Op naar de Summer Mountain Emergency Medicine Cursus!


In Mei heb ik het eerste deel gedaan van de cursus Mountain Emergency Medicine bij Air Zermatt.  Dat was het winterdeel, dus alle verwondingen en zaken die met de winter in de bergen te maken hebben.
Aankomende vrijdag start ik aan het zomerdeel.
Het beloofd weer een bijzondere week te worden.
Op het programma staan oa een paar dagen canyoning met reddingen en bijbehorende verwondingen.
Reddingen van klimmers , dus hoe krijg je een klimmer van een berg af (ook aan verticale delen)  met en zonder de helicopter. Welke verwondingen passen daarbij.
Er zit zelfs een dag HUET in – Helicopter Underwater Escape Training & Water Survival.
Hier leer je om jezelf te redden als je te water raakt met de helicopter en de daarbij horende medische problemen.
Ons terrein zal dit keer op een paar plekken in Zwitserland zijn. Uiteraard is de basis in Zermatt maar de HUET wordt gedaan bij Sursee en de canyoning is weer ergens anders.
Ik heb er echt enorm veel zin in en ben druk om de knopen weer even door te nemen.

Nb; foto credits Air Zermatt

Getest – de Sigma Rox 12.0, een gps waar je blij van wordt! (deel 1)

Op de fiets gebruik ik al jaren de Garmin gps, de laatste versie die ik gebruikte was de Edge 810. Een prima ding.
De afgelopen maanden heb ik de Sigma Rox 12.0 gebruikt. Deze gps heeft een aantal prijzen gewonnen en dat is niet voor niets. Eigenlijk ben ik vanaf dag 1 verkocht. Wat een gebruikersgemak!
Maar laat ik bij het begin beginnen.

In de doos,
De versie die ik heb is de basic versie. De gps zonder hartslagmeter en powermeter. Dus in de doos vind je de gps, maar Sigma is zo aardig geweest om gelijk houders bij de gps te leveren.
Iets wat mij altijd irriteert aan andere merken. Je koopt een gps en vervolgens kun je weer een houder bestellen voor veels te veel geld.
Sigma doet dat niet, er zit een schroefhouder bij en 2 houders die je met een tie-wrap op je stuur kunt vastzetten.
Ideaal, het kan gelijk op al meerdere fietsen zonder dat je iets hoeft te wisselen.

Opstarten
In tegenstelling tot de meeste gps-en is de Sigma Rox een apparaat waar je alles op het apparaat kunt doen. Alles gaat via wifi.
Dus uit de verpakking zet je hem aan, laat wifi netwerken zoeken en vervolgens verbindt je hem met je eigen wifi net.
Het is een redelijk hufterproof apparaat waar je zo mee weg kunt fietsen zonder eerst een heel boekwerk hoeft te lezen en daar hou ik van.
Je kunt je eigen gegevens instellen zoals geslacht,  gewicht en hartslagzones.

De Accu

De accu van de ROX 12.0 doet het 16 uur en in de energiebespaarmodus zou het tot 40 uur mogelijk zijn. Maar als je navigeert met de Rox is het wel korter.

Het scherm
Het scherm is touchscreen maar er zitten ook een aantal knopjes op. De knoppen zijn vrij simpel (zie foto). dus je kunt beide opties gebruiken.
Je kunt door de schermen scrollen middels de knoppen maar ook gewoon swipen op je scherm. Het formaat van het scherm is wat groter dan de standaard gps, een 3 inch scherm.
Ik vind dat erg prettig, het is duidelijk en overzichtelijk.
De kleuren zijn opvallend en duidelijk.

Profielen – je kunt een aantal sportprofielen op je scherm zetten en die aantikken als je gaat fietsen, lopen, skieen of welk profiel je ook kiest.
Er zijn ook meerdere fietsprofielen in te stellen. Bv je mtb, race, ebike enzovoorts.
Ieder sport profiel heeft ook zijn eigen kleur, lekker overzichtelijk.
Op je scherm kun je in het profiel wat je gekozen hebt van alles instellen. 
Dit onderdeel is iets anders dan al je scherm voorkeuren aangeven. Die scherminstellingen tijdens je sport doe je in trainingsweergave.
Dus in ieder profiel kun je onderstaande keuzes maken voor jou specifieke sport.

Automatische ronde – je kunt een ronde instellen op afstand, tijd of calorieen.
Automatische pauze – de gps stopt als jij stopt, zo hou je je netto fietstijd over.
Alarm – hier kun standaard de drink en eetpauze instellen . Maar er is ook een eigen keuze  om iets in te stellen.
Met een rondje fietsen met de meiden club wisselen we iedere 5 km van kop. Dat heb ik ingesteld en ik krijg dan een groot alarm in mijn scherm, erg handig.
Fietsinstellingen – wielmaat en gewicht fiets kun je hier instellen wat hij gebruikt voor berekeningen.
Gemiddelde berekeningen
Vermogenszones – hier kun je FTP EN 7 watt zones instellen
Intensiteitszones – hier kun je 4 intensiteits zones instellen.
Gps/ glonnasvoor een beter gps bereik.
Routing opties – hier kun je een aantal dingen instellen , hoofdwegen, onverharde wegen, fietspaden, eenrichtingswegen en veerboten. Als je een route fiets kun je deze gebruiken of uitschakelen. Dan kiest hij wat jij wilt. Ik had bij de eerste keer bv een mtb route ingeladen en had fietspaden aanstaan. Dus kiest hij alle fietspaden die vlak bij mijn route lagen. Nu heb ik met mbt-en die functie uitstaan en dan kiest hij onverharde wegen.
Op de racer heb ik bv de veerboot uitgeschakeld anders sta ik steeds bij een pontje.
Je kunt zelf bepalen, aan welke criteria je route moet voldoen.
Bij je route heb je ook de keuze tussen gemakkelijkste, aanbevolen en kortste route. Dus als je van A naar B wilt kun je hieruit kiezen.
Trainingsweergavehier kun je al je schermen instellen. Dit is eindeloos. Je kunt kiezen uit veel pagina`s waar je 1 tot 10 velden op 1 pagina kunt instellen. Er is een keus uit 30 verschillende velden. Alles is instelbaar naar je eigen wens.
Snelheid, kaart, afstand, trainingskaart, tijd, hoogte, navigatie, calorien, trapfrequentie om er maar een paar te noemen. Onderaan dit stuk zie je de hele lijst met functies.
Het is enorm!
Een van de toffe functies in dit onderdeel is dat je tijdens het fietsen (of welke sport dan ook)  een voorkeur kunt veranderen op je scherm. Simpel door een dataveld even vast te houden met je vinger. Dan verschijnt de lijst met alle opties en kun je zo veranderen.
Je hebt bv geen hoogtemeter in je voorkeur scherm en dat wil je toch onderweg omdat je wilt zien hoe hoog je zit. Even een veld vasthouden en je kunt wisselen, ideaal.

Resultaten – Onder dit kopje op je apparaat zie je heel overzichtelijk al je activiteiten, totalen en je beste resultaten tot nu toe.
Ook zit hier een kalender waar je je activiteit terug kunt zien op datum.
Ga je daarop staan dan zie je al je gegevens van een rit en kun je die route ook nog een keer fietsen als je wilt. Dus op deze manier heb je erg snel een route terug gevonden.

Een gereden route – Heb je een route gefietst of gelopen dan kun je als je de rit eindigt en opslaat al je gegevens terug zien.
Een overzichtelijk kaartje met totaal waarden, kaart, grafiek en ronden als je die gebruikt hebt.

 

Hoe het werkt als je gaat sporten
Om het overzichtelijk te maken een korte resume hoe de Rox werkt als je bv op je fietst stapt. 
Je kiest een sport – swiped je scherm naar beneden als je nog iets wilt instellen (bv strava segments aanzetten) – drukt op start en klaar – middels swipen naar links of rechts (of knopjes) kun je door al je velden gaan .
Simpeler wordt het niet.
Stop je, dan knop rechts onder en je kunt  je training opslaan.

Interval – Onder het kopje workout kun je een interval maken.
Er zijn twee opties, eenvoudige fase en Interval fase.
Simpelweg, een eenvoudige interval of een meer complexe interval. Die complexe interval kun je helemaal bouwen zoals je zelf wilt.
Je kunt bijvoorbeeld 10 blokken tempo invoeren als je wilt.
Een andere optie is gewoon een training in bv trainingspak maken en uploaden en rijden maar.

 


Rox en Apps – 
Er zijn 4 partijen waar Sigma mee samenwerkt.
GPSies, Strava, Trainingspeak en Komoot.
Dat betekent dat al je routes geupload worden in deze apps en dat je bv ook routes van daar in je Rox kunt zetten. Met Strava kun je live segments fietsen of lopen.
Als je thuis komt zoekt de Rox gelijk je wifi en upload je gegevens naar de applicatie waarmee je verboden bent en die je gebruikt.
Ik gebruik om routes te uploaden Strava en GPSies en dat werkt prima.
Het werkt dus twee kanten op, je kunt je route die je gereden hebt in strava uploaden maar ook een zelf gemaakt route in je Rox zetten via die applicaties.

Live tracking – De Rox is niet met je telefoon te koppelen en er is dus ook geen live tracking beschikbaar.

Software van Sigma – om eerlijk te zijn heb ik dat wel geïnstalleerd maar zo goed als niet gebruikt. Ik zie niet heel veel nut om weer een programma te gebruiken als bv al je gegevens geupload worden in bv Strava.

Opslag geheugen – De Rox 12.0 heeft een intern geheugen van 8 gigabyte , dat is best veel.
Maar wil je nu meer geheugen omdat je bv een wereldreis maakt en veel routes op wilt slaan dan kun je het uitbreiden tot 128 GB middels een externe geheugenkaart.

Waterdichtheid –  De Rox 12.0 heeft een waterdichtheidsclassificatie van IPX6-IPX7, wat inhoudt dat deze compleet waterdicht is. Tijdens het fietsen in de regen kon ik ook nog steeds via het scherm swipen.

Navigatie – Hier ga ik een aparte blog over schrijven omdat deze ook zeer uitgebreid is en erg interessant.
Alle kaarten van de hele wereld staat er al in, gratis en voor niets. dus je hoeft niets bij te kopen. Gebaseerd op Open Streets maps. Maar daarover dus later meer.

Zoals op de foto’s te zien is mijn scherm wel gesneuveld. Laten vallen op de straat en zo hufterproof is hij niet dat hij dat overleeft.

Zover het eerste deel, deel 2 over naviagait komt asap.
Ik ben een enorme fan geworden van de Rox 12.0 . Zou echt niet meer willen ruilen met de Garmin!

Specificaties
Sigma ROX 12.0
Gewicht: 125 gram
Adviesprijs: € 399,-
Adviesprijs bundel incl. snelheid/cadanssensor en hartslagsensor: € 479,-
meer info via Sigma

 

Continue reading “Getest – de Sigma Rox 12.0, een gps waar je blij van wordt! (deel 1)” »

Pyrénéen Tour trail – een etappe trail van formaat

Vorig jaar was ik een week rennen tijdens de PSR in de Spaanse Pyreneeën , dit jaar werd het een drie daagse etappe trail in de Franse Pyreneeën, de Pyrénéen tour trail.
Het berggebied werd gedurende drie dagen omgetoverd in een trailparadijs. 6 wedstrijden in een paar dagen, dat is nogal een onderneming. De driedaagse kruist ongeveer alle wedstrijden.
Het ophalen van de startnummers was perfect georganiseerd, na 10 minuten stonden we buiten met alles inclusief een goodiebag met een lokaal biertje, worst en cake. Dat zijn de betere goodiebags.

Etappe 1 – Viele Aure – Pic Du Midi ( 40 km en 2900 hm)
De eerste etappe was gelijk met de start van de Ultratour (220 km). In het donker om 7 uur was er sfeervolle start in het kleine dorpje Vielle Aure. Dat kunnen die Fransen toch altijd goed! Het is nog donker en langzaam zien we de zon op komen.


Het eerste deel was goed te rennen, maar niet zo heel handig om de wedstrijden gelijk te starten. 450 en 350 deelnemers is 800 mensen over -op een gegeven moment- smalle paadjes en levert files op. Als er 10 minuten tussen zit zou het grootste probleem ws opgelost zijn.
Maar goed, iedereen is in goede mood, dus zonder problemen wachten we hier en daar wat langer. Het eerste deel schiet ook best lekker op. Als we bij de eerste post zijn, zitten we al op 2o km. We nemen wat tijd voor eten en drinken, of beter Nico neemt tijd. Op een gegeven moment jaag ik hem wat op want we zijn er lang genoeg geweest. We kunnen daar nog wel even Arend succes wensen die zijn 220 km race is begonnen.
Dan begint het echte werk. We rennen door mooie bloemrijke Pyreneeënweiden waar heel de morgen de koeienbellen te horen zijn. In de verte zien we de top van Pic du Midi. Dat is onze eindbestemming.

Er volgt een enorme klim, een mooie klim. Met steeds zicht op de Midi. Steeds vraag ik mij af hoe het pad toch naar boven loopt. Iedere nieuwe bocht en vergezicht geeft nog steeds geen beeld waar het pad nu gaat. Maar, langzaam komen we hoger en hoger.
Ergens krijgt Nico serieuze hongerklop. We stoppen even en gaan in het gras zitten om wat te eten. Als hij bijgetrokken is gaan we verder. Na een tijd klimmen zijn we bij de laatste verzorgingspost, Col de Sencours op 2378 meter.
Boven ons ligt de top van de Midi op 2876, nog 500 meter klimmen.
Ik besluit in de klim na 10 minuten om alleen verder te gaan. Ik moet telkens wat wachten op Nico en ik wil gewoon lekker in mijn eigen tempo klimmen. Ik maak steeds wat foto’s want het uitzicht is prachtig.
Ondertussen klim ik verder en verder. De top lijkt een soort dichtbij maar om iedere hoek wordt je weer verrast en is het verder dan ik dacht. Uiteindelijk kom ik boven na 7 uur en 15 minuten.

Continue reading “Pyrénéen Tour trail – een etappe trail van formaat” »

Menopauze (sport)special in de Oxygen Addict Podcast

Ik heb al eerder een stukje geschreven over de menopauze en sporten. Een topic waar iedere vrouw mee te maken krijgt en waar je eigenlijk maar weinig informatie over vindt.
Er is een goede podcast over triathlon , Oxygen Addict, en een van de podcasts van dik 1.30 uur gaat over sporten en de menopauze. Dr stacey Sims is een arts die oa het boek Roar heeft geschreven. Sporten in al zijn facetten maar dan gericht op vrouwen.

In de podcast komt Stacey aan het woord maar ook een aantal sporters waaronder Fiona Rusell , een sporter en journalist die veel geschreven heeft over de menopauze en uit ervaring spreekt.
Zeer de moeite waard om te luisteren als vrouw. Of je er nu midden inzit of dat het nog moet komen, je herkent dingen of je kan het maar alvast weten.
Je kunt hem hier luisteren of even naar de podcast Oxygen Addict gaan en aflevering 218 zoeken.
Voor de triathlon liefhebbers, een goede podcast met veel interviews met triatleten.

In this special episode, we discuss the menopause with exercise physiologist Dr Stacy Sims and other special guests.  You’ll hear first hand from Kona qualifiers, ultra runners and outdoor lovers who talk openly about the impact the menopause has had on their life and their sport.  Listen out for tips on diet, and training.   If you are a coach and work with older female athletes, there’s plenty of useful advice in the show too. 

Kwart Triathlon Hoeksche Waard – een uitstapje

Als ik bij de grote boei ben waar ik omheen moet denk ik ‘ zo, kat in het bakkie, dat gaat lekker snel dat zwemmen’ . Maar als ik voor mij kijk en bijna heel het veld met oranje badmutsen rechtdoor zie gaan ipv een streep terug naar de steiger denk ik shit. Dit is nog lang niet de helft . Misschien even luisteren bij de briefing dan had ik geweten dat het een grote driehoek was.
Een aantal weken geleden had Barbara een startnummer over van een vriendin die niet ging. Ga gezellig mee, dat leek mij wel een leuk idee en dus ging ik van start onder de naam Janna. Twee weken geleden een x met Barbara gezwommen om zeker te weten dat ik niet verzuip en voor de rest maar gewoon zwemmen en zien waar het schip strandt.
En zo lag ik daar in het water met mijn oranje badmuts. Lia was mij al voorbij met haar schoolslag, sterker nog bijna heel het veld was mij voorbij. Maar ik was niet de laatste en dat vond ik al een winstpunt.

De meiden zijn er klaar voor.

Eindelijk na ws 1500 meter zwemmen ipv 1 km door het steeds uit koers raken kwam ik bij de steiger na 28.34 minuten. Het eerste onderdeel overleefd, de rest komt wel goed wist ik.
Op het hockey veld was het park ferme zoals men dat noemt. Of wisselplaats, daar fietsschoenen aan en een reep in mijn mond.
Ik vond het maar gek om in dat zelfde pakje te zwemmen, te fietsen en te rennen. Vooral om nat op mijn fiets te stappen. Maar ik moet zeggen, het was snel droog, mede door de harde wind die er stond in de Hoeksche Waard.

Defensie chicks

Eerst nog een eindje lopen door een zone waar je niet mocht fietsen en toen op de fiets.
Twee rondjes van 20 km. Ik had lekker de vaart erin. Door de wind had je een soort zijwind tegen, een stuk vol tegen en het laatste stukje mee.
Na een km of 10 haalde ik Lia in en na 15 km Barbara. Ik riep nog ‘ haak aan in mijn wiel’ maar dat mag dan weer niet.
Ik begon aan de tweede ronde en dankzij de vrijwilligers op bepaalde punten kon je goed tempo doorrijden omdat ze het verkeer tegen hielden. Ondertussen had ik in totaal 7 vrouwen ingehaald. Dat geeft de burger moed.
Het tweede rondje ongeveer gelijk gefietst en na 1.25 uur was ik weer bij de mat waar ik moest lopen. Netjes 28 km per uur.
Ik had mijn helm al los gemaakt na de mat waar ik moest wandelen maar moest hem weer vastmaken anders werd ik gediskwalificeerd. Weer een eindje lopen naar de wisselplaats wat niet zo handig gaat op die fietsschoentjes maar daar kon ik wisselen en hup de loopschoenen aan.
Via een klein lusje over het gras kwam ik op het loopparcours. Een lus van 2.5 km die je 4 keer doet. Daar liep dus ineens iedereen. Wel grappig.
En zo begon ik aan de 10 km, even rare benen na het fietsen maar ik had al snel een goed tempo te pakken. En zo liep ik 4 rondjes, Barbara en Lia kwam ik zo steeds tegen toen ze ook op het parcours waren. Uiteindelijk liep ik de 10 km in 51.55 uur wat dan best ok was aangezien ik geen enkel tempo iets heb gelopen het afgelopen seizoen.
Na 2.52 uur kwam ik de finish over.
Een leuke manier om zo je sporten te mixen en fiks aan de bak te gaan. Ok, dat zwemmen is nu niet mijn ding maar goed, dat half uurtje overleef ik wel.
Ik was ook zeer tevreden over mijn eindtijd want de limiet was 3.15 uur en ik was nu niet overtuigd dat ik dat ging halen.
Grappig genoeg had ik nog in de prijzen gevallen ook als ik onze mijn eigen naam in mijn klasse had gelopen.
Hoe dan ook , een leuk iets om af en toe eens te doen.
Erna een gezellig biertje met z’n 6en en de conclusie was dat het zeker voor herhaling vatbaar is.
De organisatie – super! Alles top georganiseerd, ik heb alleen maar aardige behulpzame vrijwilligers gezien en gehoord.

Hoe verder hoe beter? The sky is the limit…..

Verder , langer, meer, dubbel, triple, 200 km , 400 km , 600 km, de wedstrijd en dan nog een keer. De Everest op in een lange file. Zomaar wat dagelijkse berichten op social media.
Het lijkt wel of we allemaal steeds gekker moeten doen.
Ooit, toen ik mijn eerste marathon liep was het echt heel onverstandig om 2 marathons in een jaar te doen. Nu doen we er iedere week een, of er zijn mensen die een jaar lang iedere dag een marathon doen.
Waar is het mis gegaan? Of waar is het omgedraaid?
Misschien wel juist door de social media. Want wij mensen hebben last van bewijsdrang en FOMO. Dus als je ziet dat iemand een bepaald iets doet komt het op een lijstje bij anderen lopers. Als je dacht dat je best stoer was met je 50 km, ben je gek, het begint pas bij 100 km of 100 mijl.
En zo maken we elkaar gek.
Begrijp mij goed, ik hou ook van uitdagingen, van mijn grenzen verleggen, van soms het uiterste van mijzelf vragen . En ik loop ook lange dingen en schrijf erover.
Maar de laatste tijd bekruipt mij het gevoel dat het wel lijkt of je er niet bijhoort als je niet iets extreems doet. En als je daar gevoelig voor bent is de knop , inschrijven , snel gevonden.
Als je dat nu supertof vind moet je dat natuurlijk vooral doen. Maar ik denk toch met enige regelmaat dat niet iedereen dat nu zo leuk vind maar vooral stoer vind om te laten zien hoe extreem men nu weer heeft gedaan.
En nogmaals, doe vooral wat je moet doen.
Maar ik wil toch een pleidooi houden voor al die mensen die gewoon een 10 km tot 40 km lopen. Of die een kwart triathlon doen omdat ze het ver zat vinden. Of gewoon een 50 km rondje fietsen ipv non stop 500 km.
Dat is ook super, en ook daar zie je af als je wilt. Het hoeft niet allemaal lang en bizar te zijn.
Vooral, blijf bij jezelf en doe wat je hart je zegt. Doe waar je blij van wordt.
En voor mensen die denken dat ze status/respect krijgen en stoer zijn door lange dingen te doen, think again.
Stoer ben je door je zijn, en respect krijg je van andere dingen in het leven. Door bv er te zijn voor je medemens. Door goede dingen in het leven te doen en niet door heel veel km’s te rennen of te fietsen.
Dat gezegd hebbende ga ik voorzichtig eens nadenken over 2020. Wat voor leuke dingen ik wil doen qua sport, of dat nu lang of kort is, als ik er maar blij van word!

Tocht der Frinten Alblasserwaard – een van sympatiekste Toertochten die er is

Stichting Frinten , een stichting dat zich tot doel stelt de (wieler)sport in al zijn verschijningsvormen te bevorderen. Dat klinkt als een prachtig doel, en dat in samenwerking met de Kmar (Koninklijke Marechaussee) . Ander mooi iets is dat men een deel aan een goed doel schenkt.
Maar die samenwerking zorgt ervoor dat de “Tocht der Frinten” op de defensiekalender is verschenen en buiten de defensiewereld is het een open toertocht voor iedereen.

Het afgelopen jaar waren er drie toertochten georganiseerd en deze laatste, in Alblasserwaard hebben wij met z’n drieën mee gefietst.
De start was in Oud Ammers, bij het sportpark.
Monique, Conchita en ik wilden rond een uur of 9 starten en dus parkeerde de bikeladies de auto om half 9 op locatie.
De prijs is 8 euro en voor defensiemedewerkers zelfs maar 5 euro, dat het nog bestaat.
Dan krijg je bij de start al een broodje en kop koffie.
Het beloofde een warme dag te worden. Wat vreemd drukkend weer, dampig maar wel met een stevige wind.
Een goede reden om vroeg te starten. Dus gingen we al kletsend op pad, ongeveer met z’n drieën naast elkaar. Maar na 20 km en wind op kop leek het toch wat verstandiger om wat af te wisselen met kopwerk.
Ik had al snel gemerkt dat bij ieder minimaal klimmetje mijn benen volledig vol liepen. De Pyreneen stage race zat nog maximaal in de benen. De route was vanaf het begin supermooi. Autoluwe wegen, het eerste deel langs een nevelig Lek. Waar een waterig zonnetje boven hing. Via Vianen, Everdingen richting Leerdam, Kedichem en Arkel
Mooie weggetjes en vooral langs veel water, weilanden met schapen en koeien en een mooi polderlandschap. Ondertussen waren wij aangehaakt bij 3 mannen en gingen de km’s behoorlijk rap.


Met een gemiddelde van 31 km per uur hielden de mannen ons wat uit de wind. Ik moest behoorlijk werken om aan te haken. Maar we konden het tempo goed aanhouden. Maar juist door bochtjes en steeds weer even aanzetten voelde ik dat het gewoon een te hoog tempo was. Dus werd het tijd om ons te laten zakken.
Monique en Conchita konden het prima bijhouden maar lieten zich ook zakken.
De 110 km van de bergen was net 4 dagen geleden en de benen waren nog niet in staat tot stevig tempo fietsen zo lang.
Ondertussen zaten we rond de 60 km en zou er ergens een stop moeten zijn bij Schelluiden. Dat was nog een stukje verder, dus nog even door. Bij 75 km was daar het restaurantje waar we een munt voor hadden gekregen om een drankje te doen. Het is dat er meer fietsers zaten anders waren we er zo voorbij gereden.
Een heerlijke lunch, koffie en cola en ik trok weer bij. Op naar het tweede deel.
Dat is ook al zo’n mooi stuk, Giessenburg, Molenaarsgraaf, Bleskengraaf, Alblas en zo door naar Kinderdijk . Het is een tijd geleden dat ik daar gefietst heb maar ik blijf het een prachtig stuk vinden. Tot aan Kinderdijk hebben we fiks wind op kop tegen. De meiden doen het kopwerk wat ik erg waardeer.
Met een lusje komen we bij Kinderdijk waar het lekker druk is met toeristen.


Daar krijgen we het aan de stok met een enorme asociale gefrustreerde bouwvakker die daar aan het werk is. Mijn advies aan de man – zoek ander werk wat je wel leuk vind en weet dat er heel veel leuke racefietsers zijn (zoals wij) .
Hij zal onze dag niet verzieken. We hebben het laatste stuk langs de donken de wind mee en fietsen lekker door.
De teller stopt op 127 km. Wat een toffe tocht zeg, de Alblasserwaard is echt mooi.
Bij het sportcomplex krijgen we zelfs nog een medaille, soep en een broodje.
We kunnen onze fiets netjes bewaakt weg zetten en proosten met een heerlijke Hertog Jan op een mooie en gezellig dag.
De organisatie is echt super, de route perfect aangegeven. Een toertocht doordeweeks is ook wel eens leuk dan altijd in het weekend.
Hou de agenda voor volgend jaar in de gaten, ik zal er tegen die tijd nog wel een postje aan besteden.
Want zulke organisaties verdienen een warme douche en meer aandacht.
Chapeau Sportfrinten!

Trailen in de herfst – check de trailherfstweek van altijdsporten!

De meeste van ons gaan na september niet echt meer de bergen in, het seizoen loopt ten einde en alle wedstrijden zijn gelopen. Maar juist de herfst met zijn mooie kleuren is fantastisch in oktober.
De afgelopen twee jaar ben ik in de Ecrin geweest en volgend jaar ben ik er weer een week. Een prachtig gebied die enorm veelzijdig is.
In dit gebied organiseert Jantiene van Altijdsporten.nl trailweken. Waaronder de herfstweek. Jantien kent het gebied als haar broekzak want ze woont daar een deel van het jaar.
Wil je de Ecrin eens ontdekken en de prachtige herfstkleuren zien ga dan eens mee met de trailweek. Een hele afwisselende week met veel getrail maar ook een via ferrata.
En dan verblijf je ook nog eens de mooie chalet Alpe Luna. Annemarie maakt de heerlijkste gerechten voor je en in de avond kun je chillen in de sauna en jacuzzi.
Ik kan niet wachten om er weer heen te gaan. Die week zit ik echter in Afrika, dus wie weet in November nog een paar dagen.
Heb je interesse in de trailweek, kijk even hier.