24 uur racen – van Willem van Oranje tot een commode op je kop

3768678205Vrijdagavond 19 uur stonden we onder aan Slot Dillenburg. Gedropt met de bus en 24 later zouden we dan weer op de camping aan moeten komen.
Slot Dillenburg, wie kent het niet. Hier is Willem Van Oranje geboren en Team Tecnica zag er voor deze gelegenheid ook oranje uit.
Het had fiks geregend maar in de avond trok het helemaal open. Wat een geluk.
De start was een city run, rond de 11 km. Denk je, ik ga de natuur in, ren je door de stad. 13427780_637443559751374_850980446474542801_n
Maar men had het wel leuk gemaakt. Zo waren er cp’s op de top van het slot, moesten we met een foto zelf cp’s vinden van een bepaald punt. En rende we het centrum uit, het bos in. Alles zou gaan om tijd management, een aantal cp’s pakken en steeds op tijd terug zijn bij een wisselpunt.
Auenland adventure race begrijpt hoe het zit. Er willen meer mensen op een kaart kijken dus hebben ze gezorgd dat iedereen de kaarten krijgt.
En dat is nu precies hoe ik kan leren om beter kaart te lezen.
Ann was de kaartlezer en Mirjam en ik keken mee. De route intekenen deden we samen.
Na de cityrun sprongen we op de mtb. Daar begon het klimmen. Het zou voelen of we de volgende 24 uur alleen maar aan het klimmen waren. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch voelde het zo.
De eerste klim was lang en stijl. Daar kreeg Mirjam gelijk de bevestiging dat ze echt nog niet hersteld was van haar monster race in Schotland. Boven gekomen was het besluit genomen. Mirjam zou afhaken, te veel en te zwaar nu al zou alles kapot maken ipv herstellen.
IMG_9730Even slikken alle drie maar het is niet anders en een goed besluit. Marleen was zo lief om Mirjam op te halen en Ann en ik gingen verder.
Fietsen, het werd donker maar we werden getrakteerd op een volle maan. Ann is nachtblind en dat maakt alles niet makkelijker. daarbij reden we ook regelmatig in wat mist. Niet makkelijk met oriënteren en niet met afdalen op je fiets. Maar we vonden onze punten ondanks dat het soms wat langer duren. Er vlak bij zijn maar het toch niet kunnen vinden. Weer terug, weer kijken, tot we uiteindelijk de punten die we wilde vinden toch vonden.
Rond middennacht kwamen we bij een meer, de fiets werd geruild voor de loopschoenen. Helaas een fiks stuk asfalt. Nu had ik wat last van mijn enkel, mn op asfalt.Op de trails verdwijnt het. Dus wandelde we meer dan dat we rende. 13428570_637443536418043_5953855144834930377_n
Langzaam werd de nacht weer dag, overal flarden mist en alles komt weer tot leven. De ogen die we in de nacht zien in onze lichtbundel, god mag weten welk dier het is, worden geruild voor daglicht. Mijn nieuwsgierigheid wordt altijd gewekt als ik ogen zie, Ann wil het niet weten.
We komen weer bij het meer. Het hoogtepunt voor Ann is bijna gekomen. De afgelopen twee uur zegt ze met enige regelmaat. ‘ ik heb echt geen goesting om te zwemmen’ , ‘ ik wil niet zwemmen’ en nog wat van die losse opmerkingen. Ik zeg niets of knik begrijpend. See_6k
We gaan de kayak in, het meer ligt er prachtig bij. Een lage wolk mist hangt over het meer bij het opkomen van de zon. We peddelen heen en weer met het kompas. Aan nep eenden zitten de cp’s vast. 1 cp kunnen we maar niet vinden, wel 3 x peddelen we de haven door. Zonder succes. cp 51 vinden we gewoon niet. Ondertussen word ik overmand door slaap. Ik val gewoon in slaap tijdens het kajakken. Ann roept mij wakker, want als ik echt omval, slaan we samen om.

Dan moet het gebeuren, we moeten het water in om 6 uur in de morgen. Terwijl ik al bijna naakt sta, staat Ann heel sip te staan en zegt ik wil echt niet. Maar er is geen keus, dus ook Ann gaat in ondergoed. Er is namelijk een verplicht punt die we moeten halen anders liggen we eruit.
IMG_9733Ik stap het water in, niet eens zo koud. Maar na even zwemmen begint het klappertanden. Ann zwemt achter mij. Zij denkt dat we alleen dat punt halen, ik denk als we toch kou hebben pakken we die andere twee ook. Dus ze kan niet anders dan achter mij aan zwemmen. We duwen onze zak met spullen vooruit, klappertanden en prikken onze punten.
Als we weer op de kant staan begint de ellende. Kou, kou, kou, we trekken alles uit, en alles aan wat we bij ons hebben. Warm worden we niet. We gaan naar de toilet op dat terrein. Daar had ik een warmte blower gezien. Ik probeer daar iets van warmte te vinden. Helaas, wat een armoede.
We zitten samen op een soort tafeltje met de kaarten om de route in te tekenen. Te klappertanden. Ik val weer steeds even weg, maar wordt bruut wakker geschud. De commode boven ons hoofd flikkert keihard naar beneden.
Ann heeft haar helm op, ik niet. Ik ben vanaf dat moment wel weer wakker.
We stappen op de mbt en met klimmen worden we langzaam weer warm.
Uiteindelijk kan ik weer wat uit trekken omdat ik op temperatuur ben. Ondertussen ben ik ook aan het kaart lezen en Ann stuurt bij als ik het even kwijt ben. Het duurt allemaal wat langer maar we komen er.
En zo scheuren we soms hard naar beneden en klimmen erg langzaam naar boven.
IMG_9735We komen weer bij het wisselpunt en moeten boogschieten. IMG_9739
Ann en ik en schieten. een slechte combi zover. En het klopt, we missen alles. Ondanks mijn protest dat ik niet kan schieten met een rechts boog moeten we straf lopen.
We gaan erna weer op pad voor een trekking, een mooi bos, ik wil wat doorsteekjes proberen met kaart lezen. Dat ging bijna goed, maar niet helemaal zullen we maar zeggen. Maar he, als je het niet probeert weet je het niet.
Na een uur of 4 lopen komen we bij de wisselpost en daar is Mirjam om ons te verwennen met cola. En! Er zijn broodjes worst van de organisatie, hoe lekker is dat!
Het begint te regenen en te waaien, en eigenlijk zijn we er wel klaar mee. Maar ja, we moeten nog op die camping zien te komen.
13432173_637443636418033_474159768782897292_nDus maken we een plan om wat cp’s te pakken en bikkelen nog even door. Na een uur of 4 fietsen komt dan toch de camping in zicht.
Na ongeveer 23 uur komen we over de finish. De gps was gestopt op 18 uur, 120 km en 4600 hoogtemeters. Toen was de batterij leeg.
Een mooie race, leuke afwisselende kaarten en laat iedere race hetzelfde doen als Auenland, iedereen van het team kaarten. Het maakt het racen leuker en leerzamer!
Alles was perfect georganiseerd!
En die Ann, die is onvermoeibaar. Die fietst het snot voor mijn ogen. Terwijl ik omval van de slaap geeft zij geen teken van slaap.  13445770_637443653084698_5419870423735879773_n
Als ik nog een uurtje slaap voor we eten na de race, is Ann nog steeds up and running.
Laten we het maar houden op als je ouder wordt heb je meer slaap nodig, of was het andersom?

This entry was posted in Adventure Racen. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>