PSR – Here we come – de Pyreneen Stage Run

Over een paar weken sta ik samen met Mirjam als Team Mountain Medics aan de start van de Pyreneeën Stage Run.
Een wedstrijd verdeeld over 7 dagen/etappes.
240 km en 15.000 hm.
De beelden zijn spectaculair en wij hebben beide nog niet eerder in de Spaanse Pyreneeën gelopen dus we hebben er enorm veel zin in !
Check het filmpje maar eens!

Posted in Etappe trailruns, Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , , , | Leave a comment

De GR20 Noordroute op Corsica – wat ben je ruig,mooi en zwaar!

Ons plan is flexibel hebben we steeds gezegd. En dat was maar goed ook.  Na dag twee hebben we het plan zo gemaakt dat we konden genieten maar ook nog steeds moesten afzien. In plaats van zien waar we terecht komen werd het de Noordroute tot Vizzavenza.
De Noordroute van de GR20 lopen op Corsica, het is geen kattenpis!
Voor wandelaars in 16 etappes, verdeeld over 9 voor de Noordroute en 7 dagen voor deZuidroute.
Hieronder een verslag van de etappes en op verzoek van een aantal lopers die mij mailden de ins and outs die handig zijn om te weten als je aan dit avontuur begint.

Dag 1 – De startplaats is een leuk dorpje, Calenza. We hadden het geluk een lift van Calvi naar het dorp te krijgen. Anders moet je 8 km lopen. Er gaat een bus zegt men. Maar niemand kon ons vertellen waar en hoe laat.

Vanaf de kerk loop je zo de route op en het begint nog vrij ontspannen. Wat bos en iets schaduw. We klimmen natuurlijk maar nog mild. En dan begint het ergens te veranderen en die dag zal het zo blijven. 12 km klimmen ongeveer over rotsen, soms op handen en voeten. Van 200 meter naar 1500 meter. We halen wat mensen in die eerder begonnen zijn en zien daarna bijna niemand meer.
We komen in secties waar mijn benen amper de grote stappen over de rotsen kan maken.
We komen aan bij Refuge d’orth di U Piobbu. Een heerlijke koude cola en een dikke omelet schuiven we schrokkend naar binnen. Het ontbijt bestond nl uit kaakjes omdat de bakker wel open was maar geen brood had.
We gaan verder met wandel etappe 2 en klimmen en klauteren. Onderweg komen we nog maar twee wandelaars tegen waarvan de vrouw al hyperventilerend klautert met de angst in haar ogen. Later zien we hun om 22.30 uur pas aankomen bij de hut (6.5 uur na ons)
Als we op de top zijn zien we al donkere luchten. We dalen wat, we voelen wat hagel en dan is er toch een flits en een klap zo hard en dichtbij ons. We schrikken ons het leplazerus. Van schrik gooi ik mijn stokken weg. We proberen een schuilplek te vinden. Onder een struik dan maar. Het gaat echt enorm los, hagel, onweer, flitsen en wind.
Na een tijdje besluiten we toch te gaan dalen, we krijgen kou, we zijn zeiknat.

De afdaling is enorm steil en technisch en nu spekglad. We zien nog steeds flitsen en horen  gerommel. Iets verder weg. Over de stenen opstaan gelijk rivierstroompjes.
Na 24 km en 2500 hoogtemeters komen bij de hut. We besluiten daar de tent neer te zetten met dit onheilspellende weer. Het idee was nog een etappe te doen van 6 km. Morgen een nieuwe dag.


Dag 2
– We gaan vroeg op pad na een mager ontbijt. Via het bos komen we bij een brug en dan staan we in een enorme kloof, de Spasimatakloof, daar moeten we doorheen, naar boven. Het is lang, steil  technisch en soms hangen er kettingen. De afdaling is niet anders. Je denkt een etappe van 6 km hoe lang kan het duren. Lang dus. Bijna 900 hm in 6 km.
Maar het terrein is fantastisch, zo ruig en puur. In de ochtendzon is het adembenemend mooi.
Ondanks dat het zwaar is door een rugzak van 11 kg en de warmte genieten we vol op! 
Nico ziet wel aardig af, die had niet zoveel getraind als gewenst. Daar betaald hij nu de prijs voor. Maar hij kan bikkelen en blijft in mijn spoor.
We komen bij Ascu Stagnu aan. Een skistation waar je met de auto kunt komen en dus zitten er twee eettentjes. Een grote tosti is ons deel.
We vervolgen onze weg. Er volgt een bizar mooi ruig deel maar even bizar zwaar. Het lijkt soms meer op rotsklimmen dan op lopen.

Kale ruige stukken tot aan Monte Cinto, de hoogste berg van Corsica. Daarna volgt er een lang pad op en neer en als je denkt dat je dan gaat dalen, mis. We klimmen nog verder. Er liggen wat sneeuwvelden. het begint weer wat te spetteren. Het is steeds zo warm dat er in de middag wolken komen.
We lopen langs Lac Du Cinto en er volgt ergens een lange afdaling. Een bizar zware dag. Nog nooit deed ik zo lang over 16 km.
Bij Refuge de Tighjettu slaan we ons kamp op. Daar eten we een heerlijke pasta, ik denk voor drie man/vrouw.
Er is bijna geen goede campingplek te vinden. Tussen stenen en een tent die enorm schuin staat overleven we een nacht zonder veel slaap.
16 km en 23oo hoogtemeters (10 uur)
Dag 3 – Een rustig begin, al snel komen we bij de volgende hut. Na 15 minuten, maar we gaan nooit een hut voorbij zonder cola, dus ook nu niet. 
Dan volgt er ineens zomaar een stuk waar ik kan rennen, zelfs met 11 kg op mijn rug!

Het terrein wordt groener en er slingeren paden die renbaar zijn. Mooie delen met grote rotsplaten en waterpoolen. We poedelen nog ergens lekker met de voeten in het water.
Een milde etappe van 16 km en 850 hm.
We komen bij de eerste hut en daar zit een winkel met heel veel eten en lekkers. Het ligt bij de weg en daarom goed bevoorraad. (hotel Castel Di Vergo)
We besluiten daar de tent op te zetten. Een beetje te luieren, veel te ete -n, te wassen en voor Nico een herstelmoment. Die heeft best afgezien de eerste twee dagen en dit is een goed middenmoment om even bij te tanken. Continue reading

Posted in Reizen, Trailrunning | Tagged , , , , , , , , | 1 Comment

De GR20 op Corsica met de rugzak

Een plannetje wat Nico en ik al lang hebben maar steeds kwam er iets tussen. Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren – we gaan de GR20 lopen op Corsica. 

Niets geboekt behalve een vliegticket. In onze rugzak zit een tentje en slaapzak. We zien wel, ws zijn alle hutten vol en zetten we ons tentje wel ergens op waar niemand ons ziet.

Het plan is simpel. We hebben 6 dagen en daarin gaan we de route proberen te lopen. Rond de  196 km en 11.000 hm is het totaal. We starten in het Noorden, dat is het lastigste deel. We zullen zien waar we uitkomen.

De rugzak staat klaar, 9.5 kilo zonder water. Het wordt wel iedere dag lichter als de eetzakjes op zijn. Wij hebben er zin in. Hoe en wat qua route en spullen zal zeker nog volgen. Nu op naar Corsica!

 

Posted in Reizen, Trailrunning | Leave a comment

Getest – de Power Bank Limitless 10.000

Ik heb al eerder producten getest van Xtorm. Mooie degelijke en betaalbare opladers. Deze en deze.
Ik ben al even in het bezit van de Powerbank limitless, een echte outdoor oplader.

Wat maakt hem outdoor, simpelweg doordat hij stof en waterdicht is. Bovendien kan hij het tegen een stootje. Ik heb hem al veel meegesleept en evenzoveel laten vallen en door de wat rondere behuizing (met shockdemping) die erom zit vangt hij de klappen op zonder enig probleem zover.

De powerbank beschikt over 10.000 mAh en daarmee moet het mogelijk zijn om je telefoon 5 x op te laden. Dat is wat overdreven denk ik. Ik heb er meerdere keren aardig wat mee opgeladen maar 5 x is wat veel. 4 x moet hij wel halen.
Hij heeft 2 exitpoorten/usb en dus kun je 2 apparaten tegelijk opladen.

Verder is een handige toevoeging een lichtje. Als je hem indrukt gaat hij branden en geeft best aardig wat licht. Druk je hem nog een keer in dan geeft hij het sos lichtsignaal.
Er zit een oplaadstekkertje bij, deze is niet ingebouwd.
Dat had ik dan wel weer handig gevonden. Nu heb je er weer een los stekkertje erbij.
Er zit een karabijn haak aan waarmee je hem ergens aan kunt hangen.
De Power Bank stopt automatisch met laden, wanneer het aangesloten apparaat volledig is opgeladen.
Het heeft een temperatuurcontrole-chip die oververhitting voorkomt
Het heeft Auto Power Management waardoor de stroom automatisch over de aangesloten apparten wordt verdeeld
De batterij-indicator werkt door middel van LED lampjes (4 lampjes is vol)
Het gewicht is 340 gram, wel aardig wat als je hem mee zou willen nemen met een trail. Dan heeft Xtorm genoeg kleinere alternatieven.

Maar voor een wat langere backpack is deze geschikt voor alle weersomstandigheden en kun je even vooruit met opladen.
Niet onbelangrijk, oplaadtijd voor de powerbank zelf is rond de 5 uur.
Deze gaat mee volgende week naar Corsica als ik de GR route ga lopen.

 

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets | Tagged , , , , , | Leave a comment

Avondje Netflixen met hardloop films/docu’s?

Als je inspiratie nodig hebt en het is te warm om te rennen is er altijd nog Netflix.
Er zijn toch wel een aantal goede hardloop films te vinden via Netflix.
Check deze 7 maar eens :

The Barkley marathons: the race that eats its young.
Wie kent die wedstrijd niet – epic! Een prachtige docu!

Race – een waargebeurd verhaal . Tijdens de Olympische Spelen in Berlijn in 1936 wil Adolf Hitler de superioriteit van het Arische ras beklemtonen. De Afro-Amerikaanse atleet Jesse Owens bewijst het tegendeel.

 

From Fat to Finish Line – Deze documentaire draait om de strijd van twaalf mannen en vrouwen met overgewicht. Hun levens veranderen wanneer ze samen afspreken om 225 kilo te verliezen en een estafetteloop van meer dan 300 km te gaan rennen.

Gun Runners - twee zwervende Keniaanse bandieten proberen hun leven een andere wending te geven door hun wapens in te ruilen voor hardloopschoenen.

100 Meters – een waargebeurd verhaal. 
Ramón krijgt te horen dat hij multiple sclerose heeft. Toch besluit hij om te gaan trainen voor een Ironman triatlon, met de hulp van zijn schoonvader.

Unbroken -Het waargebeurde verhaal over Louis Zamperini, een hardloper tijdens de Spelen van 1936, wiens vliegtuig neerstort op zee tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zamperini en twee bemanningsleden dreven 47 dagen en 2000 mijl op zee, totdat ze gevangen werden genomen door de Japanse marine.

And last but not least – Made to be broken -Follow the ultrarunner on his final attempt to complete more than 2,000 miles on the Appalachian Trail in record time.
die vind je hier.

Posted in Films, Sport Boeken en Films | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Punaises zoeken met kaart en kompas

Ik zocht iets over oriënteren en zo kwam ik op een site terecht met een geniale constructie.

Ik vond daar een aantal kaarten met ingetekende cp’s en die cp’s waren uitgezet middels punaises. Plus een aantal punten die je zelf moet intekenen aan de hand van coordinaten.
Hoe slim is dat. Je print de kaart uit, neemt je kompas mee en gaat op zoek naar de punaises.
Een hele toffe manier om een gebied te verkennen en vooral om te oefenen met oriënteren.
Dus zo geschiedde. Samen met Mirjam hebben we twee routes gedaan. Een lopend en een op de fiets.
Locatie – Lemelerberg
De eerste punaise was nog niet zo simpel. Maar toen we eenmaal op gang waren ging het steeds beter. Te grappig dat je gewoon steeds die punaise ergens vind. In een bankje, een oude boom, op een wandelpaal.
Een geniaal concept. Wij waren als kinderen zo gelukkig dat we ze allemaal hebben gevonden. Het wordt nog eens wat, de kaart en ik.
Het leverde een hele toffe training  op, 17 km lopen en 35 km op de mtb.


Hoe mooi zou het zijn als we landelijk iets kunnen fabriceren waar iedereen zijn kaarten op kan zetten met cp’s en punaises plaats.
Zodat je overal kunt oriënteren en nieuwe gebieden kunt ontdekken. Ik ga er eens over nadenken hoe dat tot stand te brengen.
Als eerste stap heb ik de kaarten gevraagd aan Andre die deze slimme constructie heeft bedacht. Hij heeft helaas de site van internet gehaald dus daar kun jun ze niet meer vanaf halen.
Een plek op Runtodream om mee te beginnen zou een start kunnen zijn.
Wordt vervolgd.
Als iemand een idee heeft dan hoor ik het graag.

Posted in Adventure Racen, Trainingen 2018 | Tagged , , , | Leave a comment

De Escapardenne Lee Trail – 53 km genieten in twee dagen

“Het Escapardenne Lee Trail is een stevige wandelroute van 53 km in het Groot-Hertogdom Luxemburg. De tocht loopt door een prachtig stukje Luxemburgse Ardennen, met diep ingesneden rivier- en beekdalen, heel wat uitzichtpunten en snel op elkaar volgende landschapsveranderingen. Tussenin wandel je vaak over oude uit-stekende rotsformaties van hard gesteente, die prominent de valleien domineren en het geologisch resultaat zijn van miljoenen jaren ongelijke erosie. Een ‘lee’ of ‘ley’ of wordt zo’n rotsformatie hier genoemd, vandaar dus de Lee Trail”.

Dit is wat ik al even geleden ergens had gelezen, de Lee trail werd ergens in mijn achterhoofd opgeslagen om nog eens te lopen.
Pinksteren, prachtig weer en weg met tonkie, waar zullen we heen gaan? En plop, daar was de Leetrail weer.
Aangezien ik nog weinig km’s heb gelopen was dat de ideale manier om weer eens wat km’s en hoogtemeters te maken. Dat samen met een prachtgebied was genoeg om af te reizen naar Luxemburg. 
Er ligt een camping in Bourscheid en dat is precies waar de trail langs loopt. (camping Du Moulin)
Het idee was om zondag en maandag een deel, of het liefst de hele trail te lopen in 2 dagen.
Dus dropte Jeanet mij in Ettelbruck bij het treinstation (11 km verderop) want daar start de route en ging ik op pad.
Je loopt eigenlijk bijna gelijk het bos in en overal zie je de bordjes van de route, ideaal. Je hebt geen kaart nodig of je hoeft in ieder geval niet op de kaart te kijken. Dat scheelt nogal wat tijd.


De eerste 10 km zijn wat bredere paden maar daarna komen er meer single tracks. Enthousiast vloog ik over een afdaling na een km of 11. Maar toen ik bij de weg stond waren er nergens meer bordjes te bekennen. Even in mijn eigen wereld en ik loop gelijk 3 km meer. Terug vond ik de afslag die ik gewoon niet gezien heb maar wel goed aangegeven was. 
Regelmatig heb ik een uitzicht over de groene vallei van de  Sûre. De gele brem staat nog net in de bloei overal.
Het was heerlijk weer maar in de middag trok het dicht. Enorme stortbuien, gelukkig loop je veel in het bos dus liep ik redelijk beschut.
Dan duikt het kasteel van Bourscheid op en ben ik in de buurt van de camping.
En inderdaad, na 21 km was ik weer op de camping waar zoals gezegd de route precies langs loopt. Eigenlijk wilde ik nog een km of 7 verder maar ik was er klaar mee, regen, wind en honger. Tijd voor een biertje na een heerlijke trail gelopen te hebben van 21 km en 800 hoogtemeters.
Maandag wilde ik proberen om de rest van de route te doen maar dat was dan wel ineens 33 km en 1600 hm. Aangezien ik weinig km’s in mijn benen heb een redelijke uitdaging. Maar goed, we zien wel hoe het gaat.
Met Jeanet afgesproken in Hohsheid, 19 km verder. Daar zou ik verder kijken. 
Een prachtige etappe, veel single tracks, zelfs een mooi kammetje als je het zo wilt noemen.
Het laatste stukje tot voor Hohsheid is het mooiste deel denk ik.  Molberlee, het pad gaat over een scherpe bergrug omhoog en uiteindelijk kom ik bij Tonkie, Jeanet en Flynn uit.
Na een eet en drink stop ga ik verder. Ik wil de route aflopen tot in het eindpunt in Kautenbach.
De route is eigenlijk nooit echt technisch, wel mooi.
Met leuke single tracks, open velden, ver gezichten, gewoon genieten. En nog steeds perfect aangegeven! De laatste 6 km moeten uit mijn tenen komen maar pijn is een emotie…..
Ik eindig na 33 km en 1600 hoogtemeters in Kautenbach waar ik mijn voeten in de plaatselijke fontein dompel, wat een genot.
De Lee trail – 53 km en 2400 hoogtemeters.
Een mooie rustige trail die je heel goed kunt volgen middels de bordjes.
Het begin is iets saai maar het wordt steeds beter en mooier. Eigenlijk nooit echt technisch maar wel genoeg hoogtemeters.
Ideaal als (lange) training om dat in 1, 2 of 3 keer te lopen. Als je met meerdere bent en 1 de auto gebruikt om je af te zetten en je je tentje op de camping in Bourscheid zet heb je de perfecte lokatie voor een fijn weekendje trainen.
Ik had verwacht dat het een drukkere wandelroute zou zijn. niets is minder waar.
Ik ben totaal misschien 6 setjes mensen tegen gekomen in 2 dagen, en dat met mooi pinksterweer.

Ik heb ervan genoten en voel dat ik weer eens serieus iets heb gedaan. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen.

Het mooie is dat deze route eindigt waar de volgende begint. De Escapardenne Eislek Trail, deze is 104 km en loopt van Kautenbach naar La-Roche-en-Ardenne. Dat is dus samen 157 km.
Maar dat deel is voor een volgende keer.

Posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen 2018 | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Santos MTB 4.29 rocks big time!!

Ik fiets nu 3 jaar op mijn Santos MTB, de 4.29.
Een alleskunner. Afgelopen week was ik bij de fietsenmaker en besef ik mij weer eens wat een topfiets het is
Hij fiets echt heerlijk, ik zit er lekker op. Voel mij altijd een soort groot en krijg daardoor meer lef in bv de afdaling. Alles is fijn aan de fiets. De grote 29 inch banden. Veel meer grip en dat zorgt ook voor meer vertrouwen.
Maar vooral toch ook de Rohloff naaf en de riem. Nooit meer gedoe met een derailleur die weer eens kapot is of scheef staat na een adventure race of een val. Nooit meer zwarte handen van een ketting omdat er een riem omheen zit. Wat een genot.
In drie jaar tijd heb ik niets aan de fiets hoeven doen. Ja schoonmaken omdat het zonde is dat hij vies is, daar is hij te mooi voor. Maar qua onderhoud, niets.
Afgelopen week heb ik hem weg gebracht voor een beurtje, nieuwe remplaatjes erop.
En voor de tweede keer even de olie verversen.
De olie voor de naaf moet iedere 5000 km ververst worden. Dat kost 20 euro, dus dat is peanuts. Je kunt het overigens ook zelf, maar he, ook de fietsenmaker moet zijn brood verdienen.
Na drie jaar nog steeds superblij met de Santos. Fietsen komen niet beter dan dit!
Uiteraard zijn er nog vele andere opties in het fietsen arsenaal van Santos.
Een racefiets met naaf? Het kan, een Ebike, een tandem, een travelbike, het is er allemaal.

Posted in Fiets Gear en gadgets | Tagged , , | Leave a comment