3de editie van de Gore-Tex Transrockies Run

Ik bewaar zeer mooie herinneringen aan de Transrockies Run. Verleden jaar deden wij mee aan de tweede editie. 23 augustus start de derde editie en zullen de lopers weer 113 mijl lopen door de prachtige natuur van de Rocky Mountains in Colorado/USA.
Dit jaar is de TRR door de vele positieve berichten met stip gestegen en is hij zo goed als vol met 150 teams.
Er doen net als verleden jaar weer een aardig aantal elite traillopers mee. Zo doet Helen Cospolitch mee, de winnares van de 2008 Leadville 100 mijl. Maar ook haar partner Dean Karnazes (wie kent hem niet). Ook is Anita Ortiz weer van de partij, zij won dit jaar de Western State 100 mijl. Kami Semmick en Nikki Kimball doen mee, zij hebben ook al vele ultra trail wedstrijden gewonnen. Een heel sterk damesveld!
De Leadville 100 mijl start 1 dag voor de TRR en dus hebben de elitelopers een keuze moeten maken. Zo zal de sympathieke Tony Krupicka in de LV 100 starten.
Maar ook onze vrienden van verleden jaar, Kim, Fran, Martin en Juliet zijn weer deelnemers van de TRR. Zij houden ons op de hoogte van het wel en wee die week.
Een van de dingen die een multi stage race zo bijzonder maakt behalve het lopen is het samen zijn met al die verschillende lopers de hele week. Een mix van toplopers en recreanten waarvan bij iedereen de passie voor lopen voorop staat zorgt voor een hele aangename sfeer. Met weemoed ga ik de Transrockies Run online volgen.
Hieronder nog een keer de video van hardlopen in Colorado 2008 inclusief de Transrockies Run. Steeds als ik het zie vervult het mij met warmte.
Voor degene die alle dagen op video willen zien. Er zijn filmpjes gemaakt van de highlights van de dag. Die kun je hier zien.

.

In de trailrunner

Tot mijn stomme verbazing zag ik deze week een advertentie in het blad Trailrunner. Niet zomaar een advertentie maar 1 waar Ingrid en ik in staan.
Een grote reclame foto voor de Goretex Transrockies Run met ons als `happy runners`.
Drymax sokken heeft het al op hun site gezet omdat ik die sokken aan heb, dat zie je hier.
Een mooi bewijs dat sponsoring zin heeft. Herbalife staat gratis en voor niets in het blad Trailrunner. Mochten er andere sponsoren zich aan willen melden, u bent altijd welkom.Hieronder de foto. Met dank aan Dave en Mike voor de tip, zij hadden ons al gespot in het blad.
Update; 15-5 bijgewerkt met de officiële foto zoals die in de Trailrunner staat.

Hardlopen op hoogte

Hardlopen op hoogte is iets anders dan hardlopen in Nederland. Voor de Transrockies Run hebben wij 3 weken geacclimatiseerd voordat wij aan de wedstrijd begonnen. We kwamen er snel achter dat dat erg slim was geweest. Hardlopen boven de 2400 meter tot 3900 meter doe je niet zomaar.
Er waren toch aardig wat mensen die zich niet lekker voelde. Maagklachten, misselijk, hoofdpijn, geen eetlust en slecht slapen wat soms resulteerde in stoppen met de race of niet het verwachtte resultaat van bv een van de toploopsters.
Als je voor het eerst op hoogte loopt voelt het alsof je heel lang niet gesport hebt. Je staat bij de minste inspanning te hijgen als een paard. Daar waar je normaal 2 uur loopt is nu de koek al op na 1 uur.
Hier volgen wat tips die wij helpvol vonden.
Start rustig;
Doe de eerste loopjes vooral heel relaxed. Denk niet dat je sneller acclimatiseert als je een interval training gaat doen. Gegarandeerd dat je helemaal kapot gaat en je je waarschijnlijk ziek voelt. Je merkt als je rustig start het iedere dag een beetje beter gaat.
Je hartslagmeter kun je wel thuis laten want die slaat op hol, zeker in het begin.
Ik heb bewust niet met de hartslagmeter gelopen maar op gevoel.
Drinken!
Voor, tijdens en na je loop drinken en de rest van de dag ook. Door op hoogte te zijn zul je sneller uitdrogen. je zweet veel en daardoor verlies je veel vocht. Je verliest meer vocht door de snellere en diepere ademhaling, en door de drogereen koudere lucht die door je slijmvliezen bevochtigd en verwarmd moetworden. Bovendien is het dorstgevoel op grote hoogte verminderd.
Eten;
Je verbrand meer op hoogte dus pas je eten aan en eet meer. Het basale metabolisme is in rust al verhoogd en dus heb je meer energie nodig. (hart en longen moeten harder werken omdat er minder zuurstof is.
Minder lucht;
Op 2000 meter hoogte verlies je 10 tot 12 procent van je VO2 max. Zit je op 2300 meter dan stijgt dit al naar 15%. Verwacht dus geen supertijden en weet dat alles minder makkelijk gaat. Het goede nieuws is dat er een mindere luchtweerstand is en dat laat je weer makkelijker lopen. Maar het voelt vooral als het eerste punt.
Wel is het zo dat iedere meter die je hoger komt de uitzichten steeds mooier worden. Dus als je langzamer loopt is dat helemaal niet erg. De omgeving geeft je energie voor 10!
Foto is van Transrockies Run 2008

Continue reading “Hardlopen op hoogte” »

Colorado Rocky Mountain High- de foto`s

Vandaag waren wij gevraagd om op een congres van Herbalife een presentatie te geven over onze avonturen in de TransRockies Run.
Afgelopen week had ik al een foto-video gemaakt om voor de presentatie te gebruiken.
Het is een mooie collage geworden, toen ik er vm naar keek achter de coulissen werd ik er zelf emotioneel van. Een soort herbeleving. Na het filmpje kwamen wij op.
Na de presentatie werden wij veel aangesproken en het is mooi om te zien dat wij blijkbaar veel mensen inspireren oa via deze site.
Vergeet niet de muziek aan te zetten als je het filmpje bekijkt!

Colorado Rocky Mountain High from martine hofstede on Vimeo

.

De Gore-Tex TransRockies Run of de Transalpine Run?

TransRockies Runners Trade Intense Elevations for Incredible Views.
Een mooie intro van National Geographic. Dat is misschien wel de beste korte samenvatting voor de afgelopen week.
Vele lopers hebben de afgelopen week gevraagd wat nu mooier of beter was. De Gore-Tex Transalpine Run of de Gore-Tex Transrockies Run.
Een moeilijke vraag omdat het niet perse beter is, de lopen zijn anders.
In de TAR maak je meer km`s en is het hoogste punt 3000 meter. Daar daal je altijd weer af naar bijna zee niveau voor de overnachting.
In de TRR loop en slaap je gedurende 6 dagen boven de 2500 meter. Op een dag loop je zelfs 39 km tussen de 3200 en bijna 3500 meter.
Dat is wezenlijk verschil. Op hoogte sporten is zwaar, er is minder zuurstof en dat merk je.
Persoonlijk had ik er niet heel veel last van behalve zwaar hijgend als ik tempo naar boven liep.
Maar er zijn lopers die moesten uitstappen omdat ze er ziek van waren. Of lopers die kotsend langs de weg stonden. Zeker de eerste paar dagen hadden ook aardig wat mensen last van hoofdpijn, maagklachten, slecht slapen, licht in het hoofd en vermoeidheid. Allemaal klachten die horen bij het op hoogte zijn.
Dus beide hebben een uitdaging, de een de afstand en totale hoogtemeters. De andere ook afstand en hoogtemeters maar net iets minder maar vooral de hoogte.
De omgeving;
In de Europese alpen ben je snel boven de boomgrens en dus loop je veel in rotsige gebieden of over alpenweiden.
De Rocky Mountains heeft een hele hoge boomgrens en loop je boven de 3000 meter zelfs soms nog tussen de bomen. Maar de Rocky Mountains heeft de mooiste sterrenhemel die je ooit gezien hebt!
Ik heb van beide genoten. Daarom zijn beide races ook zo uniek, ze zijn anders qua omgeving. Beide zijn adembenemend mooi en beide laten je intens genieten van de natuur.
Misschien zijn de trails in de USA wat technischer. Veel wortels en stenen waardoor je goed geconcentreerd moet blijven, zeker met afdalen.
Tijdens de TRR heb je het geluk dat er altijd wel ergens een ijskoud riviertje is. 10 minuten daarin zitten na de race en je hebt een ijsbad gehad waardoor je beter hersteld.
De sponsors;
Beide races hebben erg goede sponsors. Sommige zijn hetzelfde maar ze hebben ook afzonderlijke sponsors. Zo heeft de TAR Polar en de TRR timex als sponsor.
Beide hebben Gore-Tex als sponsor en je kunt volgens mij geen beter organisatie wensen als dat.
Wat wel een wezenlijk verschil was, is dat in de TRR er veel goodies worden weg gegeven.
Onze tassen puilen uit, bidons, een timex horloge (ironman solar), bekers, sokken, een belt, handschoenen, tassen, shirts, etenswaren en vele andere hebbedingetjes. Bovendien werden er iedere dag een aantal prachtige Gore-Tex  Paclite-shell jacks en Windstoppers weg gegeven.
Laten de meisjes er nu ook 2 hebben bemachtigd.
Misschien is dat wel Amerikaans, maar in de TAR werd er niet zo gestrooid met cadeautjes. Overigens kreeg je daar ook genoeg. Maar van een Gore-Tex outdoor jas wordt ik wel erg blij. Bij de TRR was ook Salomon een sponsor en mn de dagwinnaars werden verwend met schoenen.
De Organisatie;
Bij beide races klopt de organisatie tot in de puntjes. Steeds weer sta ik daar versteld van. 
De TRR heeft wel een paar extra uitdagingen. Zij moeten iedere dag tenten opzetten en wc`s en douches verplaatsen. De TAR heeft gebouwen waar de lopers slapen, zoals scholen en gymzalen.
Het tentenkamp, tentcity, heeft wel meer voordelen. Je slaapt met meer privacy in plaats van in een grote hal. Er zijn genoeg dixie`s en douches. Zij verrijden namelijk douche trucks. Ook heeft het wel sfeer om allemaal in tentjes te slapen. In de avond nog een kampvuurtje en na 10 ligt iedereen te snurken. Uiteraard  is het wel kouder dan in een sporthal.  Maar dat komt ook dat je op hoogte slaapt. Nu hebben we erg goed weer gehad. Maar als het regent of sneeuwt dan heb je wel een uitdaging in je tentje  met de natte kleren ed. 
Het eten is bij beide races prima. Maar hier wint de TRR want dat eten was perfect!
Zij gebruiken 1 cateraar die alles doet. Die wist wat lopers nodig  hebben.  Het eten was uitzonderlijk goed.
Ook na de race is bij beide races alles aanwezig. Ligstoelen, voetenbadjes, eten, drinken en support.
Bij de TRR heb je 2 keer een transport naar de start. De reden is dat men zo min mogelijk asfalt wil en daarom er dus met een busje gereden moet worden. Bij de TAR start je altijd vanuit het dorp. Overigens was het vervoer wel perfect geregeld.
Wat de TAR ook zou moeten invoeren is de Women 80+ categorie. Net als bij de mannen moet deze ook bij de vrouwen aanwezig zijn.
De sfeer;

Doordat je met z`n allen op een camping bent geeft dat tijdens de TTR veel sfeer. Bovendien zijn Amerikanen veel opener en zullen zij altijd een praatje aangaan.
Het heeft ervoor gezorgd dat wij veel bijzondere mensen hebben ontmoet, niet alleen tijdens de race maar tijdens de hele vakantie.
Ook tijdens de TAR hebben we leuke contacten opgedaan maar toch minder. Mede doordat wij en vele andere in hotels sliepen.  
Voor 2010 zou het wel eens zo kunnen zijn dat we met 5 TRR teams aan de start staan van de TAR. Het zou een mooie reünie zijn.

Samenvattend is het simpelweg zo dat beide races perfect zijn. Beide races zijn anders en dus de moeite waard. Alle lopers die de TAR hebben gedaan zou ik zeker aanraden de TRR te doen. Er liggen vele andere uitdagingen en vele andere hoogtepunten.
Een meerdaagse race is een waanzinnig iets om te doen. Bovendien perfect te combineren met een mooie vakantie.

oh ja, als je ons wil zien finishen moet je even dit filmpje kijken.

Deze foto`s symboliseren de volgorde van de dag. Lopen, ontspannen en een stukje schrijven.

Afscheid van de Gore-Tex TransRockies Run

Alsof het zo moest zijn. De hele week heeft de zon geschenen tijdens de Gore-Tex Transrockies Run. Vandaag regent het, wel afwisselend met de zon, maar toch.
Goed weer om uit te slapen dus. Maar we zijn zo gewend om om 6 uur uit de tent te kruipen dat we allemaal wakker waren rond die tijd.
Gisterenavond hadden we een prachtig eind feest en lagen we pas rond half 1 in bed.
Een heerlijk diner in het Hiatt Resort. Veel speeches, mooie foto`s, video`s en de prijsuitreiking voor alle categorieën.
Als hoogtepunt voor de meeste lopers het uitreiken van de finishershirts. Die krijgen alleen de lopers die alle etappes hebben uitgelopen binnen de tijd.
In tegenstelling tot Europa heeft Amerika tijdens evenementen altijd keurig dames shirts. Zo kregen wij een mooi licht blauw shirt en de mannen een donkerblauw shirt.
Het podium stroomde snel vol met alle finishers, het zag er mooi uit.
Gelukkig en blije lopers in mooie blauwe kleuren. Dansend en zingend sloten we de avond af met `Stand up for the champions`. Een nummer wat veel gedraaid wordt tijdens de TAR en TRR. Net als dit nummer, `keep on running`.
Na het uitwisselen van veel adressen, e-mails en veel omhelzingen namen wij met nog een paar een afzakkertje in het hotel. Maar ook bij ons sloeg de moeheid toe en vielen we uitgeput in slaap in een bed na 1 week in een tent.
Vanochtend verraste Fran ons met 2 liter Starbucks koffie. Nooit geweten dat je dat zo mee kan nemen in een kartonnen box.
Na afscheid genomen te hebben van de meiden zouden wij opgepikt worden door de shuttle die ons weer naar buena Vista zou brengen. Maar om half 11 was die er nog niet. Gelukkig kwam er een Salomon truck voorbij met bekenden. Zij waren een van de sponsors. Die hebben we aangehouden en laten bellen. Er was ergens iets fout gegaan, 10 minuten later werden we opgehaald. 2 uur later waren we weer waar we gestart waren.
Onderweg kwamen we alle bekenden plaatsjes tegen waar we wel ergens in de buurt zijn geweest.
Bij de auto aangekomen startte deze niet. We hadden de lichten aan laten staan. 5 minuten later reden we weg dankzij een behulpzame Amerikaan.
Nu zijn we weer in onze vertrouwde B&B, Las Manos. De mooiste B&B waar ik ooit geweest ben. De moeite waard om even op de site te kijken. Hun hele huis is gebouwd van natuurprodukten. Prachtig! Bovendien zijn Colleen en William aangenaam gezelschap.
Vanavond worden de benen nog even los gemaakt. Morgen rijden we richting Denver.
Morgen als alles een beetje een plaatsje heeft gekregen volgt een terugblik op de TRR. Het verschil met de TAR qua organisatie, natuur, lopers en andere opvallende dingen.
Vooralsnog verblijven wij op een hele grote roze wolk die boven de Rocky Mountains hangt.
Dit nummer heeft ineens een hele andere dimensie gekregen, vroeger draaide mijn vader dit nogal eens thuis, daarom ken ik het en kan ik het zo meezingen. Nu krijg ik er een brok van in mijn keel. Lopen in de bergen roept emoties op, een van de redenen dat ik er zo van kan genieten. Het brengt je heel dicht bij jezelf

But the Colorado rocky mountain high
I’ve seen it rainin’ fire in the sky
The shadow from the starlight is softer than a lullabye
Rocky mountain high

Dag 6 TRR, We did it, we crossed the Rocky Mountains!

Vanochtend was iedereen opgewonden en klaar om aan de race te beginnen. Behalve dan die hardlopers die al ergens uitgestapt zijn, voor hun is het al voorbij.
Maar iedereen die deze dagen overleeft heeft weet dat deze dag er ook nog bij kan.
Een hele zware dag met 34 km`s en bijna 1500 hoogtemeters.
Maar vol optimisme begonnen we ook vandaag weer aan de dag.
Vail sliep nog toen wij weg werden geschoten. De eerste km`s was over het asfalt om Vail uit te komen. Dat duurde niet lang en al snel kwamen we uit op een lange single track die naar de top van de berg ging. Het gaf een prachtig uitzicht op Vail en de skipistes.
Na een half uurtje ben ik mijn eigen tempo naar boven gaan lopen en toen ik een heel eind was ben ik op een mooi plekje gaan zitten.
Maar na al 4 minuten stond Ingrid er al, die liep als een trein en was niet te houden.
De knie voelde goed en zo liepen we lekker door.
Boven zigzagde het wat door het bos. Wat mooie tracks naar beneden om vervolgens weer te klimmen.
Na de eerste drinkpost volgde er een lange zware maar prachtige afdaling.
Erg steil en op een smalle single track. De vegetatie was volledig veranderd. Andere bomen en hoog struikgewas met veel bloemen. Prachtig.
hierna kwamen we aan in Avon, een plaatsje wat maar 3 km van Beaver Creek ligt, onze eindbestemming. We werden netjes door het plaatsje geleid en uiteraard niet via de weg richting Beaver Creek gestuurd.
Er volgde weer een klim. De benen voelde zwaar en stijf maar met het eind in zicht kun je alles. Tot we de bocht om kwamen en er een hele steile piste voor ons lag. En ja, de route liep daarheen. We liepen. klauterden omhoog. Tsjonge wat een killer was dat zeg. Ik zag gewoon zwart voor mijn ogen. Toen we hijgend en puffend boven waren liep het nog iets omhoog. Ik wachtte even op Ingrid en was klaar voor de afdaling, helaas. De weg bleef omhoog gaan. Maar daar was dan eindelijk de afdaling, we zaten op 31 km.
Volledig in mijn eigen wereld daalde ik af. Het was een piste die zigzaggend naar beneden ging. Tot ik ineens mijn naam hoorde in de verte. Ik had de verkeerde afslag genomen en liep de verkeerde kant op. Het was goed gemarkeerd maar ik heb het gewoon niet gezien.
In de verte hoorde we beneden de speakers al. Ingrid liep heel de dag als een speer.
En zo daalden we verder af, op weg naar de finish. Op weg naar onze overwinning.
Het 5de team van de dag ervoor hadden we al lang achter ons gelaten en wij liepen keurig op de 5de plaats. Voor het klassement stonden we een uur achter hun en dat gingen we niet meer redden. Uiteindelijk wel 15 minuten.
Met veel geschreeuw van andere teams werden we binnen gehaald en finishten in 5 uur en 38 minuten over 34.6 km.
Een emotioneel moment. We hebben het toch maar gedaan met z`n tweeën.
170 km in 6 dagen dwars door de prachtige Rocky Mountains van Colorado. Met ongeveer 7000 hoogtemeters en lopen op gemiddeld 2800/3000 meter hoogte.
Het geeft je het gevoel dat je alles  aan kunt.
Veel omhelzingen van alle andere lopers die bleven wachten, bier en uiteindelijk een trouwerij toen een team na 6.30 aankwam. Zij hadden hun bruiloft zo gepland.
Familie en medelopers hielden het niet droog. Als je samen de Gore-Tex Transrockies Run overleeft overleef je een huwelijk ook wel.
Nu is het party time, met vele nieuwe vrienden gaan we een wilde avond tegemoet.
Vannacht slapen we in een echt bed, wel met 3 anderen op een kamer maar beter dan in een tent.
ps; Ingrid bedankt iedereen voor de support!

ps; bij gisteren heb ik 3 fotos gezet. More to come. Nu eerst partytime!

Continue reading “Dag 6 TRR, We did it, we crossed the Rocky Mountains!” »

Dag 5 TRR, inspirerend!!

Deze hele week is het al schitterend weer. Uiteraard is er altijd wat op aan te merken want als je in de middag nog aan het lopen bent is het behoorlijk heet.
Als je net als vanochtend uit je tent kruipt is het erg koud omdat de zon nog niet boven de bergen uit is.
Bij het ontbijt en de start zie je daarom ook iedereen tot het laatst ingepakt. Net voor de start gaan de jasjes, arm-warmers, mutsen en handschoenen uit.
Want meestal ben je snel warm. Gelukkig hadden we vandaag vanuit Redd Cliff naar Vail wederom een milde start. Een paar km vals plat naar boven.
Daarna begon een enorme lange klim van 17 km. Wel een prachtige klim. Door de bossen en des te hoger we kwamen des te meer mos lag erop de bodem. Het rook heerlijk en zag er zo groen fris uit.
Het grote verschil met de Transalpine Run is dat je hier tot soms wel 3400 meter bomen ziet. Dat betekent dat je veel in de bossen loopt terwijl je in de Europese Alpen daar al snel boven zit. Dus daar heb je meer vergezichten. Niet perse mooier maar anders.
Ik loop graag in de bossen, het is mooi, ruikt heerlijk en het is er koel.
Vandaag was er na de grote klim een mooie single track naar beneden om vervolgens weer flink te klimmen naar 3500 meter.
De knie van Ingrid voelde vandaag een stuk beter. Ze kon stukken hardlopen en wisselde dat af met doorstappen.
Na de tweede klim kwamen we in de buurt van Vail uit. Wat een prachtige vergezichten.
Er liep een pad wat net onder de berg liep en je steeds een beetje hoger bracht.
Ik rende steeds een stuk voor en zocht dan een mooi plekje uit om op Ingrid te wachten. Een spirituele dag, zittend in de stilte met alleen de natuur…
Het maakt me steeds weer emotioneel en sprakeloos. Een van de lopers die voorbij kwam zei`this is our church, right`.
Ik kon alleen maar beamen en zong erachter aan..`this is where i heal my hurts`.
Een van de mooie dingen van deze race is dat alle lopers zo ontzettend genieten van wat ze aan het doen zijn.
De omgeving is zo inspirerend. En uiteraard heeft iedereen pijn in zijn benen en zijn er soms momenten dat je je afvraagt wat je aan het doen bent.
Maar die zijn er maar even. Er wordt vooral genoten. De topteams daarbuiten gelaten, die rennen alleen maar ontzettend hard.
Terug naar de dag, toen we uiteindelijk de top hadden bereikt kwam er een hele, hele lange afdaling naar Vail. Die was ook rond de 17 km.
Ik ben in een flink tempo afgedaald, heb steeds op Ingrid gewacht die afwisselde met hardlopen en doorstappen.
En zo liepen we een prachtige afdaling. De velden stonden vol paarse en gele bloemen.
Na 38.83 km, 6 uur en 18 minuten kwamen we aan in Vail.
Het was een soort cultuurshock voor ons lopers als voor de bezoekers van Vail.
Wij lopers liepen bezweet door het dorp en al snel wist iedereen waar er een riviertje was. Uiteraard ging iedereen daarheen en lagen we allemaal in de rivier met de benen.
De bezoekers keken ons bevreemd aan. Wij moesten ook erg wennen aan alle mensen want de afgelopen dagen zijn we niet echt in de bewoonde wereld geweest behalve in tentcity zoals iedereen het kamp noemt. En het leven  tussen de lopers is anders, daar loopt iedereen met kousen aan. Looptights en andere vreemde outfits wat iedereen normaal vindt.
Maar om in Vail te zijn was voor ons wel de kans om weer eens echte koffie te drinken.
Zo lagen we na 38.83 km in de rivier in downtown Vail met een heerlijke cappachino.
Het was een prachtige dag, zoals we vandaag liepen was het prima te doen. Ik ren alles en wacht hier en daar. Ingrid loopt afwisselend en dat werkt goed.
De blessure is niet erger geworden maar beter. Nadat we in tentcity aankwamen heeft de medic de knie weer los gemaakt, heeft ze geijsd en oefeningen gedaan.
Kortom, het was een prachtige inspirerende en spirituele dag vandaag!
Nb; foto`s volgen morgen ivm bedtijd. Gisteren namelijk tot 22.30 uur bezig geweest met het stukje van gisteren en foto`s.

Vandaag ook even een berichtje van mij, Ingrid. Want sommige mensen maken zich zorgen om mijn knie. No problem!! Het gaat echt prima.
Voordat we naar de US gingen heb ik diverse goede tips en adviezen gekregen van oa. Cor Snijders over het herstel en het interval lopen.
Cor dank voor die tips, komen me nu goed uit. Alfred Lapen heeft ons geholpen met technieken in het stokkenlopen, ook dat had niet beter gekund.
De Herbalife producten, zoals de shake, proteine, niteworks en de tabletten, werken perfect, waardoor ik me ook erg sterk voel. 
En natuurlijk de oefeningen. Ik loop niet door de pijn heen, het werkt allemaal prima en ik geniet ook volop van de prachtige natuur.
Teamwork is zeker deze dagen een heel belangrijk iets. Gisteren hebben we een discussie gehad omdat ik wilde dat martine lekker kon rennen.
We hebben het toen gehad over het tijdelijk wisselen van partner, omdat er nog een stel was waarvan de vrouw geblesseerd was. Natuurlijk vond ik het niet leuk om het team te splitsen,
Maar ik wilde dat martine haar energie kwijt kon en zoals het gisteren ging was dat niet het geval.
Vandaag besefte ik dat ik blij was dat we het niet gedaan hebben. Want Martine was ook vandaag een perfecte teammate. Als ze wachtte stond ze klaar met de bidon met H3O, als ik bij een post aankwam, werd me van alles in de mond en handen gestopt.
kortom het is heel belangrijk in deze race om goede teammate’s te zijn en dat werkt perfect. Zo zullen we morgen zeer zeker samen de finish in Beaver creek halen!