Statistieken van oa materiaal van lopers in de Western State

De Western state, de 100 miler van Amerika ongeveer,  heeft al jaren een traditie om de deelnemers een vragenlijst voor te leggen. Vragen over oa schoenen, rugzakken, sokken, voeding en training. Een mooie traditie want het is leuk om te zien welke merken er gekozen worden en andere wetenswaardigheidjes van andere ultralopers. Dit jaar deden er 361 lopers mee aan de WS EN 341 lopers deden mee aan de enquete.

Schoenen – Hoka was voor het 4de jaar de meest populaire schoen. Maar Altra heeft een flinke inhaalslag gemaakt (van 16 naar 23%) . Salomon komt als derde net voor Brooks. 

Sokken – opvallend is dat de twee sokken waar ik laatst over schreef hier het meest op gelopen wordt. Op 1 met 28% Injinji, gevolgd door Drymax met 25 %. Daarna veel merken met een paar procent.

Rugzakken – Ultimate Direction (25%) wint het hier net van Salomon (23) en Nathan (19%)  als derde.

Verlichting – maar liefst 50 % loopt met Petzl. Black diamond volgt als tweede met 27%.

Dieet – soms denk je dat veel ultrarunners vega zijn maar dat lijkt uit deze statistieken wel mee te vallen. 76% volgt geen dieet. 8 % is vegetarisch en 5% vegan.

 

Via deze link kun je rest ook lezen. Bv wat de lopers die onder de 24 finishen dragen.

Posted in Geen categorie | Leave a comment

Getest – de Akyra trailschoen van La Sportiva

Afgelopen seizoen heb ik heel veel km’s gelopen in de Akyra van La Sportiva. Tijd voor een review.
Het seizoen ervoor liep ik op de Akasha van hetzelfde merk en daar ben ik enorm tevreden over. Daar heb ik ook nog aardig wat km’s op gemaakt dit seizoen. Er zitten wat verschillen in de schoenen en dat voel je.

Nu dus op de Akyra. Een Schoen die wat zwaarder is dan je gewend bent in deze tijd.(670 gram per paar) Zo ziet hij er ook uit. Wat log. Zeker als je hem naast de Akasha zet. De zool lijkt enorm maar is uiteindelijk 9 mm heeldrop. (de Akasha 6 mm)
De Upper
Technische specs – AirMesh / TPU MicroLite Skeleton / Flex-Guard™ inserts.
Het bovenwerk is airmesh en ademend. Het  is wat meer open zodat het beter ventileert. Opvallend is dat je veel rotzooi buiten houdt ondanks een wat opener mesh (zand ed)
Wel vind ik het wat warmere schoenen ondanks de ventilatie.
Deze schoenen hebben zoals bijna alle trailschoenen een neusbumper die oersterk is.
De voorkant is lekker ruim, het geeft veel ruimte bij je tenen. Ik vind dat prettig.
Als je de veters goed aantrekt zit de schoen aangenaam om je voet. Zowel om je voorvoet als om je middenvoet.
Ook stap je makkelijk in en uit de schoen met het vetersysteem. Zodat je soms even je schoenen makkelijk uittrekt op een post.
De tong is dik en zacht en beschermt een groot deel van je voorvoet. Geen drukplekken.
Wel heb ik twee kapotte plekjes in de upper na ongeveer 600 km.
Midsole
Technische specs - Injection shock absorbing MEMlex EVA / 2.4 mm LaSpEVA
Praktijk is dat de schoen wat stijf is.
Dat is op zich niet erg maar als je vlakke stukken hebt is de schoen wat zwaarder en stijf.
Outsole
Technische specs – FriXion® Trail Rocker2™ with Impact Brake System™
Dit is waarschijnlijk de kracht van de schoen, Je kunt alles aan qua terrein in deze schoen.
Frixion Rubber en grote lugs aan de onderkant zorgen ervoor dat je overal grip hebt.
Opvallend is dat net als bij de Akasha de schoen oersterk is en zowat niet slijt.
Na veel ruig terrein, veel km’s is er aan mijn zolen amper slijtage.
De schoen heeft geen rockplate maar dat is ook helemaal niet nodig. Je het genoeg bescherming en stabiliteit.
Conclusie
De Akyara is gemaakt voor ultra trails. Voor ruige trails. Daarom is hij wat logger en iets meer gewicht.
Dat zorgt misschien voor dat je een wat loggere schoen aan je voeten hebt als je vlak en snel wilt lopen en dus door de stijfheid wat minder hard kunt lopen.
Daarentegen scoort de schoen bij mij hoog in ieder terrein. Het is een hele stabiele schoen met veel demping. Daarin voel je echt het verschil als je bv een salomon of de akasha aan hebt. Meer demping. Het gevoel dat je op kussentjes loopt.
En heel belangrijk, hij zit lekker.
Ik had met de UTMR beide schoenen bij me. De eerste dag op de Akasha gelopen, de tweede dag op de Akyra en ik heb ze niet meer uit gedaan.
Zeker als je lang en veel loopt en vermoeide voeten hebt zitten deze net wat aangenamer en zorgen voor net wat meer demping en combi.
Het is geen schoen die ik zou kiezen voor de trails in Nederland. Daar is hij ook niet voor bedoeld. Het is een bergschoen, zeker op technische trails met wisselend terrein, perfect.
En, niet onbelangrijk, La Sportiva scoort het hoogst op de ladder van duurzaamheid, zonder enige twijfel.
In het filmpje zie je de schoen goed in beeld met de specs.

Te koop voor 155 euro.

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Schoenen | Tagged , , | Leave a comment

De smaakpolitie – Lucho Dillitos – Coffee Guava

Van de zomer tijdens de EMI kreeg ik een blokje Lucho Dillitos om uit te proberen.
Gelijk dacht ik, hm lekker! En vooral het eet heel makkelijk weg. Het is een hard blokje wat in je mond snel zacht wordt.
Toen het tijd werd om inkopen te doen voor eten tijdens de races in augustus/ september zag ik die blokjes bij Scarabee. Dus dan maar gelijk een pak van 10 bestellen. Er zijn drie smaken ;
De classic, framboos en coffee. En vooral die laatste vind ik erg lekker!
Niet geheel onbelangrijk is dat die dingen nog erg gezond zijn ook. Guave is een fruit uit ws uit Midden Amerika. En van die vrucht hebben ze deze lekkernij gemaakt, guave pasta.
Er zijn slechts 2 ingrediënten in Lucho Dillitos klassieke bocadillo , beide zijn 100% natuurlijk, Guave (85%) en suiker (15%). Geen toevoegingen, geen conservering middelen of aroma’s. En een blokje bevat 300 kcal per 100 gram. Dus 120 kcal per blokje.
Mooi is dat men het blokje heeft ingepakt in een gedroogde bananen blad. Dat zou je dus gewoon weg kunnen gooien als je aan het rennen bent. Ik moet zeggen dat ik dat wel raar vind, een soort onnatuurlijk. Dus eindigt het altijd weer in mijn rugzak. Maar je kan het gewoon weg gooien want het is biologisch afbreekbaar.
De losse blokjes en een 10pack zitten wel verpakt in plastic en een stukje papier. Dus je moet het eruit halen als je gaat lopen. Dan houdt je het gedrooge blad over en kun je het weggooien. 
Wat verder opviel is dat wanneer de blokjes langer in je tas zitten en wat vochtig waren geworden ze een soort gaan versuikeren, De smaak blijft gelijk maar het lijkt dan op suiker wat nat is geweest. Ze smelten niet overigens.
Als je even verder klikt lees je wat er precies in zit qua vitamines.
Ze zijn hier te koop en kosten 1.60 per stuk.

In de vroege jaren 80 verschenen Colombiaanse wielrenners voor het eerst op het wereldtoneel met teams die deelnamen aan de Tour de France en andere grote Europese races. Ze reden met een “bocadillo” in hun zakken en dat werd een symbool van de vasthoudendheid en de koppigheid die Colombiaanse fietsers voortbewogen om de allerbeste wielrenners te worden. Er was één wielrenner die opviel – Luis “Lucho” Herrera. In 1985 werd hij de eerste renner uit een niet-Europees land die de beroemde bolletjestrui in de Tour de France won, een overwinning die hij twee jaar later herhaalde. Ook in 1987, toen hij de Ronde van Spanje won, was hij de eerste Zuid-Amerikaan die een grand tour won. Tegen de tijd dat hij met pensioen ging, behoorde hij ook, samen met de Spanjaard Federico Bahamontes, tot het groepje van slechts twee renners die de “King of the Mountains”-trui won in alle 3 grand tours.Toen we ons merk van bocadillo oprichtten, was het voor ons een vanzelfsprekende keuze om deze geschiedenis te vieren door het merk Lucho Dillitos (kleine Lucho’s) te noemen ter ere van Lucho Herrera en zijn baanbrekende prestaties.Colombiaanse wielrenners staan weer op de voorgrond in de wielerwereld en ze winnen grote rondes en andere grote wedstrijden in de wereld en ze worden nog steeds aangedreven door bocadillo! 

Continue reading

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Voeding | Tagged , , , , | Leave a comment

Einde seizoen 2017 en nu?

Het was een bijzonder jaar wat betreft heel veel dingen, ook qua sport.
Het eerste half jaar bijna niets gedaan door omstandigheden en vanaf juni ben ik eigenlijk best veel in de bergen geweest en heb ik uiteindelijk veel gelopen in prachtige gebieden.
Maar een paar wedstrijden gelopen waarbij de UTMR het hoogtepunt moest worden en uiteindelijk was ik toch nog in vorm voor die wedstrijd. 
Dit jaar zal ik niet heel veel dingen meer doen wat langer dan een uur duurt. Ik ga binnenkort op uitzending met de marine en dat betekent sporten op een schip. Dat betekent creatief zijn. Spinnen en krachttraining vooral.
Helaas begint het gedoe met inschrijven nu alweer voor 2018.
Ik heb werkelijk geen idee wat ik ga en wil doen.
Voor 1 ding schrijf ik mij in, The Harz. Een adventure race van 32 uur. We hebben al een half team, de andere helft komt vast goed.
Er zullen uiteindelijk nog wel 2 lange dingen ergens komen in 2018. Hier en daar parcours opruimen als training, een paar leuke eigen projectjes en hopelijk lukt het in 2018 om eindelijk Corsica aan te doen en de GRroute te lopen.
Verder wil ik wat fietsdingen doen, paar leuke eigen projectjes, wat tourtochten.
Kortom, geen idee maar het komt vast goed.
Vooralsnog eerst beperkt sporten een 2 kleine maanden op de zee. Dan nog vakantie en in Januari maar eens kijken en een grof plan maken om te genieten van mooie tochten in een mooie omgeving.
Het zal in ieder geval een wat rustiger jaar zijn buiten het sporten om. Geen verhuizingen, in en uitpakken en dat scheelt enorm veel tijd.

Posted in Trainingen 2016/2017 | 1 Comment

Sport Wrist HR Baro – de nieuwe telg in de Suunto Spartan familie

Suunto had al de Spartan Sport WHR, die de hartslag aan de pols meet. Maar tussen deze en de Spartan Ultra zat nog een gat. Suunto hoopt deze op te vullen met de Spartan Sport WHR Baro.
Door de barometer sensor eraan toe te voegen is er nu dus ook een hartslagmeter aan de pols die hoogte, dalende en klimmende meters goed weergeeft. In de Spartan familie heeft alleen de Ultra dit. Daardoor is dit ook eigenlijk de enige die de trailloper/bergsporters zou willen hebben. Je wilt  nu eenmaal een betrouwbare hoogtemeter hebben. En je gelopen stijgende en dalende meters weten.
Er zijn natuurlijk nog wel wat verschillen tussen deze twee horloges maar dit is wel de grootste en meest belangrijkste.
Verder is de batterij iets kleiner en daardoor is het horloge iets kleiner.
Ook is de gps batterij van dit nieuwe model is korter dan de ultra. Om het overzichtelijk te maken hieronder de duur van de batterijen van de hele Spartan familie. (Best, good en ok)
Suunto Spartan Ultra: 18hrs/35hrs/140hrs
Suunto Spartan Sport: 10hrs/25hrs/80hrs
Suunto Spartan Sport Wrist HR: 10hrs/20hrs/40hrs
Suunto Spartan Sport Wrist HR Baro: 10hrs/20hrs/40hrs
Suunto Spartan Sport Trainer Wrist HR: 10hrs/16hrs/30hrs

Kortom, waarom zou je voor de Sport Wrist HR Baro kiezen ipv de Ultra?
Omdat je een goedkopere versie hebt die even goed de hoogte registreert als de Ultra en waarbij je de hartslagmeter aan de pols hebt. De prijs gaat ongeveer 150 euro goedkoper worden dan de Ultra. Als je een wat minder lange batterij duur accepteert heb je voor minder geld een evengoede gps aan je pols als de Ultra.

Nb – 17 oktober komt Suunto met een update voor oa de Ultra.
Zonsopgang, zonsondergang en maantijden worden toegevoegd. Slaappatroon komt ook op de ultra. POI wordt uitgebreid met route navigatie en meer e. De stormalalrm wordt toegevoegd.

Posted in Gps Sport Horloges Getest en info, Suunto Spartan Ultra | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Een half jaar in het Brabantse land – sporten is veel leuker!

Het is een half jaar geleden dat we verhuisd zijn naar het mooie dorp Hoeven in het Brabantse land. Na 53 jaar in de stad Rotterdam gewoond te hebben verhuisd naar een dorp. Dat moest enorm wennen zijn ondanks de bewuste keus. Ik was erop voorbereid.

Niets is minder waar, vanaf het eerste moment dat we hier zijn gaan wonen voel ik mij meer dan thuis. Een heel fijn huis en de rust van een dorp met vlakbij toch de stad (breda). Ik ben al zo ingeburgerd dat ik lokale producten koop bij de boer. 

Maar ook niet onbelangrijk, het sporten is een verrijking tov de stad. Op 10 minuten afstand is de Rucphense heide en daar liggen 3 mtb routes die aan elkaar geschakeld kunnen worden. Goed voor een dikke 50 km op de mountainbike. Een 25 minuten rijden naar links of rechts liggen mtb routes van 40 a 50 km rond Bergen op Zoom en rond Dorst. Dat zorgt ervoor dat ik veel sneller op de mtb zit en dat is fijn want dat doe ik ook graag. Maar ook een rondje op de racefiets is leuk. Brabant is redelijk autoluw en er liggen veel fietspaden. Dat zorgt ervoor dat je echt leuke rondjes kunt fietsen.

Ik ben nu een paar keer op de fiets naar huis gefietst vanuit het werk, een km of 54. Ook de moeite waard.

Lopen is ook prettig, zo goed als niet meer op asfalt. Vlakbij ligt het Panjevaartbos. Daar kun je heerlijk een uurtje rennen in het bos. En vanuit huis ongeveer 1.5 km asfalt, ideaal. Uiteraard is de Rucphense heide ook fijn voor een duurloopje. 

Kortom, Brabant is leuk! Gastvrij en ruimtelijk.

Er is nog geen moment van heimwee geweest en terug naar de stad, ik moet er niet aan denken!

Nu nog wennen aan het taaltje, dat blijft toch een dingetje…

Oh ja, er is zelfs een brouwerij in Hoeven die een eigen biertje maakt! Het Halderbergs blondje, triple en weissen,  mooi is dat!

NoteTo Myself – je hebt nog geen carnaval gevierd.

Check daarna of Brabant nog steeds leuk is.

Posted in Algemeen, Trainingen, Trainingen 2016/2017 | 4 Comments

Drymax sokken versus Injinji sokken

Ik voel mij net Frodo Ballings uit lord Of The Rings als ik de sokken van Injinji aan heb. Maar dan maar Frodo, de afgelopen twee weken in de bergen heb ik alleen maar de Injijji sokken aan gehad. Het is even wennen om ze aan te trekken en nog meer wennen om naar je eigen voeten te kijken.
Maar eenmaal gewend zijn het plots hele fijne sokken!
Ik ben al zeker 10 jaar fan van de Drymax sokken. Niet kapot te krijgen en snel droog.
Het afgelopen jaar had ik 4 paar nieuwe Drymax sokken en allemaal of al kapot of bijna door. Hoe zonde is dat. Deze had ik besteld in engeland, dezelfde brand alleen vanuit Engeland. Ik weet niet of het dat er iets mee te maken heeft maar de USA versie was niet kapot te krijgen. Na zeker 10 jaar op Drymax sokken te hebben gelopen tijd voor andere sokken. Dus exit Drymax en hello Injinji.
Nu dus op pad met trail (de trail 2.0 Midweight Mini Crew) en outdoor sokken van Injinji. De outdoorsokken zijn wat dikker en die heb ik heel de week aangehad met mijn bergschoenen als we de gletsjers op gingen of gingen klimmen. Die zijn ook net wat hoger zodat je hoge schoen helemaal in de sok zit.
De trailsokken heb ik met alle loopjes aangehad inclusief de 4 stage 170 km race.
Geen blaar! Dat komt niet vaak voor bij mij. Er is altijd wel ergens een blaar.
Bovendien is het feit dat je tenen los ingepakt zitten een aangenaam gevoel geeft. Het houdt alles droger en is minder verweekt.
Ik kan mijn tenen een soort beter bewegen.
De bovenkant is een elastische boord en sluit goed af en houdt dus vuil buiten.
De sokken zijn gemaakt van 39% Coolmax, 58% Nylon en 3% Lycra.
Als je ze uitspoelt drogen ze niet heel erg snel maar in mijn schoen had ik geen last van natte voeten.
De Injinji outdoor sokken zijn wat dikker dan de trailsokken en bestaan uit 64% Nüwool, 33%Nylon en 3% Lycra.
Zowel de Drymax als de Injinji sokken vallen in dezelfde prijsklasse (rond de 13 a 15 euro).
Kortom – de kwaliteit van de Drymax is zo slecht geworden dat ik die niet meer bestel.
Injinji lijkt zover een hele goede sok. Ze zitten erg fijn als je gewend bent en na 250 km in de bergen ben ik blaarvrij. Nu nog zien hoe de duurzaamheid is op langer termijn.
En aan dat Frodo gevoel begin ik langzaam te wennen.

Leuke kleuren vind je hier!

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Kleding | Tagged , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

UTMR – de 4 stage run – still Bold Beautiful and Brutal!

Etappe 1 – van Grachen naar Zermatt -36 km en 2300 hm.
Dit is de makkelijkste dag van de 4 dagen. De minste km’s en hoogtemeters. een opwarmertje dus.
Ik besluit om lekker door te lopen en kijken of de benen doen wat ik denk dat ze kunnen doen. De start is iedere dag om 6 uur dus met een redelijk slaaphoofd sta ik aan de start.
De eerste 45 minuten in het donker en dan komt de zon op. Daar zie je niet heel veel van want het is mistig. De eerste klim is niet lastig en de km’s vliegen voorbij.
Als we ergens in de mist over een brug moeten, denk ik eerst dat het de nieuwe Europabrug is, maar hij is wel erg wiebelig en vooral kort. 
Een stukje later zie ik de brug liggen, fantastisch! Wat een ding en hoe mooi dat het in de race zit. Ik loop er samen met schotse Lynn over. Een 494 meter lange hangende loopbrug dwars over een ravijn, de langste ter wereld en 85 meter hoog, spectaculair!
We komen onderweg 2 posten tegen waar ik rap doorheen ga. De laatste 9 km is relatief makkelijk en voor ik het weet is de laatste afdaling ingezet.
Daar komt een vrouw mij in volle vaart voorbij. Die daalt heel rap af. Later blijkt zij mijn concurrent te zijn in de 50 plus klasse. De Oostenrijkse ….. Ze finisht 2 minuten voor mij en de toon in de 50 plus groep is gezet. Binnen 15 minuten tot een half uur staan 5 vrouwen. Allemaal berggeiten en 1 dutchie op de tweede plaats zover.
Ik ben binnen na 6.44 uur.
Een middagje relaxen zorgt voor een goed herstel.

Etappe 2 van Zermatt naar Gressoney – 43 km en 2980 hm.
Deze dag begint met een enorme klim van 1600 meter. Zo de gletsjer op. Spectaculair mooi! Vandaag loop ik steeds in de buurt van Tokyo, Swiss en Canada.
Die drie mannen zou ik iedere dag wel ergens tegen komen. Altijd even kletsen en soms een stukje samen oplopen.
Een prachtige dag wat de route nog mooier maakt. Met zicht op de Matterhorn krijg je energie voor 10. Ik loop sterk en geniet van de route, van ongekende schoonheid. 
Ergens duikt de monta Rosa op en ondertussen rennen we over een mooi groen deel.
Dan volgt een tweede klim over rotsdelen. Ik ken dit stuk maar was vergeten hoe zwaar dit was. We zwoegen naar boven. Ik heb het zwaar. In de afdaling trek ik wat bij en kan toch nog best doorlopen. Als ik bijna in Gressoney ben staat er een vrouw hard aan te moedigen. Ze blijkt daar te wonen en loopt ook. Ze vraagt of ik het leuk vind als ze mee rent. Leuk! En al babbelend rennen we samen de laatste 3 km. Hoe mooi is dat? Haar droom is ooit deze race te kunnen doen. Ze zorgt ervoor dat ik blijf rennen en na 8.32 uur ben ik bij de finish. Een prachtig hotel zorgt voor een heerlijke avond. 
Ik slaap weer samen met mijn Zwitserse roommate Barbara. Wij zijn een goed team.  We blijken veel dezelfde interesses te hebben en we hebben hetzelfde regime in de morgen: laat opstaan en snel weg.
Ik zet de Oostenrijkse deze dag op 20 minuten. Sterk gelopen dus.
Nummer drie en 4 zitten nog wel in de buurt maar de afstand wordt groter.

Etappe 3 – van Gressoney naar Macugnaga- 46,5 km en 3400 hm.
De zwaarste dag lijkt. Ik voel mij nog steeds goed. Vooral mijn benen zijn sterk. Op deze dag komen er twee brute klimmen die samen bijna zorgen voor 3400 hoogtemeters. 
De eerste klim kom ik goed door, maar mijn maag is wat van slag. Een weeïg gevoel en het eten smaakt mij niet. De posten die we de hele race tegen komen zijn niet echt super. Weinig eten en niets aan hartig voedsel. Geen soep of iets wat zoutig is. 
De cola staat mij tegen en ik doe het op zakjes Hammer Perpetuem. Dat smaakt naar chocolademelk en dat verdraag ik goed.
De dag is nat, koud en mistig. Dat helpt niet echt om het moraal omhoog te krijgen.
De tweede klim kan ik mij nog goed herinneren van verleden jaar toen ik de 120 km deed. Er kwam geen einde aan en dat was nog steeds zo. Ik ga volledig naar de klote.
Ergens kom ik een hut tegen. Ik stop en ga naar binnen. Ik moet chocomelk hebben. Er moet energie in mij zonder dat ik over ga geven.
Ik bestel een chocomelk en de vrouw geeft het mij gratis. Ik moet lopen, ben vrouw, ben stoer en daarom krijg ik het zegt ze, hoe lief! Ik knap er even van op.
Eindelijk kom ik boven. Leeg, koud en een soort misselijk bereik ik de top. Het uitzicht is dan wel weer fantastisch! 
Maar goed, er mag afgedaald worden. Niet zeiken maar lopen. Ik start de afdaling.
Als ik net onderweg ben komt de Oostenrijkse mij in een bloedvaart voorbij. Alle stenen zijn spekglad en ik doe voorzichtig. Zij vliegt eroverheen. Bizar. Ze zet mij in die afdaling op 13 minuten.
Het laatste stuk is een lang stuk over een breed pad wat eeuwig duurt en stiekem wat stijgt.  Ik ben er enorm klaar mee. Maar dan staan daar twee Italiaanse jongetjes die thee hebben en mij met de mooiste bruine ogen aankijken en vragen of ik dat wil. Ik smelt.  Drink thee en eet een stukje chocolademuffin. Die twee komen er wel in deze wereld, helden.
Kapot kom ik na 9.43 uur aan bij de finish. Al met al blijkt dat nog een goede tijd te zijn als ik zie hoe lang bv de andere Nederlanders erover doen.
Ik probeer die avond goed te eten maar mijn maag is toch nog wat van slag.
Etappe 4 – Van Macugnaga naar Grachen - 44 km en 3000 hm.
De dag begint met de enorme klim over de Monto Moropas wat normaal gezien prachtig uitzicht geeft over de Monte Rosa en natuurlijk het grote goudkleurige mariabeeld, de Madonna Della Neve op 2984 meter. Maar helaas was dat zicht ver te zoeken.
Het was mistig, nat en vooral koud. 
Lange broek en muts was nodig want boven was het 3 graden. Mijn maag was nog niet helemaal ok maar beter dan de dag ervoor. Boven aangekomen was een kleine post bij de hut en samen met de Oostenrijkse kwam ik boven. Een teken dat ik goed loop. Ik nam een beker thee maar na een paar slokken voelde ik misselijkheid opkomen en heb ik eigenlijk alleen nog maar Hammer perpetuem gedronken. Dat heeft mij toch twee dagen genoeg energie gegeven zonder er misselijk van te worden. Daarnaast de cliffblocks van Cliff barr en dat was ongeveer mijn intake.

Boven is het een groot rotsgebied wat erg glad was door de regen en lichte sneeuw wat ondertussen viel. Ik daalde soepeltjes af maar na een paar km kwam de Oostenrijkse voorbij en die kon ik echt niet bij houden, een maatje te groot gewoon. Het was zaak om nummer drie niet voorbij te laten komen zodat ik mijn tweede plek kon vasthouden.
Er volgt een lang breed pad beneden langs het meer en uiteindelijk kom ik aan in Saas Fee. Daar woont Siebrig en die stond daar om aan te moedigen. Gezellig even bijgekletst en weer op pad. Nog een kleine 1000 hoogtemeters over het laatste deel wat nog 20 km is.
Dat stuk is mooi maar duurt een soort eeuwig. Ik herinner mij dat van verleden jaar. Nu ging ik er een stuk rapper doorheen. Je loopt in de muur van de bergen eigenlijk en het blijft constant op en neer gaan.
Uiteindelijk kom ik bij de laatste post 4 km voor de finish. Een van de vrijwilligers roept gelijk, i remember you from last year, you did the long distance. Wat een goed geheugen! We kletsen even en ik ga door voor de laatste afdaling. Het is nat en koud.
Maar uiteindelijk kom ik weer in Grachen en finish daar mijn race in 9.15 uur.
Een zware 4 daagse etappe race over 169 km en 11.000 hoogtemeters.
Ik word uiteindelijk mooi tweede in mijn leeftijdscategorie wat ik een mooie prestatie vind in dat berg geweld van vrouwen. Een sterke stabiele race gelopen.
Overall word ik 12 de vrouw en 56ste in het klassement. Een hele mooie seizoen afsluiting in een bijzonder (minimaal) loopjaar.

De UTMR, nog steeds Brutal, Brilliant en Beautiful. Een stage race is toch weer wat anders dan een ultra. Het is best lastig om je iedere dag weer op te laden voor een lange dag. Je loopt toch ook harder dan je met een ultra doet. Maar erg leuk om weer eens te doen.
De lange klimmen maken deze wedstrijd zwaar.
De wedstrijd was op zich goed georganiseerd. Verleden jaar schreef ik dat het het de best georganiseerde wedstrijd was die ik ooit liep.
Dat kan ik nu niet meer zeggen. Ws door meerdere racen toe te voegen was het voor de organisatie een hele klus en dat was vooral in de posten te merken.
Minimale voorzieningen en karig. Er werd soms verteld dat je maar een halve reep mocht of 1 glas cola. Ik miste warme dranken bij het koude weer.
Er waren nogal wat lopers die daar over hebben geklaagd en de organisatie zal dat zeker meenemen.
De rest was prima geregeld! De hotels top! Start en finish iedere dag prima. De UTMR blijft een mooie brute race, een aanrader!
Dank voor de gezelligheid Edwin, Mirjam, Tom, Robin, Doortje en Frans.
And Barbara thank you for being such a great Roommate!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | 2 Comments