zo’n goed geluid geeft en erg comfortabel zit.

Een App
Zoals gezegd is er een app waar je je geluid en knoppen mee kunt instellen.
Ik heb er eigenlijk niets aan veranderd omdat ik het geluid perfect vind.
Je kunt net als bij de Bose via de app je oortjes terug vinden indien je ze kwijt bent.

Conclusie
De Jabra is wat mij betreft de mooiste en kwalitatief beste in ears die ik tot nu toe getest heb.
Super comfortabel, elegant, en vooral een heel mooi geluid.
Op de foto hieronder zie je hoe de Jabra in het oor zit tov drie andere merken.
De Elite is erg makkelijk te bedienen met de grote knoppen die in de oordop verwerkt is. Je drukt gewoon op de buitenkant, met of zonder handschoen.
Ze blijven erg goed zitten bij alles wat je doet qua sport.
De batterijduur is zeer respectabel, snel weer te herladen in de case.
Kortom, ik ben er heel enthousiast over.
De Jabra komt met stip op nummer 1 van de drie geteste draadloze oortjes.
Ik zou bijna mijn grote koptelefoon van Bose inruilen voor een Jabra.

De oortjes zijn verkrijgbaar in 6 kleuren.
Adviesprijs is 199 euro. 
De prijs van de verschillende merken liggen redelijk bij elkaar.

All Terrain Challenge – 8 uur adventure racen (covidproof)

Ik weet niet eens meer precies wanneer we ons inschreven voor een 8 uurs adventure race van All Terrein challenge. Maar het idee was om dat samen met Lia te doen. Uiteindelijk stond ik gisteren aan de start met Jeroen want Lia was geblesseerd. Dus ik kon aan de bak.
Adventure racen is eigenlijk de sport in deze Covidtijd. De momenten dat je met veel mensen bij elkaar bent is minimaal en het zijn nooit massale evenementen.
ATChallenge had de zaakjes goed voor elkaar.
We begonnen met een start van de dames en mix teams en een half uur later de mannen teams. Zo was het al gelijk Covidproof.
Op de atletiekbaan renden we 200 meter en daar vond ieder team een papier met een puzzeltje. Je moest naar drie punten rennen om drie kaarten te bemachtigen.
En zo was na 200 meter het hele veld uit elkaar, ideaal.
Jeroen pikte de kaarten op punt A en B op en ik rende naar de andere kant waar punt C was.
Daarna volgde het intekenen van alle cp’s op de kaarten en konden we op de mtb stappen. De eerste fiets etappe was een feit.
Er was maar 1 cp op die route maar het bracht ons naar het wisselpunt waar een loop etappe volgde.
Daar wist ik weer hoe het was om een AR te doen. We namen een doorsteek waar we in de bramenstruiken stonden om vervolgens bij een hoge bredere sloot aan te komen.
Een gammel boomstammetje wat erop lag bood niet veel hoop. Jeroen kroop over de boomstam en gooide een lange boomstam naar mij. Ondertussen zagen we een wespennest vlak onder mij. En zo was ik toch ook rap als een balletdanseres met die stok in de ene hand, balancerend, over dat gammele stammetje aan de overkant. En dat zonder een wespensteek.
We pikten alle cp’s op en liepen een mooi rondje Oud Meer bij Son en Breugel.
Bij terugkomst volgde een special task, ring steken.
Na iedere special task kreeg je een puzzelstukje wat later op de dag opgelost moest worden.
Bij ieder wisselpunt was Lia om ons aan te moedigen, die fietste zo ook aardig wat km’s bij elkaar.
Er volgde weer een mtb etappe . Met flink wat gas scheurde we op de mtb. Jeroen vol gas voorop en ik erachter in zijn wiel iets uit de wind. We knipte alle cp’s.
Bij de volgende wissel moesten we weer lopen, in het gebied van het Vesselse bos.
We liepen eerst naar de special task. Een touw over de Dommel, daar moest je overheen. Ik haat het. Even overwoog ik om maar gelijk het water in te gaan maar dat is dan mijn eer te na.
Jeroen was er met de apenhang heel rap overheen. Ik deed de catcrawl en voelde alles verzuren. Maar aangemoedigd door de vrijwilligers en Jeroen haalde ook ik droog de overkant. En wij waren het eerste team die het droog haalde, dat viel dan niet tegen. En een puzzelstukje verdiend.
We pikten nog wat cp’s met het rennen door mul zand en lieten er wat liggen.
Steeds met een schuin oog naar de tijd kijkend moet je keuzes maken.
Iedere minuut die je te laat binnenkomt lever je 1 cp in. Ben je 5 minuten te laat ben je 5 cp’s kwijt. Dus tijd management is belangrijk.
Terug bij het wisselpunt konden we de kayak in. Een mooie route over de Dommel, we pakte alle cp’s. Zelfs nog 1 waar Jeroen voor moest zwemmen.
Bij het einde was er nog een special task, door een parcourtje manoeuvreren met je kano.
Daarna sprongen we op de step. Een aardig tochtje wat vooral off road was en waar je benen en kont hard moeten werken.
Steppen is altijd zwaar.
We lieten een paar punten liggen prikte er een aantal af.
Terug gekomen bij het wisselpunt moesten we met alle puzzelstukjes een cijfercode maken om een kluis open te krijgen waar je dan weer een extra punt voor kon krijgen.
Dat lukte en dus was het tijd voor de laatste etappe op de mtb.
We hadden het idee om daar nog wel wat punten te pakken omdat we wel hard aan het fietsen waren. Maar dat liep iets anders.
We vonden 2 punten maar waren enorm aan het zoeken naar een aantal andere punten die we niet konden vinden. De tijd tikte door. Als je er vlak bij bent is er iets waardoor je toch altijd blijft zoeken. Maar zonder succes.
We kwamen nog een ander team tegen die ook enorm aan het zoeken was, dat geeft de burger dan weer moed en zoek je nog langer.
En dan ineens gaat het hard met de tijd en moesten we echt vol gas de kortste route naar de finish rijden. We fietsten 31 km per uur langs het kanaal, ik achter Jeroen om in zijn wiel te blijven. Met het snot voor de ogen om geen cp’s in te leveren.
7 minuten voor de deadline scheurde we de baan op. Stop de tijd.
We mochten nog een survival parcours over en ja weer een touw. Met pijn en moeite en met hulp van Jeroen nam ik ook die hindernis en kwamen we enorm tevreden binnen na een dagje buiten spelen. We werden ook nog netjes zevende, niet slecht!
Totaal bijna 80 km bij elkaar gesport.
Een gezellige nazit met een buffet en een Budels biertje maakte deze dag tot een mooi eind.
ATChallenge – onze complimenten om zo’n goede race en vooral veilige race neer te zetten in deze lastige tijd. Tot volgend jaar!
Foto’s met dank aan Lia.

De Covid Volg de Zon roadtrip met Tonkie

Dikke twee weken vakantie en op pad met Tonkie. Dat werd plan B voor deze zomer.
De reis naar Patagonie komt nog wel.
En wat een luxe hebben we dan met ons eigen Tonkie, gewoon op pad kunnen gaan en staan waar we willen.
Het weer int de bergen zag er de eerste dagen niet zo goed uit. Dus besloten we een stop te maken in het Franse Lorraine. Een heerlijk gebied, daar schreef ik al wat over.
Vanaf daar besloten we richting het Comomeer te rijden. Het was er mooi weer en we waren er beide nog nooit geweest.
We reden vanaf daar via de Gotthardpas naar Italië. De tunnel lieten we liggen want we zijn tenslotte op een roadtrip. Een prachtige pas die gaat tot 2100 meter.
Het regende en toen we bijna boven waren begon het te sneeuwen. En echt hard te sneeuwen. Binnen 10 minuten was alles wit. Een bizar gezicht.
Aan de andere kant van de pas was het voorbij.
Toen we uiteindelijk bij het Comomeer waren was het heerlijk weer. De zon volgen was gelukt.
We gingen een dagje varen en bezochten een paar prachtige plaatsjes aan het Comomeer zoals Varenna en Belaggio Ik maakte een mtb tocht , vanaf het Comomeer naar boven. 23 km en 1000 hoogtemeters. Een magnifiek uitzicht op het Comomeer.
Vanaf daar wilden we richting de dolomieten rijden.
Maar op de kaart zagen we dat we vlak bij Parco Naturel Gruppi Di Tessa. We kenden het niet en besloten om daar wat rond te rijden en te gaan wandelen.
Het bleek een geweldig mooi gebied. Het staat vol appelbomen, gaarden vol.
Mooi om doorheen te rijden en uiteraard moet er een appeltje gepikt worden. ik rende er een uurtje.
Maar het berggebied is ook echt tof om te lopen.
We wandelden een prachtige route.
Ik Fietste nog een mooi rondje van 20 km en 400 hoogtemeters langs de rivier en tussen de appelgaarden door. Vanaf daar reden we door naar de dolomieten.
We besloten de Gardena pass te nemen, wat een prachtige route zeg!
En nog steeds was het heerlijk weer.
We wandelde daar echt een prachtige technische route vanaf Altijd Badia. 17 km en 1000 hm. Echt heel mooi!
Voor het eerst dat ik met Flynn aan de lijn lastige delen liep. Maar hij deed het supergoed.
Ook voor Jeanet was het een pittige dag, en dat op haar verjaardag!
Een mooier kade kun je toch niet krijgen.
Vanaf daar zijn we richting Sexten gereden, iets verder de Dolomieten in.
En zoals voorspeld werd het regenachtig. In de namiddag werd het droog en ben ik toch nog even op de mtb gesprongen voor een tof tochtje , 16 km en 650 hoogtemeters.
De volgende camping hadden we gekozen omdat het aan de voet van de klim van de Tre Cime di Lavaredo lag.
Het zou nog een dag slecht weer worden maar de dag erna zou een mooie dag zijn.
dus het plan was om die mooie dag te gaan wandelen.
De regendag was geen reden om niet te wandelen, alleen zijn we lager gebleven en korter gewandeld
Ik ben in de namiddag in de regen en de mist de Tre Cime di Laveredo  op gefietst, in de sporen van de Giro.
Door het slechte weer was er niemand, normaal echt wel een drukke weg omdat iedereen boven gaat wandelen. Een mooi heroïsch tochtje.
Zoals voorspeld was het het de dag erna een prachtige dag. In alle vroegte zijn we naar boven gereden en een schitterende wandeling gemaakt. Het is een populaire wandeling maar nu viel het mee met de drukte.
Dat het een populaire wandeling is komt omdat je vanaf deze kant de Drie Cime kunt aanschouwen en dat is indrukwekkend.
Het mooie was dat we op de camping beneden totaal in de wolken zaten. Toen we boven waren waren we boven de wolken en zagen we een strakblauwe lucht.
Samen wandelde we 10 km. Ik heb er nog een lusje aangemaakt en liep uiteindelijk 18 km en 1000 hm en 1500 dalende meters.
Echt een hele mooie tocht! Dat wij erg vroeg waren was een slimme zet want rond 11 uur werd het enorm druk en waren wij weer terug.
Vanaf daar hebben we de Dolomieten verlaten en reden we Oostenrijk in.
Een leuke boerencamping wat nog voor de Grossglockner Hochalpenstrasse lag.
We wilde graag met Tonkie de Grossglockner Hochalpenstrasse met zijn 26 haarspeldbochten rijden.
Een enorm mooie route wat op sommige plekken wel wat te druk was voor onze smaak met vooral motorrijders.  Maar dat mocht de pret niet drukken want mooi is het.
Mooie herinneringen aan de Ultratrail die ik hier liep en waar Jeanet een deel over die straat reed in alle vroegte  en late avond om mij te vinden tijdens de trail.
We eindigde die dag bij de Zellersee.
Kaprun kennen wij vooral van skiën, ik was er nog niet in de zomer.
Tijd om het te verkennen met de mtb.
Ik fietste een mooie ronde met een enorme klim. Eenmaal boven had ik met Jeanet afgesproken die er met Fynn was wandelen.
Samen hebben we boven lekker appelstrudel gegeten en erna volgde een enorme vette afdaling die eigenlijk niet mocht met de mtb maar volgens een huttenwaard was het geen probleem voor een ervaren mtb er.
Het was vooral voor de e-mtbers een gevaarlijke afdaling.
Dus heb ik het bord genegeerd en ben ik naar beneden gevlogen. Erna een rondje Zellersee en voldaan stapte ik weer in Tonkie.
Het plan was om nog een stukje verder te rijden richting Duitsland. Maar we zagen op de kaart de Walchsee en dat was nog net in Oostenrijk.
En zo kwamen we daar terecht. Jeanet ging een dagje luieren en met Flynn rond het meer wandelen en ik wilde nog een trail lopen.
Vanaf de camping bij de Walchsee zie je bergen met tussen al het groen een groot deel rots. Dat nodigt uit voor een uitdagend trailrondje.
Nader onderzoek liet zien dat er een kruis op de berg staat – Pyramidespitze.
En zo kwam het dat ik een rondje intekende die niet zo simpel was omdat ik van de camping wilde vertrekken. Het leek op sommige delen wel rotsklimmen. Na lang zwoegen kwam ik dan toch bij het kruis! Maar wat een mooie en zware ronde werd het!
21 km en 1600 hoogtemeters.
De perfecte afsluiting van 2 prachtige weken.
Wat zijn we gezegend met ons campertje, dat wist ik al maar in deze covidtijd is het toch heerlijk dat we zo rond kunnen rijden en de vrijheid hebben om te gaan en staan waar we willen.
Het werd een we zien wel waar we heen gaan vakantie, daar waar het lekker weer is als het even kan. En lekker weer was het, 2 slechte dagen en voor de rest heerlijk zomerweer.
We zouden dit maanden kunnen volhouden…..

Komoot introduceert de Inspiratie – Feed

Afgelopen periode schreef ik twee blogs over Komoot. Nederland is de snelst groeiende gebruikers groep en dat is niet voor niets. Ik ben sinds het begin een fan.
Ik vind het superleuk om zelf routes te maken. Maar soms is het ook handig als iemand al een route gemaakt heeft in jou buurt of dat je ergens anders bent en er is al een route die je kunt gebruiken.
Onderlaatst is er een nieuwe feature gelanceerd – de inspiratie feed.
Doordat Nederland zo snel groeiend is en er zoveel highlights zijn aangemaakt heb je nu toegang tot komoot’s verzameling van aanbevolen routes voor wielrennen, wandelen, mountainbiken, toerfietsen, gravelbiken en hardlopen.
Zoek op de plek waar je eropuit wilt gaan en zie mooie routes die je meteen kunt gebruiken.Je kunt een plaats invullen, sport en duur. Dan komen er routes die anderen al gelopen of gereden hebben. Je kunt die route dan downloaden en eventueel aanpassen zou je dat willen. Zo kun je bv je startpunt aanpassen.
Maar Komoot geeft je ook allemaal opties voor jou regio.
Zo hebben veel gebruikers collecties aangemaakt die vol staan met mooie avonturen.
Ik ben als beginnende gebruiker ook begonnen om collecties aan te maken van tarilavonturen die voor andere ook leuk zijn. En een collectie van de mtb/race en gravelrides die ik maak en ik de moeite waard vind.
Overigens moet je voor een collectie aanmaken wel een premium account hebben.
Nu tijdens onze roadtrip door Frankrijk, Italie en Oostenrijk heb ik meerdere keren de inspiratie feed gebruikt.
Zo fietste ik de gravelride in Lorraine die iemand heeft gemaakt die daar woont.
Maar ook gebruik ik highlights van anderen in een voor mij totaal onbekend gebied. alle tripjes die ik loop of fiets hier heb ik van Komoot of maak ik met Komoot.
De inspiratiefeed is superleuke manier om je eigen omgeving verder te verkennen of een nieuwe omgeving te verkennen.

Natuurpark de Lorraine – in de sporen van de eerste wereldoorlog

Onze eerste dagen op onze twee weekse roadtrip met Tonkie besluiten we naar  Regionaal Natuurpark de Lorraine te gaan. Het ligt een beetje in de richting waar we heen rijden en ik wil er graag eens rondkijken.
Een prachtig natuurgebied in het noorden van Frankrijk, eigenlijk net vlak voor de Vogezen. Netto 4.5 uur rijden.
Waar Corona niet goed voor is, dit jaar ontdek ik mooie plekken niet te ver van huis waar je tof kunt fietsen en trailen. Normaal gezien waren we aan de andere kant van de wereld.
Natuurpark de Lorraine is een gebied waar je zowel geweldig kunt fietsen als trailen. Sterker nog, het is een perfect gravelfiets gebied. Overal vind je tussen de akkers gravelpaden, maar er is ook veel bosgebied waar je veel gravelpaden en singletracks kunt vinden. Je kunt soms kiezen, de bredere gravelpad of door het bos over de smalle paadjes. Sommige delen is lang niemand meer geweest. Ik fietste door een deel waar het gras tot mijn middel kwam.
Het is overal glooiend en soms kom je echt steile stukken tegen.
Je fiets tussen zonnebloemvelden, graanakkers,  boomgaarden vol pruimen, prachtige meren en natuurlijk slaperige Franse dorpjes.
Maar wat dit gebied echt bijzonder maakt is de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog  Je komt overal gedenktekens, bomkraters en loopgraven tegen, echt indrukwekkend.
De slag om Verdun is overal terug te vinden.
Zo is er Butte Monsec, een enorm monument ter ere van de gesneuvelde Amerikanen. Een plek waar je even moet stoppen.
Jeanne d’Arc is geboren in deze streek, je kunt haar geboortehuis nog bezoeken.
Kortom, genoeg te bezoeken en te sporten.
Ik fietste er een fantastische graveltocht van 57 km met 800 hoogtemeters.
Echt een hele mooie tocht. die route vind je op mijn Komoot.
Ik vond de mijne op Komoot waar er nog 2 staan die ik graag eens wil fietsen. Die vind je hier. 
Wij zijn er 2.5 dag geweest maar ik ga daar zeker nog eens een lang weekend terug om te fietsen en te trailen.
Een gebied waar het totaal niet druk is en je de bossen en de mtb/ gravelwegen voor jezelf hebt. Je kunt er echt serieus hoogtemeters maken zowel fietsend als rennend.

Oh ja, er zijn zelf een aantal mini brouwerijtjes! Ik proefde het blonde biertje, de Charmoy, toppertje.

The Circumpolar Race Around the World (CRAW)

The Great Virtual Race Across Tennessee, het virtuele project wat Lazarus deze zomer begon.
20.000 mensen schreven zich in en liepen 1000 km in drie maanden. Een tof project wat veel mensen stimuleerde deze zomer om te blijven rennen/hiken. Ik ben bijna gefinisht.
Maar ondertussen heeft Lazarus een nieuw project bedacht en die start als de andere race is afgelopen.

1 September begint de Circumpolar Race Around the World (CRAW).
Met een team van 10 mensen kun je dan wel rennen/hiken of multisporten om de wereld rond te rennen. Als je geen team hebt kun je bij een ander team aansluiten.
12 regio’s zijn totaal 48,550 KM’s / 30,167 miles.
Wederom een groot project die virtueel wordt gedaan.
Het is meer een avontuur, je hebt er 1 of 2 jaar de tijd voor.
Laz schrijft er dit over;
The journey run (or ride) of a lifetime awaits you. A run that will completely circumnavigate the Earth. The real Earth. Going thru real countries, on real roads. You will get to follow yourself around the Globe on a route that covers nearly 30,000 miles. You will cross the greatest desert that you never knew existed and countless mountain ranges that you had never heard of. You will pass thru tropical jungles, vast plains, and temperate forests. You will ride crowded ferries, and hop between landmasses on one of our fleet of Dornier X 1929 Air Boats. Now, this is not a trek that one person could accomplish in less than a lifetime, so we are forming relay teams of up to 10 people, so that you can make this journey in between one and two years. You will be issued a passport, visas will be expedited, and you can fill your passport with stamps of the various exotic countries thru which you will travel. This is not so much a race, as a journey, and an adventure.

De wereld is onderverdeeld in 12 regio’s. Voor iedere regio moet je 40 dollar betalen.
Is toch 480 dollar maar dat is verdeeld over 1 a 2 jaar. Je betaald steeds een regio.
Iedere regio wordt beschreven op de site.
De inschrijvingen gaan voorspoedig. Die Lazarus weet wel hoe je geld moet verdienen aan een Corona crisis. Gelukkig doet hij er goede dingen mee. Zo is het geld van de RAT naar de voedselbank in Tennessee gegaan.
Wil je meer info, kijk even op deze site. 
Hier zie je een filmpje van de wereld waar je doorheen rent.

De Stubaier Alpen – 4 dagen genieten in een ruig en prachtig gebied

Het was al veel te lang geleden dat ik in de bergen was. Eindelijk weer in de echte bergen, en wat voor bergen. De Stubaier Höhenweg is een van de mooiste, maar ook de meest uitdagende hooggelegen wandelroutes in de oostelijke Alpen.
De route is geclassificeerd als een zwarte bergweg en slingert uitsluitend door alpine terrein. En daar is niets aan gelogen.
Ik had drie routes gemaakt die redelijk optimistisch waren omdat ik altijd denk dat het wel mee zal vallen. Maar dat deed het niet door verschillende oorzaken.
Maar gelukkig had ik ook een plan B.
Ik had de route in drie dagen opgesplitst en 2 hutten geboekt. Het zou neer komen op ongeveer 30 km per dag en vooral de eerste dag heel veel hoogtemeters.
En zo ging ik op pad met een rugzak op, ook weer even wennen, een zwaardere rugzak dan een dag-rugzakje.
Ik ging via het dorp Neustift het bos in en begonnen te klimmen. Eigenlijk stopte het klimmen bijna niet meer die dag.
Een mooi bos waar ik echt niemand tegenkwam. De eerste hut die ik tegenkwam had ik niet op de kaart gezien en lag prachtig. Een koffie en cola en uitzicht op het volgende deel naar boven.
Vanaf daar was ik in hoger Alpine gebied en zou ik geen bos meer zien.
Toen ik helemaal boven was nam ik nog 1,5 km de verkeerde afslag maar kwam ik uiteindelijk toch op een lange afdaling.
Na een km of 10 liep ik op een iets vlakker deel en verstapte ik mij lelijk in een kuil. Ik hoorde een knak in mijn enkel en verrekte van de pijn.
Het gebeurd wel vaker dat je je enkel verstuikt en het erg pijn doet maar vaak trekt dat snel weer weg en kun je verder.
Nu bleef het gevoelig.
Een paar km verder voelde ik dat mijn enkel erg dik was en bleef het gevoelig.
Ik kon er mee lopen maar zodra ik iets naar links of rechts zwikte – au.
Ik klom verder in technisch terrein wat er voor zorgt dat je niet erg opschiet.
Maar jeetje wat is het een schitterend gebied!
Via rotspassages, kettingen in ruig terrein kwam ik uiteindelijk bij de Insbrucke Hutte.
Daar wist ik al dat ik de hut waar ik zou slapen nooit zou gaan halen voor het donker.
De kaart erbij gepakt, een glas cola besteld en daar nam ik het besluit om te proberen de Bremmer hut te bereiken en daar te slapen.
Even contact met Jeanet via de app en die zou de hut bellen of ik daar kon slapen.
Ondertussen was ik doorgelopen en was het al tegen 3 uur.
Snel erna belde Jeanet dat de huttenwaard had gezegd dat ik er wel zou kunnen slapen maar dat ik dat nooit ging halen voor het donker.
Het was 10 km en er stond 7 uur voor. Ik had ondertussen wel begrepen waarom want het was allemaal klimmen en klauteren. Echt technisch terrein.
Ik kon dat wel lopen binnen 5 uur schatte ik in en dus liep ik verder met iets meer tempo.
Een fantastisch deel maar echt pittig.
Uiteindelijk kwam ik redelijk uitgewoond in de hut aan rond 19.00 uur. Ik had er rond de 4 uur over gedaan. De teller stond op 25 km en 3200 hoogtemeters.
De huttenwaard was zwaar onder de indruk en legde mij de hele avond in de watten.
Wat een prachtige hut op een fantastische plek!
Mijn enkel bleek dik en paars te zijn ondertussen.
Plan B moest uit de kast komen. Ik kon wel lopen maar allemaal wat rustiger. Waar ik normaal ren met een afdaling moest ik voorzichtig zijn om het niet te zwikken.
Dus 30 km per dag ging het niet worden. Bovendien was het doel genieten en niet als een idioot door de bergen racen.
De kaart er weer bij en een hut eerder slapen de volgende dag was een goede optie.
Dan aan het eind van die dag weer beslissen voor de dag erop. Ik vond het een goed plan.

De volgende ochtend stond ik om 7 uur buiten na een stevig ontbijt.
Weer een stralende blauwe lucht en wat een gelukzalige momenten zijn dat toch. De frisse berglucht op een prachtige plek. Ik word er gelukkig van.
Wederom bijna alleen technisch terrein en na een paar uur was ik bij de NurnBerge hut. Even een bakkie koffie en weer verder.
Er volgt een fikse klim naar het kruis op de top van de Mairspitze.
Het staat er vol met steenmannetjes. Ik geniet van het uitzicht en zet de afdaling in.
Ik kom voorbij de Grünauer See en klim nog maar eens en kom dan uit bij de Sulzenau Hut uit.
Tijd voor een lunch met Kaisersmarren, heerlijk!
Ik verbaas mij steeds weer over de schoonheid van dit gebied.
Het Wilde Stubaier Wasser en de bron daarvan, bij het Sulzenauferner vormt het middelpunt van deze etappe van de route. Echt fantastisch mooi!
Je loopt langs de gletsjer en klimt en klautert omhoog. Er volgen stukken kabels bij een aantal steile stukken.
Als je boven bent zie je heel in de verte de Dresdnerhut liggen maar daar kom je niet voordat je wederom een heel technisch deel moet afdalen.
Grote rotspartijen wat uiteindelijk zomaar eindigt in een renbaar pad.
Ik ben rond een uur of 3 bij de hut en besluit dat het genoeg is voor vandaag.
15 km en 1600 hoogtemeters.
Op het terras neem ik een heerlijke Weisse bier en zorg dat mijn enkel hoog ligt. Daar is ondertussen het hematoom naar beneden gezakt en nog steeds erg dik.
Maar al met al kon ik nog best aardig lopen dus dat viel niet tegen, het had veel rotter gekund.
Ik kan een slaapplek in de hut krijgen en besluit voor de volgende dag een plan te maken.
De huttenwaard vertelt dat het de volgende dag rond 12 uur gaat regenen en onweren.
Dus mijn plan wordt simpel. Ik ga erg vroeg afdalen en ga via het dal nog een mooie wandeling maken die ik van een bevriende loper heb gekregen.
En dus sta ik de volgende morgen om 6.45 uur buiten.
Ik ga op mijn gemakje afdalen en beneden neem ik de bus (20 minuten) naar het startpunt.
In Tonkie tape ik mijn enkel en trek andere schoenen aan.
Ik neem een dagrugzakje en rij 10 minuten verder naar een ander startpunt, Falbeson.
Via een mooi bos klim je naar boven om uit te komen bij de Ochsenalm, een kleine knusse alm met vers gebakken taart en koffie. Een klim van 700 hoogtemeters.
De alm ligt zo mooi, je hebt zicht op een enorme waterval en ziet hogerop de nieuwe Regensburgerhut liggen. Ik drink er op mijn gemakje koffie met chocoladecake en langzaam zie je steeds meer wolken komen.
Als ik aan de afdaling begin neem ik ipv het bospad het vorstpad, een breder grindpad waar ik met de enkel prima kan rennen.
Ik sluit die dagen af met een heerlijke afdaling en stap helemaal zen in Tonkie om rond 13 uur richting Nederland te rijden.
Als ik net onderweg ben gaan de sluizen open en begint het hevig te regenen.

4 dagen op pad in de bergen (de eerste dag heb ik een rondje gerend van 10 km bij Lermoos), wat een genot om weer in de bergen te zijn. Ik heb het gemist!
Die ronde ga ik nog wel een keer lopen, door wat pech met de enkel ging het dit keer niet lukken. Het werd plan B maar waar het vooral om ging was om in de bergen te zijn en te genieten. Dat is gelukt, niets maakt je hoofd zo leeg als de bergen.

De Stubaier Höhenweg is werkelijk prachtig, mooie toppen, meren, gletsjer, technisch , echt alles waar je blij van wordt. Maar weet dat het geen walkinthepark is. Het is veel klimmen en klauteren en heel veel echt renbare stukken kom je niet tegen. Het is niet voor niets bijna allemaal zwart bergterrein.
De dag dat ik tussen de Bremer en Innsbruck hut liep is er een Belg verongelukt op datzelfde stuk en helaas overleden.
Dus hou je van uitdagend en technisch terrein, dan is dit enorm aan te raden om zelf te lopen met je rugzak. Er zijn onderweg aardig wat hutten waar je kunt slapen. (wel reserveren)
Verder is er in het dal een bus die ieder uur rijdt. Vanaf Insbruck naar het einde van de weg in het dal, ideaal. Waar je ook afdaalt, je kunt (bijna) altijd een bus pakken.
Ook zijn er liften die ook in de zomer werken dus je kunt zelfs hoger beginnen als je dat zou willen.

En toen knapte er iets in mijn zorghart

Op een dag, lang geleden besloot ik om de zorg in te gaan. Een mooi beroep, dat ik met plezier beoefen en waar jaren studie in zit. Leest u even mee?
4 jaar Verpleegkundige opleiding, 1.5 jaar Intensive Care opleiding, 1.5 jaar Spoedeisende hulp opleiding. CCATT opleiding (intensive care door de lucht) , Tropenopleiding (1.5 jaar), TNCC (Trauma nurse) , ENPC (acuut vitaal bedreigde kind) , EMSB (brandwonden), BATLS (battle Advanced trauma), ALS ( advanced life support), Mountain Ermengency Medicine, en nog talloze bijscholingen.
Met al deze opleidingen en ervaring mag ik mijzelf een allround verpleegkundige noemen. Ik heb veel gedaan en veel mee gemaakt. Zowel in het ziekenhuis op de intensive care en spoedeisende hulp als met 11 uitzendingen in oorlogsgebied. Ik kan er boeken over schrijven.
Een mooi vak dus, dat mij veel gebracht heeft.

De afgelopen jaren is het niet makkelijker geworden. Steeds meer verpleegkundigen kiezen een ander vak, onder andere omdat de werkdruk zo hoog is en het salaris niet wat het zou moeten zijn. Dat je geen topsalaris verdient in de zorg weten we allemaal en dat opschaling al lang geleden had moeten gebeuren ook. Maar helaas, vele CAO onderhandelingen veranderden niet dat het nog altijd slecht geregeld is.

En toen kwam Covid19.
Wat er in de ziekenhuizen gebeurde is met geen pen te beschrijven.
Dingen die normaal onmogelijk zouden zijn, deden we. Er werden dingen gevraagd die je misschien wel niet mag vragen aan een (ic)verpleegkundige, omdat het bijna onmogelijk of niet veilig is. Maar, we deden het. Vrijwel zonder gemor. Met elkaar de schouders eronder, samen tegen Corona.
Het was crisis en dan doe je wat je moet doen. Je redt mensenlevens.

De periode had een grote impact op ons allemaal. Verdriet, rouw, onmacht… Er stierven 11 zorgcollega’s aan de gevolgen van Covid-19 en ruim 17.000 zorgmedewerkers testten positief. Als je er over denkt is het allemaal te bizar voor woorden.

Naar de zomer toe liepen de IC’s langzaam weer leeg en leek het alsof alles weer redelijk normaal werd. Het tegendeel is waar.
Op de spoedeisende hulp werken wij nog iedere dag in beschermende kleding, omdat veel mensen Covid-19 verdacht zijn. En nu komen er ook meer gewone patiënten bij. Sportletsels, verkeerstrauma, drank en drugs ellende, want we vieren allemaal vakantie in eigen land. Het zijn elke dag tropendiensten en ondertussen wordt op alle IC’s het aantal bedden alvast opgehoogd voor als de tweede golf komt.

Tijdens de Covid crisis zag heel Nederland wat er in de zorg gebeurde. Plots werd ons werk zichtbaar en was er respect. Er werden applaussessies georganiseerd. De helden van de zorg werden overladen met verassingen die enorm werden gewaardeerd.
Ook de politiek klapte mee en beloofde een bonus toen we op het hoogtepunt van de crisis waren, halleluja! Het werd 1000 euro. Hoe en wat en wanneer de bonus wordt uitgekeerd dat weet nog steeds niemand.

Een aantal politieke partijen vond ook dat de salarissen in de zorg structureel omhoog moeten. Er kwam een stemming in de tweede kamer. De coalitie stemde tegen. Er werd opnieuw gestemd omdat er iets mis ging en nog een keer. Drie keer werd de motie weggestemd en afgelopen week werd de soap erger.
Er werd een hoofdelijke stemming aangevraagd over de structurele salarisverhoging voor de zorg. De coalitie wilde niet meestemmen en rende de kamer uit zodat er niet genoeg mensen waren voor een stemming. Serieus?! De kamer verlaten om een stemming te frustreren?

Toen knapte er iets in mij.

Ik, wij, iedereen in de zorg, die zo voor ons vak staan, die altijd hard werken en die in algemeen belang opstaan in een crisis, worden zo te kakken gezet en zo niet serieus genomen?
Respectloos en voor de zoveelste keer worden wij in de steek gelaten door de politiek.

Medewerkers in de zorg rennen niet weg op het moment dat er moeilijke beslissingen genomen moeten worden. Zij stonden er gewoon, tijdens de crisis met veel te veel patiënten en veel te weinig personeel en middelen. Zij renden niet weg maar namen hun verantwoordelijkheid. 

Als wij iets beloven doen wij dat. We beloofden dat er voldoende IC bedden zouden zijn in de crisis en die waren er. Die bemanden wij, met alles wat in onze macht lag. En ook nu doen ziekenhuizen alles wat nodig is om de extra capaciteit te realiseren.
En als iets echt niet kan, dan praten wij erover en leggen uit waarom niet. Volwassen en professioneel.

De zorg loopt leeg en het ziekteverzuim is hoger dan ooit. Wat er in de crisismaanden is gebeurd, is veel mensen niet in de koude kleren gaan zitten. Hoe er daarna met de zorg wordt omgegaan, steekt enorm bij veel mensen. Als je je zou willen opladen voor een volgende crisisfase dan helpen de politieke (re)acties niet.
En dan wel verwachten dat wij weer klaar staan bij een eventuele volgende coronagolf?

Think again. Ik vrees dat er dan al veel collega’s uit de zorg zijn gestapt en dat de bereidwilligheid om weer zoveel extra uren te werken een stuk minder zal zijn. Dat het te laat is voor mooie woorden en veel geklap. Dat je geen heldendaden meer hoeft te verwachten.

Ik voel me in ieder geval niet serieus genomen door de politiek, gefrustreerd, boos en verdrietig. Misschien moeten wij ook weg rennen en kijken of de problemen zich vanzelf oplossen… Alleen heeft dat nogal wat gevolgen, het kost mensenlevens.
Dit alles en nog een aantal zaken zorgen ervoor dat ik en vele andere collega’s er klaar mee zijn.
Met dank aan onder andere onze politiek.
En dat, is een heel slechte zaak…….