Project X Alpine – trail de Verbier St Bernard

Het idee zoemde al enige tijd in mijn hoofd. Alleen met de kaart een paar dagen op pad.
Volgende week is de EMI week in hotel Epritit Montagne, dus ergens plopte het in mijn hoofd om daar een combi te maken. image
En zo onstond een plannetje. De X Alpine trail, 111 km en 8400 hm opdelen in 4. Rugzak op en 4 dagen rennen in de bergen.
Via de trailers TDV heb ik een kaart besteld waar de orginele tdv ingetekend is.
De X Alpine loopt vooral het eerste deel anders. Dus via de site heb ik deze ingetekend en een plan gemaakt waar te slapen. Hotel en hutten geboekt.
Maandagochtend heel vroeg rijden en maandagnacht een overnachting bij Alke in Espirit Montagne en dinsdag vroeg naar Verbier, 1.10 uur rijden. Daar de auto parkeren en dan 4 dagen op pad om vrijdag avond weer bij Alke te zijn waar zaterdag de EMI week begint.
imageSounds like a great plan!
Zo is het plan om op dag 1 van Verbier naar Champex te lopen. 27 km en 2400 hm.
Dag 2 van Champex voorbij La Foully – 25 km en 2400 hm.
Dag 3 van La Foully naar Bourg St Pierre – 25 km en 1900 hm.
Dag 4 Bourg St Pierre terug naar Verbier – 35 km en 2500 hm.
Daarnaast heb ik onderweg afhankelijk van het weer en de tijd nog wat extra paadjes die ik evt kan nemen.
image
Vooralsnog ziet het weer er redelijk uit. Dinsdag wordt een hele zonnige dag. De dagen erna zon en wolken en wat regen. Het kan rotter, nu maar hopen dat ik niet te veel sneeuwvelden tegen kom onderweg.
Het gaat een hele mooie week worden!

Kan ik gelijk de 30 liter Fastpack rugzak van Ultimate Direction Testen. Afgelopen week de adventure race mee gedaan, wat een toprugzak!

Posted in Reizen, Trailrunning | Leave a comment

24 uur racen – van Willem van Oranje tot een commode op je kop

3768678205Vrijdagavond 19 uur stonden we onder aan Slot Dillenburg. Gedropt met de bus en 24 later zouden we dan weer op de camping aan moeten komen.
Slot Dillenburg, wie kent het niet. Hier is Willem Van Oranje geboren en Team Tecnica zag er voor deze gelegenheid ook oranje uit.
Het had fiks geregend maar in de avond trok het helemaal open. Wat een geluk.
De start was een city run, rond de 11 km. Denk je, ik ga de natuur in, ren je door de stad. 13427780_637443559751374_850980446474542801_n
Maar men had het wel leuk gemaakt. Zo waren er cp’s op de top van het slot, moesten we met een foto zelf cp’s vinden van een bepaald punt. En rende we het centrum uit, het bos in. Alles zou gaan om tijd management, een aantal cp’s pakken en steeds op tijd terug zijn bij een wisselpunt.
Auenland adventure race begrijpt hoe het zit. Er willen meer mensen op een kaart kijken dus hebben ze gezorgd dat iedereen de kaarten krijgt.
En dat is nu precies hoe ik kan leren om beter kaart te lezen.
Ann was de kaartlezer en Mirjam en ik keken mee. De route intekenen deden we samen.
Na de cityrun sprongen we op de mtb. Daar begon het klimmen. Het zou voelen of we de volgende 24 uur alleen maar aan het klimmen waren. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch voelde het zo.
De eerste klim was lang en stijl. Daar kreeg Mirjam gelijk de bevestiging dat ze echt nog niet hersteld was van haar monster race in Schotland. Boven gekomen was het besluit genomen. Mirjam zou afhaken, te veel en te zwaar nu al zou alles kapot maken ipv herstellen.
IMG_9730Even slikken alle drie maar het is niet anders en een goed besluit. Marleen was zo lief om Mirjam op te halen en Ann en ik gingen verder.
Fietsen, het werd donker maar we werden getrakteerd op een volle maan. Ann is nachtblind en dat maakt alles niet makkelijker. daarbij reden we ook regelmatig in wat mist. Niet makkelijk met oriënteren en niet met afdalen op je fiets. Maar we vonden onze punten ondanks dat het soms wat langer duren. Er vlak bij zijn maar het toch niet kunnen vinden. Weer terug, weer kijken, tot we uiteindelijk de punten die we wilde vinden toch vonden.
Rond middennacht kwamen we bij een meer, de fiets werd geruild voor de loopschoenen. Helaas een fiks stuk asfalt. Nu had ik wat last van mijn enkel, mn op asfalt.Op de trails verdwijnt het. Dus wandelde we meer dan dat we rende. 13428570_637443536418043_5953855144834930377_n
Langzaam werd de nacht weer dag, overal flarden mist en alles komt weer tot leven. De ogen die we in de nacht zien in onze lichtbundel, god mag weten welk dier het is, worden geruild voor daglicht. Mijn nieuwsgierigheid wordt altijd gewekt als ik ogen zie, Ann wil het niet weten.
We komen weer bij het meer. Het hoogtepunt voor Ann is bijna gekomen. De afgelopen twee uur zegt ze met enige regelmaat. ‘ ik heb echt geen goesting om te zwemmen’ , ‘ ik wil niet zwemmen’ en nog wat van die losse opmerkingen. Ik zeg niets of knik begrijpend. See_6k
We gaan de kayak in, het meer ligt er prachtig bij. Een lage wolk mist hangt over het meer bij het opkomen van de zon. We peddelen heen en weer met het kompas. Aan nep eenden zitten de cp’s vast. 1 cp kunnen we maar niet vinden, wel 3 x peddelen we de haven door. Zonder succes. cp 51 vinden we gewoon niet. Ondertussen word ik overmand door slaap. Ik val gewoon in slaap tijdens het kajakken. Ann roept mij wakker, want als ik echt omval, slaan we samen om.

Dan moet het gebeuren, we moeten het water in om 6 uur in de morgen. Terwijl ik al bijna naakt sta, staat Ann heel sip te staan en zegt ik wil echt niet. Maar er is geen keus, dus ook Ann gaat in ondergoed. Er is namelijk een verplicht punt die we moeten halen anders liggen we eruit.
IMG_9733Ik stap het water in, niet eens zo koud. Maar na even zwemmen begint het klappertanden. Ann zwemt achter mij. Zij denkt dat we alleen dat punt halen, ik denk als we toch kou hebben pakken we die andere twee ook. Dus ze kan niet anders dan achter mij aan zwemmen. We duwen onze zak met spullen vooruit, klappertanden en prikken onze punten.
Als we weer op de kant staan begint de ellende. Kou, kou, kou, we trekken alles uit, en alles aan wat we bij ons hebben. Warm worden we niet. We gaan naar de toilet op dat terrein. Daar had ik een warmte blower gezien. Ik probeer daar iets van warmte te vinden. Helaas, wat een armoede.
We zitten samen op een soort tafeltje met de kaarten om de route in te tekenen. Te klappertanden. Ik val weer steeds even weg, maar wordt bruut wakker geschud. De commode boven ons hoofd flikkert keihard naar beneden.
Ann heeft haar helm op, ik niet. Ik ben vanaf dat moment wel weer wakker.
We stappen op de mbt en met klimmen worden we langzaam weer warm.
Uiteindelijk kan ik weer wat uit trekken omdat ik op temperatuur ben. Ondertussen ben ik ook aan het kaart lezen en Ann stuurt bij als ik het even kwijt ben. Het duurt allemaal wat langer maar we komen er.
En zo scheuren we soms hard naar beneden en klimmen erg langzaam naar boven.
IMG_9735We komen weer bij het wisselpunt en moeten boogschieten. IMG_9739
Ann en ik en schieten. een slechte combi zover. En het klopt, we missen alles. Ondanks mijn protest dat ik niet kan schieten met een rechts boog moeten we straf lopen.
We gaan erna weer op pad voor een trekking, een mooi bos, ik wil wat doorsteekjes proberen met kaart lezen. Dat ging bijna goed, maar niet helemaal zullen we maar zeggen. Maar he, als je het niet probeert weet je het niet.
Na een uur of 4 lopen komen we bij de wisselpost en daar is Mirjam om ons te verwennen met cola. En! Er zijn broodjes worst van de organisatie, hoe lekker is dat!
Het begint te regenen en te waaien, en eigenlijk zijn we er wel klaar mee. Maar ja, we moeten nog op die camping zien te komen.
13432173_637443636418033_474159768782897292_nDus maken we een plan om wat cp’s te pakken en bikkelen nog even door. Na een uur of 4 fietsen komt dan toch de camping in zicht.
Na ongeveer 23 uur komen we over de finish. De gps was gestopt op 18 uur, 120 km en 4600 hoogtemeters. Toen was de batterij leeg.
Een mooie race, leuke afwisselende kaarten en laat iedere race hetzelfde doen als Auenland, iedereen van het team kaarten. Het maakt het racen leuker en leerzamer!
Alles was perfect georganiseerd!
En die Ann, die is onvermoeibaar. Die fietst het snot voor mijn ogen. Terwijl ik omval van de slaap geeft zij geen teken van slaap.  13445770_637443653084698_5419870423735879773_n
Als ik nog een uurtje slaap voor we eten na de race, is Ann nog steeds up and running.
Laten we het maar houden op als je ouder wordt heb je meer slaap nodig, of was het andersom?

Posted in Adventure Racen | Leave a comment

De Evoke solar charger

imageIk heb een jaar geleden al eens een review geschreven over de powerbar van Xtorm. Een oplader voor als je op pad bent. Deze gebruik ik nog steeds erg veel.
Nu komt Xtorm met de Evoke Solar Charger
Misschien nog wel handiger.
De Evoke heeft een hoog rendement zonnepaneel voor extra laadtijd op zonne-energie. Het is voorzien van een ingebouwde li-polymeer batterij die 10.000mAh aan energie kan opslaan.

Die energie kun je krijgen door hem gewoon aan de stroom op te laden en door zon.
Dus je kunt hem aan de stroom maximaal opladen voor je weg gaat. Ga je vervolgens op pad dan laad de Evoke op met zon.
Hij is waterspatdicht en heeft twee usb poorten. Dus je hebt geen andere opladers meer nodig als je gps en telefoon bij je hebt. image
Hij is mooi robuust afgewerkt en kan dus tegen een stootje.
Volgende week zal ik de Evoke eens aan test onderwerpen. Maar ik weet nu al dat hij onmisbaar gaat worden in mijn uitrusting als ik op pad ga met mijn rugzak.
Gewicht – 366 gram
Prijs – 99 euro

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets | Tagged , , , , | Leave a comment

Auenland 24 uur racen – het dames Team Tecnica

Soms ontstaan plannen en eindig je nog steeds met hetzelfde plan alleen heel anders.
Een tijdje geleden vroeg Tom of ik zin had om een 24 uurs adventure race te doen, Auenland. Konden we gelijk eens samen racen voordat we in September een 72 uurs race gaan doen.
imageGoed plan.
Zo kwam het dat Nico dan ook mee zou doen, want die doet ook mee in September en dus een ideale training.
Om het team compleet te maken, want eigenlijk is het een team van twee en dachten wij met 4 te gaan racen, stapte Mirjam in. En zo hadden we een team, twee x twee racers.
Ik had nog wat haken en ogen qua werk maar ook dat kon ik oplossen.
Toen viel Nico uit.
Ann werd ingeschakeld, die moest ook het een en ander regelen qua diensten maar ook dat lukte. We waren weer met 4.
Tot verleden week Tom vertelde dat hij een serieuze blessure had waardoor hij niet kon racen tot zijn grote spijt.
imageEn zo bleven Mirjam, Ann en ik over. Wij waren er snel uit. We gaan met drie racen, drie vrouwen die 24 gaan racen. Dat komt niet zo heel vaak voor omdat vrouwen nog steeds niet veel langere racen doen. Eigenlijk ook nog een medisch team, twee dokters en een zuster, wat kan er mis gaan?
Maar ja, kan dat offcieel? En zo werd de organisatie van Auenland ingeschakeld met de vraag of het ok was om met drie te racen.
Die toonde gelijk hun flexibiliteit, het mag.En zo werd een half mannen , half vrouwen team van 4 een vrouwenteam van drie. Wij zullen te herkennen zijn aan onze Tecnica outfit. Orange is the new black. image

Wij hebben er ontzettend veel zin in. Drie vrouwen en kaart lezen, Wij kunnen dat.
Gelukkig hebben we Ann in ons gelederen en zijn Mirjam en ik druk aan het trainen met kaart lezen.
Mochten we verdwalen, who cares. We zijn hoe dan ook 24 uur aan het buiten spelen in het mooie Auenland in Duitsland.
Start vrijdagavond 18 uur. Als nu het weer nog een beetje mee werkt zijn de dames helemaal tevreden.

Posted in Adventure Racen | Leave a comment

Slim trainen of train as your fight

imageZo een week na de Hochkonigman ben ik eigenlijk best goed hersteld. Daar waar ik meestal een week moeilijk loop van de spierpijn de eerste echt ultra-berg-trail van het seizoen, had ik nu eigenlijk niet zo veel last. Stijve kuiten, lichte spierpijn in de bovenbenen maar al met al verrassend weinig.
Een van de dingen die daar voor zorgen is de bodypump. Vanaf Oktober probeer ik 1 x in de week een uur bodypump te doen. Het zorgt ervoor dat heel mijn lichaam gespierder, lees,  sterker is geworden. Inclusief mijn bovenbenen. image
Ook heb ik al aardig wat gefietst en ook daar worden je benen sterker van.
De afgelopen jaren heb ik mijn trainingsarbeid anders gemaakt. Veel minder intensief maar uiteindelijk ben ik er wel sterker van geworden. Slim trainen heet dat.
Lopen op asfalt vind ik niets dus dat doe ik zo min mogelijk. Bovendien krijg ik pijntjes aan mijn enkels en achillespezen als ik dat te veel doe.
Daarbij denk ik dat het volledig onzinnig is om langer dan 2 uur op asfalt te lopen als je vooral in de bergen wedstrijden loopt, zonde van mijn tijd.
Dus loop ik mn doordeweeks eigenlijk heel weinig. Beter dan minder lopen en de weekend training bv op de trails doen. Train as your fight, of gewoon slim trainen.
Ik ben ook geen 30 meer dus ik wil, buiten dat ik vooral de dingen wil doen die ik leuk vind, zuinig zijn op mijn lijf. Dus ben ik als 50 plusser slimmer geworden.
De trainingen die ik  hardlopend doe zijn leuk en op de trails. Daarbuiten fiets ik, bodypump en wat km’s op de weg maar nooit langer dan 1 a twee Uur.
De kwaliteitstrainingen die doe ik mn in de bergen. Zo ga ik over twee weken richting Frankrijk, voor de EMI. Maar die week ervoor ga ik zelf een week rennen in de bergen. Dat betekent in twee weken rond de 250 km hardlopen en misschien wel 20.000 hoogtemeters. Dat zijn de weken die tellen. Niet alleen als kwaliteitsweken qua training maar ook als kwaliteitsweken in mijn leven.
Slim trainen.
imageVolgende week doe ik samen met Ann en Mirjam mee aan de Auenland adventure race. 24 uur buiten spelen. Afwisselend mtb-en, lopen en kayakken. Die 24 uur bezig zijn is een perfecte training voor ultras. 24 uur wakker blijven en in het donker racen. En het is vooral erg leuk!
Slim trainen.
Train as your fight. Dus fuck het asfalt, en dus veel minder km’s maar de km’s die ik loop zijn van kwaliteit. Vooral de afgelopen twee jaar heb ik gezien dat dit goed voor mij werkt.
Geen blessures, maximaal genieten van wat ik doe en de wedstrijden die ik liep sterk gelopen. Alle reden om het vooral zo te blijven doen. Meer in de bergen, zo min mogelijk asfalt en dus vooral hoogemeters maken, klimmend en dalend.
Ernaast fietsen en de rest van het lichaam blijven trainen met bodypump. En zo ben ik op weg om sterk aan de start van de Grossglockner ultra trail te staan eind Juli en geniet ik van iedere km die ik loop.
De wijsheid komt met de jaren, en ik ben pas 52. Dus ik word nog veel slimmer.

Posted in Trainingen 2016 | 1 Comment

Hochkonigman endurance trail – paarse bolletjes, mist en een prachtige route

De Hochkonigman, afgelopen weekend was de tweede editie. Reden voor mij om deze op de agenda te zetten. Ik hou van de wat onbekendere trails en vooral van de kleinschaligheid. 85 km en 5000 hm door het Hockonigman gebied.image
Startplaats – Maria Alm, Oostenrijk. Een mooi dorpje wat de meeste kennen van de wintersport.
De start was om 24.00 uur, vreemd wel. Je moet je een soort koest houden heel de dag. Het voelt een beetje als nachtdienst, proberen nog een uurtje te slapen en dan op pad.
Met maar image150 man/vrouw aan de start was het een hele ontspannen start en nergens een opstopping. Al snel was het duidelijk dat het een kwestie werd van heel goed opletten.
Er waren wat bordjes en men had stippen op bomen en wortels op de trails gezet. Nu waren die stippen vaak weg of niet zichtbaar. Weg geregend of door schoenen weg getrapt of gewoon niet genoeg stippen gezegd.
Bovendien was het erg mistig, dat was een uitdaging. Het parcours volgen in de mist waar je meestal alleen liep. Ik zag en hoorde soms een half uur niemand. En soms was er ineens een groepje lopers in de buurt.
Veel single tracks vol met grote wortels waar ik mij soms afvroeg of ik nu nog wel op een pad liep. Het resulteerde ook in twee verkeerd lopen al in de eerste 13 km.
Op een gimageegeven moment stond ik met twee mannen in een weiland tot onze enkels in de bagger te zoeken naar het pad. Toen ik mij omdraaide zag ik verderop richting beneden lichtjes verdwijnen, we zaten dus fout. image
Later was ik met zeker nog een man of 4 voor mij aan het klimmen toen we na  500 meter terug werden geschreeuwd. Afslag gemist. Hoe dan ook, ik liep lekker en had er redelijk de vaart in.

imageRegelmatig keek ik in de ogen van grote groepen koeien, je ziet ze niet maar ze lichten op in de straal van mijn hoofdlamp. We bezorgen ze een onrustige nacht.
Nico liep niet en zou ik zien op post 39 km. We hadden afgesproken dat ik zou smsen op de 29 km post. Dat zou minimaal rond een uur of 6 zijn. Ik was er om 5 uur al dus hij moest vroeg uit bed. image
In de nacht lopen in de stilte van de bergen is magisch. Als er een heel klein straaltje licht komt hoor je de eerste vogels, al snel verandert dat in een heel fluitconcert, prachtig. De bergen ontwaken en ik loop er gewoon maximaal te genieten. Er is nog steeds mist, maar dat heeft ook wel iets bijzonders.
De temperatuur is ideaal. Ik loop heel de nacht in een shirt met lange mouwen zonder jas. Op een lang stuk over een flank, die denk ik erg mooi is,maar in ik de nacht niet goed zie loop ik samen met twee mannen.
Ik voorop, de mannen als een treintje achter mij aan. Op zoek naar de paarse bolletjes. Bij de afdaling raak ik ze kwijt.
Als ik bij de post ben en nico zie heeft hij een heerlijk pudding broodje gekocht! Wat een vriend is het toch!
Ik kleed mij om, korte broek en droog shirt aan en ga op pad. Ik zou nico weer zien op 55 km.
Er volgt een hele lange klim, 1000 hm bam, in 1 keer. Het blijft mistig boven in de vroege morgen. Soms zie ik wat vergezichten tussen de flarden mist in. Vrij laag ligt er ook sneeuw, en sommige stukken zijn lekker blubberig. Ik loop tussen die posten met een vrouw. Die daalt als een razende maar met klimmen haal ik haar steeds weer bij. Met haar en twee andere mannen sta ik ook ergens zeker 10 minuten te zoeken naar het parcours.  Gelukkig komt er dan een loper aan met de route in zijn gps en zo vinden we uiteindelijk de route.
13407049_865969590174060_156494444429781448_nSoms zijn het lastige technische afdalingen. Alleen de afdalingen naar de dorpjes zijn minder. Vooral de laatste paar km zijn stukken asfalt, dat is wel zonde. Als je die kan omzetten naar trail is het een ongelooflijk mooi parcours. Voordeel is dat ik wel hard kan afdalen op die stukken.
Bij 55 km is nico verbaasd dat ik er al ben. Lopers die stuk voor mij zaten heb ik bijna bij gehaald ziet hij op de post. De zon is ondertussen door en het is gelijk erg warm. Ik eet en drink bij de posten die erg goed verzorgd zijn, blijf niet te lang hangen en ga op pad.
De vrouw waar ik mee liep was al weg , maar er volgt weer een lange klim van 1000+ hoogtemeters. Ik haal haar al vrij vroeg op die klim in en ze heeft het zwaar. Ik loop lekker door en er volgt een prachtig stuk,  veel sneeuwvelden waar we doorheen gaan. Maar ook eindeloos klimmen, iedere keer als ik denk dat het de top moet zijn gaan we weer naar beneden en weer omhoog. Ik hoor bij een top op 1900 meter dat we naar die hut die ik ver weg zie moeten, dat is de hoogste top, 2117 bij het Statzerhaus. Ik voel de energie langzaam verdwijnen. Spreek mijzelf toe, ik zit al rond de 60 km , nog maar 25 km. Van post naar post. Ik haal nog een vrouw in die niet heel soepel meer loopt. image
Onderweg had men op verschillende plaatsen yerrycans neergezet, heel fijn! Ik tank er steeds water of sportdrank bij, goed geregeld!
Ik klim, daal, klim en ondanks dat het beste er wel vanaf lijkt geniet ik van het prachtige deel. Mooie singletracks op de flanken, uitzichten die onbetaalbaar zijn. En gek genoeg krijg ik toch weer de geest. Ik kom bij de hut, wat een mooie plek! Eet en drink en weg ben ik. Nog 15 km.
Ik daal af maar moet ook weer omhoog. Dan kom ik bij de laatste post. 76 km. Hier is een registratie punt en men roept dat ik de derde vrouw ben. Shit, ineens maakt het mij onrustig. Er volgt nog een hele lange afdaling van 10 km. Ik heb geen idee hoe ver die vrouw achter mij zit maar die daalt als een dolle.
Ik had toevallig afgelopen week net een lezing gehad over focus en afleidende factoren. Plots was ik weer bij mijzelf. Gewoon afdalen hofstede, zoals je normaal doet, misschien iets meer gas op stukken waar het kan, maar blijf bij jezelf. En dat deed ik. image

Die vrouw bleek uiteindelijk 25 minuten achter mij te finishen,
Ik kon ook gewoon nog sterk afdalen, verbazingwekkend eigenlijk. Want dit was de eerste echte berg trail. En meestal doet dat erg pijn op het laatste deel.
Ondertussen was nico bij de finish en hoorde daar van de speaker dat martine hofstede aus der Niederlander derde liep, hij was stomverbaasd want ik liep bij de de post waar ik hem zag 5 de vrouw.
Als grapje had hij gezegd “zorg dat je om 16.00 uur bij de finish bent dan kunnen we in de avond nog een goede pint en snaps drinken”.
imageIk kwam over de finish om 16.08, afspraak is afspraak! image

Na 16 uur en 8 minuten liep ik de 86 km en 5053 hoogtemeters.
Ik had zelf op een uur of 18 gerekend en als ik heel sterk zou zijn op 17 uur. Dus meer dan tevreden omdat ik sterk had gelopen en vooral erg had genoten om weer in de bergen te zijn! Ik werd er derde vrouw mee, niet heel bijzonder als er 9 vrouwen meedoen. Maar wel mooi dat ik toch die Oostenrijkers achter mij laat! Uiteindelijk liep ik toch ook sterk in het klassement overall. En eerste 50 plus vrouw (van de twee) .
imageOok wel grappig was dat de laatste twee km door dat dorp ging, langs terassen en daar kreeg ik zowat een staande klappende ovatie, ik moest er erg om Lachen. image
Hoe dan ook, een prachtrace. Als men nog even een paar dingen bijschaaft wordt het een klassieker.
Het parcours wat beter uitzetten, iedereen die ik sprak is fout gelopen en dan heb je het niet goed uitgezet. Dan nog die laatste delen van de afdalingen naar de dorpjes toe dat asfalt eruit en het is een perfecte trail.
Top organisatie, goede posten, mooi trailfeest!
Ik heb genoten! Het trailseizeon is echt gestart!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , | Leave a comment

De Vogezen – de moeite waard

imageSoms vraag je je af waarom je ergens nog niet geweest bent. Vaak is dat dicht bij huis. Neem de Vogezen. 6 uur rijden en je bent eigenlijk gewoon in de bergen. Ok, niet hoog maar toch bergjes. Neem de Grand Ballon, toch 1470 meter hoog. En vooral, je kunt er eigenlijk heel goed trainen om hoogtemeters te maken.
Dan is het ook nog eens een prachtig fietsgebied. Op internet zijn veel mooie fietsroutes te vinden over de weg. En ik kwam ook aardig wat mtb routes tegen.
Ik had besloten om verleden week toen we een lang weekend in de Vogezen waren om de racefiets mee te nemen. Het 1000 meren rondje wilde ik graag fietsen. Vanaf onze herberg zat ik op de route en kwam ik dan wel geen 1000 meren tegen maar wel heel veel. imageimageMinimaal verkeer omdat je op smalle wegen fietst en van de grotere wegen weg blijft. Door slaperige mooie dorpjes, klimmen en dalen, een heel mooi rondje van 70 km en 1200 hm.
Erna naar zijn we naar de andere kant van de Vogezen gereden, er dwars doorheen. Wandelingen gemaakt zoals de kastelen route, een rondje lac blanc en zaterdag had ik gepland om lang te lopen. Hm maken en uren maken, en met de kaart lopen. Er is daar jaarlijks een trail, trail petit ballon. 50 km en die had ik ingetekend op de kaart.
Vanaf een ander punt ben ik begonnen en wilde ik rond de 40 km lopen. image

De eerste 22 is imagehet vooral veel klimmen tot je op de top van de petit ballon bent.

Een hele mooie rondje, door een paar slaperige dorpjes, door diep bos, singel tracks, langs wijngaarden, en je komt gewoon geen mens tegen. Op de petit ballon (die 1272 meter hoog is) was Jeanet en hebben we samen wat geluierd en gegeten. Daarna ben ik gaan afdalen tot een dorpje waar ik weer met jeanet had afgesproken. Rond de 38 km en 1500 hm klimmen en 1500 hm dalen, een perfecte trainingsdag, vooral een topdag!
De Vogezen zijn super en eigenlijk niet zo ver van huis. image
Als je in de namiddag gaat rijden en de donderdag en imagevrijdag vrij neemt heb je een perfect lang weekend om maximaal hoogtemeters te maken en te genieten van een heel mooi gebied!
Ik ben er voorlopig nog niet uitgekeken! Overigens had ik wel maximaal teken, de zaterdag heb ik maar liefst 15 teken gevonden op mijn benen! Dus wees gewaarschuwd, er hangen ook hier en daar bordjes met die mededeling.

Posted in Reizen, Trainingen 2016 | Tagged , , , | Leave a comment

Een buddytrail van 25 km bij de baas – happy trailers

imageAls je met FLO gaat mag je best iets imagebijzonders doen dacht een van de sportinstructeurs van defensie. Een trail uitzetten en voor je collegas’s een mooi sportmoment organiseren, ik vind het een heel mooi afscheid.
Zo kwam het dat ik samen met mijn buddy Lia aan de start stond van dit mini evenementje. Je kon kiezen, of 25 km samen de trail lopen, of een run – bike van 25 km met twee man. Redelijk veel mensen kozen voor het laatste en wij uiteraard voor 25 km samen rennen. De start was bij de schietbaan in Harderwijk. Koffie bij de inschrijving en een heus startboog. Men had met  staatsbosbeheer overlegt en toestemming gekregen om daar een hele mooie ronde te lopen en te fietsen.
In ons Rotterdam marathon shirt gingen Lia en ik op pad, mooi roze. image
In het begin een groepje lopers en fietsers maar dat was al snel verspreid. Het was geen wedstrijd dus iedereen was heerlijk ontspannen. De route was minimaal uitgezet met rode lintjes, hing hij aan de rechterkant dan ga je naar rechts als er om de hoek weer een hangt. Dus goed Opletten  dat ging bij ons 1 keer nog maar net goed, wij hebben wel drie keer een paar mannen terug geroepen.
imageEr waren twee posten. Nou ja posten. Een jeep waar een collega stond met een aantal jerrycans met water en Siroop. Geweldig. Bij het tweede punt had men zelfs nog een zak winegums. Wat een verwennerij!
Trailen zoals we ooit begonnen zijn. Heerlijk rustig, er was geen mens behalve de koppels die we onderweg nog inhaalde. Waar je bijna een knak hoorde soms, want ingehaald worden door 2 vrouwen is toch wel een dingetje. Alhoewel die mannen dan wel heel netjes, respect ofzo mompelen.  Mooie brede paden langs zanvlaktes, single tracks en stiekem nog wat  hoogtemeters. Echt een hele mooie ronde! En voor we het wisten waren de 25km voorbij en werden de roze meisjes met luid applaus onthaald door de collegas. Voor het eerst in de geschiedenis dat Lia niet geklaagd heeft, waar ze zelf verbaasd over was! Moet niet gekker worden. image
Men had dan ook nog bananen, appels en sinasappels bij de finish geregeld, oh ja en bouillion en thee.
Wat hebben die gasten dat perfect geregeld allemaal zeg. Back to basic met weinig middelen op een prachtig parcours. En dat mochten we nog gratis doen ook.
Eigenlijk zou je zoiets gewoon her en der moeten organiseren in nl.Met wat lint een route uitzetten, twee water punten, klaar. Zo kun je elkaar de mooie trails in je buurt laten zien zonder veel poohah. Ik hou ervan.
Iedereen was zo enthousiast dat er een vervolg gaat komen, een mooie traditie lijkt mij zo.

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning, Trainingen 2016, Werk | Leave a comment