Doel – Ons tweede TMPT kruis halen

In 2014 deden voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. In 2015 waren we beide op uitzending maar dit jaar ging het weer lukken en moest en zouden Ann en ik ons tweede TMPT kruis halen. image
Wij hebben een naam hoog te houden en we wisten dat het ons lang zou achtervolgen als we het niet zouden halen. Dus waren we er klaar voor met gepaste spanning. Onze zwakke onderdelen goed getraind begonnen we dinsdag om half 8 aan onze speedmars van 3km. In 16.20 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten.
Op de fiets moesten we 75 km afleggen en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.30 en 1 minuut over.
imageWe lopen een prachtige orientatie loop van 10 km over de heide en vinden 20 cp’s.
We komen bij de survivalbaan en waar ik twee jaar geleden veel stress van had, ging ik nu met gemak over en op de touwen – check 4.27 en 1.03 minuut over.
Met kayakken vinden we alle cp’s en na 7 uur en 24 minuten zijn we binnen en hebben dus ruim 2.5 uur over qua tijd. Geen strafloop en geen straftijd!


Vol goede moed beginnen we aan dag twee. 15 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
imageGranaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en gooi ik makkelijk in de 15 meter ring en Ann in de 10 meter ring. En zo maken we een vreugde dansje op de vroege ochtend. We gooien 19 punten en voldoen aan de 18 punten eis.
Ann tekent de cp’s in terwijl ik ontdek dat ik mijn rugzak ben vergeten bij granaat werpen in de euforie. We stappen op de fiets voor 50 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen beantwoorden ter plekke. Alles goed en we mogen aan de speedmars beginnen. 20 km en we hebben ruim de tijd.
Ondanks dat we onderweg 20 minuten straftijd krijgen omdat we het afstand schatten niet goed deden. Onze schatting – 110 meter. Afstand 78 meter. Dat is meer dan 20 procent ernaast dus straftijd.
We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken. We hadden besloten met inschrijven om met de dimaco te schieten ipv met de glock. Is veel makkelijker zegt iedereen. image
Nou – voor sommige misschien. Ik weet niet wat er mis ging maar ik schoot er gewoon geen 1 raak! Ik zeg nog tegen die instructeur, dat kan niet. Iets klopt hier niet. Hij keek mij nog eens aan en dacht, ze heeft gelijk, je kan niet alles mis schieten. Dus mocht ik nog een keer 10 keer afvuren. Wtf! Weer alles mis!
Hoe dan ook, de 8 rake schoten van Ann waren niet genoeg met al mijn missers en dus gingen we net als twee jaar geleden weer op voor 4 km strafloop.
Weer terug bij de schietbaan waren Eric en Lia net klaar en hadden geen straf dus konden we gezellig met 4 speedmarsen. En zo liepen we een lekker tempo over heide en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, was de kazerne in zicht en mochten we afsluiten met weer een 3 km speedmars. Die raffelde we nog af in 17.20 minuut en met nog 1.50 uur over meldden we ons af.
TMPT gehaald! Ons tweede tmpt is binnen. Twee hele toffe dagen waarin we sterker zijn geworden in alle onderdelen. Ok, mijn schieten moet nog wat beter maar ik ga denk ik toch maar weer gewoon met de glock schieten. Alhoewel we voor 2017 dimaco les op het programma hebben staan. Misschien wordt het nog wat.
image
Vooralsnog zijn de Kolonel en de Luitenant uitermate tevreden. En ik als Spoco (sportcoordinator) van het Idr meer dan tevreden omdat al onze 5 teams het gehaald hebben!
Op naar het derde kruisje – mei 2017!
 

Hard van Brabant – 2 x 8 uur adventure racen met team Scarabee/Inov-8

imageAls je samen de TMPT gaat doen is het best een goed idee om een adventure race te gaan doen als training. Zo kwam het dat Ann haar eerste adventure race ooit ging doen met mij aan haar Zijde. image
Aan de spullen kon het in ieder geval niet liggen, want als team Scarabee/ Inov-8 zagen we er tiptop uit. Geheel gestoken in de mooie lijn van Inov-8.
Zaterdag om 9 uur was de proloog. Met veel teams aan de start wordt het veld
uit elkaar getrokken door een proloog. Je kreeg wat houtjes, een vuurdingetje en een tampon. Vuur maken, naar volgende punt rennen waar een lontje ligt. Lont aansteken en aan zien te houden. Naar volgende punt met lontje en een rotje laten ontploffen.
Zo kwamen wij erachter dat we goed zijn in vuur maken.
We hadden als eerste team ons rotje laten knallen en sprongen op de fiets.
De eerste mtb route was een feit. En zo fietsten we, renden we, stepten we van cp naar cp. Ann deed de orientatie, ik knipte de punten. Met steeds overleg welke punten wel te pakken en niet te pakken. imageimageOnderweg kwamen we special tasks tegen voor extra punten. Een vuur maken en zo een touw door branden, in een boom klimmen, schieten, een hindernisbaan, leuke afwisselende special tasks.
Zo vlogen de uren voorbij en renden of fietsten we door bossen en over heide. Na de laatste orientatie loop besloten we in 1 streep naar de finish te fietsen want de tijd ging dringen. We moesten om 17 uur binnen zijn, iedere minuut later is 2  strafpunten.
En daar ging het mis. We namen een afslag te ver en reden rechtdoor zoals we dachten dat moest als we goed reden. Maar nu kwamen we uit bij een prikkelddraad en een weiland. Dat was het moment waar we ons realiseerden dat we fout zaten. Maar waar waren we?
Na wat gepuzzel wisten we waar we waren en was het nog een eind naar de finish. image
Shit, 26 minuten te laat binnen uiteindelijk, daar gingen onze zuur verdiende punten.

imageDag 2 – om 5 uur wederom een proloog. Zeg maar gerust midden in de nacht na een onrustig paar uurtjes slaap in de tent.
Nu moest er een sterretje aan ipv een rotje. En weg waren we weer met de fiets.
Een nieuwe uitdaging, orienteren in het donker. Ann met haar nachtblindheid deed dat toch heel verdienstelijk. Al zingend’  is er leven op pluto, kun je dansen op de maan, Ik heb getwijfeld over belgieeeeee,‘ reden we Belgie in en kwamen we aan bij de kayakken. image

In het donker gleden we over het water. Prikte de cp’s en zagen het licht worden met het gefluit van de vogels.
Daar waren onze fietsen weer en zo reden we de dag in. Via een run-bike over de heide hadden we veel bekijks. Veel wandelaars vnden het toch heel vreemd. Een rent, de ander fiets, zet de fiets neer, rent weg en de andere loper pakt de Fiets. Dat ziet er raar uit.
We hakten een boomstam door onderweg, kwamen bij een outdoorterrein wat een grote speeltuin imagewas.image Via een klimmuur naar boven en daar hingen hindernissen waar je overheen moest. Ik vond het ineens erg hoog en wiebelig allemaal. Ann achter mij was ook niet erg enthousiast.
Maar goed, alles voor de punten en je ging eraf via een tokkel, wat erg leuk is!
We gooide met een bijl en moesten in een houten huis, donker, kruipend je weg zoekend naar de uitgang. Je zou er bijna claustrofobisch van worden. image
Voor we het wisten was het al bijna middag en moesten we weer richting finish want het zou ons niet weer gebeuren dat we te laat zouden komen en we weer punten in zouden leveren. Maar eerst nog een orientatieloopje. Een van de punten lag in het water en Ann had mij overtuigd dat ik die maar moest halen. Ik offerde mij op. Maar we imagehadden alle twee een bandje gekregen die vast om onze pols zat. Het nummer van die watercp zat nu toevallig aan haar pols. Geen keus, ze moest het water in tot mijn grote vreugde en tot Ann haar verdriet.
Daarna met de mtb nog even twee cp’s geprikt en zo kwamen we 20 minuten voor tijd aan bij de finish.
Ann had erg goed georienteerd en eigenlijk geen fout gemaakt. Stoer!
We hebben nog wel wat dingetjes te leren maar het belangrijkste was dat we als team plezier hadden en bij elkaar passen qua tempo enzo. En dat past perfect.
We zijn een goed team samen! Goed overleg, geen gezeur, en we vinden het beide erg leuk!
Team Scarabee/inov-8 is geboren.
imageHard van brabant is een geweldige adventure race, pas de derde editie maar wat hebben ze het goed voor elkaar. Toffe routes, alles tot in de puntjes geregeld, gave special tasks, echt niets dan lof.
Daar mag je als organisatie supertrots op zijn!
Wij hebben een prachtig weekend gehad met 16.5 uur sport. Mijn benen zitten onder de schrammen, mijn neus is geschaafd maar mijn sporthart is superblij.
We werden het zevende dames/mix team. Ook aardig voor een eerste race zo samen.
Die TMPT komt wel goed denk ik zo!

The beast of ballyhoura – het verslag van 72 uur zwerven in Ierland

72 uur, 72 uur cp’s vinden-  lopen, kayakken, mountainbiken, orienteren, coastenering, zwemmen en abseilen. Dat is The beast of Ballyhoura.
Lokatie – Ierland.
De dag ervoor kregen we het roadbook en al snel werd duidelijk dat het een tactische wedstrijd ging worden. Cp’s van 20 tot 1000 punten waarbij je al zeker wist dat je niet alles kunt halen. Onderdelen imagewaar je alleen punten kreeg als je alle cp’s vind, all or nothing. Uiteindelijk kon zelfs de winnaar niet alles halen. Dus hadden wij van tevoren al een plan gemaakt. Welke punten cq onderdelen gingen we pakken en welke niet.
Het begin was zoiezo geen keuze want dat waren verplichte punten.
We werden weg geschoten vanuit een mooie locatie – Het begon met een trailrun van 20 km. Heel simpel, gewoon de bordjes volgen. Een goede manier om het veld uit elkaar te trekken. En dat gebeurde ook. Al snel liepen we met z’n vieren en zagen we af en toe een team. Het parcours was heuvelachtig, niet technisch en bracht ons uiteindelijk via het bos, door tuinen, over een treinrails bij de rivier. image
Daar lagen de kayaks klaar, 40 km kayakken met onderweg een orientatieloop in een stadje. Voordat we in het water waren moesten we wel door de bagger tot boven de knieen. Tegen de stroom op over de rivier gingen we op pad aan het onderdeel wat voor ons alle 4 niet het favoriete onderdeel is. Uiteindelijk bleek dat de combinatie met Tom en mij de beste was. En in de andere kayak Sven en Dirk. Maar die hadden wat minder geluk want de kayak bleek lek imagete zijn. Op de rivier ging dat nog wel maar naarmate de wind harder werd en we dichter bij de zee kwamen werd dat probleem steeds groter. De kayak pakte water en onder in de boot ging dat water van links naar rechts waardoor ze steeds moesten bijsturen. Verloren krachten en minder snelheid was het resultaat.
Na een km of 18 kwamen we bij het stadje Waterfont voor een orientatieloop. Kayaks moesten de steiger opgedragen worden en die kayak was niet te tillen zoveel water had het gemaakt.
Maar goed, tijd voor een loopje. Tom kreeg de kaart en met een blik op de kaart begonnen we te rennen en foutloos vonden we de ene na de andere cp. Het leverde verbaasde blikken van de lokals op want die zagen plots groepjes rennen door oa de winkelstraat. image
We waren rap weer terug met 3000 punten en gleden de rivier weer op. Daar begon de ellende. De wind stak op, de golven werden hoger en de kayak liep steeds sneller vol.
Ondertussen was het ook gewoon koud en begon ik te klappertanden in de kayak. Ik kon gewoon niet meer warm worden. Tom en ik lagen een stuk voor en we besloten om naar een strandje te peddelen om goretex aan te doen en iets te eten. Sven en Dirk waren ondertussen al een keer omgeslagen dus die waren ook erg koud. Het waaide hard en we vonden een plek waar we uit de wind stonden. Met z’n 4 en stonden we enorm te klappertanden en ondertussen kleding aan te trekken. Het was eigenlijk heelimage grappig om te zien zodat ik er een soort de slappe lach van kreeg. Bibberend, klappertandend en etend tegelijk. Maar het hielp wel. We klommen weer in de kayak en gingen verder. Hoge golven pal op ons en harde wind, je leek niet vooruit te komen. De kayak van de jongens werd een soort onbestuurbaar. Ze sloegen uiteindelijk 4 keer om. Het kosttte allemaal erg veel tijd en vooral energie. Toen we bij het strand kwamen waar een cp moest zijn bleek dat de bad weather course was ingegaan. Maar drie teams hadden de hele kayak sessie gedaan. Thank god! Ipv nog 10 km verder konden we oversteken 3 km en daar aan de kant gaan en de rest lopen.
Aan de overkant waren we kapot en koud. Er zat toevallig een tentje en dus snel 4 hete choco bestellen. Als verzopen katten kwamen we binnen en daar zat een klas kinderen. De juf vroeg wat wij deden en na uitleg ging heel de klas klappen, erg grappig.
Toen ik met Dirk daar stond te wachten kwamen er borden terug van het restaurant. Met hele slides pizza! Een blik van Dirk en mij was genoeg. Wij vraten die slides van de borden. De jongen die de borden af moest wassen keek ons aan met een ongelooflijk verbaasd gezicht. Het kon niet waar zijn wat hij zag….aten er nu mensen van borden waar resten op lagen?? Ondertussen hadden die kinderen het ook gezien en die waren allemaal aan het lachen, Hilarisch. Maar die slides waren heerlijk!
Zo gingen we op pad voor een km of 10 lopen, met een beker warme choco, snel opwarmen en blij dat we uit die kayaks waren.
Coastenering en mountainbiken
Aangekomen bij een strandplaatsje lagen onze kayakzakken daar. Wetsuite aan en een km rennen om vervolgens over de rotsen te klimmen en via wat zwemmen en klauteren een heel leuk stukje te doen. Onderweg een aantal cp’s aftikken natuurlijk.

image
Tot we boven op een rots stonden en er iemand van de organisatie stond en riep “jump”, ik keek en dacht ok. Ik keek nog eens en dacht, shit, dat is best hoog. Aan de zijkant was er ondertussen iemand naar beneden aan het klauteren, die durfde niet.
Dirk sprong en ik keek en dacht nog eens ‘shit’. Degene van de organisatie riep, 1 -2-3 en ik sprong met een grote gil. Niet springen scheelde 250 punten, genoeg reden om toch te springen. We moesten nog een stuk zwemmen en ondertussen nam Tom nog een racer een stuk mee zwemmend. Hij had kramp en kon niet meer zwemmen. Daar kregen we dan weer geen bonus punten voor.
Een tof stukje coastenering. Wetsuite uit en omkleden voor een mtb tocht. Het was ondertussen donker geworden. Ieder gevoel voor tijd is al snel verdwenen. Het is donker of licht. Bijzonder was dat het die nacht Blue Moon was.  Dat heeft niets met de kleur blauw te maken, maar met het feit dat het de tweede volle maan in een maand tijd is. Een erg imagezeldzaam natuurverschijnsel. Het zorgde ervoor dat je erg mooi de contouren van de grillige kustlijn kon zien.
Zo fietste we de nacht in. Onderweg nog een gebroken ketting van Tom die gefixed moest worden. Maar al met al fietsen we sterk. De klimmen haakte ik aan bij of Dirk of Tom. Dan gaat het tempo net iets omhoog. Eigenlijk zou ik iets minder hard moeten fietsen om mijzelf te sparen maar dat vind ik nog erg lastig.
Ergens die nacht ben ik nog gevallen samen met Tom. Onze sturen bleven in elkaar haken en bam. Ik viel, tom over mij heen en ik bezeerde mijn rechter knie en linker bovenbeen. Die nacht leek het wel mee te vallen maar later bleek vooral mijn bovenbeen een probleempje te worden.
Eigenlijk was er onderweg nog een coastenering maar die had de organisatie geschrapt omdat het kayakken voor iedereen veel langer had geduurd dan men had verwacht. Jammer want die hadden wij willen doen.image
Na een km of 60 kwamen we aan bij het viaduct van Kilmackthomas. Daar had men een mooie abseil gemaakt. Via een park naar de brug lopen en van de brug naar beneden abseilen. Eerst image2 meter nog steun van de ronding van de brug, daarna hing je los. Een prachtig gezicht want de brug was mooi verlicht. Als een teamlid het niet doet 250 punten minder. Dus die hadden we snel verdiend.
Hierna volgde de het tweede deel van de mtb tocht. De bergen in bij Nire Valley. Gelijk een loeizwaar stuk want er was een hike sectie met je mtb waar een pad niet echt een pad was. Via weilanden en hekken begonnen we aan een klim met de fiets in de hand.
Ik herinner me iets van ‘ik verkoop mijn mtb, ga nooit meer op de fiets ‘, Kortom, vooral Sven en ik hebben het vervloekt. Alhoewel we dan ook wel weer gelachen hebben omdat het eingelijk absurd was om dit te doen met de fiets in je handen. Gelukkig kwam de onuitputbare Tom mij steeds helpen .
Hij liep tempo naar boven, zette zijn fiets neer, rende naar beneden, nam mijn fiets mee en ik nam dan weer zijn fiets mee die ik onderweg tegen kwam. En zo kwamen we uiteindelijk boven. De afdaling was niet heel veel beter, veel lopen, stukje fietsen en er weer af. Na een km of 100 totaal kwamen we bij de TA aan. Het was alweer licht. Daar besloten we om eerst een droogmaaltijd te eten die in onze gearbag zat en dan een uur te slapen. Ik kon maar lastig in slaap komen, ik sliep uiteindelijk een half uurtje.
Trekking en mtb
De volgende ettape was een trekking, we hadden al verhalen gehoord hoe zwaar die was. Veel teams lieten heel veel cp’s liggen. Ons doel was om er toch een stuk of 10 te pakken. Een trekking van rond de 50 km. Hoe zwaar kan het zijn, heel zwaar. Het terrein was gewoon imageterrein, geen paden, gewoon fellrunning gebied. Dwars overal doorheen, varens tot boven mijn middel, grote rotsen, graspollen, prikkelbosjes, verzin het maar. Alles was er behalve een pad. Wel een ongelooflijk prachtig gebied, ruig, hoge steile klimmen en dalingen, overal verstopte meren, Ierland zoals je Ierland in je hoofd hebt. Alleen had ik dan wat paden in mijn hoofd die er niet waren.
Tom navimageigeerde weer perfect, dat is een kunst op zich in een terrein als dat en uiteindelijk ook in het donker. We liepen, vielen, stapte in diepe gaten, verstuikte 10 x enkels, braken een stok, en vonden cp na cp. Maar ondertussen begon de slaap de overhand te krijgen en ik kreeg de eerste mega dip. Af en toe riepen de jongens me wakker en ergens kwam ik er weer overheen. Wel heb ik wat afgevloekt in die periode, ik viel of verstapte mij keer na keer. Ik wilde gewoon een pad!! Niet uren na uren Onbegaanbaar terrein. Uiteindelijk kwam het einde in zicht en toen kreeg Dirk een megadip. Die heeft ongeveer 6 km serieus geslaapwandeld. Tom had zijn rugzak vast en Dirk liep slapend verder. Het zorgde voor een lachsalvo van ons, zo grappig gezicht. De laatste 10 Km van de trekking kwam ook Sven in de problemen, erg last van kuit en achillespees. Volledig uitgewoond kwamen we aan bij de TA, alleen Tom was nog in goede doen, maar Sven, Dirk en ik waren kapot.
We zijn daar gaan liggen en hebben bijna twee uur geslapen. Dat was een goed idee, erna eten en alles voelde weer een stuk beter. Sven zijn kuit heb ik getaped, compressiekousen erover en een pijnstiller zorgde ervoor dat dat ook een stuk beter ging.
We stapte weer op de fiets voor weer een km of 80 fietsen. Nu zowat alles of road, ierland is niet echt een mtb land qua paden maar we werden er steeds beter in. Ook in fietsen over hekjes tillen. Ik had al wat last van mijn bovenbeen door de val maar kon nog fietsen. Er zat een fikse verdikking, met kracht zetten voelde ik het behoorlijk. image
Het weer was prima. Half bewolkt en droog en zo namen we het Ierse landschap in ons op. Ergens kwamen we voorbij een camping met een soort patatzaak. Ha, dat kwam goed uit. We parkeerde onze fietsen, bestelden patat, sanwiches, Koffie, cola en magnums. Helemaal volgevreten vertrokken we weer. Opgeladen zowel qua koolhydraten als mentaal. Ondertussen werd op facebook gespeculeerd wat we daar toch deden want onze tracker bleef daar hangen. Google earth liet ook geen oplossing zien, wij wisten wel beter.
Ondertussen hadden we af en toe ook ongelooflijk de slappe lach. Om gewoon stomme dingen of over echt bizarre conversaties omdat je soms maar wat lult. Omdat je niet meer weet wat de vraag was, omdat je het antwoord niet meer weet, omdat de vraagsteller de vraag niet meer weet en die conversaties leveren hilarische lachsalvos op, tot tranen toe.
Na een lange  mtb tocht kwamen we bij de volgende TA en waren we weer snel weg voor weer een trekking. En zie daar, paden en ook stukken waar geen paden waren maar waar we wel goed konden lopen omdat het redelijk laag gras was. We kozen voor een slimme route wat ons in ieder geval twee cp’s op leverde. Het plan was heel de trekking doen maar dat gingen we tijdsgewijs niet halen volgens onze berekeningen. Dat was een goede zet, want teams die het imagewel deden en bij ons in de buurt waren kwamen veels te laat. We klommen de berg op. Daalde af en staken dwars over en prikte de cp’s mee.
Een paar uur later net voor het donker waren we weer bij de TA. Ik klom op mijn fiets en kreeg plots mijn benen niet meer rondgedraaid, mijn bovenbeen was zo opgezwollen en stond zo strak dat ik niet meer 90 graden kon buigen. Van fiets af en voorzichtig doorbuigen. Weer op de fiets en al snel werd duidelijk dat het echt pijn deed. Als ik kracht zette. Gewoon fietsen ging wel maar als ik ging klimmen deed kracht zetten zo’n pijn dat het voelde alsof er iets ging afscheuren.
Dat was niet heel handig, we moesten ongeveer 40 km fietsen richting de Ballyhoura Mountains. Dus haakte ik aan Tom vast en kon ik alleen maar rond peddelen zonder heel veel kracht te zetten. Zo werd ik alsnog gedwongen om rustig mee te fietsen. image
Waar tom die kracht vandaan haalt is ongelooflijk maar hij fiets naar boven of ik er gewoon niet aan hang. Het was gaan regenen en het stopte niet meer de komende 12 uur. Zeiknat fietste we verder en kwamen we uiteindelijk uit bij de laatste grote TA. Die was buiten en dus is het zaak om zo snel mogelijk je zaakjes te regelen voordat je echt onderkoelt raakt. We vonden daar een hutje waar ze een warmteblower op de wc hadden. Dirk en ik hebben daar even omdergestaan, wat een genot.
Mtb en nog meer lopen
Daar was het rekenen, we hadden nog zoveel uur en moesten nog 12 km lopen. De resttijd konden we gebruiken om nog mtb lusjes te maken en een orientatie loop. Fietsen ging eigenlijk niet, maar ja, er lag nog in ieder geval een lus voor 100 punten. Een lus van 7 km. Ik besloot om het te proberen, dan liep ik wel stukjes. En dat gebeurde ook, ik moest steeds stukjes van de fiets af omdat het teveel pijn deed om te klimmen. Gelukkig gingen we ook genoeg down hill en het rondje was echt spectaculair. Het was een mtb park met verschillende routes, echt heel tof en vooral uitdagend in het pikdonker.
Hoe dan ook, we overleefde het rondje en hadden nog tijd voor de oriëntatieloop. image
We demonteerde de fietsen en maakten ons klaar voor een lastige orientatie in het bos waar we soms even moesten zoeken naar de cp’s . Maar ook hier was het alles of geen punten. We vonden ze allemaal en zeiknat en onder de bagger kwamen we weer terug bij de TA. Op voor de laatste 12 km naar de finish, precies volgens planning. Het lopen ging bij ons allemaal niet erg soepel meer, de slaap sloeg weer toe en alle 4 waren we bij vlagen even aan het slaapwandelen. Ja zefs Tom, hij hoefde niet meer op de kaart te kijken en kreeg daardoor ook slaap.
Een half uur voor de deadline kwamen we aan in het dorp waar de finish was. Nog steeds in de regen en met maar een paar mensen aanwezig was het een sobere finish. Maar dat nam niet weg dat wij met een grote smile over de finish gingen en met een heel goed gevoel kozen we een biertje en proostte we op een hele goede race!
Goede keuzes gemaakt, goede teamspirit, goede samenwerking, goede geraced en mooi resultaat. We werden in een heel sterk veld het 27 ste team van de 50 teams. Achteraf gaf de organisatie toe dat ze ons extra uren hadden moeten geven voor de lekke Kayak. Dat hadden ze bij andere teams wel gedaan na een fout of iets. Dan hadden we een groot deel van de tweede trekking kunnen doen en waren we waarschijnlijk wat plaatsen opgeschoven. Maar goed, het is wat het is.
image
Het was een mooie race met een mooi team. Zeker voor herhaling vatbaar. The beast of ballyhoura gaat de boekenen in als een prachtige en sterke teamprestatie. Tof om in het mooie Ierland te racen.
Mijn adventure race pensioen stel ik denk ik nog maar even uit. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het blijft toch een ongelooflijke mooie en zware sport! image
Sven, dirk en tom, het was mij een waar genoegen! We waren het team die het meest lachte, een mooier compliment kunnen we toch niet krijgen. Het was alsof ik al vaak met jullie op pad ben geweest, niets is minder waar. Op naar de volgende mooie race mannen!

Rehabilitatie in de maatschappij na een 72 uurs race

Een van de racers van het EK heeft een leuk stukje geschreven hoe je je weer moet gedragen na 72 uur racen, erg grappig. Thanks to Eddy Winthorpe!

Notes to assist rehabilitation of multi-day adventure racers.


11822732_10153634882651454_5971398404029218578_nNow that you’ve survived 72 hours of racing in the wilderness, you may find these tips handy, as you attempt to reintegrate to polite society and the world of work.

• Assume that you are not expected to arrive when you do: no-one is following your progress on the internet and a marshal did not radio ahead to warn the receptionist. Remember to introduce yourself by your own name …and not just your team number. Sometimes it will be necessary to start a dialogue with a trivial preamble, or other cordiality, before getting down to business. Do not announce your arrival at meetings by shouting “where do I dib?!”

• Food is often supplied in a container other than a zip-lock bag. It is possible to consume food using shaped metal items called cutlery. It is not necessary to eat each and every hour of the day, but instead at fewer, more substantial “meals”. In many countries it is customary to have exactly three meals each day. You may have several items of food at once, even using a sequential timed arrival system, of “courses”.

• Not all vendors will accept your team number in order to offer credit. Not everyone with information you need will be wearing “race official” branded clothing.

• You do not need to announce to your colleagues that you’re having a drink, nor expect them to do the same. It is possible to drink from cups, mugs and glasses: not just bottles and bladders.

• It may not be acceptable to shout “have you got any lube?” to your colleagues.

• When someone goes to the toilet, it’s not necessary for you to try to go at the same time. You should not announce the shade of your urine. It is not acceptable to turn your back to the group and relieve your bladder at any time you chose, including brief pauses in conversation. This is especially important in meeting rooms!

• Forgetting to take your mobile phone to work, will be inconvenient, but will not result in a penalty.

• No matter how tired you feel, you may not rest your head on your desk and close your eyes. If you think your colleague’s concentration is waning and that they may feel sleepy, you may not punch them to wake them up. Having a 20 minute power-nap is not allowed in the office. You should go to sleep in a bed. Although they may initially look inviting, doorways, bus stops, wheely bin and grass verges are not acceptable to sleep in, unless racing, or on a stag weekend.

• If you sniff your armpits and announce that you stink …your colleagues will expect you to take immediate remedial action. Work attire may be chosen on criteria other than weight and breathability. You can select your own clothing without referring to your team. When not riding, paddling or climbing, you are expected to carry your helmet by hand …not simply wear it all day long because “it’s the easiest way of carrying it”

• If there’s a helicopter overhead, it’s probably the Police …not a film crew. If there’s a photographer pointing a camera at you …it means there’s someone famous behind you. There is no need to walk/run/ride/paddle faster and behave more “heroically” while in shot.

• Often, you will not have a map. It’s OK not to know the exact time for sunrise and sunset, high and low tide, nor the mountain weather forecast. Similarly, it is not necessary to know your altitude: simply knowing what floor you’re on will suffice.

• Caution: if your work attire reveals your bruises, your colleagues may assume you’ve been in a fight. If your feet are too swollen to wear shoes, explain that you dropped a heavy box on them: it’s easier to comprehend than the reality. Likewise, if your hands are swollen, best to say you’ve reacted to a bee-sting. Similarly, paddler’s wrist is easier explained as RSI from too much computer work.

Finally, do not expect any of the people you interact with at work, to truly understand the experience you’ve just had. They have ten toenails each and rely on eight hours of sleep each night. As you explain your epic journey to them, they may smile and nod politely at your anecdotes, but the reality is: you’re merely further cementing their already firmly-held opinion that you’re a freak and somewhat unhinged.

EK Adventure racen – the beast of ballyhoura is bijna los

imageOndertussen is team FAR gearriveerd in Ierland en worden we opgeslokt door de georganiseerde chaos die adventure racen heet. image
De race start donderdag morgen vroeg maar eigenlijk start het thuis al. Al de voorbereidingen van alle spullen die je mee moet nemen, etenspaketten, fiets op orde en ga zo maar verder. Gisteren zijn we gearriveerd in Dublin en de organisatie heeft ons ondergebracht op de universiteit van Limerick. Echt ideaal, want we hebben een studentenhuis voor 4 personen. Dus nog even ruimte en goed slapen.image
Gisteren hebben we onze fietsen alvast weer in elkaar gezet, vandaag een half uurtje gefietst en alles werkt, gelukkig. Verder is het alles klaar zetten en uitzoeken. Wat gaat er in de kayakzak, wat in de fietsbox en gearbag. Een klimtest, racenummers ophalen, fotoshoot, en natuurlijk de briefing met de kaarten.
Het ziet er spectuculair uit, veel km’s en veel afwisseling. Het gaat een tactische race worden. Want het gaat niet lukken om alles te doen voor misschien wel alle teams. Dus moet je keuzes maken. Tactische keuzes.
imageCp’s (checkpoints) met 1000 punten en cp’s met 40 punten. Voor het een moet je uiteraard veel meer doen dan voor het ander. Je moet wel iedere leg doen, alleen zijn er wat mogelijkheden om cp’s te skippen als je in tijdnood komt. Kom je na 72 uur binnen lever je weer tijd in dus dat zijn tactische keuze.
Het betekent dat je druk bent tot vanavond met alles doen en morgenochtend om half 6 vertrekken we met de bus naar een plek. Daar worden we om 8 uur weggeschoten.
De teamspirit is goed. We zijn echt een team geworden, uiteraard gaan we dat echt zien tijdens de race. Maar ik denk dathet goed komt.
Kortom, we zijn er klaar voor. image
De race is live te volgen via de website van de race. De link vindt je hier. Wij hebben een tracker die de organisatie on line laat zien.
Ook kun je via die site berichtjes achterlaten om ons aan te moedigen.
Wij hebben er veel zin in, veel van de lezers volgen ons via deze site of op facebook. Wij vinden dat ontzettend tof, het geeft ons net wat meer energie!

Op naar de grote doelen van 2015!

Na bijna 3.5 week alpengeweld qua trainen en ander werk is het weer terug naar het normale leven. 11140346_10153414174101520_6902349445198038671_nGewoon weer werken op de intensive care ipv bedienen in het hotel en weer rennen in Rotterdam ipv in het prachtige massif du chablais. De twee ultras die ik gelopen heb stonden in het teken van het eerste doel van 2015, het EK Adventure racen. Net zoals al de km’s rennen en fietsen in de bergen.Deze week heb ik bijna niets gedaan. Een uurtje op de fiets en een uurtje gerend. Ik ben goed hersteld, sterker nog, ik heb van de Icetrail helemaal geen spierpijn gehad. Wat beurse voeten en wat nagels kwijt was het enige.Maar ik merk wel dat ik meer slaap. Ik moet bijtanken. Daarom heb ik een week rust genomen.

imageDe weken in de alpen heb ik veel getraind maar ook hard gewerkt. Dus heb ik een paar nachten gemaakt van 10+ uur en val ik af en toe in slaap op de bank. Een teken dat ik even moet bijtanken. Niets mis mee. Komende week nog wat trainen, korte loopjes en een paar fietstochtjes maken en dan moet het goed komen op het EK.
Ik denk dat ik er klaar voor ben, ik ben fit. Geen blessures en heb er vooral enorm veel zin in.
Het EK is in mijn systeem neergedaald. Ik ben er mee bezig, ben al mijn spullen al aan het verzamelen en aan het inlezen. Dat is goed, voelt goed.
We gaan racen in Ierland, in de counties Cork, Limerick en Tipperary. Een land/gebied waar ik altijd al imageheel graag een race hebben willen doen.
72 uur om ongeveer 450 km af te leggen, tenminste als je geen navigatie fouten maakt. Maar met Tom als navigator moet dat lukken.
De onderdelen zijn de volgende –
Mountain biking – Trekking – Kayaking – Swimming – Rope work – Oriëntering – special task.
De race zal live te volgen zijn op de site van The Beast of Ballyhoura. De facebook site van team FAR zal ook live verslag doen via de thuisblijvers.
Het tenue is (bijna) klaar zodat we er strak uitzien zoals je kunt zien op de foto. De kleding is 100% recyclebaar en komt van duurzaamsport. Een mooi iniatief om zo kleding te maken.
Hieronder nog een promofilmpje!
Op naar de Beast of Ballyhoura!
Nb – het tweede doel van 2015 komt daarna – de Echabelle trail (144 km en 11000 hm). Maar daar hou ik me nu nog niet echt mee bezig. Eerst het EK, daarna project 2.

The Beast of Ballyhoura 2015 from moxyfilms on Vimeo.

The beast of Ballyhoura – EK adventure racing 2015

imageSoms komen er dingen op je pad die to hard to resist zijn. Terwijl ik wat aan het kijken ben welke mooie races ik zou willen doen in 2015 krijg ik een mailtje van het Belgische team FAR. We hadden al eerder contact gehad maar aangezien ik nog actief was met team BART had ik geen zin om in 2 teams mee te draaien. Op dit moment zijn we niet actief met Bart en zo was de vraag van team FAR wel plots heel verleidelijk. Of ik met hun mee wilde doen op het EK Adventure Racen 2015. Een race van 72 uur non-stop en in Ierland. Nu heb ik altijd al eens in Ierland een AR willen doen. 72 uur vind ik ook een mooie afstand/tijd.
Wederom een Belgisch team. Klinkt allemaal heel goed. Ik moest er even over nadenken. Vooral ook qua planning met alles wat ik wil en werk. image
Maar afgelopen week heb ik volmondig ja gezegd. Een prachtige kans om nog eens een geweldige AR te doen. Want mijn hart gaat nog altijd sneller kloppen van adventure racen.
Bovendien vind ik het ook leuk om divers te trainen. Spring ik weer wat vaker op de fiets en kan ik weer eens kajakken. Ik heb er nu al zin in.
Het voelt wel een beetje als vreemd gaan maar ik blijf wel trouw aan de Belgen, dat dan weer wel. Verder past dit heel goed in de anderen plannen die ik heb voor 2015.
Zoals ik al zei, sommige dingen zijn to hard to resist.

Are you ready to meet the Beast?
Dates for the 2015 European finals (72hrs) have been provisionaly set as July 30th – August 2nd.
The Beast of Ballyhoura Adventure Race, is a uniquely Irish non-stop adventure race across the ancient magical surroundings of counties Cork, Limerick, Tipperary. Mixed teams of four compete unsupported, attempting to navigate the best route to win. Prepare to meet your demons during this event designed to push each team to their limits. Are you tough enough?