Less is more

schermafbeelding-2016-09-29-om-22-53-30De UTMR was het laatste project van het seizoen. Traditiegetrouw is dat voor mij een periode van niets doen. In tegenstelling wat in mijn opinie veel te weinig lopers doen neem ik rust en is het tijd voor een beetje freewheelen.
In ieder geval een maand zo goed als niet lopen. Wat fietsen en dat is het wel.
Ik heb de overtuiging dat je je lijf periodes rust moet geven om te herstellen en bovendien geeft je dat ook weer energie om aan een nieuw seizoen te beginnen straks.
Het laatste kwartaal van het jaar wil ik gebruiken voor alleen wat kort werk. Een beetje snelheid in mijn benen proberen te krijgen.
Aangezien ik op uitzending ga is dat nu de goede periode. Op het kamp is een rondje van rond de 6 km en dus niet echt iets om lange dingen te doen.
Wat spinnen en krachttraining in de gym en ergens in Januari weer wat langer werk doen en opbouwen naar het nieuwe seizoen.
Dit is ook de periode waarin nieuwe plannetjes ontstaan. Alhoewel plannetjes maken ook relatief is. Al mijn grote plannen dit jaar zijn niet door gegaan maar daar kwamen weer hele mooie andere projectjes vvoor in de plaats.
Maar plannetjes maken is gewoon leuk, of ze nu doorgaan of niet.
Er staat in ieder geval een week met rood in de agenda aangekruist voor volgend jaar. Daar heb ik nog iets goed te maken.
De rest zien we wel.
Het was een enorm mooi seizoen. Drie mooie grote wedstrijden waar ik allemaal in de prijzen liep (mn in leeftijdsklasse).
Een paar geweldige projecten zoals de EMI, de Verbier trail die ik zelf liep met rugzak, een paar leuke adventure races en vooral vele uren in de bergen waar ik zo van hou.
Ik heb niet zo heel veel wensen. Dingen komen zoals ze komen en ook in 2017 zullen er vast weer mooie projecten ontstaan waar ik van zal genieten.
Eerst maar eens 2 maanden in de woestijn van Afghanistan trainen.

Posted in Trainingen 2016 | 2 Comments

Suunto Spartan – Oktober de maand van de updates

Begrijp mij goed, ik vind de Suunto Spartan een hele mooie gps. Een prachtig design en erg gebruiksvriendelijk.
Maar toch kan ik mij niet onttrekken aan het feit dat Suunto de Spartan veels te vroeg op de markt heeft gebracht.
De derde update is nu een feit en voor Oktober staat er een hele waslijst aan updates.
Dat is iets wat er natuurlijk bijhoort maar veel van de updates hadden er gewoon al op moeten staan. Vooral, veel van die opties staan al op de Ambit 3 maar stonden niet standaard op de Spartan. Suunto-SpartanUltraWhite-1

Nu in Oktober komt er een stortvloed van updates. Ja, ook het zelf instellen van de sportvelden.
En dat is toch iets wat er al op had moeten staan als je gps aanschaft met het prijskaartje wat eraan hangt.
Uiteindelijk gaat de Spartan echt de tofste gps worden die er is, daar ben ik van overtuigd.
Maar ik vind het toch heel zonde dat ik nu na 5 weken nog steeds niet de gps heb die ik zou willen hebben.
Maar goed, uiteindelijk komt het goed. Hieronder lees je wat de updates worden. Als je deze link aanklikt lees jet het uitgebreid.

UPCOMING UPDATES
The Suunto Spartan solution will continue to improve with software updates scheduled for September, October, November and December of this year, and continuing into 2017.

The next scheduled updates are:

28.9. Android compatibility, improvements to daily use (such as alarm clock) and training functions, peer-to-peer coaching on Suunto Movescount.com
12.10. Ability to adjust default sport mode settings
19.10. Progress Tool, Personal Bests and Community Training Insights on Suunto Movescount.com
26.10. Sport mode customization, training plans to your watch and more
11/2016 Altitude and Barometric trends, POI Navigation & heart rate zones graph for training
12/2016 Rest & recovery
Q1/2017 Route altitude profile, interval training support, performance and recovery analysis on the watch

 

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Suunto Spartan Ultra | Tagged , , , , | Leave a comment

De St Pietersbeartrail bezemwagen – kidstrail saboteren, wij kunnen dat!

  • imageErgens had ik mij enthousiast ingeschreven voor de St Pieters bear trail verleden week, 32 km. image
    Toen het weekend dichterbij kwam vond ik dat eigenlijk toch niet zo’n goed idee. Twee weken na de UTMR een wedstrijd lopen van 32 km. Ik had er gewoon ook helemaal geen zin in buiten het feit dat ik denk dat het niet slim is zo vlak na een zware ultra.
    Zo kwam het dat ik met Mirjam besloot om de bordjes op te halen. image
    Even overleg met Raymond en zo werden wij de bezemwagen. Herkenbaar in Tecnica tenue.
    Met een grote rugzak liepen wij als laatste lopers een deel van de route. Het plan was 13 km bordjes weghalen om vervolgens de rest van de route van 19 km te lopen. Anders zou het heel laat worden.
    imageMet een tangetje knipten we de bordjes los. En wat een bordjes, allemachtig. Het leek wel uitgezet voor slechtzienden. Bij een bocht waren er wel 4 bordjes. Zag je het eerste bordje niet dan waren er nog 3 andere bordjes die je de weg wezen. Onmogelijk om verkeerd te lopen.image
    Ondertussen genoten we van het parcours. De eerste km’s door de steengroeve, gaaf om daar te lopen. Verder prachtige vergezichten, mooie singletracks, toffe klimmetjes en vooral een echt mooi parcours die met zorg is uitgezet.
    Al vanaf het begin zagen we bordjes ‘kidstrail’. In onze wereld moest deze al geweest zijn. imageWe spendeerde er een paar woorden aan en knipte vervolgens al de kidstrail bordjes er ook af. En zo veegden we het parcours schoon. Helaas ook 5 lege gelletjes opgeraapt. image
    Ook een heel sociaal iets zo’n bezemwagen want iedere wandelaar klets met je. Een mooie manier om iets te doen voor de organisatie, een prima training en alle ruimte om te genieten.
    We hadden er plezier in. Met een rugzak vol bordjes kwamen bij de verzorgingspost aan.
    Leuk om daar nog een tijdje te kletsen met Titia en ondertussen wat bijeten.
    Daarna volgden we, met een lege rugzak, de bordjes om de route van 19 km Te lopen.
    Gek om ineens in een fanatieke lopersveld terecht te komen.
    Maar onverstoorbaar kletsten we verder om fris en fruitig bij de finish te verschijnen, aldus de speaker. Weet die man veel dat we er maar 19 liepen.image
    Na afloop nog even in de stand van Tecnica buurten waar we voor de wedstrijd ook nog hebben geholpen om testschoenen uit te lenen.
    Terwijl we staan te kletsen zegt Stephanie van Tecnica dat de kidstrail zo begint.
    Mirjam en ik kijken elkaar aan en beginnen keihard te lachen en shitttt te roepen.
    Paniek, we hebben de bordjes weg gehaald!!
    Ik ga op zoek naar Raymond, voordat er straks een heleboel kinderen huilend door een bos rennen en voor vermist worden opgegeven.
    Hij blijkt op de mtb de route voor de kidstrail na te lopen. Ok, dan mist hij een paar bordjes nu. Ik app hem en hij was erachter gekomen en heeft het hersteld.
    Pooh, we halen opgelucht adem, iets te enthousaist geknipt. Voortaan maar eerst even informeren. image
    Al met al een heerlijk weekend. Zaterdag 60 km op de racer in de Voerstreek.
    Zondag 19 km op een schitterend parcours. En dat in dit heerlijke nazomer weer.
    Meer hoeft dat niet te zijn!
Posted in Trainingen 2016 | Tagged , , , , , | Leave a comment

Getest – de Akasha trailschoen van La Sportiva

imageDit seizoen heb ik alle ultra’s gelopen op de Akasha trailschoen van La Sportiva. De eerste ultra, 84 km heb gelopen op deze schoen zo regelrecht uit de doos en gelijk zonder enig .

image
imageDe Akasha is een neutrale schoen met 6 mm hieldrop. Dat klinkt als minimaal maar dat is het helemaal niet. (20 -14 cm hiel-teen) De schoen heeft veel demping en vanaf het eerste moment voelden deze schoenen als pantoffels. En ondanks 20-14 hieldrop weegt de schoen niet heel veel, 330 gram.

De upper, om te beginnen heeft de akasha een goede rubbere bescherming bij de neus van de schoen. Er zitten over de voorvoet rubberen lijnen om je schoen te beschermen. La sportiva noemt dit ProTechTion™ HF, dit is in hel de schoen verwerkt en geeft de schoen meer stevigheid. Zo voelt dat ook, zacht maar wel stevig. De upper is gemaakt van airmesh dat ademt. Ik heb veel gelopen in warme omstandigheden met deze schoen maar nog nooit hete voeten gehad. Ook heb ik veel door sneeuw en water gelopen en steeds waren ze weer snel droog, bijzonder snel zelfs. De tong van de schoen zit goed verwerkt in de schoen en die verschuift dus niet. Maar daardoor is het niet zo dat je lastig in en uit de schoen komt zoals ik al eerder beschreven heb bij de Salomon schoenen. Er is genoeg ruimte over om er makkelijk in en uit te stappen maar tegelijkertijd beschermt het je schoen en zorgt het ervoor dat je meer stevigheid hebt. image
De stof is zacht wat voor het pantoffelgevoel zorgt.
Met de veters moet je wel opletten dat je ze aan de voorkant goed aantrekt. Doe je dat niet ga je teveel schuiven in je schoen.
Aan de achterkant van de schoen zit een lus waar je de schoen nog mee kunt ophangen aan bv je rugzak.

De midzool, zoals zovele schoenen zit er EVA in de midsole waardoor de schoen een goede demping heeft. Maar de La Sportiva schoenen hebben ook  Cushion Platform wat rots en steen bescherming geeft en een betere shock absorptie zonder het op eieren te lopen gevoel. De schoen heeft geen rockplaat maar die heeft hij ook niet nodig. Ik heb in ruig terrein gelopen en nooit een steen of rots gevoeld. Met de technieken doe La Sportiva gebruikt is deze schoen er prima tegen bestand.
De binnenzool is 4 mm dik en ik heb dit seizoen zo goed als geen blaren gehad.
Opvallend is echt de goede demping in deze schoen.
De buitenzool, ik denk een van de sterke punten van La Sportiva. De plakkende rubber noppen onder de schoen zorgen voor een hele geode grip en demping.
imageDat FriXion XT sticky rubber zorgt ervoor dat je op ieder terrein uit de voeten kunt met deze schoen. In blubber maar ook op gladde stenen. Het Trailrocker systeem zorgt voor natuurlijke afrolling van de voet.
Opvallend is dat na zeker 600 km met deze schoenen de noppen nog in perfecte staat zijn!
Conclusie
Al vanaf het moment dat ik de schoen uit de doos haalde was ik enthousiast. De schoen zat gelijk heerlijk, wat een pasvorm! Niet voor niets durfde ik het aan om er gelijk 84 km mee te lopen.
Ik heb een redelijke brede voorvoet en ook voor dat is de schoen geschikt. Ik heb genoeg ruimte en niets knelt er.
Ook de demping op de ultras is geweldig. Maar tegelijkertijd een lichte schoen die absoluut niet lomp voelt ondanks hoge zolen. image
De grip is goed en daarom kun je in ieder terrein lopen met deze schoen. Maar ook over vlakke harde stukken geeft de schoen geen probleem.
De slijtvastheid is echt bizar goed. Ik heb nu 600 plus km’s gelopen met de schoenen in echt ruig terrein. Ze kunnen alles aan. De zolen zijn niet gesleten en ook de upper is nog in zeer goede staat. En dat heb ik bij nog geen enkele schoen gezien!
De langste afstand die ik ermee gelopen heb is 116 km tijdens de UTMR.
Gewoon een geweldige schoen voor de lange afstanden in ieder terrein! Niet voor niets mijn ultra shoen dit jaar.
Adviesprijs is 149,95. Bij de beste trailwinkel van Nederland 139,95.
Oh ja, ze zijn er in toffe kleuren!

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Schoenen | Tagged , , , , | Leave a comment

De UTMR, brutal, beautiful and brilliant!

14141846_10154577855551520_3967798626677873920_nShit, er heeft iemand een Astma aanval, en wel een hele hevige. Dat was het eerste wat ik dacht nadat we weggeschoten waren uit het mooie dorp Cervinia in Italie. Het centrum door en gelijk klimmen. Daar hoorde ik een hoop gepiep en gehijg. Maar vooral gepiep.
Dat geluid kwam dichterbij, plots hoor ik een oerschreeuw en in een hoog tempo komt de man die bij dat astma geluid hoort voorbij.
Iedereen kijkt hem verbaast aan. Maar hij is volledig in zijn eigen wereld.
Gelukkig, de zuster in mij hoeft zich niet te ontfermen over een medeloper en ontspannen klim ik verder. Nou ja, ontspannen. Die kerel lijkt hetzelfde tempo als mij te hebben en alsof ik wordt achtervolgd door een astma patiënt blijft hij in mijn buurt. Af en toe een keiharde schreeuw waarna hij plots gas geeft en er weer voorbij komt. Vreemde manier van een ultra lopen, maar goed, ieder zijn ding. Ik besluit om wat door te lopen zodat ik hem niet meer hoor want het maakt mij onrustig.
14183690_10154582910616520_2905156953916360092_nWe klimmen naar de eerste top op bijna 3000 meter. Ik merk dat ik echt even in mijn ritme en ademhaling moet komen. De start is al op 2000, ik moet even wennen.
Maar de omgeving zorgt voor een ontspanning en ritme. Al snel loop ik een aantal meren voorbij. 14212722_10154582912556520_511718199347234571_n
En zie ik alleen adembenemende vergezichten om mij heen.
De afdaling is heerlijk, een heel lekker stuk. Daar ontmoet ik voor het eerste de broers Thon, twee Nederlanders. Die zijn even euforisch als mij. Man wat een schoonheid.
Ik kom na 17 km bij de eerste cp, Refugio Ferraro. Deze post en vervolgens alle anderen posten zijn een warm bad. Alles goed geregeld en vooral een groep hele enthousiaste vrijwilligers. Onbetaalbaar! Ze helpen met alles en schreeuwen je succes als je vertrekt.
Er volgt weer een klim en een afdaling tot ik bij km 28 kom. daar zou ik Jeanet zien.
14224949_10154582910871520_1612492857598449953_nEr zitten technische stukken in en terwijl ik over een rotsveld loop blijft mijn stok hangen tussen de rotsen, ik val en stok gebroken. Mijn Helinox stokken die onbreekbaar zijn, shit. Alles kan kapot blijkt maar weer.
Ik kan er nog iets van fabriceren door de lengte anders af te stellen maar erg stabiel is het niet. Met een lange afdaling is het lastig met die stok maar ik hoop dat ik ergens ducktape kan vinden.
Ondertussen smt jeanet dat ze de post niet kan vinden en ondertussen op de post van 35 km zit. Maar daar kan ze niet blijven want daar moet je met een lift naar beneden en die gaat  om 17 uur voor het laatst, zonde maar we zien elkaar dan bij de volgende post wel.
14202708_10154582910811520_629393429351347426_nIk kom bij 28 km en vraag of er iemand ducktape heeft. Niemand. Een van de vrijwilligers neemt mijn stok en gaat ermee het dorp in. Ik neem het er maar even van en eet van alles. Als ik er toch ben. Kopje thee erbij.
Dan komt hij roepend terug, i have found it and fixt it. Perfect, de held!
Na een enorm dankjewel ga ik verder.
Er volgt een klim, een rotklim. Eigenlijk een redelijk saai stuk, wat bredere losse stenen paden. Was het heel de dag bloedheet, hier liepen we plots in de mist.
1100 meter klimmen tot Col D’Olen. Ik kwam hier in een groepje mannen, een brit, een italiaan en een Zwitser. We wisselen elkaar af, kletsen wat. Dan komt de een even bij, dan de ander. Gedurende de wedstrijd zijn we steeds in elkaars buurt.
Eindelijk boven waarna er een afdaling volgt van 1700 meter.
Dat is oa wat deze wedstrijd zo zwaar maakt, enorme klimmen en afdalingen.
Ondertussen begint het wat te schemeren maar ik ben al lang mijn besef van tijd kwijt. Het doet er niet toe. Het is van post naar post en tijd is een gegeven. utmr_sf6t5e
imageAls ik het dorp Alagna eindelijk inren is Jeanet daar, 47 km. Wat fijn om haar te zien. We kletsen bij, ik vertel over de schoonheid van de route, over de zwaarte en ondertussen eet ik, vult ze mijn water bij en prikt ze met een veiligheidsspeld twee blaren op de rand van mijn eelt hielen. Rotplekken waar altijd weer een blaar verschijnt.
Ik ga verder en Jeanet rijdt naar de volgende post op 71 km. Ze wil niets weten van een hotel, ze slaapt wel in de auto. Wat een vrouw!
En ik ga op naar de volgende klim. Weer 1600 meter omhoog. In het dorp ga ik even fout maar dat is door mijn onoplettendheid. De route is perfect aangegeven.
Ik heb het zwaar op de klim. Het gesprek met mezelf begint.
Heb ik nu echt ergens pijn ? Nou nee, eigenlijk niet. Het is gewoon zwaar. Nou zeik dan niet en loop door. En zo ga ik verder en ook nu kom ik weer op de top en ben ik blij dat ik mag afdalen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig.
We zitten in het pikdonker in een steengebied en het is een soort lastig om goed te zien waar nu toch het parcours loopt. Ook omdat je toch niet helemaal scherp meer bent.
De Italiaan komt boven als ik met mijn licht de route zoekt. Samen vinden we het en dalen 14233055_1833809546849591_3435510627166266786_neen stuk af. Dan krijg ik het systeem van het pad door en ga ik een stuk rapper naar beneden. Ik heb weer energie en kom uiteindelijk in een bos.
De nacht is echt pikdonker. Als ik mijn licht uitdoe is het een grote sterrenhemel, magnnifiek!
Op 67 km is nog een minipost met water en ze hebben net thee gezet. Heerlijk, ik drink het op en ga verder.
En zo loop ik Macugna in, cp 6 en 71 km. Een grote post en jeanet staat mij al op te wachten. Ik voel mij goed. Iemand vraagt of ik pizza of soep wil. Beide, mag dat ook ?
Geen probleem, ik krijg een bord heerlijk gevulde soep. imageerna twee stukken pizza maar die krijg ik toch niet op. Ik doe er een in een plastic zakje en stop het in mijn rugzak.
Vol goede moed na een topverzorging van Jeanet ga ik op pad voor wederom een klim van 1600 meter. Het is 3 uur in de nacht. Het begin gaat goed maar dan krijg ik het zwaar, heel zwaar. Langzaam verdwijnt de kracht. Ik heb slaap.
Ik ruik koffie, en zie ineens een espresso apparaat in de boom. De koffie geur blijft in mijn neus zitten maar er is echt geen espresso te vinden.
Ik besluit even te gaan liggen. Ik val heel even in slaap tot ik mij rot schrik. Er loopt een beest over mijn hoofd. Wat het was weet ik niet maar ik ben gelijk wakker.
Ik moet toch boven komen dus ik ploeter verder. Pratend met mijzelf.
Langzaam wordt het licht. Ik bevind mij in een rotsgebied en klim en klauter over grote rotsblokken. Ik zie ergens daarboven een lichtje, daar moet de post zijn. Maar ik kom maar niet boven. Tot overmaat van ramp dwaal ik ook nog te veel naar rechts af. Te veel gefocust     op het lichtje daarboven en dus volg ik de stippen op de rotsen niet meer.
14238309_10154582910571520_5371874069284044564_nAls ik even ga zitten en mij omdraai zie ik de prachtige ochtendkleuren op de bergen.
Ik schiet vol, god kijk mij hier nu zitten. Niemand in de buurt. Ik vind mijn weg door de bergen , ik kan dit en wordt beloond met een ongelooflijke mooie ochtend.
Bevoorrecht voel ik mij.
Het geeft mij kracht voor het laatste stuk en eindelijk kom ik boven! Er is een hut en het is er warm.
Ik hoor iemand een cappuccino bestellen en denk dat is een goed idee.
Ik doe hetzelfde. Ik drink het op en denk al gelijk, allemachtig wat een straf bakkie. Het valt erg zwaar op mijn maag.14199377_10154597556466520_9001165602654570118_n
Ik was al iets weeïg in mijn maag maar niets om mij bezorgd om te maken. Het is heel verleidelijk om in die hut te gaan liggen. Heerlijk warm maar ik spreek mijzelf toe en stap naar buiten. Ik moet nog even verder klimmen. Naar de top van Monto Moro Pass. 
Ik zie daar plots een groot maria beeld staan. Huh? sleepmonster? Nee het is echt, het staat er daadwerkelijk. De Madonna della Neve. Deze pass is overigens de grens van talie en Zwitserland. Ik maak een foto, neem een stilte moment en begin de afdaling.
Een technische afdaling, rotsen en klimmen en klauteren. Maar wederom een prachtig stuk.
Ik kom op een redelijk vlak stuk wat langs een meer loopt. Ik voel mij leeg maar heb ook geen trek. Mijn maag is van slag. Ik denk aan de pizza en besluit de broodrand te eten. heb ik in ieder geval iets in mijn maag.

14233069_1836189386611607_7610561913767590463_n
Ik heb het nog niet doorgeslikt of mijn maag krampt samen en ik spuug het uit. Gek, ik heb dat niet zomaar. Dan maar rennen op niets.
Ik ren een paar km en besluit dan een gelletje te nemen. Misschien krijg ik daar wat energie van en blijft dat binnen. Maar hetzelfde gebeurt. Ik braak het gelijk uit.
Of het nu van die koffie komt weet ik niet maar lastig is het wel. Je voelt dat je lijf energie nodig hebt maar kunt het niet geven.
Ik probeer mijn gedachten weg te krijgen en ben een tijd aan het verzinnen hoe dat nummer toch ook alweer ging, Running on empty – Ik kan nog wel verzinnen dat Jackson Browne dat zong maar verder kom ik niet dan de tekst Running on empty.
Als ik langs dat meer loop komen de eerste lopers van de stage race voorbij. Oa Sébastien Chaigneau, hij roept great job  en voordat ik met mijn ogen geknipperd heb zijn ze al zowat uit mijn beeld. Man wat lopen die hard! image
Hoe dan ook, ik kom gesloopt aan op post 8, Saas Fee op km 96.
Jeanet ontfermt zich over mij. Doet even mijn schoenen uit, vertelt dat ik sterk loop, 6de vrouw ben en echt goed bezig ben.
Zo voelde het niet echt op dat moment. Overigens wist Jeanet dat ik eerste Veteraan liep maar heeft dat niet gezegd zodat ik even de tijd nam om te herstellen.
En dat deed ik. Ik heb uiteindelijk chocomelk en yoghurt op die Jeanet geregeld had. Dat bleef erin en gaf mij weer wat energie.
Nog 20 km en als je naar het profiel keek leek dit het makkelijkste deel. Hoe anders bleek het te zijn en hoe hebben ik en veel andere lopers zich vergist in dit laatste deel.
imageHet was een loodzwaar deel. Het waren twee klimmen en ertussen leek het afdalen. Niets was minder waar, het bleef maar op en neer gaan. Steeds weer omhoog en steeds weer een berg. een soort pad in de berg die om ieder hoek weer een nieuw pad opleverde.
Ondertussen word ik her en der ingehaald door lopers van de stage race die in de morgen is gestart.
Great job, you’re amazing en nog veel meer van die termen hoor ik steeds weer. Ik denk alleen maar, weet je wat amazing zou zijn. Als ik een groot glas koude cola met ijsblokjes had. Nee wacht, een bad met ijs, dat zou pas amazing zijn.
Ik liep een deel  met Hanno, die zat er net zo door als ik. En we werden ook nog getrakteerd op rotsstukken waar klimmen en klauteren niet heel erg soepel ging.image
Ik stop nog een paar keer om toch nog wat hapjes te nemen van wat eten wat ik mee genomen had. Een brok chocola waardoor ik volgens mij een half uur met een bruine bek heb gelopen. Ik kreeg het niet weggespoeld.
Het was bloedheet, geen wind en het duurde eindeloos.
God wat was ik naar de klote zeg. Jeanet had al gezegd, bereid je voor op de Tenshi mountains, het hele zware deel uit de UTMF. Want de snelste lopers hadden heel lang over dit deel gedaan volgens haar. Dus het ging niet makkelijk zijn. En dat klopte.
Maar stoppen was al lang geen optie meer. Dat was het al niet meer na post 71. Ik had tijd genoeg en zou en moest die finish halen.
Maar op het moment dat ik dacht dat de post nooit meer zou komen kwam na 18 km toch de post om even kort bij te tanken en de laatste 2 km echt af te dalen.
En daar was dan Grachen!Al van ver werden de lopers aangekondigd en emotioneel kwam ik dan eindelijk over de finish na 30 uur en wat minuten.
14191917_10154580534161520_4316176283694119331_nAllemachtig wat een tocht. Bij de finish stond race director Lizzy Hawker. Een medaille en gefeliciteerd worden door haar maakt deze finish heel speciaal.14192751_10154582986261520_267574361979974843_n
Lizzy is een inspiratie voor veel trailrunners en zeker voor mij.
En eindelijk kon ik Jeanet omhelzen, mijn held. Die is ook 30 uur in touw geweest.
Een mooi staaltje teamwork. Heel bijzonder om dit weer samen te doen!
Uiteindelijk werd ik 6de vrouw overall van de 24in een 14192738_10154580534136520_4845897543540452758_nsterk deelnemers veld. En eerste in mijn leeftijdscategorie waar 7 sterke vrouwen in zaten. Daar ben ik oprecht trots op.
De eerste vrouw deed er overigens bijna 25 uur over. Eerste man bijna 20 uur.

De UTMR, brutal, beautiful and brilliant zegt Lizzy, niets is minder waar. Wat een wedstrijd. Deze drie woorden vatten het helemaal samen. 116 km en 8300 hoogtemeters, dat is niet voor sissies.
Deze race is ook nog eens de best verzorgde wedstrijd die ik ooit gelopen heb. Zowel voor de wedstrijd, qua info maar ook tijdens de wedstrijd. Alles klopt. Opvallende enthousiaste vrijwilligers, en na de wedstrijd een leuke pasta party en mooie prijsuitreiking. 14238371_10154581445361520_2088367035014505312_n
Ook de goodies, een mooie finisher shirt en een leuk klein zwitsers zakmes, erg handig.
14184497_10154581445256520_6838904355756500355_nIedere finisher krijgt een nepalese sjaal om de nek gedrapeerd door Lizzy. Alles is met zorg gedaan. Een voorbeeld voor andere wedstrijden!
Volgend jaar wordt het een 110 mijl , de hele monta rosa route. Daar moet ik nog heel hard over nadenken. Maar zoek je een uitdaging en een hele mooie bijzondere wedstrijd met een fantastische vibe. De UTMR is je race!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , , , , | 1 Comment

Nooit trailen zonder ducttape!

imageDucttape (Engels duct tape, letterlijk ‘buizenplakband’, of ook wel duck tape), is een zelfklevend en waterdicht soort plakband op textielbasis. Het is olie- en waterbestendig en hierdoor geschikt voor noodreparaties. 

Dit weekend was het de tweede keer dat ik tijdens een trail ducttape nodig had en het niet bij mij had. Niet gek natuurlijk, want je gaat niet op pad met een rol tape in je rugzak.
Al vroeg in de wedstrijd brak mijn stok, bijna onmogelijk om Helinox stokken te breken, maar het is mij gelukt. Mijn stok zakte tussen rotsen, ik struikel en de stok wordt zo gebogen dat het aluminum breekt. Ik kon nog wel een soort noodstok creeren door de maat groter af te stellen maar dat werkte niet afdoende. De UTMR lopen zonder stokken is niet gewenst. Bij de volgende post, uren later, was er een geweldige vrijwilliger die met mijn stok het dorp in is gegaan en met een getapde stok terug kwam, de held. ( zie rode tape op foto bij mijn stok)
Terwijl ik stond te wachten sprak ik een andere vrijwilliger die vertelde dat er Britten langs moesten komen. Iedere Brit heeft ducttape bij zich. terwijl hij dat zei, kwam er een Brit aanlopen, zonder ducttape. image
Maar die vrijwilliger gaf mij wel een goede tip. Want iedere Britse trailrunner ( bijna iedere brit dan) rolt een aantal lagen ducttape om zijn bidon. Zo heeft hij dat altijd bij zich.
Nu wordt dat wat lastiger met al die softflasks. Maar je kunt het natuurlijk ook om je stok rollen. Zo heb je het altijd bij je in nood. Ik vond het een heel slim idee!
Verleden jaar tijdens de Echappee Belle hing mijn zool los. Ook daar had ik geen tape. Mijn geluk was dat jeanet op de post was en ik uiteindelijk op haar schoenen verder ben gegaan, ondanks een maat te groot.
Ik loop voortaan met een laag tape rond mijn stok, just in case!

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets, Hardlopen Algemeen, Trailrunning | Tagged , | 2 Comments

De UTMR – morgen ga ik op pad voor de mooiste wedstrijd van het seizoen!

Van de week zag ik in mijn agenda staan ‘ inschrijven utmr’, dat was in januari. Toen Lizzy Hawker deze wedstrijd aankondigde wist ik dat ik deze moest lopen. Maar logistiek nogal een gedoe omdat je van A naar B loopt. Uiteindelijk had ik mij niet ingeschreven omdat ik de TOR ging doen. Nou ja, om een lang verhaal kort te houden, morgen sta ik toch aan de start van deze prachtige race.  Soms kan het gek lopen.
image116 km en 8300 hoogtemeters in ruig terrein omgeven door de vele imposante 4000 bergen. Ik ben gespannen, meer dan normaal. Meestal heb ik het gevoel dat ik een race wel kan halen binnen de deadline die gesteld wordt. Maar hier lijkt dat ineens niet zo een vanzelfsprekendheid op een of andere manier. Tijdslimiet is 32 uur. Dat moet te doen zijn.
Maar my oh my wat een hoogtemeters! Vandaag sprak ik een man die verleden jaar de etappe loop heeft gedaan, vond het erg zwaa. Die is zelf erg bang dat hij het niet binnen de tijdslimiet haalt.

De enorme klimmen en lange afdalingen boezemen ontzag in. Ontzag is goed.
Hoe dan ook. Je kunt niet meer dan je best doen, zo simpel is het ook. image
Vandaag materiaal check wat ze dan weer heel handig deden. Gewoon alles oplijnen en men loopt langs met lijst en klaar. Het is opvallend hoe goed alles zo ver op de site en hier geregeld is. Tot smsjes met lokatie waar je je startnummer moet halen. Een probleempje, de startnummers waren nog niet binnen vandaag. Deze worden nu mo bij de start uitgedeeld.
Om 10 uur mo ga ik op pad. Mijn nummer is 365 en mocht je willen weten waar ik uithang ergens in de Zwitserse bergen. Op de site kun je het volgen dmv mijn chip die om mijn pols zit. Dat vind je hier.
imageMooi gegeven is dat Lizzy Hawker graag vrouwen in haar wedstrijd ziet. Daarom staan er maar liefst 24 vrouwen aan de start, dat is best veel voor een wedstrijd waar 125 lopers aan mee doen!

Dit filmpje geeft 3d weer hoe we lopen, ik denk dat dit wel eens een van de mooiste en zwaarste races gaat worden die ik gelopen heb.

Jeanet gaat mij ondersteunen op de posten waar ze kan komen. Dat wordt voor haar ook een enorme uitdaging want de route loopt voor mij dwars door de bergen maar met de auto moet je overal omheen en erg omrijden. Kortom, een mooi teamwork project!

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , | 4 Comments

De brood kruimel functie op de Suunto Spartan

Een van de nieuwe functies op de Suunto Spartan is de bread-crumb. 

Iedere sportmodus die een gps functie heeft, heeft een scherm waar je de brood kruimel imagefunctie ziet. Een hele handige functie. In Griekenland ben ik een berg op gegaan en er was geen pad. Op de weg terug zocht ik mijn weg en door middel van het lijntje in mijn scherm kon ik precies zien waar  ik was en waar ik had gelopen. Jij bent het pijltje en de stippellijn is waar je gelopen hebt cq loopt.

Handig is dat die functie gewoon in je scherm is zonder dat je in het menu hoeft te rommelen om bv de functie terug naar start te zoeken. Dus je gaat naar training, selecteert bv trailrunning, drukt op start en je schermen verschijnen.  Als je door je schermen scrolt zie je dus deze functie.

Zodra je beweegt maakt hij zelf het lijntje waar je loopt. En zo vind je dus altijd makkelijk  je route terug. Een functie die ik nog wel eens zal gebruiken!

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Suunto Spartan Ultra | Tagged , , , | Leave a comment