All Terrain Challenge – 8 uur adventure racen (covidproof)

Ik weet niet eens meer precies wanneer we ons inschreven voor een 8 uurs adventure race van All Terrein challenge. Maar het idee was om dat samen met Lia te doen. Uiteindelijk stond ik gisteren aan de start met Jeroen want Lia was geblesseerd. Dus ik kon aan de bak.
Adventure racen is eigenlijk de sport in deze Covidtijd. De momenten dat je met veel mensen bij elkaar bent is minimaal en het zijn nooit massale evenementen.
ATChallenge had de zaakjes goed voor elkaar.
We begonnen met een start van de dames en mix teams en een half uur later de mannen teams. Zo was het al gelijk Covidproof.
Op de atletiekbaan renden we 200 meter en daar vond ieder team een papier met een puzzeltje. Je moest naar drie punten rennen om drie kaarten te bemachtigen.
En zo was na 200 meter het hele veld uit elkaar, ideaal.
Jeroen pikte de kaarten op punt A en B op en ik rende naar de andere kant waar punt C was.
Daarna volgde het intekenen van alle cp’s op de kaarten en konden we op de mtb stappen. De eerste fiets etappe was een feit.
Er was maar 1 cp op die route maar het bracht ons naar het wisselpunt waar een loop etappe volgde.
Daar wist ik weer hoe het was om een AR te doen. We namen een doorsteek waar we in de bramenstruiken stonden om vervolgens bij een hoge bredere sloot aan te komen.
Een gammel boomstammetje wat erop lag bood niet veel hoop. Jeroen kroop over de boomstam en gooide een lange boomstam naar mij. Ondertussen zagen we een wespennest vlak onder mij. En zo was ik toch ook rap als een balletdanseres met die stok in de ene hand, balancerend, over dat gammele stammetje aan de overkant. En dat zonder een wespensteek.
We pikten alle cp’s op en liepen een mooi rondje Oud Meer bij Son en Breugel.
Bij terugkomst volgde een special task, ring steken.
Na iedere special task kreeg je een puzzelstukje wat later op de dag opgelost moest worden.
Bij ieder wisselpunt was Lia om ons aan te moedigen, die fietste zo ook aardig wat km’s bij elkaar.
Er volgde weer een mtb etappe . Met flink wat gas scheurde we op de mtb. Jeroen vol gas voorop en ik erachter in zijn wiel iets uit de wind. We knipte alle cp’s.
Bij de volgende wissel moesten we weer lopen, in het gebied van het Vesselse bos.
We liepen eerst naar de special task. Een touw over de Dommel, daar moest je overheen. Ik haat het. Even overwoog ik om maar gelijk het water in te gaan maar dat is dan mijn eer te na.
Jeroen was er met de apenhang heel rap overheen. Ik deed de catcrawl en voelde alles verzuren. Maar aangemoedigd door de vrijwilligers en Jeroen haalde ook ik droog de overkant. En wij waren het eerste team die het droog haalde, dat viel dan niet tegen. En een puzzelstukje verdiend.
We pikten nog wat cp’s met het rennen door mul zand en lieten er wat liggen.
Steeds met een schuin oog naar de tijd kijkend moet je keuzes maken.
Iedere minuut die je te laat binnenkomt lever je 1 cp in. Ben je 5 minuten te laat ben je 5 cp’s kwijt. Dus tijd management is belangrijk.
Terug bij het wisselpunt konden we de kayak in. Een mooie route over de Dommel, we pakte alle cp’s. Zelfs nog 1 waar Jeroen voor moest zwemmen.
Bij het einde was er nog een special task, door een parcourtje manoeuvreren met je kano.
Daarna sprongen we op de step. Een aardig tochtje wat vooral off road was en waar je benen en kont hard moeten werken.
Steppen is altijd zwaar.
We lieten een paar punten liggen prikte er een aantal af.
Terug gekomen bij het wisselpunt moesten we met alle puzzelstukjes een cijfercode maken om een kluis open te krijgen waar je dan weer een extra punt voor kon krijgen.
Dat lukte en dus was het tijd voor de laatste etappe op de mtb.
We hadden het idee om daar nog wel wat punten te pakken omdat we wel hard aan het fietsen waren. Maar dat liep iets anders.
We vonden 2 punten maar waren enorm aan het zoeken naar een aantal andere punten die we niet konden vinden. De tijd tikte door. Als je er vlak bij bent is er iets waardoor je toch altijd blijft zoeken. Maar zonder succes.
We kwamen nog een ander team tegen die ook enorm aan het zoeken was, dat geeft de burger dan weer moed en zoek je nog langer.
En dan ineens gaat het hard met de tijd en moesten we echt vol gas de kortste route naar de finish rijden. We fietsten 31 km per uur langs het kanaal, ik achter Jeroen om in zijn wiel te blijven. Met het snot voor de ogen om geen cp’s in te leveren.
7 minuten voor de deadline scheurde we de baan op. Stop de tijd.
We mochten nog een survival parcours over en ja weer een touw. Met pijn en moeite en met hulp van Jeroen nam ik ook die hindernis en kwamen we enorm tevreden binnen na een dagje buiten spelen. We werden ook nog netjes zevende, niet slecht!
Totaal bijna 80 km bij elkaar gesport.
Een gezellige nazit met een buffet en een Budels biertje maakte deze dag tot een mooi eind.
ATChallenge – onze complimenten om zo’n goede race en vooral veilige race neer te zetten in deze lastige tijd. Tot volgend jaar!
Foto’s met dank aan Lia.

Rebecca Rusch – topatleet en wat een mooie TED talk

Een aantal jaren terug schreef ik over de autobiografie van Rebacca Rush. Adventure racer en mountanbiker. Een inspirerend boek. Hier lees je de recensie.
Ondertussen is ze bijna 50 jaar en heeft iets ervoor gezorgd dat ze op zoek gaat (in Vietnam) naar de sporen van haar vader die in de Vietnam oorlog is overleden.
Dat levert veel inzichten en een mooi project op.
Haar Tedtalk is mooi en emotioneel.

TMPT kruis drie – het blijft best een ding

In 2014 deden we voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. Dit jaar wilden we ons derde kruisje halen. We slaan hier en daar een jaar over omdat een van ons op uitzending is. Maar twee gezamenlijke trainingen gedaan en daar hadden we onze vertrouwde zwakke punten weer eens bloot gelegd. De TMPT lijkt makkelijk te doen op papier maar dat is het niet. Straftijd en maar 2 onderdelen fout mogen doen zorgt ervoor dat meestal 35 procent al geëlimineerd is na 1 dag.
Afgelopen dinsdag om half 9 begonnen we aan onze speedmars van 3km. In 17.50 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten. Het regende al en zou niet meer stoppen tot de middag.
Op de fiets (wat een gewone fiets of mtb moet zijn, racer verboden) moesten we 75 km afleggen (het waren er 80) en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.50 minuut met een kist van 13 kilo, 40 seconden over dus. We fietsen door en komen bij de hei uit.

We lopen een prachtige orientatie loop van 11 km over de heide en vinden 20 cp’s.

Dat gebied blijft erg mooi.
Dan komen we bij ons gevreesde onderdeel, het touwenparcours. De laatste keer dat we dat trainden deden we er 5.34 minuut over en dat is 4 seconde te langzaam.
We moesten een half uurtje wachten en dat maakte dat de spanning steeg.
Een soort gestressed begonnen we. En plots ging het best soepel. De tijd stopte op 4.03 minuut, we hadden gewoon bijna 1.30 minuut over. Adrenaline doet toch wat met je prestaties.
Weer op de fiets en het laatste onderdeel kwam in zicht. Kayakken .
Daar vinden we alle cp’s en na 8 uur zijn we binnen en hebben 1.5 uur over qua tijd. (je moet binnen 10 uur binnen zijn) Geen strafloop en geen straftijd! Op naar dag 2.


Vol goede moed beginnen we om 6.36 uur aan dag twee. 35 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
Granaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en dat ging goed.
Op een of andere manier gooi ik de eerste 2 mis, de drie erna gaan raak en leveren 8 punten op. Ann gooit 6 punten en dat is 14 en dus 4 punten te kort, shit.
2 km strafloop.
We halen erna de kaart op en Ann tekent de cp’s in. We stappen op de fiets voor 60 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen goed beantwoorden ter plekke. Tenminste dat denken we, we blijken met een heleboel andere teams toch een vraag fout te hebben. Blijkbaar hebben we allemaal voor de verkeerde paal gestaan en dus een verkeerd nummer opgeschreven. 15 minuten straftijd.
Onderweg komen we langs het afstand schatten en dat doen we perfect. Geen straftijd.
Op de kazerne moeten we weer een speedmars doen en hebben we 21 minuten de tijd voor 3 km. na 17 minuten zijn we terug.
We gaan aan de mars beginnen. 20 km, er begint wat stress te komen qua tijd.
Ik ga rekenen en als we rond de 5.5 km per uur lopen zouden we het moeten halen.


We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken.
Want schieten is altijd max straf voor ons. En ja hoor, zoals altijd schiet vooral ik weer ruk en gaan we weer op voor de maximale straf, 4 km extra lopen.
Er lopen heel veel mensen straf en iedereen zegt dat de wapens slecht afgesteld zijn. Laten we het daar maar op houden…..
Weer terug bij de schietbaan gaan we verder met onze mars en maken er een speedmars van. Met 6.5 km per uur lopen we een lekker tempo over heide, zandverstuivingen en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, kwam de kazerne in zicht. Chip erin en alles wordt gecheckt. Gefeliciteerd, TMPT gehaald! Ons derde tmpt is binnen. We hebben nog een uur over.
De TMPT is toch altijd best pittig. Mede doordat je in militair tenue alles doet maar ook doordat er veel onderdelen zijn en je er dus maar twee fout mag doen.
De Kolonel en de Luitenant zijn uitermate tevreden. We hebben nog eens nagevraagd hoe oud het oudste damesteam nu is die meedeed aan de tmpt, maar dat kan men niet terug vinden in de statistieken.
Het is zeer aannemelijk dan wel zeker dat wij dat zijn vertelde de organisatie. Samen 99 jaar dit jaar, ik met mijn 55 zal de oudste vrouwelijke deelnemer zijn ws.
We gaan proberen het nog een aantal jaar vol te houden. Theoretisch zou ik nog 4 kruisjes kunnen halen. Dat is een mooi doel voor de komende werkzame jaren.

Stafkaarten NL downloaden en uitprinten – gratis

Ik hou van kaarten. Als je er naar staart krijg je al een gevoel van vrijheid en zwerven. Maar kaarten zijn niet goedkoop. Als ik de bergen in ga heb ik altijd een kaart van het gebied bij mij. Simpelweg omdat je telefoon kunt uitvallen en je dan geen idee meer hebt waar je bent en hoe je terug komt.

In Nederland is het allemaal wat overzichtelijker met je gps en maps.me. Maar dan nog steeds is het leuk om met een kaart te zwerven. Daar komt deze site van pas. 

Een scoutingsite waar een link in staat naar kaarten. De kaarten die je hiermee kan genereren worden ook wel stafkaarten genoemd. Dit zijn kaarten zoals weergegeven in de Topografische Atlas van de ANWB. Deze kaarten worden gratis ter beschikking gesteld door het Kadaster via www.pdok.nl en opentopo.nl (waar je overigens ook kaarten kunt downloaden.)

Het voordeel van de scoutingsite is dat je de schaal kunt instellen en dat is handig. Je kunt ook het printformaat aanpassen, a3 ,a4 of a5.

Kortom, ga je een orientatietocht organiseren of zelf iets ondernemen, dan kun je hier alle kaarten van Nederland vinden. Ideaal ook om mooie routes in te kleuren voor een leuk project!

 

Punaises zoeken met kaart en kompas

Ik zocht iets over oriënteren en zo kwam ik op een site terecht met een geniale constructie.

Ik vond daar een aantal kaarten met ingetekende cp’s en die cp’s waren uitgezet middels punaises. Plus een aantal punten die je zelf moet intekenen aan de hand van coordinaten.
Hoe slim is dat. Je print de kaart uit, neemt je kompas mee en gaat op zoek naar de punaises.
Een hele toffe manier om een gebied te verkennen en vooral om te oefenen met oriënteren.
Dus zo geschiedde. Samen met Mirjam hebben we twee routes gedaan. Een lopend en een op de fiets.
Locatie – Lemelerberg
De eerste punaise was nog niet zo simpel. Maar toen we eenmaal op gang waren ging het steeds beter. Te grappig dat je gewoon steeds die punaise ergens vind. In een bankje, een oude boom, op een wandelpaal.
Een geniaal concept. Wij waren als kinderen zo gelukkig dat we ze allemaal hebben gevonden. Het wordt nog eens wat, de kaart en ik.
Het leverde een hele toffe training  op, 17 km lopen en 35 km op de mtb.


Hoe mooi zou het zijn als we landelijk iets kunnen fabriceren waar iedereen zijn kaarten op kan zetten met cp’s en punaises plaats.
Zodat je overal kunt oriënteren en nieuwe gebieden kunt ontdekken. Ik ga er eens over nadenken hoe dat tot stand te brengen.
Als eerste stap heb ik de kaarten gevraagd aan Andre die deze slimme constructie heeft bedacht. Hij heeft helaas de site van internet gehaald dus daar kun jun ze niet meer vanaf halen.
Een plek op Runtodream om mee te beginnen zou een start kunnen zijn.
Wordt vervolgd.
Als iemand een idee heeft dan hoor ik het graag.

The Harz – 32 uur adventure racen in het mooie Duitsland

Wanneer hadden we ook alweer besloten om samen 32 uur te gaan racen? We wisten het niet meer. Het leek een goed idee. Na 16 uur racen leek het niet zo’n goed idee meer maar toen was er geen weg terug meer.
Beiden wat aan het tobben met blessures en weinig getraind maar toch hadden we er zin in.
De briefing de avond ervoor was om 21.30 tot 22.30. Voor dat je er in ligt is het over 12en en weg zijn je paar uurtjes slaap die je in gedachten had. Iedereen is als een dolle de kaarten daarna aan het intekenen. Wij vonden het wel best. We deden de eerste twee etappes en de rest zagen we onderweg wel. Zo konden we in ieder geval nog 2.5 uur slapen.

Zaterdagmorgen om 4.00 uur,  het voormalig Oost-Duitse stadje Thale is nog in diepe rust. Een massastart, een oriëntatie loop van 6 km (als je goed loopt) met gelijk 300 hm. In het donker laten wij ons toch teveel meeslepen door al de teams en lopen we eindelijk het rondje anders dan we wilden. En zo kunnen we een cp niet goed vinden. Uiteindelijk komen we er met wat omlopen en na bijna 1.5 uur staan we weer bij onze fiets. Het eerste team is dan al zowat een uur aan het fietsen. Voordeel, het is lekker rustig. Al die hoofdlampen zijn verdwenen in de donkere nacht. Continue reading “The Harz – 32 uur adventure racen in het mooie Duitsland” »

Hard Van Brabant – een dagje buiten spelen met de kaart

Een kaart en kompas. Altijd leuk, maar nog steeds iets wat ik lastig vind. Dus hadden Mirjam en ik besloten om samen een adventure race te doen. Versterk je zwakke punten door het te doen, en zo geschiedde.
Er was een proloog de avond ervoor. die moesten wij al overslaan omdat we dat niet haalden door cursus. Dus wij waren bij voorbaat al gediskwalificeerd maar dat boeide ons niet.
Ons doel was simpelweg oefenen met oriënteren. 
De avond ervoor moest je zelf wat punten intekenen op de kaart adv coordinaten. Met een lekker biertje keken wij elkaar aan, hoe was dat ook alweer? Even gevraagd en zo hadden we punten ingetekend lurkend aan ons biertje.
Een hele korte nacht volgde want de start was om 5 uur en de klok ging een uur verder dus 4 uur eigenlijk.
Als laatste team gingen wij weg. Zelfverzekerd welke kant we op moesten. We waren tenslotte ook zo de camping op gekomen. Misschien was het handig als we even het kompas hadden gebruikt. Want we gingen precies de verkeerde kant op. Toen we aan de Nweg stonden kwamen we erachter dat er iets niet klopte.
Dus weer terug  en proberen in ieder geval de goede kant op te gaan. Na ongeveer 20 minuten reed Mirjam lek. Achterband wisselen. Het was serieus koud. Maar goed, weinig keus, Verkleumd wisselde we de band en weer verder.
In het donker oriënteren is helemaal een uitdaging en  als het dan ook nog mistig is schiet het niet echt op. Veel stoppen en kijken en terug en verder. Dat ongeveer. En ook kou lijden, man wat was het koud.
Maar in het donker vonden we dan toch een cp, halleluja!
Het werd langzaam licht, een prachtige koude morgen. Met een rode zon en mist. Om in te lijsten. Langzaam kwam er weer wat gevoel in onze voeten en handen.
We hadden het wisselpunt gevonden en mochten een bike – run doen. Ik fietsen en mirjam lopen, zodat mijn hielen wat ontlast worden. We wilden in ieder geval 1 punt halen, CP H8 is er in ieder geval een, zei iemand van de organisatie. Dus wij op pad. Punt gevonden, wat blijkt, had het RS8 moeten zijn. Misschien iets beter luisteren meiden.
Weer terug en andere kant op. Zo vonden we toch het goede punt. Bij de wisselplaats de fiets gedumpt en een looporientatie. Het eerste punt konden we goed vinden, die hadden we tenslotte al gevonden toen we hem niet moesten hebben.
Maar deze run oriëntatie ging best goed, we zaten ineens goed in de kaart en vonden een heel rijtje punten.
Onze conclusie was al ergens, dat we beter moesten kijken, rustig en geen aannames maar checken. Dat werkte. Continue reading “Hard Van Brabant – een dagje buiten spelen met de kaart” »

24 uur racen – van Willem van Oranje tot een commode op je kop

3768678205Vrijdagavond 19 uur stonden we onder aan Slot Dillenburg. Gedropt met de bus en 24 later zouden we dan weer op de camping aan moeten komen.
Slot Dillenburg, wie kent het niet. Hier is Willem Van Oranje geboren en Team Tecnica zag er voor deze gelegenheid ook oranje uit.
Het had fiks geregend maar in de avond trok het helemaal open. Wat een geluk.
De start was een city run, rond de 11 km. Denk je, ik ga de natuur in, ren je door de stad. 13427780_637443559751374_850980446474542801_n
Maar men had het wel leuk gemaakt. Zo waren er cp’s op de top van het slot, moesten we met een foto zelf cp’s vinden van een bepaald punt. En rende we het centrum uit, het bos in. Alles zou gaan om tijd management, een aantal cp’s pakken en steeds op tijd terug zijn bij een wisselpunt.
Auenland adventure race begrijpt hoe het zit. Er willen meer mensen op een kaart kijken dus hebben ze gezorgd dat iedereen de kaarten krijgt.
En dat is nu precies hoe ik kan leren om beter kaart te lezen.
Ann was de kaartlezer en Mirjam en ik keken mee. De route intekenen deden we samen.
Na de cityrun sprongen we op de mtb. Daar begon het klimmen. Het zou voelen of we de volgende 24 uur alleen maar aan het klimmen waren. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch voelde het zo.
De eerste klim was lang en stijl. Daar kreeg Mirjam gelijk de bevestiging dat ze echt nog niet hersteld was van haar monster race in Schotland. Boven gekomen was het besluit genomen. Mirjam zou afhaken, te veel en te zwaar nu al zou alles kapot maken ipv herstellen.
IMG_9730Even slikken alle drie maar het is niet anders en een goed besluit. Marleen was zo lief om Mirjam op te halen en Ann en ik gingen verder.
Fietsen, het werd donker maar we werden getrakteerd op een volle maan. Ann is nachtblind en dat maakt alles niet makkelijker. daarbij reden we ook regelmatig in wat mist. Niet makkelijk met oriënteren en niet met afdalen op je fiets. Maar we vonden onze punten ondanks dat het soms wat langer duren. Er vlak bij zijn maar het toch niet kunnen vinden. Weer terug, weer kijken, tot we uiteindelijk de punten die we wilde vinden toch vonden.
Rond middennacht kwamen we bij een meer, de fiets werd geruild voor de loopschoenen. Helaas een fiks stuk asfalt. Nu had ik wat last van mijn enkel, mn op asfalt.Op de trails verdwijnt het. Dus wandelde we meer dan dat we rende. 13428570_637443536418043_5953855144834930377_n
Langzaam werd de nacht weer dag, overal flarden mist en alles komt weer tot leven. De ogen die we in de nacht zien in onze lichtbundel, god mag weten welk dier het is, worden geruild voor daglicht. Mijn nieuwsgierigheid wordt altijd gewekt als ik ogen zie, Ann wil het niet weten.
We komen weer bij het meer. Het hoogtepunt voor Ann is bijna gekomen. De afgelopen twee uur zegt ze met enige regelmaat. ‘ ik heb echt geen goesting om te zwemmen’ , ‘ ik wil niet zwemmen’ en nog wat van die losse opmerkingen. Ik zeg niets of knik begrijpend. See_6k
We gaan de kayak in, het meer ligt er prachtig bij. Een lage wolk mist hangt over het meer bij het opkomen van de zon. We peddelen heen en weer met het kompas. Aan nep eenden zitten de cp’s vast. 1 cp kunnen we maar niet vinden, wel 3 x peddelen we de haven door. Zonder succes. cp 51 vinden we gewoon niet. Ondertussen word ik overmand door slaap. Ik val gewoon in slaap tijdens het kajakken. Ann roept mij wakker, want als ik echt omval, slaan we samen om.

Dan moet het gebeuren, we moeten het water in om 6 uur in de morgen. Terwijl ik al bijna naakt sta, staat Ann heel sip te staan en zegt ik wil echt niet. Maar er is geen keus, dus ook Ann gaat in ondergoed. Er is namelijk een verplicht punt die we moeten halen anders liggen we eruit.
IMG_9733Ik stap het water in, niet eens zo koud. Maar na even zwemmen begint het klappertanden. Ann zwemt achter mij. Zij denkt dat we alleen dat punt halen, ik denk als we toch kou hebben pakken we die andere twee ook. Dus ze kan niet anders dan achter mij aan zwemmen. We duwen onze zak met spullen vooruit, klappertanden en prikken onze punten.
Als we weer op de kant staan begint de ellende. Kou, kou, kou, we trekken alles uit, en alles aan wat we bij ons hebben. Warm worden we niet. We gaan naar de toilet op dat terrein. Daar had ik een warmte blower gezien. Ik probeer daar iets van warmte te vinden. Helaas, wat een armoede.
We zitten samen op een soort tafeltje met de kaarten om de route in te tekenen. Te klappertanden. Ik val weer steeds even weg, maar wordt bruut wakker geschud. De commode boven ons hoofd flikkert keihard naar beneden.
Ann heeft haar helm op, ik niet. Ik ben vanaf dat moment wel weer wakker.
We stappen op de mbt en met klimmen worden we langzaam weer warm.
Uiteindelijk kan ik weer wat uit trekken omdat ik op temperatuur ben. Ondertussen ben ik ook aan het kaart lezen en Ann stuurt bij als ik het even kwijt ben. Het duurt allemaal wat langer maar we komen er.
En zo scheuren we soms hard naar beneden en klimmen erg langzaam naar boven.
IMG_9735We komen weer bij het wisselpunt en moeten boogschieten. IMG_9739
Ann en ik en schieten. een slechte combi zover. En het klopt, we missen alles. Ondanks mijn protest dat ik niet kan schieten met een rechts boog moeten we straf lopen.
We gaan erna weer op pad voor een trekking, een mooi bos, ik wil wat doorsteekjes proberen met kaart lezen. Dat ging bijna goed, maar niet helemaal zullen we maar zeggen. Maar he, als je het niet probeert weet je het niet.
Na een uur of 4 lopen komen we bij de wisselpost en daar is Mirjam om ons te verwennen met cola. En! Er zijn broodjes worst van de organisatie, hoe lekker is dat!
Het begint te regenen en te waaien, en eigenlijk zijn we er wel klaar mee. Maar ja, we moeten nog op die camping zien te komen.
13432173_637443636418033_474159768782897292_nDus maken we een plan om wat cp’s te pakken en bikkelen nog even door. Na een uur of 4 fietsen komt dan toch de camping in zicht.
Na ongeveer 23 uur komen we over de finish. De gps was gestopt op 18 uur, 120 km en 4600 hoogtemeters. Toen was de batterij leeg.
Een mooie race, leuke afwisselende kaarten en laat iedere race hetzelfde doen als Auenland, iedereen van het team kaarten. Het maakt het racen leuker en leerzamer!
Alles was perfect georganiseerd!
En die Ann, die is onvermoeibaar. Die fietst het snot voor mijn ogen. Terwijl ik omval van de slaap geeft zij geen teken van slaap.  13445770_637443653084698_5419870423735879773_n
Als ik nog een uurtje slaap voor we eten na de race, is Ann nog steeds up and running.
Laten we het maar houden op als je ouder wordt heb je meer slaap nodig, of was het andersom?