Pyrénéen Tour trail – een etappe trail van formaat

Vorig jaar was ik een week rennen tijdens de PSR in de Spaanse Pyreneeën , dit jaar werd het een drie daagse etappe trail in de Franse Pyreneeën, de Pyrénéen tour trail.
Het berggebied werd gedurende drie dagen omgetoverd in een trailparadijs. 6 wedstrijden in een paar dagen, dat is nogal een onderneming. De driedaagse kruist ongeveer alle wedstrijden.
Het ophalen van de startnummers was perfect georganiseerd, na 10 minuten stonden we buiten met alles inclusief een goodiebag met een lokaal biertje, worst en cake. Dat zijn de betere goodiebags.

Etappe 1 – Viele Aure – Pic Du Midi ( 40 km en 2900 hm)
De eerste etappe was gelijk met de start van de Ultratour (220 km). In het donker om 7 uur was er sfeervolle start in het kleine dorpje Vielle Aure. Dat kunnen die Fransen toch altijd goed! Het is nog donker en langzaam zien we de zon op komen.


Het eerste deel was goed te rennen, maar niet zo heel handig om de wedstrijden gelijk te starten. 450 en 350 deelnemers is 800 mensen over -op een gegeven moment- smalle paadjes en levert files op. Als er 10 minuten tussen zit zou het grootste probleem ws opgelost zijn.
Maar goed, iedereen is in goede mood, dus zonder problemen wachten we hier en daar wat langer. Het eerste deel schiet ook best lekker op. Als we bij de eerste post zijn, zitten we al op 2o km. We nemen wat tijd voor eten en drinken, of beter Nico neemt tijd. Op een gegeven moment jaag ik hem wat op want we zijn er lang genoeg geweest. We kunnen daar nog wel even Arend succes wensen die zijn 220 km race is begonnen.
Dan begint het echte werk. We rennen door mooie bloemrijke Pyreneeënweiden waar heel de morgen de koeienbellen te horen zijn. In de verte zien we de top van Pic du Midi. Dat is onze eindbestemming.

Er volgt een enorme klim, een mooie klim. Met steeds zicht op de Midi. Steeds vraag ik mij af hoe het pad toch naar boven loopt. Iedere nieuwe bocht en vergezicht geeft nog steeds geen beeld waar het pad nu gaat. Maar, langzaam komen we hoger en hoger.
Ergens krijgt Nico serieuze hongerklop. We stoppen even en gaan in het gras zitten om wat te eten. Als hij bijgetrokken is gaan we verder. Na een tijd klimmen zijn we bij de laatste verzorgingspost, Col de Sencours op 2378 meter.
Boven ons ligt de top van de Midi op 2876, nog 500 meter klimmen.
Ik besluit in de klim na 10 minuten om alleen verder te gaan. Ik moet telkens wat wachten op Nico en ik wil gewoon lekker in mijn eigen tempo klimmen. Ik maak steeds wat foto’s want het uitzicht is prachtig.
Ondertussen klim ik verder en verder. De top lijkt een soort dichtbij maar om iedere hoek wordt je weer verrast en is het verder dan ik dacht. Uiteindelijk kom ik boven na 7 uur en 15 minuten.

Continue reading “Pyrénéen Tour trail – een etappe trail van formaat” »

Pyrénées Tour trail coming up

Komend weekend ga ik samen met Nico de Pyrénéen Tour Trail lopen.
Een trail loop van 4 etappes in drie dagen en onderdeel van de Grand Raid Des Pyrénéen. Het is een van de 6 wedstrijden die in het hele weekend gelopen wordt.
Uiteindelijk loop je ongeveer 10o km en 7700 hoogtemeters.
Etappe 1 – 40km en 2900 hm.
Etappe 2 – Een vertical km – 4,3 km en 1050 hoogtemeters.
Etappe 3  – 36 km en 1650 hm en 2448 dalende meters.
Etappe 4 – 25 km en 2100 hm.
Etappe 1 en 2 worden op 1 dag gelopen als ik het wel begrijp. De site is een soort half vertaald in Engels. Maar er is nog een briefing dus dan zullen we het vast wel horen.
Al met al aardig wat km’s en lekker veel hoogtemeters.
Het terrein is ws wel mijn ding, lekkere technische stukken.
Ik heb er enorm veel zin in, samen met Nico rennen en een pintje drinken. Het weer beloofd goed te zijn, ook niet onbelangrijk.
Dit keer gaan we met de Thalys, de nachttrein, eens kijken hoe dat bevalt ipv een dag in de auto zitten of  op een overvolle luchthaven in een vliegtuig stappen.
Mocht je een bolletje willen volgen dan kan dat middels deze link, die wordt actief als de race start.
Opvallend genoeg zijn het grootste deel van de deelnemers Frans, in alle 6 de races die men organiseert.
In de etappe race ben ik de enige NL en een handje vol Belgen, de rest is zo goed als allemaal Frans. Wel zijn alle races uitverkocht op de ultra 220 km na. Wil je nog inspiratie opdoen voor 2020, links zie je welke afstanden er nog meer zijn.
Met een maximum van 250 deelnemers beloofd het in ieder geval geen massaal event te zijn en laat ik daar nu net van houden!

PSR 2018 – een stagerace voor op je bucketlist!

De Spaanse Pyreneeën, ik had er nog nooit gelopen. Ergens kwam de PSR in beeld, een kleinschalige stagerun van 7 dagen. 250 km en 15.000 hoogtemeters. Net als bij de TAR loop je dat in een team van 2.
En zo kwam het dat ik met Mirjam aan de start stond begin September.
Een nogal laat verslag en daarom ook wat meer foto’s en wat minder tekst.
De organisatie bleek vanaf de inschrijving meer dan goed te zijn. Tips hoe er te komen, vervoer terug naar het vliegveld of naar de start werd geregeld. En ook de hotels en het eten is geregeld. Kortom een week rennen met verder niets aan je hoofd.
Iedere dag begon rond de klok van 7 uur met op de kortere dagen wat later.

Een geleidelijke klim

Een vlucht naar Barcelona en dan nog 3.5 uur met de trein en je bent op de plaats van bestemming,
De inschrijving was snel gefixt en je wordt gelijk verwend met een goodiebag, Maar ook voel je gelijk de kleinschaligheid en persoonlijkheid van de organisatie en dat zou de hele week alleen maar sterker worden.

Etappe 1: Ribes de Freser – Queralbs (37 km en 2700 hm)

Dat klinkt wel als een etappe voor ons.
We blijken met 4 damesteam te starten en allemaal sterke teams. Het eerste deel is niet heel zwaar maar dan volgt er een enorme klim. Erna een mooi technisch terrein met lekker kleuterpartijtjes. Daar houden wij van.

De natuur is in het begin een soort kale vlaktes en later rotsig. We lopen door een prachtige vallei en om ons heen bergen. We zijn onder de indruk.
Als laatste volgt er een lange afdaling.
We halen daar het eerste damesteam in en geven daarom wat gas.
Als we vandaag als eerste eindigen zou dat toch supertof zijn! Je kan het maar in the pocket hebben.
En dat doen we, na 6.10 uur komen we als 9de overall team binnen en als eerste dames team met team 2 net 3 minuten achter ons.
Wat een begin! En wat een schoonheid, ik ben al gelijk verliefd op de Pyreneeën.
We gaan met een treintje terug naar de start en slapen in hetzelfde hotel.

Het eerste dames team van de dag.

Etappe 2: Queralbs – Puigcerdà (37 km en 1700 hm)

De tweede etappe start met een treintje naar de finish van de dag ervoor
37 km en 1700 hm. Twee klimmen en wat vlakke delen.
Eigenlijk een overgang etappe naar een ander gebied.
Het is erg warm en ik heb op een of andere manier krampen in mijn kuiten.
Het gaat vandaag niet vanzelf. We vervloeken delen, maar komen uiteraard ook weer bij de finish aan.
Dit is de minste etappe van de week. Dat is ook wel aangegeven omdat het een overgangsetappe is.
Het laatste deel is vlak asfalt/stenen. Daar worden we ingehaald door de Tsjechische meiden. We finishen op de derde plaats.
We nemen een fikse Hammer recovery shake en laten ons masseren.
Ik krijg van de Nl jongens wat Magnesium capsules, kijken of dat helpt tegen de krampen.

Etappe 3: Puigcerdà – Encamp (48 km en 2600 hm)

Ook wel de koninginne  etappe van de PSR genoemd, de zwaarste etappe zegt men.
We gaan Andorra in! Er is onweer op komst en dus is er een stricte tijdslimiet, je moet binnen 7 uur voorbij de 27 km zijn. Dat moet ons lukken.
Zoals bijna iedere dag starten we met een stukje vlak. Dan zitten wij ergens in het midden en schuiven meestal op gedurende de dag.

Verkoeling!

Een koninginnetocht werd het zeker.  Zwaar maar vooral van ongekende schoonheid.
Geweldige vergezichten, totaal ongerepte natuur, paradijselijke beklimmingen met overal rotsblokken, groene naaldbossen en watervalletjes. Wat een ongelooflijke mooie route!
De beloofde regen bleef uit, het was vooral erg zonnig en warm.
Dat maakte het zwaar, met de nodig klimmeters en de technische afdalingen.
Ondanks dat ik de hele dag maagkrampen had en bijna niets kon binnen krijgen liepen we toch sterk. In 9 uur waren we binnen en werden we 2de damesteam.

Etappe 4: Encamp – Arinsal (20 km en 1900 hm)

Er is geen routemarkering vandaag, je moet gewoon goed opletten en de route van de GR11 volgen.

.

De route staat in de gps maar die blijken we niet nodig te hebben.
De kortste route maar we een pittige. Dat is fijn want mijn maag voelt beter en zo kan ik wat herstellen. Het zijn twee grote klimmen en in het midden een opeenvolging van korte steile klimmetjes. Continue reading “PSR 2018 – een stagerace voor op je bucketlist!” »

PSR – Here we come – de Pyreneen Stage Run

Over een paar weken sta ik samen met Mirjam als Team Mountain Medics aan de start van de Pyreneeën Stage Run.
Een wedstrijd verdeeld over 7 dagen/etappes.
240 km en 15.000 hm.
De beelden zijn spectaculair en wij hebben beide nog niet eerder in de Spaanse Pyreneeën gelopen dus we hebben er enorm veel zin in !
Check het filmpje maar eens!

UTMR – de 4 stage run – still Bold Beautiful and Brutal!

Etappe 1 – van Grachen naar Zermatt -36 km en 2300 hm.
Dit is de makkelijkste dag van de 4 dagen. De minste km’s en hoogtemeters. een opwarmertje dus.
Ik besluit om lekker door te lopen en kijken of de benen doen wat ik denk dat ze kunnen doen. De start is iedere dag om 6 uur dus met een redelijk slaaphoofd sta ik aan de start.
De eerste 45 minuten in het donker en dan komt de zon op. Daar zie je niet heel veel van want het is mistig. De eerste klim is niet lastig en de km’s vliegen voorbij.
Als we ergens in de mist over een brug moeten, denk ik eerst dat het de nieuwe Europabrug is, maar hij is wel erg wiebelig en vooral kort. 
Een stukje later zie ik de brug liggen, fantastisch! Wat een ding en hoe mooi dat het in de race zit. Ik loop er samen met schotse Lynn over. Een 494 meter lange hangende loopbrug dwars over een ravijn, de langste ter wereld en 85 meter hoog, spectaculair!
We komen onderweg 2 posten tegen waar ik rap doorheen ga. De laatste 9 km is relatief makkelijk en voor ik het weet is de laatste afdaling ingezet.
Daar komt een vrouw mij in volle vaart voorbij. Die daalt heel rap af. Later blijkt zij mijn concurrent te zijn in de 50 plus klasse. De Oostenrijkse ….. Ze finisht 2 minuten voor mij en de toon in de 50 plus groep is gezet. Binnen 15 minuten tot een half uur staan 5 vrouwen. Allemaal berggeiten en 1 dutchie op de tweede plaats zover.
Ik ben binnen na 6.44 uur.
Een middagje relaxen zorgt voor een goed herstel.

Etappe 2 van Zermatt naar Gressoney – 43 km en 2980 hm.
Deze dag begint met een enorme klim van 1600 meter. Zo de gletsjer op. Spectaculair mooi! Vandaag loop ik steeds in de buurt van Tokyo, Swiss en Canada.
Die drie mannen zou ik iedere dag wel ergens tegen komen. Altijd even kletsen en soms een stukje samen oplopen.
Een prachtige dag wat de route nog mooier maakt. Met zicht op de Matterhorn krijg je energie voor 10. Ik loop sterk en geniet van de route, van ongekende schoonheid. 
Ergens duikt de monta Rosa op en ondertussen rennen we over een mooi groen deel.
Dan volgt een tweede klim over rotsdelen. Ik ken dit stuk maar was vergeten hoe zwaar dit was. We zwoegen naar boven. Ik heb het zwaar. In de afdaling trek ik wat bij en kan toch nog best doorlopen. Als ik bijna in Gressoney ben staat er een vrouw hard aan te moedigen. Ze blijkt daar te wonen en loopt ook. Ze vraagt of ik het leuk vind als ze mee rent. Leuk! En al babbelend rennen we samen de laatste 3 km. Hoe mooi is dat? Haar droom is ooit deze race te kunnen doen. Ze zorgt ervoor dat ik blijf rennen en na 8.32 uur ben ik bij de finish. Een prachtig hotel zorgt voor een heerlijke avond. 
Ik slaap weer samen met mijn Zwitserse roommate Barbara. Wij zijn een goed team.  We blijken veel dezelfde interesses te hebben en we hebben hetzelfde regime in de morgen: laat opstaan en snel weg.
Ik zet de Oostenrijkse deze dag op 20 minuten. Sterk gelopen dus.
Nummer drie en 4 zitten nog wel in de buurt maar de afstand wordt groter.

Etappe 3 – van Gressoney naar Macugnaga- 46,5 km en 3400 hm.
De zwaarste dag lijkt. Ik voel mij nog steeds goed. Vooral mijn benen zijn sterk. Op deze dag komen er twee brute klimmen die samen bijna zorgen voor 3400 hoogtemeters. 
De eerste klim kom ik goed door, maar mijn maag is wat van slag. Een weeïg gevoel en het eten smaakt mij niet. De posten die we de hele race tegen komen zijn niet echt super. Weinig eten en niets aan hartig voedsel. Geen soep of iets wat zoutig is. 
De cola staat mij tegen en ik doe het op zakjes Hammer Perpetuem. Dat smaakt naar chocolademelk en dat verdraag ik goed.
De dag is nat, koud en mistig. Dat helpt niet echt om het moraal omhoog te krijgen.
De tweede klim kan ik mij nog goed herinneren van verleden jaar toen ik de 120 km deed. Er kwam geen einde aan en dat was nog steeds zo. Ik ga volledig naar de klote.
Ergens kom ik een hut tegen. Ik stop en ga naar binnen. Ik moet chocomelk hebben. Er moet energie in mij zonder dat ik over ga geven.
Ik bestel een chocomelk en de vrouw geeft het mij gratis. Ik moet lopen, ben vrouw, ben stoer en daarom krijg ik het zegt ze, hoe lief! Ik knap er even van op.
Eindelijk kom ik boven. Leeg, koud en een soort misselijk bereik ik de top. Het uitzicht is dan wel weer fantastisch! 
Maar goed, er mag afgedaald worden. Niet zeiken maar lopen. Ik start de afdaling.
Als ik net onderweg ben komt de Oostenrijkse mij in een bloedvaart voorbij. Alle stenen zijn spekglad en ik doe voorzichtig. Zij vliegt eroverheen. Bizar. Ze zet mij in die afdaling op 13 minuten.
Het laatste stuk is een lang stuk over een breed pad wat eeuwig duurt en stiekem wat stijgt.  Ik ben er enorm klaar mee. Maar dan staan daar twee Italiaanse jongetjes die thee hebben en mij met de mooiste bruine ogen aankijken en vragen of ik dat wil. Ik smelt.  Drink thee en eet een stukje chocolademuffin. Die twee komen er wel in deze wereld, helden.
Kapot kom ik na 9.43 uur aan bij de finish. Al met al blijkt dat nog een goede tijd te zijn als ik zie hoe lang bv de andere Nederlanders erover doen.
Ik probeer die avond goed te eten maar mijn maag is toch nog wat van slag.
Etappe 4 – Van Macugnaga naar Grachen – 44 km en 3000 hm.
De dag begint met de enorme klim over de Monto Moropas wat normaal gezien prachtig uitzicht geeft over de Monte Rosa en natuurlijk het grote goudkleurige mariabeeld, de Madonna Della Neve op 2984 meter. Maar helaas was dat zicht ver te zoeken.
Het was mistig, nat en vooral koud. 
Lange broek en muts was nodig want boven was het 3 graden. Mijn maag was nog niet helemaal ok maar beter dan de dag ervoor. Boven aangekomen was een kleine post bij de hut en samen met de Oostenrijkse kwam ik boven. Een teken dat ik goed loop. Ik nam een beker thee maar na een paar slokken voelde ik misselijkheid opkomen en heb ik eigenlijk alleen nog maar Hammer perpetuem gedronken. Dat heeft mij toch twee dagen genoeg energie gegeven zonder er misselijk van te worden. Daarnaast de cliffblocks van Cliff barr en dat was ongeveer mijn intake.

Boven is het een groot rotsgebied wat erg glad was door de regen en lichte sneeuw wat ondertussen viel. Ik daalde soepeltjes af maar na een paar km kwam de Oostenrijkse voorbij en die kon ik echt niet bij houden, een maatje te groot gewoon. Het was zaak om nummer drie niet voorbij te laten komen zodat ik mijn tweede plek kon vasthouden.
Er volgt een lang breed pad beneden langs het meer en uiteindelijk kom ik aan in Saas Fee. Daar woont Siebrig en die stond daar om aan te moedigen. Gezellig even bijgekletst en weer op pad. Nog een kleine 1000 hoogtemeters over het laatste deel wat nog 20 km is.
Dat stuk is mooi maar duurt een soort eeuwig. Ik herinner mij dat van verleden jaar. Nu ging ik er een stuk rapper doorheen. Je loopt in de muur van de bergen eigenlijk en het blijft constant op en neer gaan.
Uiteindelijk kom ik bij de laatste post 4 km voor de finish. Een van de vrijwilligers roept gelijk, i remember you from last year, you did the long distance. Wat een goed geheugen! We kletsen even en ik ga door voor de laatste afdaling. Het is nat en koud.
Maar uiteindelijk kom ik weer in Grachen en finish daar mijn race in 9.15 uur.
Een zware 4 daagse etappe race over 169 km en 11.000 hoogtemeters.
Ik word uiteindelijk mooi tweede in mijn leeftijdscategorie wat ik een mooie prestatie vind in dat berg geweld van vrouwen. Een sterke stabiele race gelopen.
Overall word ik 12 de vrouw en 56ste in het klassement. Een hele mooie seizoen afsluiting in een bijzonder (minimaal) loopjaar.

De UTMR, nog steeds Brutal, Brilliant en Beautiful. Een stage race is toch weer wat anders dan een ultra. Het is best lastig om je iedere dag weer op te laden voor een lange dag. Je loopt toch ook harder dan je met een ultra doet. Maar erg leuk om weer eens te doen.
De lange klimmen maken deze wedstrijd zwaar.
De wedstrijd was op zich goed georganiseerd. Verleden jaar schreef ik dat het het de best georganiseerde wedstrijd was die ik ooit liep.
Dat kan ik nu niet meer zeggen. Ws door meerdere racen toe te voegen was het voor de organisatie een hele klus en dat was vooral in de posten te merken.
Minimale voorzieningen en karig. Er werd soms verteld dat je maar een halve reep mocht of 1 glas cola. Ik miste warme dranken bij het koude weer.
Er waren nogal wat lopers die daar over hebben geklaagd en de organisatie zal dat zeker meenemen.
De rest was prima geregeld! De hotels top! Start en finish iedere dag prima. De UTMR blijft een mooie brute race, een aanrader!
Dank voor de gezelligheid Edwin, Mirjam, Tom, Robin, Doortje en Frans.
And Barbara thank you for being such a great Roommate!

Ultra Tour Monta Rosa – 4 stage race

ik schreef al eerder dat ik de 100 mijler van de Ultra Tour Monta Rosa omgezet had in een 4 stage race. Simpelweg geen zin in een 100 mijler. Te veel dingen aan mijn hoofd gehad om mij te focussen op een serieus project als een 100 mijler. En als ik 1 ding weet is dat alles in je hoofd goed moet zitten als je aan zoiets begint. Anders heb je bij voorbaat verloren. 

Daarom was het een goede keuze om voor een etappeloop te kiezen dit seizoen.

Eigenlijk hetzelfde parcours alleen dan in 4 etappes ipv non-stop. Het is alweer een tijd geleden dat ik een etappe loop heb gedaan. Andalusia en de TAR zijn al wat jaartjes geleden. Maar die constructie is enorm leuk omdat je met een groep gelijkgestemden 4 dagen aan het rennen bent. Vooral ook leuk omdat het vaak een internationaal gezelschap is.

Deze 4 stages zijn ook behoorlijk pittig met veel hm en gemiddeld een marathon per dag. En dat alles in het prachtige Zwitserland en Italië. Het voordeel van etappes is dat je het hele parcours kunt aanschouwen. Als je een ultra doet ben je ook nachts aan het rennen, wat ook altijd bijzonder is, maar heb je geen idee waar je gelopen hebt.

Kortom, ik heb er enorm veel zin in.

Hoe zien die etappes er nu uit en van waar naar waar  loop je? Hieronder kun je dat mooi zien. Een mooie combi van 2 landen, Zwitserland en Italië. 

In totaal 100 mijl en 11000 hm.

Er volgen nog twee mooie trainingsweken in de bergen voor de UTMR start. Dan hoop ik fit en sterk aan de start te staan. En mocht het allemaal goed gaan dan sluit ik het seizoen misschien nog af met een mooie ultra. Maar first things first.

Oh ja, kunnen we gelijk even over de nieuwe hangbrug lopen, 494 meter lang!

Ultra Tour Monta Rosa

imageEen mooi fenomeen, toppers die ultrawedstrijden organiseren. De UTMF is bedacht door de toploper Tsuyoshi Kaburaki, die de racedirecteur is.
Afgelopen maand hebben Jornet en Forsberg een race georganiseerd voor maar 100 lopers. De volgende in rij is Lizzy Hawker. Ze is al een tijdje uit de roulatie met een blessure en heeft haar energie blijkbaar in iets positiefs gestoken. Komend jaar organiseert zij de eerste Ultra Tour Monta Rosa.image
De editie van 2015 zal een etappe loop worden, in 2016 wordt het een 100 mijl wedstrijd met maar liefst 10.000 hoogtemeters. Het decor, de bergen van Zwitserland en Italië.
De etappe loop is maar voor een selecte groep, 100 gelukkigen mogen deelnemen. Je moet ervaring in de bergen hebben en een brief schrijven waarom je mee wilt doen. Ze moedigt vrouwen aan om mee te doen.
De ultraloop in 2016 zal 500 tot 1000 lopers toestaan.
De etappeloop zal ik niet mee doen maar de 100 mijler gaat met stip op de bucketlist.
Alle info vindt je op de site. Een mooi initiatief, hopelijk volgen er nog meer. Want de ervaren lopers weten als geen ander wat een wedstrijd inhoudt.

Al Andalus Ultimate Trail 2013 – 100 euro korting

Ik heb de race al 3 keer gelopen. Een van de mooiste meerdaagse races die er is. De Al Andalus Ultimate Trail, een 5daagse race waar je 230 km overbrugt.
Waarom is die zo mooi? Door het mooie ruige terrein in Andalusië, kortom prachtige routes, door de zwaarte en de warmte, door de kleinschaligheid (max 100 lopers), door de ontzettende goede sfeer onder de lopers, door het mini tenten kamp waar je iedere dag allemaal slaapt, door het hele sterke internationale lopersveld ieder jaar weer. Echt een race voor en door lopers.
Dat samen maakt dit een hele speciale race.
Verleden week is de inschrijving van 2013 gestart. De eerste 20 aanmeldingen krijgen 100 euro korting.
Wij zijn al met 4 Nederlanders ingeschreven, Rafael, Peter jan, Arend, ik en Richard Van de Klis gaat ook weer mee. De kosten zijn 900 euro waar bijna alles in zit. Nu dus 800 euro voor de snelle beslissers. Wij zijn in ieder geval al met een heel leuk groepje!
Er zijn nog 8 kortingsplaatsen over….
Ik heb er nu al zin in, komt misschien ook wel doordat ik net als iedereen ontzettend naar de zomer verlang!