3 dagen zwerven in de Vogezen – toen was geluk nog heel gewoon

De afgelopen 1.5 week zijn we in een soort nachtmerrie gekomen in Nederland. Waar iedereen dacht dat het wel mee zou vallen en het de vervanmijnbedshow leek is er nu een nieuwe realiteit. Voordat ik officieel vorige week vrijdag hoorde dat ik het land niet meer uit mocht als zorgverlener was ik donderdag na het werk met Tonkie al op weg naar de Vogezen.
Ik zou samen met Yvon drie dagen gaan lopen. De routes had ik ingetekend op de kaart en we hadden een hut besproken zodat we een tweedaags rondje konden lopen met rugzak(je) en dan nog een ochtend een andere mooie route lopen.
De start was in Wildenstein, een uitgestorven dorp vlak bij La Bresse.
Dat ligt op 572 meter hoogte. Ik had de route niet in gpx dus alles met de kaart en kompas. Een mooie uitdaging.
Het begint met een fikse klim door het bos om uiteindelijk uit te komen op de berg(jes) van de Vogezen. Mooie uitzichten ! We klimmen toch mooi naar 1170 meter.
We lopen over de toppen van de Vogezen, allemaal niet heel hoog maar wel echt een prachtig deel. De Batteriekopf, Rottenbachkopf en de Rainkopf. Het deed mij erg aan Ierland denken.
Hier en daar komen we een Auberge tegen maar alles is dicht.
Het begin is alles groen maar op een gegeven moment komen we toch echt in de sneeuw terecht. We zakken soms tot onze knieën weg. Zwaar lopen maar super mooi.
We dalen af richting eerst Lac Fishboedle en klimmen vervolgens richting Lac de Schiessenrothried. Er volgt nog een klim en zware stukken door sneeuw. We kunnen het pad amper vinden en moeten soms echt goed zoeken. Op sommige momenten zijn we echt het pad volledig kwijt en lopen terug waar we voor het laatst op het pad zaten.
Het kaart lezen gaat goed maar op sommige momenten heb ik ook twijfel. Maar gelukkig vinden we steeds de weg. De tijd gaat namelijk dringen en je wilt toch niet in het bos lopen zonder licht.

Dus houden we de vaart erin en als we een fikse klim maken in het bos zouden we als we nog een keer dwars door de sneeuw oversteken een hut moeten zien.
En dat klopt, moe en opgelucht dat we op tijd in de hut zijn is het eerst eens tijd voor een heerlijke blonde tap, die is meer dan verdiend. 22 km en 1600 hm volgens de suunto.
De dames in de hut maken een lekkere maaltijd klaar en met maar drie anderen mensen in de hut hebben we een 4 persoonskamer voor ons alleen.
De volgende dag besluiten we om naar Col de la Schlucht te lopen en via dezelfde weg weer terug. Het deel wat ik graag wilde doen, Sentier Des Roches is normaal gezien al een pittig stuk maar met de sneeuw en in de morgen het opgevroren sneeuw misschien niet zo goed idee om nu te lopen. Dus die slaan we over.
We maken een heen en weertje en lopen weer langs de hut op weg naar de Hohneck. Dat stuk ziet er fantastisch uit met een paar meter sneeuw in de flanken. We komen vandaag iets meer wandelaars tegen omdat er een parking bij de Hohneck is.Vanaf de Hohneck doen we nog een ander topje aan en lopen nu ipv via de toppen die we de vorige dag al gedaan hebben langs de Westelijke kant.
Het levert een paar mooie uitzichten op meren die we nog niet eerder zagen.
We zoeken wat naar het GR pad, want we zitten net iets lager maar zien dan toch erboven een pad lopen, inderdaad het GR pad.
Van het groen komen we weer in hele stukken sneeuw terecht.
Alles ziet er tof uit zo in de sneeuw ondanks dat het lopen wat lastiger is en vooral soms lastig om een pad te vinden. De bewegwijzering is niet heel duidelijk dus je moet het echt met de kaart doen.
Uiteindelijk komen we in een heerlijke afdaling  door het bos die ons weer naar Wildenstein brengt en waar geen sneeuw ligt. Vliegen over de paden.
Een prachtige tweede dag, 20 km en 1000 hm.
Zondag was het plan om een rondje Lac De Corbeau te doen. Dat meer staat bekend als een van de mooiste meren in de vogezen.
Als je er naar toe rent via het bos is het een paar km vanaf waar wij de auto geparkeerd hadden. Dan kun je beneden een rondje om het meer lopen maar je kunt er ook bovenlangs omheen.
Je klimt 450 hoogtemeters en uiteindelijk kom je op een uitkijkpunt want een geweldig uitzicht oplevert. Wij zijn rechts van het meer via het moeilijkere pad omhoog gegaan. Daar lag ook nog aardig wat sneeuw. Via de andere kant zijn we afgedaald waar er bijna geen sneeuw lag en we een toffe afdaling naar de auto konden maken.
10 km en 450 hm .
En dat waren dan de laatste km’s in de ‘bergen’ voor een langere tijd.
Wat een geluk dat we dit nog net mee konden pikken.
Voor nu is het sporten op een lager pitje en zal het werk op maximaal gaan. Laten we hopen dat we dit snel onder controle hebben en we allemaal weer van de bergen kunnen genieten. Zolang dat niet kan droom ik weg in tijden van onzekerheid naar oa deze drie dagen.

Denk in mogelijkheden, ook in moeilijke tijden.

Veel mensen vergelijken de C-crisis al met een oorlogssituatie, alleen is de vijand nu een virus dat Corona heet. Veel nieuws wat klopt, maar er is ook veel fake nieuws, wat mensen bang maakt en veel vragen oproept.
Ik krijg er best veel vragen over omdat ik nu eenmaal in de zorg werk.
Het beste advies is gewoon je gezond verstand gebruiken. Volg nieuws wat betrouwbaar is. Op de site van het RIVM is alles te vinden, vragen en antwoorden.
Ik zou hier natuurlijk een heel verhaal kunnen vertellen over mijn werk op de IC en de Spoed maar dat ga ik niet doen. Ik heb het liever over alle positieve dingen die voort komen uit ellende.
Want dat is toch mooi van de mens, dat we allemaal opstaan en proberen het om te draaien en het beste er van te maken. Er gebeuren een hoop positieve dingen die ontstaan zijn uit iets naars, en dat is mooi.
Onze straat app is nu bereikbaar voor de mensen die hulp nodig hebben. Zo zorgen we voor elkaar in onze buurt.
Bedrijven brengen spullen die over zijn naar de voedselbank, maar ook naar de zorginstellingen. Zo worden er door bedrijven bloemen, eten en bonbons gebracht naar ziekenhuizen.
Er wordt thuis les gegeven en thuis gewerkt, wat denk ik een hele nieuwe boost brengt in het gezin. Mooi om te zien hoe creatief ook het onderwijs is.
Muzikanten streamen live concerten van huis en je kunt geld doneren als je wilt.
Jongeren gaan boodschappen doen voor mensen die dat nodig hebben.
Medische studenten gaan op kinderen passen van mensen in de zorg.
Restaurants gaan thuisbezorgen aanbieden. Ik ga daar zeker gebruik van maken om zo die groep ook geld te laten verdienen.
Als ik naar mijn werk rij met de auto kan ik zo door rijden en de trein is in de morgen leeg.
Ik heb de NS gevraagd of ik nu mijn racefiets gratis mee mag nemen omdat er toch niemand in de trein is en ik een vitaal beroep heb. Maar nee, het antwoord was, Helaas is het niet mogelijk om voor bepaalde doelgroepen uitzonderingen te maken op vervoersbewijzen. Gemiste kans NS, zeker omdat er nu steeds meer treinen uitvallen.
Gisteren heeft de Feyenoord supportersclub grote spandoeken opgehangen bij alle ziekenhuizen in Rotterdam, Sterker door Strijd. Een mooi gebaar.
Overigens vind ik het wel lief dat men vind dat wij oa in de gezondheidszorg nu plots helden zijn. Maar dit is werk wat we iedere dag doen, het is zeker  veel drukker en we moeten harder werken maar dit is wat we doen. Dat maakt ons geen helden.
Veel verpleegkundigen hebben nu een ‘I can not stay at home, I am a nurse‘ dingetje om hun profiel foto. Maar, volgens mij kon ik ook niet thuis blijven voor de Coronacrisis en was ik toen ook al een nurse. Ik ben waarschijnlijk iets te nuchter voor die gekkigheid.
Maar het gebaar van iedereen is mooi.

Dan hebben we nog het sportleven.
Ineens is je agenda leeg. De komende 4 weken had ik toevallig ieder weekend een wedstrijd, trainend naar de Costa Brava stage race. Nu dus niet meer.
Gelukkig bestaat mijn sportleven uit buiten dingen doen en mogen we nog naar buiten om te sporten. Er zijn landen die alles op slot hebben en waar dat ook niet mee kan. Reden om je te houden aan sociale afstand, ook met sporten, zodat we dit kunnen blijven doen.
Er worden wedstrijden gecanceld en mensen gaan vervolgens een social trail organiseren waar groepen bijeen komen. Doe dat nu gewoon niet.
Fietsen met mijn fietsclubje doe ik ook even niet als we met een grotere groep zijn. En als we met een klein groepje fietsen houden we afstand.
Ik probeer wat geïsoleerder te leven om mijzelf te beschermen, zodat ik geen risico vorm voor anderen, zeker met mijn werk. Dus ga ik alleen fietsen, minder gezellig maar ook leuk.
En ik heb mogelijkheden in onze sportkamer. Aangezien nu alle sportscholen dicht zijn, is verhuren misschien nog een leuke bijverdienste.
Er zijn genoeg mogelijkheden om jezelf uit te dagen qua sport als je dat zou willen. Ga een rondje rennen en maak FKT (fast known time) van een rondje. Zo kun je met anderen een competitie maken, mocht je daar behoefte aan hebben. Op Strava staan ook 1000den uitdagingen.
En voor iedereen die zich ingeschreven heeft voor een wedstrijd en het geld kan missen, denk aan de ondernemers die hun geld verdienen met wedstrijden organiseren. Die hebben voorlopig geen inkomsten. Dus maak er geen punt van en laat het zo.

Sommige mensen vinden het lastig om zich te vermaken in huis. Wees creatief, lees een goed boek, luister naar mooie muziek, schrijf brieven, maak een mooi plan voor als je weer naar de bergen mag, pak kaarten en ga dromen, maak een legpuzzel, maak je fotoboeken nu eens eindelijk, begin aan de voorjaarsschoonmaak of rust gewoon uit.
Ik moet werken dus als iemand nog tijd over heeft, we zoeken nog een schoonmaker voor in huis……..

Ultralopen – groter dan ooit – De cijfers.

Er is een mooie studie gedaan over de trends in ultrarunning over de afgelopen 23 jaar. Men heeft  5,010,730 resulaten van 15,451 ultra running evenementen bekeken en dat maakt het de grootste studie in de sport tot nu toe. De studie is gedaan in samenwerking met de IAU. De studie kijkt naar de data van 1996 tot 2018.
Het is zeker de moeite waard om te lezen en dat kun je hier doen. Leuke statistieken ook. Heb je daar geen zin in dan lees je hieronder de key results.

  • Vrouwelijke ultrarunners zijn sneller dan mannelijke ultralopers – als de afstand langer is dan 195 miles. Hoe langer de afstand hoe kleiner het gat tussen mannen en vrouwen wordt. Boven de 195 miles is het verschil nog maar 0,6 Procent. Op de 5 km is dan 17,9 procent.
  • Deelname is toegenomen met 1676% – er zijn nog nooit zoveel ultrarunners geweest.
  • Meer ultra lopers doen mee aan meerdere events per jaar – in 1996 rende 14% in meerdere races. Dat is toegenomen naar 41 %.

  • Er zijn meer vrouwen in ultra running dan ooit, 23 % van de deelnemers zijn vrouw. Dat was 23 jaar geleden nog maar 14 %.
  • Ultralopers waren nog nooit zo langzaam. De gemiddelde snelheid in 1996 was 11.35 min/mijl, nu is het 13,16 min/mijl.
    Men denkt dat niet individuele lopers perse langzamer zijn, maar de langere afstand meer lopers aantrekt die niet goed voorbereid zijn op die aftand omdat de sport meer mainstream is geworden.
  • Lopers verbeteren hun snelheid in de eerste 20 races.
  • Het snelste ultra running land is Zuid Afrika, dan Zweden en Duitsland. Nederland staat bij de vrouwen op plaats 4. Bij de mannen op plaats 5.
  • Er uit een record aan lopers die naar het buitenland reizen om een race te lopen.
    10,3 % lopers reist naar het buitenland .
  • De gemiddelde leeftijd is verlaagd met 1 jaar in de laatste 10 jaar. Het is van 43,3 jaar naar 42,3 jaar.
  • Het aantal ultras is toegenomen, het aantal ultras per jaar is van 1,3 naar 1,7 jaar gegaan de laatste 23 jaar.


    Met dank aan Runrepeat.com

Dutch Marines Trail 2020

Vandaag was de vierde editie van de Dutch Marines Trail, georganiseerd door, juist, de Mariniers.
Drie afstanden, 5,10 en 15 mijl.
De start is bij doorn. De mannen hadden het goed geregeld. Een grote Parking, boogtenten met veldbedden om je om te kleden en je spullen achter te laten. Een tijdsmeting, muziek, alles erop en eraan.
De 15 mijl ging als eerste weg, een niet heel grote groep.
Maar eerst een briefing. Als je niet wist dat het een defensie event was, dan kwam je erachter bij de briefing.
Het is gemarkeerd met oranje linten, iedere 300 meter zie je wel een lint. Zoniet, durf dan terug te lopen’ .
‘ Het is eigenlijk Kako ( kaartlezen en kompas lezen) voor dummies’.
En toen werden we weg geschoten, Lia en ik hadden ons als laatste opgesteld omdat we gewoon een duurloop wilden doen.
En binnen 1 minuut was iedereen weg, ws een aantal ook veels te snel, maar dat zou de tijd wel uitwijzen.
En zo liepen we over mooie paadjes die op sommige stukken echt sloten waren en veel blubber. Maar echt met zorg uitgezet.
Er waren geen posten, gewoon zelfvoorzienend, zoals een marinier zou doen.
Na een km of 6 haalde we de eerste in die te snel was gegaan.
Na een km of 11 komen er wat lopers in zicht. Lia spot een vrouw en als we langzaam dichterbij komen zien we dat het inderdaad een vrouw is . Bij km 14 gaan we er voorbij, stiekem zijn we toch vanzelf wat sneller gaan lopen.
We halen nog een paar lopers in en verbazen ons over het gebied. Echt mooi en veel single tracks.

Het laatste deel zitten een paar mooie klimmetjes in maar het einde komt in zicht. Daar maak je nog een lusje en dan is daar de finish.
Wij zorgen dat ons nummers tegelijk over de streep gaan want we zijn derde vrouw (vd 5 :-)). Samen gelopen is samen derde.
Maar het reglement zegt dat er 1 derde is. Wij zijn het er niet mee eens en de mannen zijn zo sportief dat we wel samen op het podium kunnen , alleen is Lia officieel derde.
25 km en 300 hoogtemeters in 2.40 uur.
We krijgen nog een Lupa (lunchpakket) en een Radler.
Super georganiseerd en echt een hele mooi ronde !
Volgend jaar zijn we er weer bij (als de baas het goed vind)

 

Een duurloop en mtb tocht in mooi Brabant

Je kunt er niet veel hoogtemeters maken maar mooi is Brabant wel. Dus een weekend vanuit huis sporten is ook zeer de moeite waard.
Dat begon gisteren met een duurloop van 30 km. Dat is lang geleden. Aangezien ik plots een startnummer heb voor de Rotterdam marathon is het wel handig om wat duur op de weg te doen. Een uitvaller op het werk zorgt voor een startnummer in Rotterdam.
Dus vanuit huis een route ingetekend en een mooi rondje van 30 km gelopen. De eerste 2 uur was het heerlijk lente weer, eindelijk in korte broek!  De laatste 10 km gingen niet vanzelf en de verleiding voor een short cut was heel aantrekkelijk. Maar ik had met mezelf afgesproken om 30 km te lopen, en dus werd het 30 km. Het bad erna deed deugd.
Vanochtend besloot ik om toch een tourtochtje op de mtb te doen.
Die werd georganiseerd door Pek en Slik, een lokaal clubje fietsers. Nergens een site te vinden dus maar gewoon naar het adres gereden. Bij een garagebedrijf op een industrieterrein in Essen vond ik de start. Weinig mensen maar het was dan ook al 10 uur.
Een leuke ronde van 40 km door de bossen van Essen, Roosendaal en Ruchphen, stukken over de mtb routes maar ook hele stukken over paden die ik niet kende.
Op 25 km een prima post(je) met soep, drinken en eten.

De wind en regen waren wat minder maar daar wordt je groot en sterk van.
De laatste 5 km gingen langs de weilanden en een stuk asfalt. Daar haakte nog een man aan die volledig naar de klote was, zoals hij zelf zei. Achter mijn rug zodat hij wat uit de wind bleef haalde we samen de finish en was de beloning een paar pannenkoeken en een Blonde Leffe. De garage was ongebouwd tot lokale kroeg met een bar en een tap.
Weer een mooi tochtje, de laatste georganiseerde tourtocht van de winter.
Ik heb er enorm van genoten, al die mooie tochten in de buurt.
En zo was het toch best een goed trainingsweekendje. Komende week wordt het nogal een pittige week qua hardloop km’s. Eens kijken hoe dat uit gaat pakken.

Hardloop wedstrijden en Corona – gaan evenementen door of niet??

Corona wordt waarschijnlijk het woord van 2020. Je kunt er niet omheen.
In veel landen worden er drastische maatregelen genomen. Scholen dicht, evenementen afgeblazen en hele regio’s worden geïsoleerd.
In Nederland lijkt het vooralsnog allemaal iets minder drastisch te zijn. Alhoewel bedrijven personeel naar huis hebben gestuurd omdat er een positieve collega was.
Als we dat in het ziekenhuis zouden doen dan ligt binnenkort de hele gezondheidszorg op zijn gat. Zolang je geen klachten hebt en je in de incubatietijd zit draag je het niet over.
Er zijn duidelijke richtlijnen van het RIVM. Het zou veel overzichtelijker zijn als gewoon iedereen in Nederland zich aan die richtlijnen houdt ipv dat we allemaal ons eigen plan trekken.
Gisteren heeft het kabinet besloten dat er voorlopig geen evenementen worden afgelast.
Nu is in de hardloopwereld het onderwerp van gesprek natuurlijk de Rotterdam Marathon. 5 April is de datum en iedereen zit in de laatste fase van een trainingsregime.
Gaat de Rotterdam marathon door is een onderwerp voor vele discussies online.
Parijs heeft afgelopen week de halve marathon afgelast. Ook Tokyo werd afgelast en ondertussen zijn ook alle wielerwedstrijden in Italië afgelast.
Rotterdam gaat zijn 40ste editie vieren, en die is vol, 40.000 lopers in de stad uit alle hoeken van de wereld.
Toen ik vanavond een paar blokjes tempo aan het lopen was en mijn hartslag en ademhaling hoog waren, sproeide ik druppels sputum uit mijn mond.
Door de kou en inspanning liep mijn neus leeg en moest ik af en toe even mijn neus legen.
Af en toe hoestte ik wat op en aangezien ik alleen in de polder liep heb ik dat ook maar uit gespuugd.
Plots moest ik aan de marathon en corona denken.
17.000 marathonlopers en 16.000 kwart marathon lopers (plus nog aantal 1000 funrunlopers) die allemaal dicht bij elkaar lopen en allemaal hun neus legen, sproeien met sputum en hier en daar een fluim wegtuffen.
Het virus verspreidt zich via speeksel en slijmdruppeltjes.
Nu is het zo dat je niet per definitie ziek wordt, mn de zwakkeren onder ons worden ziek.
En wij sporters zijn een fitte groep mensen. Maar veel lopers zitten aan het eind van de marathon training tegen een grens aan. De weerstand is vaak lager door een zware trainingsperiode.
Hoe dan ook, de organisatie van de  Rotterdam Marathon zegt dat het nog steeds doorgaat. Er zullen waarschijnlijk nog wel wat gesprekken over gevoerd worden bij een toename van Corona besmettingen in Nederland.
Een hele lastige beslissing. Gaat het door en raakt er een grote groep lopers besmet dan heb je de poppen aan het dansen. Las je het af dan is het ook niet goed en zullen veel lopers teleurgesteld zijn.
Ik wens de Rotterdam Marathon veel wijsheid om een goede beslissing te nemen.

Op de site van de Rotterdam Marathon vind je wel onderstaand bericht ;
De organisatie houdt de ontwikkeling met betrekking tot het COVID-19 nauwlettend in de gaten en volgt de actuele updates en adviezen van het RIVM, GGD en GHOR.
De organisatie adviseert in het algemeen het volgende:
Wij raden deelnemers ten zeerste af deel te nemen aan de NN Marathon Rotterdam indien je koortsverschijnselen hebt (ten minste 38.0 graden Celsius) voorafgaand* aan het evenement én ten minste één van de volgende verschijnselen: hoesten, kortademigheid.

Een weekend met de Kompel Riders / runners

Afgelopen weekend was ik in Belgisch Limburg. Wederom was onze basis Nationaal Park de Hoge Kempen. Met ons vriendenclubje zouden we er weer een mooi trainingsweekend van maken met natuurlijk een lekker Kompel biertje.
Nu hebben we allemaal wat andere doelen en plannen en dus hadden we allemaal een idee wat we wilden doen het weekend. Maar het is een aangenaam flexibel groepje dus iedereen kan doen wat hij wil. Als we aan het eind van de dag maar allemaal aan een biertje zitten.
Zo wilde ik zaterdag een duurloopje doen van 20 km. Maar Lia, Yvet en Nico wilden een uurtje. Dus was het simpel, ik ging eerst voor een rondje van 10 km en dan zou ik de rest oppikken en nog een ander rondje met z’n 4en achteraan plakken.
Jeroen gaat over twee weken een mtb tocht doen van 200 km en die had als doel een 100 km ronde op de mtb. Thieu wilde wel mee en kijken hoe ver hij zou komen.
En zo hadden we allemaal een plan.

Ik ging vroeg op pad voor het eerste rondje, Heerlijk weer, vogels die fluiten en zo liep ik een mooi rondje in het nationaal park. Na 9 km was ik weer op de camping en gingen we met 4 verder. Nu wist Nico overal de weg dus dat was lekker makkelijk.
Er ligt een enorme krater in het park en daar zou je naar beneden kunnen. Een enorme stijle afdaling en ergens moet je ook weer naar boven komen. Ik wilde dat eens uitproberen. De rest twijfelde maar gingen uiteindelijk toch mee. Beneden stond veel onder water dus een pad was niet goed te vinden. Maar uiteindelijk kwamen we er weer uit en vonden we werkelijk een muur zo stijl.
Wederom een mooie ronde en uiteindelijk kwam ik aan 19 km en 500 hoogtemeters. Mooie begin.
Na de beste worstenbroodjes en rijstevlaai gebakjes van de warme bakker in Maasmechelen stapten we op de mountainbike.
Dit keer zouden we de Groene route doen. Toen we een uurtje onderweg waren en door al aardig wat plassen waren gescheurd brak de hemel open.
Fikse bui en gelijk 10 graden kouder. De paden werden modderpaden.
Het werd een fikse route van 35 km, 350 hm en met veel obstakels onderweg. Er liggen heel veel omgewaaide bomen over de paden, de boswachter heeft nog wel wat werk te doen.
Jeroen tikte de 100 km aan en Thieu toch ook 54 km.
Dus iedereen was happy en konden we proosten met een Tongerlo van de tap en erna met een Bovengrondse Kompel bier op fles.
Zondag was het plan om de blauwe route te mountainbiken met de hele club.
Droog weer, heerlijk. We scheurden over de paden en klommen weer pittige klimmetjes.
De mtb routes zijn daar echt goed aangegeven.

Zo enorm tof gebied om te fietsen. Dit rondje was wederom 35 km en 300 hm.
Rond de klok van 1 uur waren we weer bij de start om te eindigen met een Kompel.
Een biertje smaakt enorm lekker na een inspanning, maar alles met mate.
Een heerlijk trainingsweekend met de Kompel riders/runners.
Zo konden Lia en ik ook nog even een beetje samen trainen voor ons Nisramont Trinatura. We hebben ons enthousiast ingeschreven als koppel maar wat we moeten doen wisten
we niet meer. Maar bij een check blijkt – 4km kayak op het stuwmeer van Nisramont. Daarna volgt een pittig Ardens MTB-parcours van 22km. De trailrun van 8km en nog een MTB-rit van 9km. Als afsluiting nog een run/bike van 4 km.
Dus een ideale training dit weekend!

 

Out there – op weg naar de Barkley

Out There is een reis naar de Barkley Marathons van de Belgische ultraloper Karel Sabbe, Hij liep al de 4279km lange Pacific Crest Trail en de 3500km lange Apalachian Trail.
Hoe bereidt hij zich voor op de Barkley ? Een hele mooie documentaire van een uur.
Sit down, relax en geniet! Ultralopen pur sang.