ARWC 2011 Tasmanie, het verslag

Toen ik jong was bestond de Eco-challenge nog. Een expeditie adventure race van 7 dagen die nu XPD Serie heet en oa het WK onder valt. Er werd geraced in de mooiste verlaten plekken van de wereld. Stoere dingen door stoere mensen.
Toen zat ik met open mond voor de tv. Totaal gebiologeerd en iets wat alleen supermensen deden. Te groot om er van te dromen. Want dat was alleen weg gelegd voor een heel klein groepje sporters.
November 2011, Tasmanie, daar sta ik dan met mijn jongens van BART. Aan de start van het WK adventure racen. Een expeditierace van 9 dagen. Ongelooflijk dat ik daar aan mee ga doen. Het is voor iedereen weg gelegd, als je je dromen maar achterna gaat.
We hebben het gefixed, we zijn gefinished op het WK na 8 dagen racen.
Hoe moet ik zo`n avontuur vertellen in een blog? Er is zoveel gebeurd dat ik het zelf nog niet kan bevatten.
Ik ga een poging wagen en alle etappes kort vertellen. Mijn hoogte en dieptepunten van die etappes.

2 November, leg 1 ; 17 km zee kajakken
Het strand van Burnie is het startpunt van de race.
160 kakjakken liggen op een rij. We worden weg geschoten, rennen naar de kajak en slepen het in zee. De race is begonnen. 17 km op zee kajakken van Burnie naar Pinguin.
Mijn eerste keer dat ik ooit op zee kajak. Samen met Francis peddelen we achter de rest aan. Sommige delen zijn er golven en zijwind maar al met al is het best te doen. Het is vooral een prachtig gezicht om al die kajaks te zien.
Er komt ook rust in mijn lijf. De spanning is weg, want de wedstrijd is begonnen.
Ik realiseer me dat ik begin aan de wedstrijd/reis van mijn leven. Hoe en of we het gaan fiksen weet ik niet. Het is een avontuur waar ik geen idee van heb hoe ik dat ga overleven. Met de ervaring van een 40 uurs langste race is het niet echt een vergelijking.
Na 17 km komen we uit in Pinguin. Daar is de eerste TA (transistion Area). Omkleden en alle kajak spullen inpakken. Wat eten en eigenlijk ga ik wat te gehaast weg. Ik vergeet mij camera die nog in mijn reddingsvest zit.
Leg 2; Trekking 20 km
In loopkleding gaan we op weg voor een trekking. Maar 20 km. Vanaf dat moment zullen we nooit meer ‘maar’ zeggen. De omstandigheden zijn zo zwaar dat niets makkelijk of kort is. Het eerste deel is wel goed te doen. We komen uit bij een schietbaan. Ik mag 5 keer schieten. Kleiduifschieten, 1 moet er raak zijn. Poof, poof, poof……raak! De man zegt ‘i can tell you have been shooting before’. Voordat Wim zijn hiel heeft ingetaped ben ik terug en gaan we verder.
Daar begint het echte werk. We klimmen en dalen door bosgebied. Steile klimmen en afdalingen. In dit deel komen we nog veel teams tegen en halen we aardig wat teams in. Wim navigeert goed en uiteindelijk komen we bij de TA. We mogen gaan mtb-en.
Leg 3 en 4; mtb 70 km en 1 km caving
Het begin is asfalt, lekker dan schiet je tenminste op. Nou vergeet het maar, de alpen zijn er niets bij. Klimmen en dalen. We maken na veel op en neer een hele lange afdaling naar de grotten. Km’s lang afdalen en steil ook. Helaas moeten we die weg ook terug.
Bij de grotten aangekomen is het ondertussen donker.
We mogen 1 uur cp’s  (check points) zoeken in de grotten. De eerste grot is spectaculair mooi. Een grot die bezocht wordt door toeristen. Waanzinning mooi!
Daarna mogen we in een grot waar geen toeristen komen, het was ook al te mooi om waar te zijn.
Alles staat onder water en we passen overal net tussen en onderdoor. Op handen en voeten door het water worstelen we ons door de grot en vinden alle punten. Via een groot hol staan we plots weer buiten. Na even opgewarmd te zijn door het vuur gaan we weer verder. De nacht in.
Hierna volgt er een spectaculaire mountainbike route door het regenwoud. Alles onder de blubber en nat. We fietsen over een singletrack door het regenwoud, waanzinning. Maar we moeten ook veel lopen want er is geen doorkomen aan. De modder staat tot boven onze enkels. De afdalingen zijn uitdagend met een hoofdlamp.
We besluiten de etappe af te maken tot de volgende TA en daar 2 uurtjes te gaan slapen. Nico navigeert ons netjes naar de TA en de eerste 70 km kunnen afgeschreven worden. Etappes die enorm zijn qua afstand maar ook qua parcours.

We demonteren onze fietsen en ze gaan de fietsdoos in, aardig wat werk ,steeds weer. We eten uit onze kist en met een een volle maag willen we slapen!
Er is een  vuur en een overkapping. Op de grond liggen veel deelnemers te slapen. Wij wringen ons ertussen en proberen te slapen. Ik kan niet anders dan alleen maar bibberen en wordt niet warm. Ik val af en toe in slaap maar wordt weer wakker van mijn eigen gebibber. De rest gaat het niet beter af. We staan na 2 uur weer op. Proberen ons nog wat te warmen aan het vuur en gaan dan op pad voor de eerste lange trekking.
Dit zou een hele lange trekking worden.
Leg 5; 60 km trekking
Met de opkomende zon worden we langzaam warm en klaar voor de eerste echte lange trekking. Een deel waar geen mens komt en dus heel bijzonder om daar te mogen lopen. Voor ons misschien wel de meest bijzondere en bepalende etappe van de wedstrijd.
Zoals gezegd begonnen we met de zon. De eerste cp was wederom in een grot verstopt. Er waren cp`s die je alle 4 moest prikken aan je polsbandje zodat je echt alle 4 alles moest doen, uiteraard ook in die grot.
Daarna liepen we de bergen van Cradle mountain gebied in. Een hele lange klim volgde. Toen we bijna boven waren begon het te waaien en te sneeuwen! Een bizar beeld!
Boven was het uitzicht adembenemend. Omringd door alleen bossen en stilte. Daar ging het voor het eerst mis. In plaats van recht over te steken over de vlakte gingen we de berg af en ondanks dat het een onbegaanbaar pad was liepen we dapper door.
Uiteindelijk kwamen we er beneden achter dat er iets niet klopte.
De eerste mentale tik, we zaten helemaal fout en moesten die klote klim weer naar boven maken. Meer dan 3 uur verloren en boven gekomen liepen we in de regen over de vlakte. Heel bijzonder is dat het rond de 1300 meter hoogte is maar dat het eruit ziet alsof je op 3500 meter hoogte bent, ook qua temperatuur. Een soort hoogvlakte zoals ik ken uit Zuid Amerika.
Uiteindelijk van de vlakte afgedaald naar benenden om in een gebied te komen waar heel veel wombats waren. Een prachtig gebied. Overal spotten we wombats en hier en daar een walibi. Momenten waar je bij jezelf denkt, jeetje, zie ons nu eens lopen hier.
Bij een grote boom vonden we een cp en langzaam begon het te schemeren.
We hadden 2 opties, een doorsteek of omlopen. We gingen de doorsteek proberen voor het donker werd.
Na 1 uur zijn we terug gegaan, er was geen doorkomen aan, alles zo dicht begroeid. Toch omlopen. De duisternis was gevallen en de uren verstreken. Rond de nacht was het voor mij en Nico vechten tegen de slaap. Op een gegeven moment botsten we tegen elkaar aan beide slaapwandelend.
Ik zag fietsboxen op de weg lopen, serieuze sleepmonsters.
We wilden naar een bepaald punt lopen en dus probeerden Nico en ik de slaap te overwinnen. Wim had zijn stokken achter zich en ik hield ze vast zodat ik kon lopen met mijn ogen dicht. Een soort slaapwandelen.
En plots was ik weer overheen. Nog steeds miezerde het, het pad werd steeds slechter en natter. Dat was het punt waar we besloten om de tent op te zetten. Onderweg kwamen we al 2 tentjes tegen van andere teams.
Op een stuk mos werd de tent opgezet en toen begon de uitdaging. Met 4 in een 2 persoonstentje. om en om paste het net of net niet. Wederom een hele koude nacht. Het begon warm maar al snel werd het weer koud en bibberend zijn we weer opgestaan na 3 uurtjes. Op weg naar de volgende cp. Daar op de vlakte zou een track moeten lopen. We kwamen 2 teams tegen die ook het pad niet konden vinden. Toen namen we een besluit wat achteraf niet handig bleek. We zouden proberen naar de rivier af te dalen, dan de rivier te volgen om bij de waterval uit te komen.
We daalden af, het werd steeds wilder en meer ondoordringbaar. Wildernis ten top. Uiteindelijk kwamen we klimmend en klauterend bij de rivier. Tumbling creek, we zullen hem nooit meer vergeten.
Canoying door de creek gingen we verder. Langs de kant lopen was niet te doen. Dus dan maar door de rivier. Uren klimmen en klauterend kwamen we meer rivieren tegen. Iets klopte er niet. Waar waren we in godsnaam? Oversteken, weer naar boven, niet te doen, alles dicht begroeid, overal omgevallen bomen, dichtgegroeid, onmogelijk maar geen andere keuze. Uiteindelijk uren en uren later zaten we op de top van een berg.
Volledig fout en ver weg van de goede route. De afspraak was dat als je de TA niet voor de deadline zou bereiken je de organisatie moest bellen. Gelukkig hadden we bereik en Craig, de racedircetor moest erg lachen. (nadat hij begreep dat alles ok was) Wij waren de enige mensen op de wereld die ooit in Tumbling creek hadden gecanyoningd. Daar was nog nooit iemand geweest. Het moest toch onbegaanbaar zijn? Ja dat klopte……dat hadden we al in de gaten dat er nooit iemand was geweest.
Hoe dan ook, we zaten op de berg waar we dachten te zitten en moesten een manier vinden om door de wildernis te komen. Richting Zuid met het kompas. 5 meter worstelen, kompas weer op zuid en weer 5 meter. Uren en uren later kwamen we op het pad uit waar we moesten wezen. 13 uur geklauterd en geklommen en dus 13 uur verloren.
We kwamen rond het donker aan op de cp waar ip het Abseilen was. Dat was gecanceld door de waterstand en de kracht van de waterval.
We moesten nu wederom een rivier door, een canyoning van km`s lang, en zwemmen door ijskoud water. Het advies was om dat niet te doen in het donker, te gevaarlijk.
We besloten om dat te accepteren, de dag was te zwaar geweest om nu nog risicos te nemen. We besloten de tent op te zetten. Hebben een groot vuur gemaakt, kleding gedroogd, opgewarmd en rond de 6 uur geslapen, eindelijk niet zo koud en eindelijk wat uren geslapen!
Vol goede moed gingen we op stap voor het laatste deel van de trekking, die zou nog rond de 8 uur moeten zijn.
Afdalen en daar stonden we voor een grote waterval, Reynolds Falls, prachtig!! Maar daar moesten we ook het water in. Alles uitgedaan en goretex jas en broek aan om onszelf wat te beschermen qua wind en stenen.
God wat was dat water koud, na wat geklauter moesten we het water zien over te steken. Er was geen andere manier dan op 2 grote spekgladde stenen te staan en een stap over een stroomversnelling te nemen die groter was dan mijn benen konden maken.
Francis ging eerst met behulp van Wim en  2 stokken. Het zweet stond op mijn rug. Ik keek ernaar en ik voelde sinds hele lange tijd de angst bezit van mijn nemen. Als je daar uitgleed werd je meegenomen door het water en plots stond ik daar als versteend.
Op aanwijzen van de jongens klom ik op de rotsen. Verstijfd stond ik daar. Terwijl zij riepen, kon ik alleen maar zeggen. Nee, stop, even wachten. Ik moest mezelf toespreken.
Stilte…..ik kon niet anders dan erover heen. Na mezelf toegesproken te hebben, stapte ik op de steen en maakte ik met behulp van Fancis en wim de oversteek en stond ik aan de andere kant. Godallemachtig zeg, ik stond erna te trillen op mijn benen.
Daarna kwam de volgende uitdaging. We moesten door 4 ijskoude poolen zwemmen, met rugzak op. Dat vond ik minder eng maar vooral de blik van Wim zal ik niet snel vergeten. Ik keek achterom en zag Wim met hele grote ogen achter mijn zwemmen.
Ook dat kwam goed en zo liepen we door de rivier, staken over en weer over en liepen langs de kant waar het kon. Regelmatig om ons heen kijkend want het was een prachtig gebied! 6 uur later kwamen we bij de kajaks.
Het werd een trekking van misschien wel 80 km van ongekende zwaarte. Maar wel een die niemand op de wereld heeft gedaan, Tumbling creek heet voortaan BART creek.
De organisatie schreef er zelfs nog wat over;  Among them are BART, the Belgian team, who rang the organisers to say they had gone off route into deep bush. They just wanted to let them know they were OK, but that it might take a day or so to get themselves out!
Leg 6 ; Raften 8 km
Dit deel moesten we met z`n 4en in een kajak en zo een deel raften om bij Lake Macintosh te komen. Als we vertrekken zijn we binnen 5 minuten weer aan de kant. Een lekke kajak, snel terug peddelen en een andere kajak.
We varen door een heel mooi bizar deel. Het water staat vol met dode bomen. Het is bijna spookachtig om te zien. We peddelen in het ritme maar langzaam loopt onze kajak weer vol. Dan maar scheppen. Er is niet tegen op te scheppen en we stoppen even om de kajak te legen. Dan snel verder en terwijl de jongens peddelen blijf ik de kajak legen met 2 bidons.
Na 12 km hosen en peddelen komen we bij de TA. Eten!!
We waren al lang op noodrantsoen door de lange trekking en eindelijk hebben we weer eten. We eten de box zowat leeg en vullen onze rugzakken met voedsel om vervolgens met 2 kajakken op pad te gaan.
Leg 8 ; 20 km kajakken
We peddelen over het meer, het is ontzettend mooi, intense stilte, enorme ruimte, niemand behalve wij  in de kajakken. Ongelooflijk…..
De zon gaan onder, het is bijna magisch.
Dan komen we bij het punt waar we eruit moeten en een oversteek moeten maken naar de rivier. Het betekent 2 km lopen met kajakken en spullen. 1 km omhoog en 1 km naar beneden.
Om niet met onze krachten te smijten verzinnen we een strategie. 1 kajak met z’n 4en tillen inclusief alles spullen erin. Paar honderd meter lopen en kajak neerzetten. Terug lopen en hetzelfde verhaal met de tweede kajak. Zo lopen we totaal 2 km en groeien mijn spierballen .
We gaan verder, de rivier op voor de laatste km’s. Best lastig in het donker de weg vinden met alle zijtakken. Maar ontzettend mooi zo in het donker met een halve maan.
We vinden de plek waar we nog een stukje naar de TA moeten lopen met kajak en in een koude sporthal gaan de kajakspullen uit, monteren we de fietsen weer in elkaar en trekken we de fietsspullen aan
Leg 9 ; 105 km mtb
Via de weg draaien we het bos in. Daar begint het al snel met hele steile korte klimmen. Zo steil dat we regelmatig met de fiets naar boven moeten lopen. Dan vinden we het pad wat we zoeken. We krijgen de fiets haast niet naar boven geduwd zo glad en steil . Het pad ligt vol met bomen en er is geen doorkomen aan. Eerst denken we dat we verkeerd zitten maar we zien sporen van andere teams.
We ploeteren verder maar uiteindelijk is er geen doorkomen aan en we besluiten de cp te laten liggen en over de weg verder te gaan. Daar volgt een enorme lange klim maar die kunnen we tenminste fietsen. Later horen we dat andere teams ook uren en uren met dat stuk bezig zijn geweest, niet te doen. Wim zit er hier doorheen en we dalen af naar een dorp en zoeken een plekje voor een powernap. In de hal van een postkantoor gaan we even zitten voor een korte powernap, het is 5 uur in de morgen en volledig uitgestorven . Na een klein half uurtje staan we weer rechtop, het is stervenskoud.
We fietsen verder, komen nog 2 teams tegen en zien het licht worden. Er volgt een erg mooi deel. Een route richting een waterval. Door het bos, tussen de varens komen we uiteindelijk uit bij een lange hangbrug. Daar moeten we overheen. Met de fiets op een wiel en een wiebelende brug steken we over.
Een prachtig uitzicht op de waterval.
Via een hele lange 4wheeldrive track crossen we door plassen en kuilen. Uiteindelijk komen we in een oud mijndorpje uit. Klein en zowat verlaten. Maar daar vinden we een winkel die alles verkoopt, inclusief patat en andere vette rotzooi.
Als 4 kinderen in een snoepwinkel lopen we rond en gaan we voor de deur zitten met patat, worst, dimsu, cola en als toetje een magnum. Gelukkiger zijn kan haast niet. Na 5 dagen is vet eten  zooooo lekker. De mensen die voorbij komen kijken naar ons. We zitten er smerig, stinkend als 4 hongerige wolven te eten.
Als we verder gaan, fietsen we weer in een heel ander gebied. laaggroei, veel riet en vooral veel natte paden. We hebben nog geen uur droge voeten gehad de afgelopen 5 dagen.
Droge sokken aantrekken, ben ik al lang mee gestopt, kansloos.
We verheugen ons op midcamp. Een verplichte stop van 6 uur. We kunnen ons wat wassen, eten (bonen met eieren), slapen in een 5 persoonstent, en onze berichtjes lezen.
Als ik alles gedaan heb lees ik de berichtjes. Al snel lopen de tranen over mijn wangen. Wij zijn wat bijzonders aan het doen , onze droom, maar als je dan leest hoe er thuis mee geleefd wordt maakt dat me enorm emotioneel. Om te zien hoeveel mensen meeleven is zo enorm mooi.
Wim komt met een brief die we mee gehad hebben (bedankt Tony). Het gaat over dromen waar maken, over pijn en nog veel meer en ik moet janken. Alle 4 zijn we emotioneel. Maar tegelijkertijd geeft het ons een enorme boost energie.
We duiken de tent in en god wat slaap ik lekker. Ruimte, warmte en een luchtbed. Ik lig in coma, we verslapen ons 2 uur maar gaan wel met heel veel energie weer op pad voor de volgende leg.
Leg 10; trekking 65 km
Om 2 uur gaan we op stap voor een prachtige trekking. In het donker doen we wat spelletjes. Fruit en groenten verzinnen met alle letters van het alfabet, landen, singersong writers, bands. We hebben serieuze gesprekken en dan is het alweer licht.
We komen in een prachtig duingebied, een woeste kustlijn die totaal verlaten is. We zijn nietig, kleine wezens volledig opgenomen door de natuur.
Over het strand met de wind in de haren en de zon die steeds warmer wordt is het genieten. Dit deel staat bekend om het extreme weer, regen en vooral harde wind. Deze dag is het een mooie zomerdag, genieten dus!
We komen met de 3 mannen van No Roads te lopen (hun dame is uitgevallen) En al kletsend vliegen de uren voorbij. Een totaal verlaten gebied met prachtige uitzichten over de kust en de bergen.
We slaan de cp’s over want als we die zouden meenemen kost het ons zeker 10 uur meer. De tijd gaat dringen dus doen we wat alle teams nu doen die bij ons in de buurt zijn, cp’s overslaan. Nico en ik beginnen tijdens deze trekking af te zien. We hebben beide blaren van 1 keer verkeerde sokken en na zoveel uur lopen gaat het pijn doen. Maar het vooruitzicht is dat we op de fiets mogen dus dan mogen onze voeten bijkomen.
Na een uur of 9 komen we bij de TA aan. De jongens van No Roads besluiten te stoppen ivm blessures en maken nog een pastamaaltijd warm voor ons, tof!
We zetten de fietsen in elkaar en beginnen aan wat voor de meeste teams de zwaarste leg van de race blijkt te worden.
Leg 11 en 12 ; 167 km mtb en 60 km mtb
Het eerste deel is het nog licht, een mooi stuk. Langzaam fietsen we weg van de kust. Het klimmen is al wel begonnen. In het donker komen we op een weg die totaal verlaten is. We fietsen 35 km zonder iemand te zien. Wel verspert een Tasmaanse duivel Nico de weg. Hierna komen we in een dorp uit. Daar moeten we de rivier over. Er liggen 3 kajakken en daarmee steken we over. Het is gaan regenen, zachtjes.
In het dorp zien we een pub en een man komt naar buiten. Hij zegt dat er iets verder een overdekking staat waar we kunnen schuilen. Hij loopt mee en in een soort open hut met plek om vuur te maken besluiten we om op te warmen en even te slapen.
Er ligt heel veel hout en we mogen het gewoon gebruiken. We maken een fiks vuur en kruipen op de grond in ons slaapzakje. Ik slaap even maar wordt snel wakker van de kou. Dat zou zo doorgaan, hout op het vuur, even slapen, hout op het vuur, even slapen, terwijl Wim maar naast me ligt te snurken. We zijn ondertussen alle 4 bijna in het vuur gekropen. Het begint te onweren en te bliksemen, het regent pijpestelen en we besluiten om nog maar even te blijven liggen.
Uiteindelijk moeten we er aan geloven en fietsen de regen in. Het wordt het begin van een helletocht. Ik zit er doorheen en vecht tegen mezelf. Het klimmen is zooo eindeloos.
Niet alleen ik, maar ook de jongens hebben het zwaar. De weg lijkt wel naar de maan te gaan. 70 km lang waarvan er wel 50 km klimmen in zit. Ik ben moe, heb slaap, honger en ben er klaar mee. Ik wil of afdalen of vlak rijden!
Ergens boven stoppen we heel even, gaan liggen in het grint en 20 minuten later worden we wakker. Als neergeschoten wild zijn we naast de weg in slaap gevallen.
We fietsen en fietsen, komen teams tegen die er ook doorheen zitten en deze route vervloeken.
Dan komen we eindelijk weer in een dorp. Daar is weer zo’n alles in 1 winkel . Er zitten al 4 teams volop te eten en wij schuiven aan. Alles is zeiknat, de winkel heeft een extra radiator neergezet zodat we opwarmen en iedereen probeert het een en ander te drogen.
Dat wordt ook het cruciale punt voor ons en de andere teams die dicht bij ons racen.
We gaan het tijdsgewijs niet meer redden. Vrijdag om 17 uur moeten we binnen zijn en zefs als we dat zouden halen gaat het geen doen zijn om dan binnen te komen omdat we zaterdag om 5 uur opgehaald worden voor de thuisreis.
Dan moeten we dus alles nog doen; de fietsen demonteren en in de boxen, de kisten uitzoeken, tassen inpakken enz. We moeten moeilijke keuzes maken maar we worden gered door de organisatie.
De eerste teams zijn 13 uur later dan gepland, dat betekent dat de rest van het veld 24 tot 36 uur later binnen komt. Ze anticiperen daar goed op want ze lassen een officiele short course in voor de teams die dat willen. Het betekent de kajaksessie over slaan. De mtb leg blijft maar wordt een andere route en de rest blijft gelijk.
Dat is onze redding. Wel hebben Nico en ik een serieus probleem met onze blaren. De pus komt er ondertussen uit. En er staat nog een erg zware trekking van 25 km op het programma. Willen we dit redden dan moeten we de blaren echt goed verzorgen.
Een ander team besluit het hotel in te gaan wat naast de pub zit. Wij hebben geen geld meer maar zij bieden aan voor te schieten.
Een goed plan, we kunnen onze voeten schoonmaken, blaren ontsmetten en tapen. We doen het, eten, en slapen een paar uur.
Met ons ook 3 andere teams. Om 3 uur in de nacht staan we weer buiten.
Het heeft ons goed gedaan, we zijn over onze dip heen en kunnen er weer tegenaan.
We fietsen nog eens een heleboel km`s. In totaal bijna 240 km. Ik weet nu nog niet hoe ik dat gedaan heb. Wat een helletocht vooral de eerste 150 km.
Later zouden de topteams deze route ook beschrijven als de zwaarste ooit.
Leg 13 ; 25 km trekking
Een werkelijk prachtig deel over Rocky Cape . Het is mistig, het miezert wat het heel bijzonder maakt, ruig en woest. Het eerste deel lopen we goed.
Maar na een paar uur moeten we over allemaal rotsen, puntige omhoogstaande rotsen. Daar begint het afzien. Echt afzien. Het is alsof er in mijn voeten, die als rauw vlees aanvoelen, wordt gesneden. De blaren aan mijn voorvoeten zijn zo pijnlijk dat het haast geen doen is. Ik zie enorm af. Bijt mijzelf erdoorheen. Probeer mijn geest weg te halen van de pijn. Probeer aan bepaalde dingen te denken, verhalen wat ik meegemaakt heb. Treedt in mijn eigen wereld om de pijn minder te maken. Neem 2 keer een pijnstiller in maar het maakt allemaal niet veel uit. Ik moet er doorheen want er is geen haar op mijn hoofd die denkt aan opgeven, niet nu, niet nu we zo vlak bij zijn. Al moet ik kruipen.
Mijn Mantra wordt  ‘pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen’ ,  Als Wim zegt nog zo`n 3 uur vol te houden dan probeer ik te verzinnen wat 3 uur  is op een mensenleven.
Zo tob ik verder en met mij Nico, die ook afziet met zijn blaren.
Hoe dan ook, we bereiken de TA en ik ben blij dat ik op de fiets mag voor de laatste 35 km. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen.
Leg 14 mtb 35 km
De laatste km`s gaan in, het is onze 8ste dag. Ik schiet al vol als ik denk dat we gaan finishen. Maar eerst nog effe klimmen, een 20% stijging om een cp te prikken.
Dan racen we in een treintje richting Burnie. Tenminste bijna, Nico rijdt lek. We hadden nog geen lekke band gehad. Geplakt en 10 minuten later weer lek. Er zit nog wat glas in.
Dan is het eind echt in zicht. We fietsen de bewoonde wereld in en Burnie is in zicht.
We rijden de fietsbaan op en mogen 2 rondjes rijden. Tanja en Leen staan er, zij hebben als vrijwilligers op de posten gestaan en ons moreel ondersteund. Renee, onze Nl fotograaf maakt fotos en het is fijn om ook hem te zien!
We zijn er, 1 uur in de nacht, de tranen lopen over mijn wangen bij het tweede rondje. We hebben het gehaald. Wat een race, wat een ervaring, wat een reis, wat een hoogtepunten en wat een dieptepunten, hoe diep kun je bij jezelf komen. Hoe sterk kan je geest zijn, hoe sterk is je lichaam. Een jaar voorbereiding en nu is het gedaan, het is gelukt, we zijn gefinished op het WKAR.
We omhelzen elkaar, Ik moet janken. De race director feliciteert ons en we krijgen een fles champagne. We mogen in de lounge zitten, heffen het glas (een finisher champagne glas die je mag houden) en proosten op ons team, op deze prestatie, deze prachtige maar loodzware race, op de juiste beslissingen, op vriendschap en op de mooiste sport die er is.
We eindigen als nummer 48 op het Wereldkampioenschap adventure racen.

Terugkijkend op alles, de foto`s , de filmpjes en de beelden in mijn hoofd kan ik bijna niet geloven dat ik dit allemaal gedaan heb.
Meer dan 20 jaar geleden keek ik ernaar op de tv, vol bewondering en nu heb ik er aan deelgenomen. Heb ik meegemaakt wat het met je doet, hoe intens het is, wat een rollercoaster van emoties het is. Wat je lijf en geest kan als je wilt.
4 jaar geleden vroeg Wim mij of ik geen zin had om in het team te komen. Adventure racen……ik ben in het diepe gesprongen, waarom niet. Nu is een hele mooie droom uitgekomen en zullen deze belevenissen mij altijd bij blijven.
Wim, Nico en Francis, mijn maatjes voor altijd, bedankt voor deze mooie reis, het was onvergetelijk!
Iedereen die zo meegeleefd heeft, ontzettend bedankt!
Eigenlijk zou ik nu best met pensioen kunnen gaan……mooier kan het haast niet worden. Maar ja, er zijn nog zoveel mooie trails en adventure races.

 

This entry was posted in Adventure Racen, WK AR Tasmanie 2011 and tagged . Bookmark the permalink.

66 Responses to ARWC 2011 Tasmanie, het verslag

  1. Michelle says:

    Nu al intens genoten van je verhaal!! Super! Dagdag…X

    • jan van wuijckhuijse says:

      Volgens mij is er nog veel meer te vertellen. Ik zou nog veeeel meer willen horen .
      Respect voor jouw,voor jullie, en ook wat een onbetaalbare ervaring.
      See you at work, we hebben nog wel een rolstoel staan voor de eerste dagen haha
      Of ze dragen je maar van patient naar patient dat heb je nu wel verdiend.
      Groeten en XX jvw

  2. Tiny says:

    Juist! “Overweldigend” schiet schromelijk te kort!!

  3. Paula says:

    Prachtig, als ik het lees is het of ik er middenin zit! Wat een avontuur, nu al! Ik kijk uit naar het vervolg.

  4. Geweldig!! Kijk al reikhalzend uit naar deel 2… Zou je het niet gewoon in boekvorm uitgeven??

  5. Petra says:

    Wauw, wat een schitterend verhaal en wat is het enorm zwaar geweest. Held!

  6. Ritchie says:

    Ik krijg een zere vinger van het naar beneden scrollen… YOU ROCK!!

  7. daan says:

    iedereen veilig thuis… van harte proficiat, ik hoor nog wel of de fietsen het gehaald hebben.

  8. jan b says:

    waw..geweldig;.. ik krijg er zelf een hoge pols van.;

  9. janny says:

    Wat een prestatie hebben jullie geleverd. Schitterend om te lezen, kijk uit naar het volgende deel. Maar neem ook je rust……

  10. Hesther says:

    Indrukwekkend! Ben benieuwd naar het vervolg..

  11. Jeanette says:

    Geboeid en ontroerd lees ik dit geweldige relaas. Wat zijn jullie een helden? Kijk uit naar volgende deel.

  12. Geweldig, wat een ervaring. Ben best wel een beetje jaloers zeg

  13. Edwin says:

    Super! Wat een verhaal!

  14. jolanda malefason says:

    hee die Maritine
    Wat een enorm avontuur…hoewel ik er van te voren geen monent aan getwijfeld heb dat jullie ver zouden komen (ik ging er zelfs voor het gemak maar gewoon van uit dat jullie zouden finishen en al lezend besef je dat dat zeker niet vor iedereen is weggelegd) krijg ik kippenvel van jullie belevenissen… diep, diep respect voor jullie hoor!!!
    Ik neem aan dat je nu voorgoed verslaafd bent ook, dit moet ongetwijfeld naar meer smaken!!!!!!!
    Life is to be lived krijgt zo wel een speciale dimensie!!!

  15. Raymond says:

    Heel mooi verhaal. Mijn hart gaat ook weer sneller kloppen en in stilte jank ik met je mee.

  16. Aad says:

    Hier zijn echt geen woorden voor! Kippenvel tijdens het lezen. Mooi verwoord en super gedaan. Groot respect voor jou en je team-maatjes. Klasse!

  17. JeeWee says:

    Bewonderenswaardig!! Respect…….diep respect voor 4 bijzondere sporters.

  18. Paula Meijer says:

    brr, kippenvel Martine! Wat mooi opgeschreve en wat een belevenis voor jullie! Kan me voorstellen dat je het gevoel hebt dat je nu wel met pensioen kan 🙂 Eerst maar ‘s rustig alles verwerken!

  19. Renko Fiks says:

    Jeetje Martine, Wat een avontuur! Kippevel bij het lezen van je verhaal. Het is een droom die uitkomt!! Geniet ervan. Groetjes Renko. (die van Texel, vrouw, bidon….)

  20. Petra says:

    Holy crap! Ademloos hang ik aan je lippen, overweldigd van wat jullie allemaal hebben mee gemaakt. Onvoorstelbaar. Onverwoestbaar zijn jullie/ben jij! Onovertrefbaar! Fantastisch. Er zijn geen woorden om uit te drukken hoe waanzinnig jullie zijn. Gefeliciteerd met jullie buitendezewereldse prestatie! Dikke kus!

  21. Wow, wat een enorm mooi en heftig avontuur zeg! Fysiek, mentaal, tegen jezelf, tegen de elementen: wat een strijd zeg!

  22. Wendy says:

    Een dikke proficiat!!!!

  23. Chiel says:

    Wow!

    (wanneer wordt het verfilmd?)

  24. Petra de Ruijter says:

    Wat een fantastische prestatie! Heel mooi verwoord in je verslag, Groeten.

  25. Peter says:

    Tinus,

    Geweldig wat jullie hebben gedaan.
    Diepe buiging…… Heel diep

    Gr.
    Peter

  26. Leonie says:

    Beloof me dat je nooit ophoudt met dromen waarmaken. Jij was mijn inspiratie toen ik voor het eerst met knikkende knietjes naar Texel ging en dat blijf je voor altijd! Lees dit even terug en je snapt waarom.

  27. Annie Hekker says:

    Wat een verhaal, ongelooflijk dat een mens zoveel kan presteren.
    Volgend jaar de Mont Blanc is voor jou een peuleschilletje, vind je dat nog wel een uitdaging?
    Martine jullie kunnen ongelooflijk trots zijn op jullie prestatie, dit doen maar erg weinig mensen jullie na. Komt deze ECO-challange nog op de TV, gaan we dan natuurlijk volgen.

  28. marlies van der hoeven says:

    Martine, wat een avontuur; wat een prestatie!
    Petje af!
    Groeten,
    Marlies

  29. Joost Schouten says:

    Hé Martine, wat een formidabele prestatie en wat een mooi verhaal. Ik kan je verklappen dat ik bijna met jullie mee huilde.
    Ik weet nog dat je ermee bezig was, vertelde je op KAF! en nu heb je het gedaan. Petje af! Veel respect hoor!
    Trouwens, wat een fantastisch ding, die buff. Heerlijk om als col te dragen met het hardlopen, nu het kouder wordt. Daarvoor is het z’n prijs al dik waard! Ben blij dat ik op deze manier aan jullie succes heb kunnen bijdragen.
    Gr.
    Joost

  30. Winfried Bats says:

    Intens genoten van jullie intense avontuur. Cheers!

  31. Heike says:

    Er zijn weinig mensen waar ik echt bewondering voor heb. Jij bent er een van. Wat ben je toch een onwijze kanjer. Blijf doorgaan met je avonturen, dan kan ik blijven dromen. Blijf vooral ook schrijven want ook daar heb je talent voor. Ik zie je diepgaan.
    Groeten van een bewonderaar.
    Heike

  32. Carry says:

    Geboeid dit relaas gelezen, diep respect!!

  33. Tjonge jonge wat een verhaal en wat een avontuur en prestatie .
    Wat mooi als je dit kunt ,diep respect
    En blijf vooral nog lang mooie dingen doen.
    Echt super bijzonder , je bent een kanjer ,maar dat wist je al

  34. Yvette says:

    Geweldig om het verhaal achter “blokje” 45 te mogen lezen.
    Petje af voor wat jullie hebben gedaan!

  35. judith says:

    lieverd,
    Diep, diep, diep respect!!!!! Wat een verhaal! Wat een belevenis en wat een ervaring!
    Grote bewondering voor jullie alle 4!
    tot gauw,
    Liefs Juud xxxx

  36. Aad Zonneveld says:

    Whowwwww………………………………….respect, zuster.

  37. Marco says:

    Wauw…’k heb het verhaal in 1 ruk uitgelezen. Erg indrukwekkend, respect hoor!

  38. Hansi says:

    Diepe buiging!

  39. Angelique Visser says:

    Beestachtig, wat een mooi verhaal. Ik bewonder jullie. Diep respect.

  40. John says:

    Zoals ik van je gewend ben met veel emotie beschreven waardoor het ongelofelijke wat jullie gedaan/gepresteerd hebben mij kippenvel bezorgd.
    Super, wow, unbelievable, wat een bikkels zijn jullie en heel gaaf om je droom op deze wijze na een jaar hard naar dit doel toegewerkt te hebben, het dan uiteindelijk ook te doen én samen die laatste 2 rondjes op de baan te kunnen rijden.
    De emotie is nu ff niet uit te schakelen. XX

  41. Luc Lutters says:

    Hallo Martine (en team BART),
    Je hebt ons al veel mooie verhalen geschonken van al je sportieve avonturen/ belevenissen.
    Maar dit overtreft alles!!
    Jullie volgen was al intens (zeker een probleempje met emoties uitschakelen…); maar het hele verhaal (her)lezen en nog eens meebeleven; daar zijn geen woorden voor.
    Bedankt!

  42. Henk Sipers says:

    Geweldig, nogmaals proficiat.

  43. Jennie says:

    hey Martine

    ik heb erg veel bewondering en respect voor jullie. heb ook met veel plezier je verhaal gelezen.

    toppppppppp xxx

  44. aline says:

    Hoi Martine,

    Echt geweeeeeeeeeeeeeeeeldig hoor, wat een belevenis zeg.
    Enne, navigeren is en zal nooit je ding worden hé!
    Moeten gauw een keertje afspreken, je hebt nu wel effe genoeg gelopen/gefietst/geklauterd/gekanood?/geadseild en weet ik veel al niet meer.
    Liefs Aline

  45. bjorna says:

    Kan me voorstellen dat het de belevenis van je leven is, respect…
    Mooie foto’s ook.

  46. Chris says:

    Martine en team Bart,
    superprestatie
    Mijn marathons en halve triathlons verdwijnen hierbij in het niets. Ik sta hiervan versteld en kan niet vatten hoe jullie dit fysisch en emotioneel aankunnen.
    Als jullie met dit avontuur ooit iets doen: film, fototentoonstelling, boek, voorstelling, speech,… ajb op je blog publiceren. Ik kom zeker kijken,
    Veel respect

  47. Wisken says:

    Ik denk dat je werkelijk boven jezelf bent uitgestegen.
    Ondanks die pijne voeten toch doorzetten. Dat is karakter hebben.
    Straf team!

  48. Claudia says:

    Alle andere verhalen zijn met deze overtroffen, wat een indrukwekkende race was dit. Zijn geen woorden voor, maar wat een prestatie van jullie vier!! xx

  49. Koen Martens says:

    Twee koppen koffie verder en ik sta nog niet met beide benen op de grond van wat jullie gepresteerd hebben. Ongelofelijk!

    Ben heel benieuwd naar jullie foto’s en filmpjes.

  50. rinus says:

    YES, wat een avontuur en durf niet naar je voeten te kijken ;-).
    Dit is echt een droom die maar weinig mensen kunnen doen, laat staan het vol maken.
    geniet na en tot op het strand van Heemskerk ;-).
    XX Rinus

  51. Boukje says:

    Ik heb deze site al een poosje gevolgt, Wat een avontuur en ik ben onder de indruk van wat
    jullie hebben gedaan. Klasse en diep respect , Geniet ervan en neem ook je Rust.

  52. Kees vd Niet says:

    Fantastisch Martine!

    Dikke complimenten en diep respect.

  53. Ronald says:

    volgens mij is dit je langste verslag oooooit :)) nogmaals van harte met jullie ongelooflijke prestatie!!!

  54. Gert Jan says:

    Wat een avontuur zeg heb jij en jouw team meegemaakt. En inderdaad zoiets vergeet je nooit meer,, Gefeliciteerd voor jouw en je team natuurlijk,, mischien zie ik je nog n keer
    Groet GJ,,

  55. mariët says:

    Bovenmenselijk….wat een prestatie en ontzettend mooi geschreven.
    Werd zelf emo van het laatste stuk van je verslag.
    Gefeliciteerd en dat jullie er nog héél lang na mogen genieten!!!

  56. Bea Bos says:

    Lieve Martine & Team Bart,

    Ontzettend gefeliciteerd met deze mega-overwinning! Heb net het hele verslag met kippevel en ontroering gelezen en heb heel diep ontzag en zeer groot respect voor jullie. Dank voor het doen en het delen. Je hebt me diep geraakt. Chapeau!! X

  57. Vivian Grootendorst says:

    RESPECT!!!!

  58. Gonda says:

    Wat een prestatie zeg… het zal ongetwijfeld soms een hel geweest zijn, maar ook een hemel op aarde…
    Ik zal nooit meer miepen dat ik moe ben nadat ik dit gelezen heb! #respect

  59. Tony Sprengers says:

    Beste Martine, Nico, Francis en Wim,
    Bedankt Martine voor het uitvoerige en schitterende relaas van jullie avontuur. Ook kijk ik samen met de jongens er naar uit als jullie er eens een (media)avond over zouden geven.
    Fijn om te vernemen dat jullie iets aan mijn brief gehad hebben. Ik had het gevoel dat ik dat moest doen en ik volg nu veel meer mijn hart.
    Maar zo zijn jullie dan weer een bron van inspiratie voor mij. Wat ik vooral geleerd heb van jullie verhaal? Just Do It! (En dat slaat op alle aspekten van het leven.)
    Wel : jullie deden het. Nogmaals proficiat!
    Tony, Niels en Jens Sprengers

  60. ruud says:

    Tsjonge, jonge, wat een verhaal, wat een ervaringen; schitterend om het te lezen
    Wat een ongelooflijke prestatie, wat mag je daar ontzettend trots op zijn.
    Een fantastische droom waargemaakt; nogmaals van harte gefeliciteerd; en ook de mannen van BART natuurlijk!

  61. Laetitia says:

    Wat bijzonder! En dat je nog met zoveel details het op kon schrijven! Dankje voor dit verslag: geeft veel inspiratie.

  62. RunningHans says:

    zijn er maar weinigen die dit kunnen. Jij deed het. bijzondere prestatie en doorzettingsvermogen. dit vergeet je nooit meer.. van harte

  63. hafida achak says:

    Wat een indrukwekkend verhaal; Ik moet het toegeven;je bent een bijzondere vrouw;wat ik mooi vind is, dat je oprecht je gevoel uitte;ups en downs; dat hoort bij het leven,dat raakte me wel.Je peperkoeken hartje bonkt nog altijd vol liefde en warmte!!

    ps.Doe de groeten aan de Belgen!

  64. Erwin says:

    Ja, uren heb ik voor de tv gezeten, kijkend naar de Eco Challenge: ge-wel-dig was dat!

    En jullie hebben het in het echt gedaan, ook ge-wel-dig!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.