Al Andalus Ultimate Trail 2013 – 100 euro korting

Ik heb de race al 3 keer gelopen. Een van de mooiste meerdaagse races die er is. De Al Andalus Ultimate Trail, een 5daagse race waar je 230 km overbrugt.
Waarom is die zo mooi? Door het mooie ruige terrein in Andalusië, kortom prachtige routes, door de zwaarte en de warmte, door de kleinschaligheid (max 100 lopers), door de ontzettende goede sfeer onder de lopers, door het mini tenten kamp waar je iedere dag allemaal slaapt, door het hele sterke internationale lopersveld ieder jaar weer. Echt een race voor en door lopers.
Dat samen maakt dit een hele speciale race.
Verleden week is de inschrijving van 2013 gestart. De eerste 20 aanmeldingen krijgen 100 euro korting.
Wij zijn al met 4 Nederlanders ingeschreven, Rafael, Peter jan, Arend, ik en Richard Van de Klis gaat ook weer mee. De kosten zijn 900 euro waar bijna alles in zit. Nu dus 800 euro voor de snelle beslissers. Wij zijn in ieder geval al met een heel leuk groepje!
Er zijn nog 8 kortingsplaatsen over….
Ik heb er nu al zin in, komt misschien ook wel doordat ik net als iedereen ontzettend naar de zomer verlang!

Al Andalusia Ultratrail 2011

De ingredienten zijn simpel. Zon, gegarandeerd boven de 35 tot 40 graden, de prachtige bergen van Sierra Nevada, trails, droogte en een groep ultralopers die het nog leuk vinden ook om 5 dagen af te zien en er 220 km gaan hardlopen.
Misschien was het niet helemaal slim geweest om een hele zware 83 km Ultra Ardennen Mega trail te lopen de week voor de AAUT. Vooral niet in het fikse tempo waarin ik die afgeraffeld had. Ik heb de week erna fikse spierpijn in mijn bovenbenen gehad en een ietwat geirriteerde knie. Met name door de rappe maar hele steile afdalingen.
Allemaal niet heel erg want ik was supertrots op die overwinning. Maar ik moest er wel een kleine rekening voor betalen in Andalusia.

Dag 1 was een etappe van 39 km.
Die begon met een klim van 11 km. Daar voelde ik al gelijk dat ik niet hele goede benen had. Dus ben ik ontspannen naar boven gelopen al kletsend met anderen.
De lange afdaling die erna volgt vanuit het bijna maanlandschap ging ook stroefer dan ik normaal afdaal. Ik voelde mijn rechterknie wat. Maar het landschap overwon het van de benen en de km`s gingen toch vrij rap voorbij. De Andalusia Ultratrail was begonnen.

Dag 2 is traditiegetrouw de zwaarste dag. Er was, om hem nog zwaarder te maken, een lus aangemaakt met 400 extra hoogtemeters. Het is prachtige route maar er zit een heel zwaar stuk klimmen en dalen in wat via een singletrack omhoog en ook omlaag gaat.
De checkpoints liggen ongeveer om de 11 km. Daar kun je alleen water bijvullen, voor de rest ben je selfsupported.
Die dag heb ik bijna heel de dag met Tiffany en Pascal gelopen. We liepen ongeveer hetzelfde tempo en zo liepen we kletsend, oplettend en soms stil de zware km`s.
Ik kreeg vooral door het afdalen wat meer last van de knie. Dat resulteerde in een soort kompensatie van het andere been. Ik probeerde rechts wat te ontzien.
De etappe was lang, 48 km. Op 36 km heb ik overwogen om eruit te stappen maar heb uiteindelijk gekozen om even op de checkpoint mijn knie te ijzen en de laatste 12 door te lopen.
Wel heb ik daar het besluit genomen om dag 3 niet te lopen maar op de mtb te stappen.
Zo liep ik de etappe uit en begon dag 3 op de fiets.

Paul had een mtb voor mij geregeld en zo kon ik samen met Andrew het parcours heen en weer rijden om de lopers de weg te wijzen, te supporten en te monitoren of het met iedereen goed ging. Het was ook op de fiets flink bikkelen. Met name de steile klimmen zijn op de mtb zwaarder dan om te lopen. Maar de compensatie is afdalen. Dat is heerlijk!
Zo kwam ik bijna aan 50 km fietsen en werd ook deze dag een succes. Veel lopers waardeerde het erg dat ik overal even was.

Dag 4 zou het misschien verstandiger zijn geweest om te fietsen, dat was ook mijn bedoeling. Maar de Franse Journalist van wie ik de fiets had kunnen `jatten` wilde die etappe zelf fietsen. En om niets te doen zag ik niet zitten dus besloot ik te gaan lopen.
Van checkpoint naar checkpoint en kijken hoe het zou gaan.
De eerste 2.5 uur gingen prima, geen last, ik liep heerlijk en het parcours was prachtig. Een deel single track tussen het brem en anderen bloemen.
Maar na 3 uur ongeveer begon de knie wat te trekken. Een gevoel alsof er een band omheen zit. Ik besloot om bij cp van 30 km te stoppen. Niets forceren.
Maar cp 3 was boven ver weg van alles. Cp 4 was in een  dorp bij een bar. Dat wist ik nog van het vorige jaar. Ik besloot naar 40 km door te lopen en daar te stoppen. (De etappe zou 58 km zijn maar was 52 km)
Bij 40 km meldde ik mij af en heb ik de bar leeg gekocht. Na zelf 5 cola op te hebben gedronken, 3 koffie en heel veel tapas heb ik vervolgens alle lopers die kwamen voorzien van flesjes cola. De bar heeft de grootste omzet ooit gehad.
Het was werkelijk een waar genoegen om de lopers zo blij te zien met een flesje cola.
Ik voelde mij verder prima en ws had ik de 52 km ook kunnen lopen maar ik wilde niet forceren. Bij eerdere massages bleek mijn aanhechtingen rond mijn knie wat verdikt te zien.
Met verstandig lopen, niet over de grenzen gaan wist ik dat het goed zou komen.

Dag 5 voelde ik in de ochtend al dat mijn knie goed voelde. Dat bleek. Ik liep als een raket, vloog de heuvels op en af. Een adembenemende route, het vervulde mij met een intens gevoel van geluk. Als je heerlijk loopt en op zo`n mooi parcours dan bestaat de rest van de wereld niet meer. Ik haalde alle lopers in die een half uur eerder waren gestart en maakte met iedereen even een praatje om vervolgens mijn eigen tempo weer te vinden.
Het was voor mij ook een terugblik op de afgelopen week en was vooral content met het verstand waarmee ik heb gelopen. De fietsdag was een wijs besluit en een goede training.
Was de Mega Ardennen Trail dan niet heel slim de week ervoor, deze week heb ik dan wel slim gelopen.
Wat vooral ook voor mijzelf opvalt is dat ik het afgelopen jaar echt progressie heb gemaakt.
Ik kan veel meer naar boven rennen waar ik ervoor doorliep. Ik ben sterker geworden.
Dat is toch ook een mooie conclusie in de laatste etappe van de week!

Wederom was het een prachtige week. De groep ultralopers die samen komt is steeds weer een belangrijke factor van een stage-race.
Leuke mensen met mooie cv`s. Veel lol, veel respect en vooral veel plannen maken omdat er zoveel moois is te lopen in de wereld!
Er is nog wel het eea te vertellen over de race qua voeding, drinken en medical kit. Daar zal ik nog een aparte blog aan besteden.
Hieronder de eerste beelden onderweg genomen met de JVC camera.

Klaar voor een van de mooiste lopen die er in, Andalusia ultra trail

Na een weekend luieren is het dan morgen tijd voor mijn 3de editie van de ANdalusia Ultratrail. 230 km verdeeld over 5 dagen in de zinderende hitte van Spanje.Een prachtige race, niet alleen qua parcours maar ok qua mensen die er komen. 20 nationaliteiten met allemaal prachtige verhalen over de mooiste wedstrijden van de wereld. Het is een beetje thuis komen hier, veel bekenden lopers komen net als ik voor de derde keer.Maar nu lijken plots ook de verwachtingen hoog, men denkt dat ik kom om mijn Titel te verdedigen. Voor vele logish, voor mij niet.Ik kom om lekker te rennen en te genieten van de prachtige Spaanse bergen. Het grappige is dat ik verleden jaar eigenlijk niet anders heb gedaan. Als ik sterk loop, Loop ik sterk maar meer ook niet.Het programma de 2 weekenden erna is heftig en ik wil zonder kleerscheuren uit deze race komen.De afgelopen 2 dagen heb ik in de morgen een klim van 7 km gemaakt op de MTb van de race director. Een uur naar de klote gaan op de MTb. Sommige lopers begrijpen er niets van, maar als ik uitleg dat ik mee mag doen aan het wk begrijpt plots iedereen het.Het doel is dan ook, lekker lopen, mijn ding doen, als ik puf heb nog een uurtje uitfietsen na iedere stage.Een maximale trainingsweek maken zonder tot de max te gaan. Een kunst op zich hier met 36 graden.Er wordt ook dit jaar weer een bijzonder onderzoek gedaan. Iedere dag zal er sputum, bloed en Urine afgenomen worden. Je immuunsysteem zal helemaal nagekeken worden gedurende de race. Het blijkt namelijk dat nogal wat lopers na de race ziek worden, griep, long onsteking enz omdat je immuunsysteem op zijn gat ligt.Boeiend onderwerp waar ik graag aan mee werk.Het onderzoek van verleden jaar heeft mij een goed inzicht gegeven in mijn vocht en koolhydraten intake, iets waar ik nog steeds profijt van heb.Hoe dan ook, het wordt weer een mooie week. Ws Zal ik deze week een aantal keren een update kunnen geven omdat er wireless internet wordt gecreerd.Verder is het via twitter live te volgen via de hashtag #AAUT2011 . NL is met Ingrid, arend en mij weer goed vertegenwoordigt in de bergen van ANdalusia!

Al Andalus Ultra Trail 2011

Het gaat alweer mijn derde editie worden, de Al Andalus Ultra Trail.
Een prachtige wedstrijd waarin je 5 dagen lang een etappe loopt, 220 km in totaal.
De omstandigheden zijn extreem, bloedheet, bijna geen schaduw, en bijna iedere dag een marathon plus. Daarnaast is het allemaal trail met hoogtemeters.
Maar de route is prachtig. Iedere dag is anders en je ziet Andalusië zoals je nog nooit hebt gezien. Slaperig, warm, mooi en puur.
Dag 1 loop je 37 km.
Dag 2; 45 km
Dag 3; 43 km
Dag 4; 60 km
Dag 5; als afsluiter 38 km.
Je kampeert op campings waarbij de organisatie alle tenten ed regels. Jij hoeft alleen maar in je slaapzak te kruipen.
Wat naast de prachtige omgeving tekenend is voor deze race, is de kameraadschap van de vele internationale lopers. Er lopen toppers en recreanten met als doel winnen of uitlopen.
Maar voorop staat het respect voor elkaar. Dat is iets wat ik heel sterk voel in deze wedstrijd.
Dat meer lopers dat hebben is wel duidelijk. Want ieder jaar komt er een groep lopers weer terug…..gewoon om die redenen.
Ik zie er al naar uit!
Mijn doel voor dit jaar? Verleden jaar won ik verrassend de Al Andalus Ultra Trail. Ik liep heel sterk. Dat zal niet het doel worden voor 2011.
Dit jaar heb ik getwijfeld om een combi te doen. Om de dag op de MTB of de loopschoenen aan. Het is training voor het WK en dat zou er mooi inpassen.
Ik ben er nog niet helemaal uit. Want het is ook een waanzinnige training om gewoon lekker te gaan lopen.
Er zijn nog een aantal plaatsen beschikbaar. Het gaat weer een groot internationaal veld worden met wederom veel vrouwen. Dat vind ik op zich al heel mooi!
Mocht je nog zin hebben om een weekje te gaan genieten van de Spaanse zon, hier kun je je inschrijven.

Al Andalusia UltraTrail 2010 Foto`s

Normaal gesproken maak ik zelf veel foto`s tijdens een loop. Dit keer was ik aan het racen en heb ik dat niet gedaan.
Maar gelukkig was James Coldsmith daar. Een fotograaf die heel veel foto`s heeft gemaakt.
Dan sta je plotseling ineens heel veel op de foto en zie je veel actiefoto’s van jezelf.
Via Paul heb ik al een hele partij foto`s gehad en ze dus in een filmpje gezet.
Hieronder het resultaat.

Al Andalusia Ultratrail 2010 from martine hofstede on Vimeo.

De uitrusting tijdens de Al Andalusia Ultratrail

Deze 2 fotos zijn voor mij erg veelzeggend. Ze zijn gemaakt op de 4de dag, de 61 km etappe. Dit is over het 48 km punt en ik zie aan mezelf dat ik nog ontzettend gefocust ben. Paul die de foto heeft gemaakt heb ik amper gezien. Ik was alleen bezig om door het water te komen.

Lopen doe je met je benen en dus heb je goede schoenen nodig.
Maar bij een 5daasgse etappe loop als Al Andalusië Ultratrail komt wel wat meer kijken. Daar zijn overige
Daarom een overzicht van mijn uitrusting tijdens de Andalusia Ultra Trail.
# het hardloop tenue; simpel een goed dryfit loopshirt en loopbroek. Een dag heb ik de verkeerde onderbroek aangehad en had ik gelijk schuurplekken. Doordat het zo heet is, is alles kletsnat. Door wrijving heb je dus snel schuurplekken. Ondanks smeren van vaseline. want ook dat is snel weg.
Op mijn hoofd had ik iedere dag een buff. Tegen de zon en neemt goed zweet op.
# sokken ; ik ben een fan van Drymax sokken. Sinds ik die voor het eerst aantrok heb ik nooit meer iets anders aangehad. Ze zijn er voor alle omstandigheden. Maar vooral, ze drogen supersnel. Aangezien we regelmatig door het water moesten was dit ideaal. Ik heb nooit mijn sokken gewisseld. Ze waren weer snel droog. De trailsok houdt bovendien steentjes en andere rotzooi uit je sokken.
#schoenen ; Ik heb op 2 paar gelopen. De Salomon Whisper (trailschoen) en de Nike Swift (wegschoen). De whispers heb ik 3 dagen aangehad en de Swift 2.
Het is prettig om af te wisselen. Bovendien wist ik dat er in de laatste 2 etappes meer asfalt zat en dus waren de Swifts daar ideaal voor.
Ik heb bijna geen blaren gehad. Alleen op de derde dag een blaar onder mijn grote teen nagel. Dat was een vervelende plek. Doordat ik hem pas de volgende ochtend heb doorgeprikt was het nog erg nattig. Daardoor is mijn nagel gaan bewegen en los gekomen.
Dat is erg gevoelig. Beter was geweest om hem gelijk door te prikken zodat het kon indrogen gedurende de nacht.
Overigens heb ik een aantal tenen iedere dag preventief getaped.
Over de schoenen zal ik nog een aparte blog schrijven. De whisper is nl een heerlijke lichte trailschoen.
#rugzak ; dit was de ideale test voor de XT Advanced Skin 5 S-Lab van Salomon. En die is meer dan geslaagd. Het is een super rugzak. Zit comfortabel en wat ik zelf echt heel prettig vind is dat de bidons aan de zijkant zitten. Het systeem dat je de rugzak als vest draagt zorgt ervoor dat het haast niet schudt.
Bovendien kun je met de kortere etappes de waterzak gebruiken en de flessen eruit laten.
Jammer dat deze rugzak te klein is voor de TDS. Maar voor races als deze is dit de beste rugzak die ik tnt heb gehad.
#zonnebril ; De nieuwe Nike Impel Swift was een hele goede aankoop. Zeer comfortabel en vooral ontspannen v oor de ogen in de felle zon.
Iedere dag trouw zonnebrand gesmeerd op ieder bloot plekje. Nergens verbrand.
#eten en drinken onderweg ; Drinken was een strak regime, voor iedere post (om de 10 a 12 km) beiden bidons leeg wat 1.5 liter is. In iedere bidon een half zakje Herbalife H3O Pro Sportdrank. Daarbij altijd in iedere bidon een paar cc Elite elektrolyten drank. Een produkt wat denk ik essentieel is in deze hitte.
Daarnaast probeerde ik 1 of 2 repen naar binnen te proppen tijdens de wedstrijd. Mulebar is een van mijn favorieten. Maar eten is niet makkelijk tijdens de wedstrijd. Het is een kwestie van wegspoelen met water op een checkpoint. Om hongerklop te voorkomen.
Het gemiddelde gewichtsverlies voor en na een een etappe was voor mij 2.5 kg.
#eten en drinken na de wedstrijd ; Veel ,veel en nog eens veel. Een herbalife shake + eiwitten en 1 of 2 droogmaaltijden gelijk na binnenkomst. Daarnaast veel drinken(cola) en meestal a cup of soup. Verder rond de klok van 20 uur een avondmaaltijd. Maar het Spaanse eten is niet echt een koolhydraatrijke maaltijd dus je moet eigenlijk al redelijk vol gegeten zijn rond die tijd.
#gear onderweg; Hetgeen er in mijn rugzak zat iedere dag was;
koude/warmtedeken voor het geval je ergens strand. Tape, een naald en een gaasje, voor blaren onderweg. Repen en sportdrank. Elite. De ipod. Geld.

Als ik terug kijk was alles compleet. Een race als dit bestaat niet alleen uit lopen maar vooral goed voor jezelf zorgen, voor, tijdens en na de wedstrijd. Ook al heb je geen trek, je zal toch moeten aanvullen. Die dingen zijn essentieel voor de dag erna.
Het uiteindelijke resultaat was dat ik na 5 dagen racen 2 kg lichter ben. Dat is acceptabel en heb ik er zo weer aangegeten.

Al Andalus Ultra Trail 2010, the story

Foto met nummer 1 en 2 vd mannen, Widy Grego en Lahcen Ahansal

Het is niet makkelijk om de 5 etappes van de Al Andalusia UltraTrail in detail terug te halen.
Maar ik ga een poging wagen.

Dag 1 ; Van Loja naar Alhama De Granada, 37 km.
Vanaf het hotel Manzanil starten we vandaag met een paar `redelijk` vlakke km`s. Daarna begint er een hele lang klim van bijna 10 km. Ik ken het nog van verleden jaar.
Het hoogste punt is op 1420 meter en de weg is zand en losse stenen. Een zware klim. Tussen de bergen is het al bloedheet ondanks dat het pas 10 uur is.Ik stap stevig door, mijn benen voelen sterk. Ik loop een stukje met Richard maar klim net iets sneller.
Als ik boven kom zie ik dat het gemiddelde toch nog 6.6 km per uur was, niet slecht.
Boven is de eerste checkpoint en als mijn kaart gechipt wordt en men zegt dat ik de eerste vrouw ben neem ik een besluit. Ik krijg er een boost energie van, vul mijn water bij en ga racen voor een dagoverwinning. De Spaanse Idoia zit vlak achter me. Maar het is het proberen waard.
Ik ben snel weg van de post en er volgt een heerlijke afdaling waar ik hard naar beneden ren.
Een golf van geluk stroomt door mijn lijf. Dit is wat ik wil en intens van kan genieten. Niemand om me heen, gewoon ik, de bergen en het ruige landschap van Andalusië.
Het tempo ligt hoog en ik weet dat het misschien wel te hoog is, er zijn namelijk nog 4 zware dagen. Maar deze dagetappe nemen ze niet van me af.
Ik finish in 4.16.49. De 15de in het klassement, de eerste vrouw en ik heb 11 minuten voorsprong op de 2de vrouw. Ik voel dat dit een hele andere loopweek gaat worden dan ik gedacht heb. Er gaat geraced worden. Niets foto`s maken, niets chillen op de checkpoints, bijvullen en weg. Ik voel dat er iets gaat gebeuren!

Foto`s vlnr; Ingrid en ik, IDoia en ik, het NL team compleet.

Dag 2 ; Van Alhama De Granada naar Jatar, 42 km.
Vorig jaar zat in deze etappe Hell path, een lange zware klim. Paul was bang dat deze etappe het minder zwaar zou worden. Hell Path was nl niet meer te lopen door regenval. Niets minder was waar. Het zou voor vele de zwaarste etappe worden.
Het begint met een afdaling, hierna volgde een lange klim. De Spaanse liep 2 km op kop en daarna ben ik er langs gegaan.
Na een km of 20 liepen we op een lang pad, ik haalde mijn ipod uit mijn rugzak, lette dus even niet op en mis een afslag. Aangenomen dat ik goed zat rende ik dus lekker door.
Tot ik bij een asfaltweg kwam en ik geen pijlen meer zag. Shit, fout en dus weer terug.
2 km later kwam ik bij het gemiste punt en liep ik plots bij 5 vrouwen.
Ik baalde ontzettend maar kreeg er wel een stoot adrenaline van. Ik ben tempo gaan lopen tot ik alle vrouwen weer achter me had.
Toch ging het nog een keer mis, ik was volledig in mijn eigen wereld en zag de hele checkpoint niet bij de afslag rechts. Ik rende gewoon rechtdoor. Na 500 meter werd ik terug gehaald door een mtb-er.
Ipv Hell`s Path zat er nu een ontzettende zware single track in die vooral omhoog ging. Erg technisch en vele lopers gingen daar kapot. Samen met Dieter zijn we de track goed doorgekomen. Hierna volgde er een afdaling waar ik tempo heb gemaakt.
Daar zag ik in de verte Richard lopen. Rond het 32 km punt ging ik hem voorbij.
Een lange vals platte klim kon ik redelijk rennend naar boven komen en na wederom een single track was daar dan de finish na 5.27 uur. Ik pakte ondanks 2 km extra toch 16 minuten op de 2de dame Idoia.

Dag 3; Van Jatar naar Jayena, 42 km.
Deze dag begint met 12 km asfalt naar het meer Bermejales. Iedereen liep behoorlijk hard omdat het nu eenmaal harder gaat op asfalt. Ondanks dat ik mijn bovenbenen wel wat voelde kon ik toch lekker afdalen.
Hierna volgen er een paar lange klimmen. Dit is een hersteldag zoals de race-directeur Paul zo mooi zegt. 42 km herstellen, jaja….Dat hij minder zwaar was als de dag ervoor was zeker waar. Ik loop lekker door en weet dat ik op kop loop. Toch wil ik niet te hard gaan want ik weet dat de dag erna de beslissende etappe gaat volgen.
Het gevaar met deze zware races is, is dat het pas beslist is als je na 5 dagen over de finish komt. Want als je hier stuk gaat, ga je echt stuk. Dan spelen de zware factoren zo grote rol en moet je mentaal erg sterk zijn om erdoor heen te komen.
Als ik bij een lange afdaling naar beneden vlieg zie ik Ingrid met Cat lopen. Ze is een uur eerder gestart en heeft wederom maagklachten. Ze probeert samen met Cat rustig naar de finish te lopen. Ik wens hun succes en ren verder.
We volgen een mooi deel van de GR route en de laatste 4 km is wederom een prachtige singletrack. Vandaag is Richard 7 minuten eerder dan mij binnen.
Als ik binnen ben na 4.32 uur komt de dokter naar me toe en verteld dat Ingrid uitgestapt is. Ontzettend balen! Ze was zo slap van het overgeven dat het niet meer ging.
De Spaanse Idoia komt maar 10 minuten na me binnen. Op nummer 3 en 4 heb ik al 1.5 uur voorsprong.
Wel heb ik last van een ontstoken teennagel. Maar goed, verder geen blaren dus dat is heel wat.

Dag 4, Jayena naar Cruz Del Comercio, 61 km.
Dit zal de dag van de waarheid worden, hier gaan de kaarten geschud worden. Ik heb 40 minuten winst op de nummer 2. Maar in 61 km kan er alles gebeuren.
De avond ervoor worden er 2 lijsten gemaakt met 2 starttijden. De eerste 20 gaan om 9.30 en de rest om 8.30. Ik sta nummer 15 in het algemeen klassement en moet dus om 9.30 starten. Maar de rest van het vrouwenveld start een uur eerder.
Ik besluit te protesteren. Ik wil met de eerste 3 vrouwen starten. Dan kan ik zien wat er gebeurt en zij hebben het voordeel van een uur lopen in relatief koeler weer.
Na discussie krijg ik gelijk. Ik loop tenslotte voor het vrouwenklassement.
Het was een goede keuze want Idoia gaat als een raket weg bij de start. Ik ben even in twijfel. Als je hier te hard weg gaat kun je de prijs wel gaan betalen gedurende de dag.
Ik ga er achteraan maar blijf er een stukje achter. Bovendien heb ik gelijk het voordeel dat ik niet op hoef te letten qua bewegwijzering. We moeten 2 keer het water over.Zij rent erdoor heen. Ik kies stenen en een boomstam zodat mijn sokken droog blijven.
Na ongeveer 5 km kom ik langzaam steeds dichter bij. Bij een klim passeer ik haar. We geven elkaar een high five en lopen door. Dan worden we terug geroepen , we lopen alle 2 verkeerd. Hier versnel ik naar beneden. Een lange singletrack volgt, ik loop lekker door en voel dat ik sterk ben.
We komen bij het meer en lopen er zeker 15 km omheen op een mooi pad. Samen met Paul, onze Engelse vriend volg ik de route. Dan verlaten we het meer en voor we een klim nemen komen we door een verlaten dorp rond het 22 km punt.
Ik zie een bord `kiosk`en een jongetje. Ik vraag hem of hij cola heeft en hij rent naar binnen roept zijn moeder. Wij volgen hem. In een winkeltje achter een huis verkoopt zijn moeder koude cola. Als 2 kleine kinderen proosten Paul en ik, god wat is dat lekker!
Het wordt die dag 45 graden!
We gaan klimmen en ik ben herladen.
Boven op de checkpoint staat plots Idioma weer voor mijn neus als ik water bijgevuld heb.
Ik daal in hoog tempo af en zie haar niet meer, ik zie niemand meer.
Bij checkpoint 3 rond de 40 km zijn we weer in een dorp. Ik ga met Gerard, een Franse loper, in het dorp op zoek naar een bar en wederom vind ik een koude cola. We proosten en ik ga rap weer op pad.
Ik voel me nog steeds erg sterk en kan veel uphill rennen.
4 km voor de finish komen we in een dorp en heeft de organisatie cola neergezet. Wat een topdag! Het warme water is namelijk op een gegeven moment zo smerig dat je heel gelukkig wordt van koude cola.
De laatste 4 km is klimmen naar de camping. Ingrid liep deze dag niet en had gezegd dat ze met me mee zou lopen de laatste 4. Ik zie haar niet en loop dus gewoon door.
Als ik 200 meter voor de finish ben komt ze aanrennen, 'ben je gek geworden ofzo 'roept ze van ver. Ik kijk haar verbaasd aan. Je loop absurd hard roept ze!
Gek genoeg voel ik me nog steeds goed. Ook na 61 km. Ik finish in 7.09 uur en dat is de 12 de plaats in het dagklassement, dat is inderdaad wel hard ja. Ik pak 32 minuten op de tweede vrouw. De kaarten zijn geschud, ik heb nu 1.20 uur voorsprong, dit kan ik niet meer weggeven.

Dag 5; Santa Cruz naar Loja, 34 km.
Ik start in de laatste groep vandaag en weet dat er niets meer kan gebeuren.
We beginnen met een afdaling van 4 km van de vorige dag. Ik ga als een gek weg.
Heerlijk, een relatief korte etappe en lekker dalen. Uiteraard volgt er nog een klim maar dan volgt er een hele lange steil afdaling. De quadriceps krijgen enorme klappen hier. Samen met Jacob, onze Deen, daal ik af.
Dan volgt er een lange weg op en neer. Hier beginnen mijn darmen op te spelen (kip van de vorige avond?). Ik moet 3 keer de olijfgaard in en ben Jacob kwijt.
Op cp 3 koop ik samen met Paul in het dorp nog snel een cola en dan beginnen de laatste 7 km`s. Het is vooral afdalen en ik weet dat ik deze race ga winnen met ruime voorsprong.
Ik kan het niet geloven. Zo ongelooflijk sterk gelopen!
Als er nog 2.5 km`s over de weg volgen komt Mario aanrijden met de jeep. Hij draait om en begeleid me. Ik haal nog wat lopers in en voel me ontzettend stoer zo met de jeep en het goede gezelschap van Mario naast me.
In de laatste 700 meter gaat hij vooruit om aan te kondigen dat ik eraan kom.
De laatste km loop ik met een grote grijns, trek mijn shirt recht, doe mijn rugzak los zodat het Herbalifeshirt goed te zien is en ren naar de finish.
Vol zelfvertrouwen, beresterk en overtuigend kom ik over de finish in 3.23 uur, win ik alle etappes en de Al Andalusia Ultra Trail en wordt bovendien 14 de in het algemeen klassement. Vele felicitaties volgen en de grijns verdwijnt niet meer die dag.
Richard is al 7 minuten binnen en heeft het waanzinnig gedaan, 17 de overall in een beresterk veld!
Ik blijf bij de finish omdat ik oa Cat (uit Singapore) graag binnen wil zien komen. Zij liep hier haar eerste ultra's voor een prachtig doel in Cambodja. Als ze binnen komt roep ik dat ze mijn held is, als ze in mijn armen huilt, huil ik mee.
Ik hoor dat Idoia zwaar in de problemen is. Na meer dan 5 uur komt ze binnen. Volledig kapot en emotioneel. Ik omhels haar en huil weer mee. Wat een gejank!
Natuurlijk zijn er winnaars maar iedereen weet hoe je hier kunt afzien dus iedere loper verdient respect. Uitlopen als je zo kapot bent toont zoveel karakter! Dat raakt mij.

Deze hele week was er een van oude vriendschappen aantrekken en nieuwe vriendschappen zijn ontstaan. 72 lopers uit 17 landen en een groep van vrijwilligers hebben samen een hele bijzondere week doorgebracht. Loopvriendschappen voor het leven.
Ondanks dat iedereen wel met het klassement bezig is, is er vooral vriendschap en respect ipv competitie en dat maakt dit soort lopen zo bijzonder.
Voor mij persoonlijk was dit een piekweek, een onverslaanbaar gevoel wat uiteindelijk uitkwam. Ontzettend trots en met een warm hart denk ik terug aan deze week.
Ingrid, Arend en Richard waren het perfecte NL team.
Helaas moest Ingrid uitstappen door maagproblemen. Toch liep ze nog een hele sterke laatste etappe.
Arend werd 33ste, Dieter, onze Belgische vriend werd 31ste en liep het erg knap uit. Een hele steile leercurve zoals hij het zelf mooi omschreef.
Met Richard heb ik een paar mooie dates gemaakt voor volgend jaar. Nee, niet alleen om bier te drinken. We will be back in Andalusia!

Oh ja, de prijsuitreiking en het feest waren erg gezellig vrijdagavond/nacht.
De zaterdag ochtend was zwaarder dan de hele week samen…….

Winnares in de Al Andalusië UltraTrail!!

Dat ik fit was, goed getraind en me fysiek erg sterk voelde wist ik. Maar dat ik nu kan zeggen dat ik de Andalusië Ultratrail heb gewonnen had ik niet durven dromen!
Met een internationaal vrouwenveld van 17 vrouwen, wat 25 procent is en dus hoog!
Een korte samenvatting wat er is gebeurt de afgelopen week. Volledig verslag volgt.Maandag zat ik nog vol met adrenaline van de voetbal wedstrijd.
Dus ik ging behoorlijk rap van start. Toen ik na 10 km klimmen boven kwam werd er bij de checkpoint gezegd dat ik de eerste vrouw was.
Ok, dacht ik, ik voel me sterk, ik ga proberen een etappe te winnen.
De sterke Spaanse ultraloopster zat vlak achter me.
Ik finishte als eerste met Idoia 20 minuten achter me en zelfs 10 minuten voor Richard.
Dat was veels te hard!
De tweede etappe moest Idoia iets doen. Maar ik voelde me zo sterk dat ik al na 2 km er voorbij ben gegaan. Ondanks dat ik 2 km fout gelopen ben pakte ik 15 minuten op haar.
Dag 3 was het wederom 10 minuten. Maar in een race als dit is er niets beslist tot het moment dat je er bent na 5 dagen.
De hitte (tot 45 graden) , klimmen, dalen en afzien kunnen je plots pakken.
Dan kun je zomaar in 1 etappe 1 of 2 uur verliezen.
Dag 4 was de dag van de waarheid. 61 km op een bloedhete dag met fikse klimmen en afdalingen. Ik wilde ervoor strijden en zij ook. Ik had niet zomaar 3 etappes gewonnen dus ik wist dat het kon.Bij de start ging ze als een dolle weg. Ik ben gevolgd en ben achter haar gebleven. Na ongeveer 6 km ben ik ervoor bij gegaan.
Dat moet het moment zijn geweest waar ze wist dat het over was.
Toch stond ze weer naast me bij checkpoint 2.
IK heb in de afdaling gas gegeven en was haar kwijt.Ik voelde me beresterk. Ik finishte die dag als 12de overall na 7 uur en 9 minuten!
Daar pakte ik 43 minuten op de Spaanse. Het was een mooie strijd.
Vandaag kon ik ontspannen lopen met een voorsprong van 1.20 uur en was ik wederom eerste. Idoia is in de problemen gekomen en kwam zeker 2 uur achter me binnen.
De nummer 3 en 4 waren ver achter me dus daar had ik geen zorgen over.
Met 5 dagzeges win ik heel ruim zomaar de Al Andalusië Ultratrail.
Ik eindig bovendien als 14de !! in het algemeen klassement.
Ik kan het haast niet geloven! Beresterk gelopen en een hele sterke race gelopen tactisch gezien.
Laat die TDS maar komen!
Ingrid moest helaas uitstappen op dag 3 ivm maagklachten en overgeven. De hitte is niet haar ding. Gisteren heeft ze een rustdag genomen en vandaag een hele sterke etappe gelopen!
Richard liep beresterk! Hij werd 17 de overall.
Arend finishte mooi op 33ste.
Dieter onze Belgische vriend deed het geweldig als redelijk onervaren loper!
Wat een prachtige week was het weer omringd door mooie mensen!
Vanavond een mooi feestje bij de prijsuitreiking!