The Harz – 32 uur adventure racen in het mooie Duitsland

Wanneer hadden we ook alweer besloten om samen 32 uur te gaan racen? We wisten het niet meer. Het leek een goed idee. Na 16 uur racen leek het niet zo’n goed idee meer maar toen was er geen weg terug meer.
Beiden wat aan het tobben met blessures en weinig getraind maar toch hadden we er zin in.
De briefing de avond ervoor was om 21.30 tot 22.30. Voor dat je er in ligt is het over 12en en weg zijn je paar uurtjes slaap die je in gedachten had. Iedereen is als een dolle de kaarten daarna aan het intekenen. Wij vonden het wel best. We deden de eerste twee etappes en de rest zagen we onderweg wel. Zo konden we in ieder geval nog 2.5 uur slapen.

Zaterdagmorgen om 4.00 uur,  het voormalig Oost-Duitse stadje Thale is nog in diepe rust. Een massastart, een oriëntatie loop van 6 km (als je goed loopt) met gelijk 300 hm. In het donker laten wij ons toch teveel meeslepen door al de teams en lopen we eindelijk het rondje anders dan we wilden. En zo kunnen we een cp niet goed vinden. Uiteindelijk komen we er met wat omlopen en na bijna 1.5 uur staan we weer bij onze fiets. Het eerste team is dan al zowat een uur aan het fietsen. Voordeel, het is lekker rustig. Al die hoofdlampen zijn verdwenen in de donkere nacht.
Etappe 2 - Mtb-en
We stappen op de mtb en het is langzaam licht aan het worden. Fijn want Ann is nachtblind en mijn kaartlees skills zijn al niet bijzonder en al helemaal niet in de nacht.
De dag ervoor had ik gezien dat er een deel van mijn trapper af was, daar waar je je schoen op zet. Helaas was er geen fietsenwinkel. Proberen maar.
Maar na 10 km fietsen waarvan veel geklim voelde ik mijn voet al. Dat ging nog wat worden. Je voorvoet raakt soort dood en bovendien kun je niet goed kracht zetten met je trailschoenen op een kliksysteem. Ergens kwamen we team 36 tegen. We haalden ze in op de fiets. Ik zag dat een van de jongens dezelfde trapper als mij had. Alleen had hij fietsschoenen aan en het deel wat er bij mij af was had hij dus niet nodig.
Niet geschoten is altijd mis, ik vroeg of het misschien een optie zou kunnen zijn…..dat…
Enorm tof, de jongens haalden dat ding van zijn fiets en klikte hem op de mijne. Super bedankt! (En als je dit leest, mail mij even aub!)
Dat scheelde enorm. En zo was de zon opgekomen, maakte we km’s, vonden we cp’s en alles was goed. Ik was ondertussen aan het mee oriënteren en dat ging eigenlijk best goed. Zo goed zelfs dat ik vol gas cp 8 in de downhill voorbij vloog. Gelukkig gilde Ann mij terug.
Na uren op de fiets kwamen we dan bij een TA aan.

Etappe 3 - oriëntatie loop
We besloten hier wat punten te laten liggen omdat 30 km lopen wel veel tijd zou vragen. Bovendien wilden we vooral tijd besparen op de loopdisciplines zodat we niet onszelf gelijk de vernieling in zouden lopen na minimale loopkm’s de afgelopen maanden. 
Dus op pad, om het plaatsje uit te komen naar het National park moesten we een saai stuk asfalt lopen. We dachten een aantal punten te halen daar maar we kwamen het meiden team tegen en die vertelde het een en ander over de volgende etappe die wij nog helemaal niet bekeken hadden. Zij besloten om maar 1 punt daar te pakken. Hm, na wat getwijfel besloten we dan ook maar niet dat verre punt te halen maar het te houden bij 2 cp’s. Lastig besluit want de verste punten lagen in het mooiste gebied van het park. We klauteren weer de skipiste op en hup vanaf TA2 weer op de mtb

Etappe 3 – MTB
We fietsen weer. De kaart is steeds niet zo makkelijk als het lijkt. Als het überhaupt al makkelijk lijkt. Er zijn paden die er zijn maar niet op de kaart staan.
Er zijn grote delen gekapt, er lopen grote sporen van tractoren ed. Dat maakt het allemaal niet makkelijker maar dapper zetten wij door.
De uren verstrijken en we komen aan bij de volgende etappe.
Etappe 4 – Kayak
Ann heeft het zwaar. We zijn een uurtje of 16 onderweg en neem daarbij de bijna gemiste nacht van vrijdag en je weet in welke staat van ontbinding  we zijn.
Ik bemoei mij met de kayak, er moet een fiets opgebonden worden.
Ann is andere dingen aan het doen en ik fix mijn mtb op de kayak, verzamel peddels en zwemvesten en we kunnen op pad.
4 km even ontspannen. Nou ja, de kayak heeft een soort afwijking naar links. dus we moeten nog een soort hard werken. Maar het is heerlijk weer, we varen op een schitterend stuk dus al met al zijn we best happy.

Tot we bij de wissel komen. We halen de mtb eraf en dan moeten we met die f$$$ing kayak 500 meter lopen. Dat ding is niet te tillen. Nee, slepen mag niet. Dus we zwoegen en zwoegen met dat klote ding en ik ren terug voor de mtb.
Ik ga rennen en Ann op de mtb naast mij. Ik besluit die 9 km te lopen. Dan kan Ann moed verzamelen en zo bike/runnen we langs het meer terug. We pikken een cp op onderweg ergens boven op een rots (natuurlijk) en komen weer bij de start van het kayak gebeuren.

Etappe 5 – MTB
Wij moeten de kaart nog intekenen. Er zit een soort simpel restaurantje. Ik denk al een uur aan een curryworst en bestel een halve bord patat met die curryworst. Heerlijk. Terwijl we intekenen eet ik mijn bord leeg. Ann kijkt vol afgrijzen naar mijn bord en hoe dat langzaam maar gestaag leeg raakt.

Het begint te schemeren. De route gaat heel moeilijk worden in het donkere bos. Eigenlijk ziet Ann het niet zitten met navigeren maar we kunnen elkaar toch oppeppen.
Als ik zeg dat als het echt niet meer gaat we op kunnen geven, dat het geen schande is, lijkt Ann over haar dieptepunt te komen. Het mentale spel blijft bijzonder.
Later fiets Ann net zo makkelijk bij mij vandaan met heuvel op alsof er geen heuvel is. Ik ga stuk en moet soms even lopen om mijn benen wat rust te geven. De nacht is zwaar, enorm zwaar. We dwalen en dwalen. Toch vinden we steeds de weg weer.
We komen dan toch eindelijk bij een TA aan. Het is koud en donker. Maar daar is vuur en eten. Lastig wegkomen van een TA met die luxe.
Etappe 6 – kompas loop
We moeten boogschieten, die missen we en moeten met kompas een x aantal graden lopen. Daar moeten we dan een nummer vinden. De eerste hebben we zo gevonden. Een a4tje. De tweede blijven we eindeloos zoeken. We zoeken weer naar een a4 maar het nummer  bleek boven op een paal te zitten. We stonden er notabene voor. De slaapdeviatie doet vreemde dingen met je.
Er zijn een aantal cp’s te vinden dmv kompas lopen. We besluiten daar een keuze te maken. We slaan de loop over en gaan verder zodat we ergens kunnen finishen.
Nog heel wat km’s te doen op de mtb maar we zijn niet voor niets zo ver gekomen. Dat besef geeft weer wat energie.
Etappe 7 – MTB
We gaan de nacht weer in. Het diepe donkere bos in. We gaan een paar x goed fout.
We pakken nog wel wat cp’s maar bij 1 cp gaat het helemaal fout. We denken dat we er vlak bij zijn. Met nog een ander team zoeken we. Niet te vinden. We lopen door een oerwoud aan takken en bomen.
Uiteindelijk geven we het op, we vinden hem niet.
Dan rijden we ook nog lek. Wat blijkt, mijn binnenband is te groot voor die van Ann. Shit!
Maar dan komen de helden van de nacht plots voorbij. Een mannenteam die steeds een beetje in de buurt was stopt en helpen ons verder. Ik plak de band maar het ventiel is kapot en met wat hulp van de jongens zetten hun een gaspatroon op het kapotte ventiel. Het werkt, kanjers!
Mijn hoofdlamp is ondertussen leeg en dat was ingecalculeerd. Ik pak mijn reserve lamp. Niets. Nog eens aan en uit, niets. Ook dat nog. In het pikkedonker fietsen we samen op het kleine straaltje van Ann. Wat een teamwork. Met gevaar voor eigen leven daal ik soms af. We hebben ondertussen geen idee meer waar we ongeveer zitten. Ergens wordt het weer licht. We zitten er doorheen. Waar is die weg?? Waar zijn we, klote bos!
We navigeren uiteindelijk met kompas dwars overal doorheen om onze weg te vinden.De fiets aan de hand. En uiteindelijk vinden we een weg. Even later weten we waar we zitten.
Ahum, op een weg waar we niet mogen zijn. De race geeft gebieden aan waar je niet mag rijden of lopen. Dit om het nog lastiger te maken om je weg te vinden.
Wij denken, bekijk het maar. We nemen die weg een stuk en schieten na een km of 2 het bos wel weer in.
Geen mens te bekennen. Maar als we over de weg rijden zien we een NL auto, shit! De organisatie. Het blijkt de filmcrew te zijn. Wij zwaaien onschuldig en schieten weer het bos in. Daar komen ze voor ons rijden. Om ons te filmen ipv een penalty uit te delen. Ws wisten zij niet dat we daar niet mochten rijden.
Etappe 8- oriëntatieloop
Uiteindelijk komen we in het dorp aan voor de een na laatste etappe. Een loop van 32 km. Wij doen die niet. Ik ga daar even liggen 10 minuten, ik zie scheel van de slaap.
Het lukt alleen niet door enorme onrustige benen. We eten wat krentenbollen en gaan op weg naar de finish.
Etappe 9 – MTB
We dachten in een streep naar de finish te fietsen maar het blijkt anders te zijn. Er zijn nog steeds zones waar je niet mag komen en dus moeten we weer de weg intekenen en verzinnen wat de strategie moet worden.
Hoe dan ook, we fietsen het laatste deel en komen dan toch echt uit in de arena om voor het laatst af te prikken na 29 uur racen.
We hadden 200 km en 3900 hoogtemeters gemaakt. Waarvan rond de 30 gelopen, 4 km kayak en de rest op de MTB.
Epiloog
Wat een prachtig gebied The Harz en weer een enorme puike organisatie. Race directeur Winfried is zelf een adventure racer en weet hoe het werkt en wat wij tof vinden. De altijd gemoedelijke sfeer, de fantastische vrijwilligers, jullie zijn helden. Altijd behulpzaam en vrolijk, echt super!
Persoonlijk vind ik het erg fijn dat je zelf keuzes kunt maken in wat je doet en er geen verplichtingen zijn om bepaalde punten te halen. Voor de mindere oriëntatie goden onder ons een verademing. Zo kun je toch gewoon je ding doen en keuzes maken.
En Ann en ik, wij zijn toch samen een superkoppel. Geen gezeik, elkaar helpen, elkaar steunen op moeilijke momenten, de ruimte geven en krijgen om te leren (zodat ik ook kan kaartlezen) en plezier in wat we doen!
Voor ons beide fijn dat we ongeschonden uit de strijd zijn gekomen en met niet zo veel training toch aardig wat kunnen verzetten. Het mentale spel is groot en als je dat kunt overwinnen dan kun je veel meer dan je denkt.
Adventure racen is en blijft toch de mooiste sport die er is!

 

 

This entry was posted in Adventure Racen and tagged , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>