Het WK Adventure racen 2012, het verhaal

Back to Nature was de slogan van het wk. Daarom had men bedacht dat we wel naar de start konden fietsen. 25 km en 500 hoogtemeters om 4 uur in de ochtend en de race moest nog beginnen. Daar krijgen we nog warme thee van de organisatie, de rest van de race zouden we ons water uit beekjes en rivieren halen.
Dag 1 ;
Om 6 uur zaterdagmorgen vertrekken de eerst teams. Een trekking van 32 km de gletsjer op. De etappe is wat ingekort omdat de andere 2 gletsjers niet te lopen zijn door sneeuwval.
We moeten naar 3283 meter klimmen, Glacier du Sele, wat een begin etappe.
Voor sommige teams gaat het daar al gelijk mis. De organisatie heeft er nl 2 punten uitgehaald maar erg onduidelijk in de beschrijving gezet. Wij hadden het geluk dat we eerst naar cp1 liepen. 2 Teams lopen naar de andere punten en komen daardoor zo laat bij de gletsjer dat ze er niet meer op mogen.
Wij klimmen naar boven en als het licht wordt zien we hoe ontzettend mooi het is.
Na uren lopen komen we bij de gletsjer aan. Stijgijzers aan, in touwformatie en zo gaan we voor het eerst als team BART een gletsjer op. Het is onwaarschijnlijk maar terwijl wij nog naar de top moeten klimmen, wat nog uren duurt, komen de topteams naar beneden rennen op de stijgijzers.
De trekking is zwaar maar enorm mooi, wat een stilte en een schoonheid! Helemaal boven hangt de cp en we vervolgen de weg terug. Op het rotsige ijzige deel vallen we allemaal wel een keer en het is een wonder dat we onze enkels niet gebroken hebben. Ik hou er uiteindelijk een bloedneus, dikke neus, dikke vinger en pink aan over.
Er volgt een mtb trekking waarbij blijkt dat men een extra looptrekking ingelast heeft om het gletsjer deel te compenseren. We stappen van de fiets en gaan weer lopen. Hoogtemeters zou het woord van de wedstrijd worden, klimmen of dalen, vlak lopen is er niet bij.
Als we een paar uur lopen nemen we de komende etappes door en zien we dat als we alle punten gaan halen we etappes niet gaan halen. Met name de raft (level 4) en kajak etappe (level 2) willen we heel graag doen. Er zit een dark zone op die etappes en dus denken we slim te zijn. We slaan een aantal punten over en volgens onze berekeningen zouden we dan in de ochtend de dag erna bij die 2 etappes zijn en kunnen we bij daglicht alles doen.
Dus korten we wat in en komen uiteindelijk weer bij de mtb.
Er volgt een mtb etappe in het donker.
Dag 2
We fietsen een erg gave single track. Dat is het donker toch wel wat anders.
Aan de ene kant ligt een steile afgrond en de slaap begint serieus te komen. Eerst verdwijnt Guido in de afgrond en even later Francis. Gelukkig kunnen we ze er uittrekken zonder veel schade. Later blijkt een van de racers die we van Tasmanië kennen daar hetzelfde te overkomen en hij breekt zijn been.
Uiteindelijk komen we bij de wisselplaats en slapen we even 2 uurtjes.
Dan gaan we op pad voor een trekking van 40 km en bijna 3000 hoogtemeters. Weer een loodzware, maar jeetje wat een mooie etappe.
Al snel komen we bij een soort klettersteig. We haken aan en klimmen langs de rotswand. We komen uit bij een rivier en aan het eind is een grot met een gat van boven.
Er stroomt water uit en vanuit boven hangen er twee metalen ladders met een touw ernaast. We moeten via die kant eruit. Er is plots een soort file onstaan van teams. Er zijn er een stuk of 5 voor ons. We moeten zeker 1,5 uur wachten. Ik kijk het eens aan en krijg al een ongerust gevoel. Er is iemand al een hele tijd bezig om naar boven te komen en het lukt maar niet. Het trapje zwabbert alle kanten uit.
Nou ja, ik maak me maar niet te druk en zie het wel. Dan zijn we aan de beurt, Francis eerst dan ik. Ik probeer op de zwabberende ladder te klimmen maar glij steeds weg. Ondertussen moet je aan het touw je abcender omhoog schuiven om hoger te komen. Het kost mij zoveel kracht dat ik binnen 10 minuten volledig verzuurd ben in armen en benen.
De rugzak is zo zwaar op deze manier, zodat ik steeds naar achter wordt getrokken. Ondertussen hang ik daar al een tijd en ben ik zeiknat. Klappertandend, zwoegend en vloekend probeer ik naar boven te komen. Ik ben totaal leeg en krachtloos. De man die boven staat kan alleen mij aanhaken maar ik zal toch zelf naar boven moeten komen. Uiteindelijk kom ik er met het kleine beetje kracht wat over is. Ik lig nog 15 minuten na te klappertanden en te vloeken. Dat doe ik nooit meer! Nico bleek net zo aan het tobben te zijn als ik, mn door het gewicht van de rugzak. Later zien Nico en ik dat onze kuiten en dijen bont en blauw zijn, absurd gewoon.
Na wat eten gaan we verder.
We gaan dwars de bergen door, berg na berg steken we over.
Ongelooflijke vergezichten, adembenemend gewoon. We realiseren ons dat we zomaar in een natuurfilm zouden kunnen zitten. Onderweg voelt Nico zich niet zo lekker, licht in zijn hoofd, hoogteziekte. Extra drinken, ORS en even 20 minuten liggen.
Het gaat beter en we gaan verder. We komen uiteindelijk uit bij een aantal meren en steken de pas over. We denken dat we dan het ergste gehad hebben, maar niets is minder waar. Er volgt nog een pas. Na uren en uren lopen kunnen we dan eindelijk afdalen.
De avond valt en het wordt alweer donker. We komen uiteindelijk ergens bij een berghut. Er is leven binnen, we gaan naar binnen en vragen of er wat te eten is. Dat is er niet, het is een besloten feestje, het sluiten van het zomerseizoen.
We vragen wat te drinken en dan komt de eigenaar plots met 4 borden vlees, taart, sla, en weet ik veel wat voor kliekjes hij bij elkaar heeft gevonden in de keuken. Dankbaar vallen we aan, ws zien we er zo hongerig uit dat hij toch nog is gaan zoeken.
Dag 3
Bij een cp in het bos nemen we een powernap van 15 minuten. Dan gaan we verder en berekenen dat we nog een uur of 3 moeten lopen voor we bij de raft zijn.
Onderweg komen we een houten bushokje tegen. Een mooi slaapplekje, we zijn een uurtje van de raft vandaan en besluiten om daar 2,5 uur te slapen. We vinden wat karton tegen de kou en kruipen in onze slaapzakken.  Dan lopen we het laatste uurtje naar de raft en klopt ons plan precies. We kunnen die 2 etappes in 1 dag doen.
Als we bij de raft zijn en ons aan het omkleden zijn komt de race directeur naar ons toe. Hij meldt ons heel zakelijk en klinisch dat we out of ranking zijn. We hebben niet alle cp’s gehaald en dat staat in het reglement. We zijn een soort met stomheid geslagen.
Hij meldt nog even dat we geen enkele prioriteit meer hebben voor de organisatie en dat blijkt ook wel later.
Uiteraard stom van ons dat we het reglement niet hebben gelezen, maar aangezien dit het 3e WK is voor bv Nico en het steeds zo werkte als wij het bedacht hadden, hebben we er nooit bij stil gestaan. Bovendien is er niets over gezegd op de briefing.
Het rare is dat je dus wel een etappe mag overslaan, dan brengt de organisatie je naar de volgende etappe met een bus, niet echt adventure race minded en al helemaal niet back to  nature. Dan blijf je wel in de ranking ondanks dat je daar dus ook cp’s mist. De organisatie wil bepalen wat jij doet en het is niet de bedoeling dat wij dat zelf doen werd ons gezegd.
Hoe dan ook, hevig teleurgesteld en met een groot gevoel van onbegrip rapen we onszelf bij elkaar. We gaan verder, de raft wacht op ons.
We hebben nog nooit geraft zonder gids en als we naar het water kijken worden we ietwat zenuwachtig. Het ziet er best heftig uit. We krijgen nog eens instructies en Francis gaat onze stuurman worden. Nico en ik voorin en Guido naast Francis achterin. 
We vertrekken en het enige wat Nico en ik voorin roepen is ‘shit, fuck, man man man’, en nog meer van die kreten. We raften de Guil af en roepen, gillen en lachen. Een aantal hachelijke momenten om onze aandacht weg te nemen van de outranking.
Ik wordt de Raft uitgeworpen en erna Guido en Francis.
Allemachtig wat een avontuur. Onderweg wordt het steeds heftiger maar Francis krijgt steeds meer grip en wij peddelen ons een ongans. Hier en daar kletsen we op rotsen en is het soms een wonder dat we niet 1 keer met de hele raft zijn omgeslagen. Na een uur of 2 sluiten we deze gedenkwaardige raft sessie af. Dat was echt spectaculair!
We doen een korte trekking om bij de kajak uit te komen. We mogen 21 km kajakken op de Rabioux, er zitten toffe stroom versnellingen in en we hebben het ontzettend naar ons zin. Beide slaan we 1 keer om, Guido en Nico hebben de pech dat ze precies omslaan bij een versnelling waar een camera ploeg staat.
Dan komen we bij de eerste verplichte stop, 4 uur rust. We eten, laten alles drogen, pakken alles in en slapen een paar uurtjes.
Dag 4
In het donker vertrekken we. Onderweg pratend over de outranking en waarom de regels anders zijn, wat de zin is van deze regels. Als alle cp’s dezelfde punten waard zijn maakt het toch niets uit. Maar het is een feit en we zullen er mee moeten dealen. Wij zullen zorgen dat we gewoon gaan finishen op onze manier. We zullen geen enkel transport nemen dan onze benenwagen. Wij zullen zelf bij de finish komen!
We lopen de nacht in en klimmen en klauteren in een droge canyoning. Uiteindelijk lijken we de weg kwijt te zijn en we besluiten terug te gaan en via de weg te lopen. Oriënteren is een vak apart, helemaal in de nacht en in de bergen.
We komen aan bij de fietsen, ergens bij een schapenboerderij. Het is koud, we zijn moe en het moraal is laag. De kaart voor het fietsen ziet er lastig uit en het hangt in de lucht.
De eerste die zegt , ‘zullen we stoppen’ zal gelijk bijval krijgen. Daarom zegt niemand het, omdat we het allemaal weten. Het is mentaal erg zwaar om door te gaan als je out of ranking bent en je het zwaar hebt. Je hoofd speelt constant mindgames op je moeilijke momenten. Waarom zouden we doorgaan als we er toch uit zijn? We kunnen ook lekker op het strand gaan liggen…maar iets is sterker, we willen finishen. We zijn niet voor niets gekomen, we hebben getraind, we hebben sponsoren aan wie we iets willen laten zien, we willen onszelf in de spiegel kunnen kijken na de wedstrijd.
En dus stappen we op de fiets, in stilte…..
59 km met bijna 2400 hoogtemeters.
Dan wordt het weer licht en komt de zon door, het gemoed wordt beter en we zijn er weer.
Er volgt een enorme lange klim van bijna 20 km tot de top bij de Pappilion tunnel. Een hele mooie klim dat dan wel. We kruipen omhoog en doen in de zon een powernap van 10 minuten. Boven gekomen fietsen we door de tunnel en dan volgt er een enorme gave afdaling, wow! We vliegen naar beneden.
Beneden snijden we een stukje af om vervolgens nog een klim te doen. Dan komen we aan bij de wisselplaats, een koude en winderige plek. We doen ons ding en gaan op pad voor een trekking door het mooie natuurpark Mercantour, 34 km met bijna 2000 hoogtemeters.
Dag 5…..
In een stevig tempo lopen we omhoog, we klimmen en genieten van de omgeving. Een prachtig natuurpark.
Voordat het donker is zijn we bij de eerste cp van de trekking. Boven komen we bij een weg en er staat een man met een camper. Hij geniet van het uitzicht en brutaal vragen we of hij toevallig geen colaatje heeft. Hij haalt een paar flessen uit zijn camper en schenkt in voor ons. Vraagt of we er even bij willen zitten, maar we bedanken en gaan weer verder na de cola.
We dalen wat af, het is echt een koude nacht. Rond de 2000 meter besluiten we om de tenten op te zetten, want we moeten weer klimmen en daar zal geen plek zijn om de tent op te zetten. Op een stukje grasland zetten we onze tenten op. Het ziet er prachtig uit.
De contouren van de bergen, 2 tenten met lichtjes en de rust van de bergen.
We trekken alles aan en kruipen in de slaapzak, een paar uurtjes slapen waarin we regelmatig wakker worden van de kou. In het holst van de nacht staan we op om verder te lopen. Plots zien we veel lichtjes, ineens zijn er veel teams.
We klimmen omhoog tot 2800 meter, het is mistig, waait, regent en het is koud. Lastig om een pad te volgen en dat blijkt. Uiteindelijk staan we met zowat 10 teams op de verkeerde col. Ik heb het erg zwaar, heb het koud, val om van de slaap en trek alles aan wat in mijn rugzak zit.
Als er even gestopt wordt om op de kaart te kijken ga ik zitten en val ik steeds even in slaap. Dit zijn de momenten dat je de handdoek in de ring wilt gooien. Waarom zie ik zo af als we toch out of ranking zijn. Maar steeds zijn andere dingen sterker op een of andere manier. Langzaam wordt het licht en is het pad zichtbaar waar we verkeerd gelopen zijn. De andere col ligt er vlak naast.
Er gaan weer wat kleren uit, ik neem wat NRG tabletten en kom weer wat tot leven.
We gaan afdalen en komen uit in wederom een heel mooi deel, andere begroeiing, meer bos. Er volgen nog uren lopen tot we aankomen op een plek waar je ergens beneden het dal ziet. We zoeken met 2 teams naar de plek waar we naar beneden kunnen.
Het is erg steil en niet heel logisch, maar wat is logisch in deze race? We proberen wat maar lopen vast in de dichte begroeiing.
Uiteindelijk gaan we allemaal een andere kant op. Wij kiezen uiteindelijk om af te dalen via een  canyon en slaan het punt over.
Best nog een hachelijke afdaling maar daar zijn we ondertussen ook wel aan gewend.
We komen bij de wisselplaats aan en daar is ondertussen een deadline ingesteld. Als je er niet weg bent voor 16 uur moet je de verkorte fiets etappe nemen.
Ondertussen is Tanja, de vriendin van Nico, daar gearriveerd. We kletsen bij en wij besluiten om zoiezo de korte versie van de mtb route te nemen ondanks dat we ip voor 16 uur weg kunnen zijn.
We overleggen met de organisatie op de post of onze fietsboxen wel naar de volgende stop komen. Er wordt gebeld, geen probleem, om 16 uur zullen ze er zijn. Wij geven aan dat Tanja ze mee kan nemen in de bus, maar dat is verboden.
Er volgt een heerlijke afdaling, eindelijk even helemaal ontspannen.
Op de volgende wisselplaats is er een verplichte stop van 4 uur. We eten en wachten op onze fietsboxen. Daar zitten onze slaapzakken in. We wachten en wachten. Vragen waar ze blijven maar echt antwoord krijgen we niet behalve dat we geen prio hebben. Guido belt met de race directeur maar die boeit het niet. We raken steeds gefrustreerder, ons incasseringsvermogen is niet heel groot meer.
Als er 2 vrachtwagens half gevuld met fietsboxen komen en onze er niet bij zitten barst de bom bij ons allemaal en vooral bij Nico. Hij wil stoppen, we praten, we willen allemaal stoppen als het zo moet, maar ik wil niet dat we stoppen. Ik wil ze laten zien dat ze ons niet klein krijgen. We gaan door, team BART-Superano wil deze race afmaken, omdat we niet willen opgeven, niet zo. Na bijna 4 uur komen onze boxen, we demonteren onze fietsen, maken alles klaar en slapen nog even.
Dag 6
Het is ondertussen donker en er staat een canyoning van 10 km op het programma. Dat is niet heel tof in het donker en vooral gevaarlijk. We besluiten om deze over te slaan en te lopen via de weg. Het is een hele heldere nacht. We lopen langs de rotswanden en door tunnels.
De hemel is bezaaid met sterren. We doen allemaal onze hoofdlamp uit om de sterren goed te bekijken. Als Nico als eerste zijn lamp weer aandoet krijgt hij bijna een hartverzakking. Zijn licht schijnt in de ogen van een geit die ons aankijkt.
We krijgen er de slappe lach van, de geit loopt 1.5 uur met ons mee tot we bij de kayakplaats aankomen. Daar staat hij ws nu nog te grazen. De geit heeft ons weer op het spoor gebracht, de lach en de zin was er weer. Zou iemand die geit gestuurd hebben om ons weer moed te geven?
Eerst denk je nog dat je een sleepmonster ziet maar als we hem alle 4 zien is het toch echt waar. We lopen een paar uur in de nacht tot de volgende wisselplaats, het getik van hoefjes van de geit doorbreekt de stilte van de nacht.
Bij de kayakplaats blijken onze peddels er niet te zijn. We zetten de tent op en wachten. Uiteindelijk kunnen we om 7 uur vertrekken voor een kajak tocht van 49 km op de Var.
Een mooie route met aardig wat versnellingen maar ook met laag gelegen rotsen. We komen er goed doorheen, het Colombiaans team heeft minder geluk, ze hebben 2 gescheurde kajakken en moeten 3 uur wachten tot de organisatie een andere kajak brengt.
Wij krijgen een enorme hongerklop onderweg en eten alles op wat we bij ons hebben, en dat was best veel. Je kunt best een blik rijstepap leeg eten met een steen.
Na 49 km mogen we weer lopen, of beter gezegd klauteren.
Ondertussen horen we dat je om 16 uur bij de volgende wisselpost moet zijn, wat geen enkel team meer haalt overigens. De organisatie heeft de mtb en de trekking erna geschrapt, die waren dus alleen haalbaar voor de eerste 15 teams, zonde. Vooral de trekking hadden we graag gedaan, die ging nl door een Nationaal Park.
We vervolgen onze weg met een 12 km lange trekking en gelijk een klim van 500 meter tegen een berg op zonder pad. We klauteren naar boven. We vinden het pad en lopen verder.
Uiteindelijk komen we in een dorpje en als een fata morgana staat daar een stalletje met pizzas!! Geen seconde wordt er getwijfeld, er worden 4 pizzas besteld en na 15 minuten zitten we er met 3 teams.
Het wachten zorgt altijd weer voor een slaapmomentje.
Er wordt een fikse bodem gelegd voor een lange klim naar 1700 meter. We lopen de nacht in en klimmen en klimmen. Uiteindelijk komen we in een mooi authentiek dorpje waar de wisselplaats is. We monteren onze fietsen en zoeken een plekje waar we de tenten op kunnen zetten. We vinden een plekje, later blijkt dat we in de tuin bij iemand staan.
Dag 7
Na een paar uur slapen stappen we op onze fiets. We moeten afsnijden van de organisatie via een punt om zo op de laatste mtb route te komen. Wij willen die route via Nice fietsen om dan langs de kust te rijden. Nog steeds een lange route maar met minder hoogtemeters. Ons doel is om vandaag te finishen.
Om geen slapende honden wakker te maken zeggen we maar niet veel zodat onze fietsboxen wel op transport gaan naar de volgende wisselplaats.
We zien wat we de vorige dag geklommen hebben, enorm! En dalen af in de nacht.
Langzaam fietsen we naar de bewoonde wereld. We komen in Nice, fietsen door Monaco, en zien de absurde jachtboten liggen. We cruisen door Monaco om even langs de jachthaven te fietsen. Wat een tentoonstelling van geld en mensen die zich heel wat voelen op hun jacht, bizar gewoon.
Veel mensen kijken ons na, 4 mensen op een mtb met rugzak en dezelfde kleren en die eruit zien alsof ze zo de wildernis uit komen. Er is zelfs een vrouw bij.
Dan komen we aan in Roqbrune, beneden dan wel. Waar we moeten wezen, boven natuurlijk. Maar eerst even zitten op een bankje aan de zee…..net vakantie, een foto met de zelfontspanner.
We klimmen het dorp door naar boven. De laatste hoogtemeters.
Als we er zijn begint het feest weer opnieuw.
De race directeur wil niet dat wij al gaan finishen en wil niet dat we door gaan. Er zijn pas 11 teams gefinished en hij wil dat eerst de teams die geranked zijn voor ons gaan. Een absurde gedachte bij een AR. Je weet nooit waar een team zit, omdat je niet weet of het alle punten heeft gehaald. Hij weet wel dat wij out ranked zijn en wil niet dat we gaan. Het slaat nergens op en het doet er helemaal niet toe. De vrouw van de post gaat bellen en overleggen. We moeten wachten.
We besluiten om nog wat te wachten maar als men van plan is om ons 20 uur te laten zitten, fietsen we gewoon naar beneden, dan is het genoeg geweest.
We vallen als neer geschoten wild op straat in slaap.
Na 1,5 uur horen we de vrouw bellen. Ze doet een goed woordje voor ons, zij vindt het ook belachelijk en geeft aan dat men ons daar toch geen 20 uur kan laten wachten.
Uiteindelijk weet ze te overtuigen en mogen we richting de finish.

We moeten onze kajak spullen nemen voor een korte trekking naar de zee.
Er volgt een leuke route door het oude historische stadje.
Na ongeveer 1 km zijn we bij de kajak. Van ver hoor ik al mijn naam roepen. Martin en René zitten in een motorbootje dat met ons mee zal varen.
We stappen de kajak in en het is een absurd gezicht. 2 Sit-on-top kajaks tussen de grote jachten van de multi-miljonairs. Als we op de zee peddelen zie ik een man staan op een grote jacht. Ik roep of hij niet een colaatje heeft.
Hij loopt naar binnen en gooit 2 cola naar ons. Nico en Guido peddelen ook snel naar de jacht en ook die krijgen een koude frisdrank. We proosten in de kajaks op een mooie race, op het doorzetten, op ons.
Dan peddelen we verder om de punt heen en na 5 km is de finish in zicht.
Een mooie afsluiting van deze bijzondere race.
Over de finish gaan levert wat mixed feelings op. Gefinisht als unranked maar toch gefinisht.
We zijn vooral blij dat we doorgezet hebben, dat we over de streep zijn gegaan, ranked of niet. In de ranking zijn we uiteindelijk 41ste geworden, de eerste unranked.
Bovendien kun je je afvragen wat ranked nog betekent als je wel steeds etappes over kunt slaan maar geen cp’s. Het doet er ook niet meer toe, zo zijn de spelregels.
Wij hebben laten zien dat we een team zijn, dat we door kunnen zetten, dat we samen sterk zijn. Bovenal, we hebben gedaan waar we voor gekomen zijn.
Wij kijken terug op een hele mooie race, de organisatie krijgt een 10 plus voor het parcours. Van ongekende schoonheid. Jammer dat het zo zwaar is gemaakt dat maar 15 teams het hele parcours konden doen. 16 teams hebben zich terug getrokken. 7 teams waren out ranking. 25 Teams hebben etappes moeten overslaan tot zelfs 8 etappes.
Dat zegt genoeg over de zwaarte van de race.
Over de organisatie kan ik een heel relaas houden maar daar ga ik mijn energie niet meer aan verdoen, die krijgen een 3. Races als dit bestaan doordat de liefhebbers zoals wij de inschrijving betalen. Daardoor kunnen topteams racen. Dat is prima. Maar dat wil niet zeggen dat een organisatie de rest van het veld aan hun lot moet overlaten. Er zijn veel klachten bij de overkoepelende directeur AR World Series gekomen. Die zal er zeker wat mee doen heeft hij ons persoonlijk gezegd. Meer hoeft dat niet te zijn.
Deze Raid In France zal bij ons nog vele mooie herinneringen oproepen en dat is wat telt.
Adventure racen is de mooiste sport die er is daar ben ik van overtuigd, maar zeker ook de zwaarste als je races als deze doet.
Er zijn momenten dat ik dacht, je bent bijna 50 jaar, waarom hang je hier aan een touw?
Die worden dan weer afgewisseld met momenten waarin je denkt, kijk mij nu, bijna 50 en wat een geluk dat ik dit nog mag en kan doen.
Ik heb gezegd dat ik stop met racen als ik 50 ben, nog 1.5 jaar. Laten we maar beginnen om wat kortere races te gaan doen, 3 of 4 dagen bv.
Na dit lange relaas rest mij nog een paar belangrijke dingen.
Allereerst een hele grote proficiat voor team Dutch BioniX, een mooi groepje mensen met een hart voor adventure racen.
Verder willen wij iedereen bedanken voor alle steun en berichtjes. Helaas hebben de Fransen het nagelaten om ons die te laten lezen onderweg. Maar we hebben ze als team erna gelezen en het heeft ons ontroerd.
En ook een hele grote dankjewel aan al onze sponsors. Zonder hun hadden we dit niet kunnen doen. Bovendien hebben we zo ontzettend goed materiaal gehad onderweg, dat is van onschatbare waarde.
Komende maanden zullen er nog vele reviews volgen van al het materiaal dat we onderweg hebben gebruikt en waar de lezer van runtodream profijt van kan hebben.
En nu nog maar even een kort powernapje doen en wat eten. Er moet toch zeker een kilo of 3 bij gegeten worden.

This entry was posted in WK AR Frankrijk 2012. Bookmark the permalink.

23 Responses to Het WK Adventure racen 2012, het verhaal

  1. Wat een avontuur ,tijdens het lezen heb ik een beetje het gevoel van wat raar punten overslaan je doet het helemaal of je doet het niet .
    Maar dat is de gedachten van een leek een buitenstaander die geen idee heeft hoe het er aan toe gaat in deze overigens verschrikkelijk mooie sport .
    Tjonge jonge wat een avonturen prachtig dat jullie dit kunnen .
    Verlopig hebben jullie dit weer wel gedaan en ook nog de motivatie weten te houden om door te gaan ,misschien is dat wel extra knap .
    Ik maak een hele diepe buiging voor jullie ,ik vind het heel mooi wat jullie kunnen en doen.

  2. runtodre says:

    he klissie; op dit wk konden maar 15 teams de hele route doen, dat zegt alles over de zwaarte. Punten overslaan hoort erbij omdat je nu eenmaal niet altijd alles kunt doen.
    kan omdat het te zwaar is, of als je een fikse orinetatie fout maakt en veel tijd verliest.
    Dat hoort erbij….maar transport met een bus heb ik nog nooit gezien ,rare lui die fransen!

  3. Diep respect Out of ranking en dan toch doorgaan waar jullie voor gekomen zijn dat vereist de nodige verkracht. Ik hoop dat jullie ondanks de Öut Of Ranking”genoten hebben. Wat een mooie omgeving. Klasse Team Bart.

  4. Tante lief says:

    Elke morgen was mijn eerste werk jullie site open doen om te kijken hoe het jullie verging….awel ik heb dat al gemist sinds jullie over de finish gegaan zijn heb ik al elke dag meerdere keren uit gekeken naar jullie verslag ….en eindelijk vandaag was het er ,een mooi prachtig verhaal het lijkt alsof jullie in een natuurfilm meespeelden maar de keerzijde blijkt harde meedogenloze soms absurde en hilarische taferelen te laten zien,hierbij kan ik daar maar alleen over zeggen dat we diep respect voor jullie hebben , jullie hebben het toch maar gedaan!!!!!!!! Nog Es’ dikke proficiat en ik kijk al uit naar het volgende verslag . Een trouwe fan .

  5. karin says:

    Wat een verhaal, indrukwekkend !! Prachtige foto, ook
    Ben je al klein beetje bijgekomen ? Ik bel je gr x

  6. patrick says:

    leuk verhaal. zie uit naar het volgende deel. krijg wel de kriebels na het lezen van jullie avontuur. dat raften is dan wel wat minder. maar erg knap om de schakelaar om te zetten en door te gaan. alle respect!

  7. Paula says:

    Oh Martine, het is nu al zo’n mooi verhaal! Ik kijk uit naar het vervolg.
    Wat hebben jullie afgezien en genoten. Ik ben er eigenlijk wel een beetje jaloers op.
    En gefeliciteerd met jullie finish, out of ranking of niet, jullie hebben het gedaan! Hulde!

  8. Dorothé says:

    Hi Martine,

    Dit is Topsport met een hele grote T wat jullie hebben laten zien. Daar voel ik zoveel bewondering voor en krijg ik inspiratie van om mijn amateuristisch persoontje in te spannen tot wat voor mij haalbaar is.

    Goed herstel gewenst, eet smakelijk en droom lekker,

    groetjes,

    Dorothé

  9. jacomina says:

    Tjemig Martine – wat een race!
    Ik vind het een wereldse prestatie; de race-onderdelen klinken fantastisch (en mega-zwaar) en dan doorzetten terwijl je voor de ranking niet meer meedoet – petje diep af voor jullie!

  10. Edwin says:

    Wat een bikkel ben je toch! Fysiek maar vooral ook mentaal enorm zwaar. Elke keer weet je toch weer te verrassen met een nog weer mooier avontuur. Super! Dat van dat 50 neem ik niet zo serieus. We zijn precies even oud maar na 50 niet meer racen? Ben je bedonderd! Ietsje kalmer aan ok. Nogmaals van harte gefeliciteerd en natuurlijk ook je team. Heel bijzonder!

  11. Yvette says:

    Mooi verhaal, hoor! Ik heb zeer veel respect voor jullie prestatie! Top gedaan en geweldig om jou/jullie zo te volgen. Gefeliciteerd en nu lekker nagenieten van alle belevenissen.

  12. Willem says:

    Mooi verhaal. Iets te heftig voor mij ben ik bang, maar misschien toch maar eens kijken naar een iets bescheidener variant van een meerdaagse trektocht door de bergen.

    Jammer dat zoiets meteen een race moet zijn.. er moet toch ruimte zijn voor een- of meerdaagse adventure trekkings zonder het race element. Misschien een uitdaging voor de adventure-reis bureaus (of misschien bestaat zoiets allang, ik moet duidelijk eens rondkijken)

  13. Nelleke says:

    Godsamme….Martine…….ik ben gewoon ontroerd na het lezen van dit verslag…..wat een hechte groep zijn jullie om elkaar zo te blijven motiveren als je zo stuk zit! Een ervaring die je je hele leven niet meer zal vergeten, lijkt me! Over 2 dagen ga ik hopelijk 50 worden en verder dan lezen van verslagen van dit soort uitdagingen zal ik niet komen, maar jij????? Desnoods achter een rollator….maar je zal altijd grensverleggend bezig blijven verwacht ik…….wees trots op jullie prestatie!!

  14. Helma says:

    Jeetje! Wat een mentale aanslag ook en wat goed van jullie. RESPECT!!!!!

  15. Mettje says:

    Zelfs het verslag leest als een spannend boek. Diep respect om dit te doen en door te zetten!

  16. Bets says:

    Ik heb jullie steeds gevolgd. Dus ook de grote teleurstelling “meegemaakt”.
    Wat had ik een respect voor jullie! Nu, na het lezen van het verhaal BEN IK STIL.
    Heb geen woorden om te laten voelen hoezeer TEAM BART mij ontroerd.
    Ondanks alle nare ervaringen begrijp ik uit het verhaal hoe jullie genoten hebben.
    Martine, laat je verwennen. Ook de anderen wens ik alle goeds.
    Jullie zijn een hecht TEAM, wees daar trots op. Dit neemt niemand jullie meer af.

  17. Daniëlle says:

    Mooi verslag, kickse natuurfoto’s!

  18. Ruth says:

    wow wow wow!! Diepe buiging voor jullie allemaal. Als ik het zo las, lijkt het me verdorie een lood-lood-zware onderneming geweest te zijn en jullie bikkels doen dat gewoon! Echt diep respect voor jullie…
    Enne…ben jij echt al 48??? Ik dacht dat je er 40 was of zo. Alleszins toch maar 30 jaar van geest, dus jij kon nog zeker 20 jaar mee in het adventure racen :-) ))

  19. koen martens says:

    In een adem: wat en prachtige bloed zware prestatie hebben jullie geleverd. Foto’s spreken voor zich!

  20. Mark says:

    ook een diepe buiging van mijn kant! Geweldig om het verhaal te lezen en ja als je weet dat je uit de uitslag ligt, en je kunt met elkaar door dan kan het niet anders dan dat jullie allemaal toppers zijn!

  21. namke says:

    Mooi avontuur en verhaal.
    Ontzettend veel bewondering voor jullie doorzetting en uithoudingsvermogen.

    Gr Namke

  22. viviane azou says:

    Wat een prestatie!
    Een dikke proficiat en wat een doorzetting

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>