Hardlopen op hoogte

Hardlopen op hoogte is iets anders dan hardlopen in Nederland. Voor de Transrockies Run hebben wij 3 weken geacclimatiseerd voordat wij aan de wedstrijd begonnen. We kwamen er snel achter dat dat erg slim was geweest. Hardlopen boven de 2400 meter tot 3900 meter doe je niet zomaar.
Er waren toch aardig wat mensen die zich niet lekker voelde. Maagklachten, misselijk, hoofdpijn, geen eetlust en slecht slapen wat soms resulteerde in stoppen met de race of niet het verwachtte resultaat van bv een van de toploopsters.
Als je voor het eerst op hoogte loopt voelt het alsof je heel lang niet gesport hebt. Je staat bij de minste inspanning te hijgen als een paard. Daar waar je normaal 2 uur loopt is nu de koek al op na 1 uur.
Hier volgen wat tips die wij helpvol vonden.
Start rustig;
Doe de eerste loopjes vooral heel relaxed. Denk niet dat je sneller acclimatiseert als je een interval training gaat doen. Gegarandeerd dat je helemaal kapot gaat en je je waarschijnlijk ziek voelt. Je merkt als je rustig start het iedere dag een beetje beter gaat.
Je hartslagmeter kun je wel thuis laten want die slaat op hol, zeker in het begin.
Ik heb bewust niet met de hartslagmeter gelopen maar op gevoel.
Drinken!
Voor, tijdens en na je loop drinken en de rest van de dag ook. Door op hoogte te zijn zul je sneller uitdrogen. je zweet veel en daardoor verlies je veel vocht. Je verliest meer vocht door de snellere en diepere ademhaling, en door de drogereen koudere lucht die door je slijmvliezen bevochtigd en verwarmd moetworden. Bovendien is het dorstgevoel op grote hoogte verminderd.
Eten;
Je verbrand meer op hoogte dus pas je eten aan en eet meer. Het basale metabolisme is in rust al verhoogd en dus heb je meer energie nodig. (hart en longen moeten harder werken omdat er minder zuurstof is.
Minder lucht;
Op 2000 meter hoogte verlies je 10 tot 12 procent van je VO2 max. Zit je op 2300 meter dan stijgt dit al naar 15%. Verwacht dus geen supertijden en weet dat alles minder makkelijk gaat. Het goede nieuws is dat er een mindere luchtweerstand is en dat laat je weer makkelijker lopen. Maar het voelt vooral als het eerste punt.
Wel is het zo dat iedere meter die je hoger komt de uitzichten steeds mooier worden. Dus als je langzamer loopt is dat helemaal niet erg. De omgeving geeft je energie voor 10!
Foto is van Transrockies Run 2008

Continue reading “Hardlopen op hoogte” »

De Gore-Tex TransRockies Run of de Transalpine Run?

TransRockies Runners Trade Intense Elevations for Incredible Views.
Een mooie intro van National Geographic. Dat is misschien wel de beste korte samenvatting voor de afgelopen week.
Vele lopers hebben de afgelopen week gevraagd wat nu mooier of beter was. De Gore-Tex Transalpine Run of de Gore-Tex Transrockies Run.
Een moeilijke vraag omdat het niet perse beter is, de lopen zijn anders.
In de TAR maak je meer km`s en is het hoogste punt 3000 meter. Daar daal je altijd weer af naar bijna zee niveau voor de overnachting.
In de TRR loop en slaap je gedurende 6 dagen boven de 2500 meter. Op een dag loop je zelfs 39 km tussen de 3200 en bijna 3500 meter.
Dat is wezenlijk verschil. Op hoogte sporten is zwaar, er is minder zuurstof en dat merk je.
Persoonlijk had ik er niet heel veel last van behalve zwaar hijgend als ik tempo naar boven liep.
Maar er zijn lopers die moesten uitstappen omdat ze er ziek van waren. Of lopers die kotsend langs de weg stonden. Zeker de eerste paar dagen hadden ook aardig wat mensen last van hoofdpijn, maagklachten, slecht slapen, licht in het hoofd en vermoeidheid. Allemaal klachten die horen bij het op hoogte zijn.
Dus beide hebben een uitdaging, de een de afstand en totale hoogtemeters. De andere ook afstand en hoogtemeters maar net iets minder maar vooral de hoogte.
De omgeving;
In de Europese alpen ben je snel boven de boomgrens en dus loop je veel in rotsige gebieden of over alpenweiden.
De Rocky Mountains heeft een hele hoge boomgrens en loop je boven de 3000 meter zelfs soms nog tussen de bomen. Maar de Rocky Mountains heeft de mooiste sterrenhemel die je ooit gezien hebt!
Ik heb van beide genoten. Daarom zijn beide races ook zo uniek, ze zijn anders qua omgeving. Beide zijn adembenemend mooi en beide laten je intens genieten van de natuur.
Misschien zijn de trails in de USA wat technischer. Veel wortels en stenen waardoor je goed geconcentreerd moet blijven, zeker met afdalen.
Tijdens de TRR heb je het geluk dat er altijd wel ergens een ijskoud riviertje is. 10 minuten daarin zitten na de race en je hebt een ijsbad gehad waardoor je beter hersteld.
De sponsors;
Beide races hebben erg goede sponsors. Sommige zijn hetzelfde maar ze hebben ook afzonderlijke sponsors. Zo heeft de TAR Polar en de TRR timex als sponsor.
Beide hebben Gore-Tex als sponsor en je kunt volgens mij geen beter organisatie wensen als dat.
Wat wel een wezenlijk verschil was, is dat in de TRR er veel goodies worden weg gegeven.
Onze tassen puilen uit, bidons, een timex horloge (ironman solar), bekers, sokken, een belt, handschoenen, tassen, shirts, etenswaren en vele andere hebbedingetjes. Bovendien werden er iedere dag een aantal prachtige Gore-Tex  Paclite-shell jacks en Windstoppers weg gegeven.
Laten de meisjes er nu ook 2 hebben bemachtigd.
Misschien is dat wel Amerikaans, maar in de TAR werd er niet zo gestrooid met cadeautjes. Overigens kreeg je daar ook genoeg. Maar van een Gore-Tex outdoor jas wordt ik wel erg blij. Bij de TRR was ook Salomon een sponsor en mn de dagwinnaars werden verwend met schoenen.
De Organisatie;
Bij beide races klopt de organisatie tot in de puntjes. Steeds weer sta ik daar versteld van. 
De TRR heeft wel een paar extra uitdagingen. Zij moeten iedere dag tenten opzetten en wc`s en douches verplaatsen. De TAR heeft gebouwen waar de lopers slapen, zoals scholen en gymzalen.
Het tentenkamp, tentcity, heeft wel meer voordelen. Je slaapt met meer privacy in plaats van in een grote hal. Er zijn genoeg dixie`s en douches. Zij verrijden namelijk douche trucks. Ook heeft het wel sfeer om allemaal in tentjes te slapen. In de avond nog een kampvuurtje en na 10 ligt iedereen te snurken. Uiteraard  is het wel kouder dan in een sporthal.  Maar dat komt ook dat je op hoogte slaapt. Nu hebben we erg goed weer gehad. Maar als het regent of sneeuwt dan heb je wel een uitdaging in je tentje  met de natte kleren ed. 
Het eten is bij beide races prima. Maar hier wint de TRR want dat eten was perfect!
Zij gebruiken 1 cateraar die alles doet. Die wist wat lopers nodig  hebben.  Het eten was uitzonderlijk goed.
Ook na de race is bij beide races alles aanwezig. Ligstoelen, voetenbadjes, eten, drinken en support.
Bij de TRR heb je 2 keer een transport naar de start. De reden is dat men zo min mogelijk asfalt wil en daarom er dus met een busje gereden moet worden. Bij de TAR start je altijd vanuit het dorp. Overigens was het vervoer wel perfect geregeld.
Wat de TAR ook zou moeten invoeren is de Women 80+ categorie. Net als bij de mannen moet deze ook bij de vrouwen aanwezig zijn.
De sfeer;

Doordat je met z`n allen op een camping bent geeft dat tijdens de TTR veel sfeer. Bovendien zijn Amerikanen veel opener en zullen zij altijd een praatje aangaan.
Het heeft ervoor gezorgd dat wij veel bijzondere mensen hebben ontmoet, niet alleen tijdens de race maar tijdens de hele vakantie.
Ook tijdens de TAR hebben we leuke contacten opgedaan maar toch minder. Mede doordat wij en vele andere in hotels sliepen.  
Voor 2010 zou het wel eens zo kunnen zijn dat we met 5 TRR teams aan de start staan van de TAR. Het zou een mooie reünie zijn.

Samenvattend is het simpelweg zo dat beide races perfect zijn. Beide races zijn anders en dus de moeite waard. Alle lopers die de TAR hebben gedaan zou ik zeker aanraden de TRR te doen. Er liggen vele andere uitdagingen en vele andere hoogtepunten.
Een meerdaagse race is een waanzinnig iets om te doen. Bovendien perfect te combineren met een mooie vakantie.

oh ja, als je ons wil zien finishen moet je even dit filmpje kijken.

Deze foto`s symboliseren de volgorde van de dag. Lopen, ontspannen en een stukje schrijven.

Dag 2 TRR, Langzaam omhoog en snel omlaag.

Om ons zo veel mogelijk trails te laten lopen werden we vanochtend met de bus naar de start van de etappe gebracht.
De eerste mijl zou vlak zijn. Nu is ons vlak iets anders dan trailrunners vlak. Want het ging gewoon vals plat omhoog.
Dus een beetje opgewarmd begonnen we aan de klim. En wat een klim. Het lopersveld is eigenlijk net als gisteren snel verdeeld. Maar nu zie je wel wie de locals zijn. dat zijn de echte klimmers. De podiumplaatsen zijn daarom ook allemaal bezet voor mensen die op deze hoogte leven en trainen.
De trail begon door een bos in de schaduw. Hoe hoger we kwamen hoe mooier de uitzichten.
Terwijl wij op een derde van de klim waren zagen we op de top al mensen lopen. Een prachtig gezicht.
Op een gegeven moment zaten we op 3500 meter en waren we bijna boven de boomgrens. Door een groene alpenweide liep de trail die ons naar de top moest leiden.
Ik liep erg makkelijk naar boven, ik zit vol met energie. De bergen geven mij de energie.
Ingrid liep vandaag ook lekker en na 9 km waren we op de top. Daar hebben we nog even foto`s gemaakt en genoten van het uitzicht. De top was op 3837 meter volgens de Garmin 405.
De omgeving geeft je niet alleen energie maar roepen ook altijd emoties op. Het zorgt ervoor dat je je zo levend voelt.  Of je heel de wereld aan kan, een  gelukzalig gevoel. Vol van gevoelens door het simpele feit dat wij daar staan en hardlopen.
Het weer was nu perfect vergeleken met de laatste trip op Hope Pass en dat zorgt voor prachtige vergezichten.
Als een raket begonnen we dan ook aan de afdaling. Na 1.5 km kwamen we op ons vertrouwde stek van de leadville 100 mijl.
Ook nu stond er een crew die een post bemande, maar geen lama’s deze keer!
De afdaling was lang, steil en technisch. Desondanks daalde we toch soepeltjes af.
We haalde 3 teams in die een heel stuk voor ons zaten tijdens de klim.
De trail liep door het bos en we moesten een riviertje door. Niet alleen de schoenen maar tot mijn kruis verdwenen we in de rivier.
Gore-Tex schoenen zijn daar niet tegen bestand. Daarom liepen we de laatste km`s ook met zeiknatte schoenen en sokken.
Maar niet getreurd, want in het tentenkamp waren er schoenendrogers.
Na een prachtige dag met een blauwe lucht en zon arriveerde we vlak bij Leadville na 2 uur en 48 minuten.
De afstand was 16.2 km. Wederom waren we het vierde damesteam in de master klasse.
Het mooie is dat we ons ook nog fit voelen. Verleden jaar waren we veel stijver maar nu voelt het nog soepel Met de nadruk op Nog, want morgen is een heftige dag.
Ook nu zijn we weer in het creekje gaan zitten voor een ijsbad. De perfecte cooling down.
Met verbazing zie ik steeds weer hoe het team van Gore-Tex Transrockies Run crew een perfecte race neerzet.
Het tentenkamp staat als je komt, de douchcabines staan klaar. er is water, stoelen, voetenbadjes, eten en alcohol vrij bier.
Ongelooflijk, want ze moeten ook alle tenten eerst weer afbreken.
Dag 2 ging ons goed af en we genieten intens.
Morgen gaan de km`s tellen. Er staan 39 km`s op het programma met aardig wat hoogtemeters.
Oh ja, voor de ultralopers. Vandaag zit Anton Krupica gezellig een biertje met ons te drinken. De winnaar van de Leadville 100 mijl en een icoon in de trail ultrawereld.
Ik ben niet zo van met iemand op een foto, maar nu kon ik het niet weerstaan. Na met hem gekletst te hebben zijn we er toch maar even voor gaan staan.

Nb; Check de website van de Transrockies run. Er staan video`s en foto`s op! de video is echt de moeite waard om even te bekijken. Ook staan bij gisteren foto`s geplaatst. Veel plezier!

Gore Tex Transalpine Run 2007 op film

Op deze site zijn in 8 filmpjes/dagen de Goretex Transalpine Run 2007 terug te zien. Ieder filmpje duurt ongeveer 6 minuten. Als je goed oplet zie je ons, Team Herbalife hier en daar in beeld verschijnen.
Wil je maar even een korte impressie zien dan zou ik dag 7 kiezen. Prachtige beelden vanuit de helikopter terwijl wij de hoogste top van deze Tar aan het beklimmen waren, 3000 meter. Maar ook dag 8 is mooi, prachtige beelden en zie je hoe blij iedereen is met het finishen van de TAR. Daar komen wij ook nog mooi in beeld.
Dag 6 levert geweldige winter plaatjes op en was wel mijn favoriete dag qua hardlopen. Mijn ultieme hardloop moment ligt in die dag, hardlopen op een plateau van 5 km op 2100 meter in de sneeuw en kou.
Maar eigenlijk moet je, als je van hardlopen houdt ze gewoon allemaal even bekijken…..

Foto is genomen op dag 5 van de TAR.

Keep on running

Ik heb vaak associaties met muziek. Sommige nummers kan ik niet horen zonder terug te gaan naar een bepaalde situatie of plek. De Transalpine heeft ook een aantal nummers in mijn herinnering achter gelaten die mij altijd terug zullen brengen naar de Alpen.
Er werden de hele week een aantal nummers gedraaid. Zo startten we iedere dag met ACDC- Highway to Hell. Tijdens de filmpjes en foto van de dag waren er ook een aantal nummers die altijd terug kwamen. U2 met Beautiful Day en Elevation, Anastacia met Paid my Dues , i Will surviwe van Gloria Gaynor , Robbie Williams met let me entertain you, We will rock you van Queen en nog een paar nummers waarvan ik niet weet wie het waren. Verder was er iedere dag voor de dagwinnaars het nummer Stand up (for the champions) van Right Said Fred. Datzelfde nummer werd gedraaid toen we met alle finishers na 8 dagen op het podium stonden. En dan is er natuurlijk nog het Gore-Tex Transalpine Run Song- Keep on Running van Birkmeyer en Edelman, speciaal voor de Tar geschreven. Helaas niet te vinden.
Maar stel je nu voor, je moet bv in Dublin een presentatie geven over de TAR van een half uur aan ongeveer 3 tot 4000 mensen. Je komt het podium op lopen en moet een passend nummer hebben die alles met hardlopen en de Tar te maken heeft.
Wat gaat het worden?

Herstel na de TAR

Hoe herstel je na een monster week hardlopen in de Alpen? Het advies van Rob Veer was om deze week niets te doen behalve eventueel wat fietsen. Dat advies heb ik opgevolgd, niet gelopen en in fietsen had ik geen zin.
Nog steeds droom ik regelmatig weg naar de geweldige week en wat is het dan toch prettig als je een weblog hebt waar je alles nog eens kunt terug lezen. Als ik na de week een update van iedere dag had moeten schrijven was ik zeker de helft kwijt geweest.
Dat het een heftige week is geweest merkte ik aan mijn lichaam. Deze week heb ik 2 keer een uurtje op de bank liggen slapen na het werk, iets wat ik nooit doe. Vandaag heb ik uitgeslapen en bijna de klok rond geslapen, 11 uur. Dat zegt genoeg, het lichaam moet even bijtanken. De spieren voelen goed op de kuiten na, mn de rechter kuit zat erg vol, veel knopen en is na vele massages deze week bijna de oude. De bovenbenen heb ik helemaal geen last van gehad.
Vandaag wilde ik het eerste stukje gaan hardlopen na de TAR. Een heel vreemd gevoel, de normale hardloop schoenen voelde ineens vreemd, mijn Garmin gaf – 3 in hoogtemeters aan en het lijf voelde wat stram. Wel had ik met trots het prachtige finisher shirt van de Transalpine aan. Deze krijg je alleen als je alle etappes haalt, de overige shirts worden vernietigd. Heel rustig ben ik gaan lopen, alles wat stijf en stram. Af en toe heb ik een klein stukje versneld en dat voelt heel snel of je benen vol lopen. Als ik nu een 5 km voluit zou moeten lopen zou ik na 2 km helemaal leeg zijn.
Dus heel ontspannen heb ik 40 minuten gelopen met een gemiddelde hartslag van 130 en een tempo van 9 km per uur. Na 20 minuten voelde het allemaal wat beter, liep het soepeler en ging een kleine versnelling ook beter. Vreemd maar als je je stijf voelt, lijkt het altijd net of je dat eruit kan lopen als je wat versneld.
Deze week zal ik de rustige loopjes voortzetten. Over 2 weken loop ik de Oslo Marathon, dat zal een rustig tempo worden dus dat moet geen probleem opleveren. Anna waar ik de marathon mee ga lopen en zal hazen, mailde mij deze week dat ze weinig heeft kunnen trainen omdat ze op oefening is voor het Noorse leger. Ze klonk ongerust, maar dit weekend zou ze een lange duurloop proberen. Hopelijk is dat goed gegaan anders krijg ik een zware klus om haar naar de finish te praten in 4.10 uur.

De TAR in het teken van de lopers

Gisteren las ik op de site van Ronnie en Janna  dat zij het wel gehad hadden met de Rotterdam organisatie tijdens de halve marathon afgelopen weekend. Alles staat in het teken van de toplopers en de bij behorende media aandacht.  De recreant is niet interessant.
De afgelopen 8 dagen tijdens de Goretex Transalpine Run ben ik van de ene verbazing in de andere verbazing gevallen hoe die organisatie, Plan B, staat als een huis.
Dit was pas de derde editie van de TAR maar het is tot in de puntjes geregeld. Van de start, de checkpoints onderweg tot de finish in het volgende dorp. Iedere loper is gelijk, of je nu top tijden van 4 uur loopt of na 8 uur pas binnenkomt, het maakt niet uit. Alles staat in het teken van de hardloper. Ook de avond is tot in de puntjes verzorgt, een pastaparty waarvan het iedere avond weer heerlijk smaakte, de prijsuitreiking, de briefing voor de volgende dag en de foto`s en het filmpje van de dag.
Het finishen was iedere dag weer een genot, niet alleen omdat je er eindelijk was maar ook omdat er voor je gezorgd wordt. Er was eten en drinken in overvloed en er waren voetenbadjes. Een mini lopersdorp waar je na kon praten en bij kon komen.
Wat vooral opvallend was dat men zeer serieus met alles omging betreffende de veiligheid,  het weer en de grilligheid van de bergen. Iedere dag gingen er in de vroege ochtend 2 lopers nogmaals de route lopen en markeerde de route. Daar werd dan uitgebreid overlegd of het weer het toeliet om te lopen of niet. Het medisch team was overal aanwezig tijdens de loop. Bij calamiteiten was er een helikopter stand by. Ondanks het extreme weer zijn er maar 2 mensen van het parcours gehaald met onderkoelings verschijnselen. Een man was gevallen en liep daarbij een gebroken arm op. Uiteraard speelt hier de getraindheid van de lopers een rol bij, het zijn allemaal goed getrainde mensen en de meeste kennen de bergen als geen ander.
Desondanks liet de organisatie niets, maar dan ook niets aan het toeval over.
De organisatie is een goed geoliede machine die de loper hoog in het vaandel heeft staan en er alles aan doet om die het naar de zin te maken.
Ik vraag mij dan ook af hoe lang het duurt voor de maximale inschrijving is bereikt wat nu 300 teams is. Ik denk dat dat binnen een paar jaar is bereikt. Vele lopers keren terug en enthousiasmeren andere lopers. Hopelijk kan men de kleinschaligheid en het familie gevoel behouden ook al nemen de deelnemers toe. Maar met zo`n team denk ik dat dat wel goed komt.

De roes van de TAR

6.15 uur, ik word wakker en trek mijn loopspullen aan. Als ik buiten sta zie ik de Maas en appartementen complexen ipv bergen. Ik zoek naar het start vak en luister goed of ik de tonen van `Highway to Hell`van ACDC hoor, niets…..Nergens een loper te bekennen.
Is dit niet dag 9 van de Goretex Transalpine Run?
Nee, ik ben weer thuis. De bergen hebben we achter ons gelaten maar met veel herinneringen in mijn hoofd ben ik terug gekomen waarvan er vele nooit zullen verdwijnen. Een week met zoveel indrukken,extremen en hoogtepunten, een week van grenzen verleggen in alle opzichten.
De mooiste week in mijn hardloop carrière. Ik heb zoveel mensen met prachtige hardloop verhalen gehoord. Verhalen waar ik stil van werd. Zo liep ik zaterdag een stuk met een Zuid Afrikaanse dame, ze had 12 keer de Comrades (89km) gedaan en een triatlon. Nu , na dit had ze het idee dat er niets meer was wat ze niet aan zou kunnen.
Ik vroeg haar wat ze als zo zwaar ervaarde tov bv de Comrades. Ze zei, `bij dit ga je iedere dag kapot en moet je net een beetje over houden om de volgende dag weer te kunnen starten en dat 8 dagen lang. Bij een 1dags race kun je helemaal stuk gaan, die dag zal het voorbij zijn`.
Daar zit wat in. Uiteraard heb ik mij ook afgevraagd wat dit zo zwaar maakt. Het is niet alleen de afstand en de hoogtemeters maar ook het niet kunnen stoppen. Je loopt, klimt of klautert heel de dag. Je enigste rust is 2 keer 5 minuten bij de checkpoints om wat te eten. Dat betekende voor ons dat we 4.5 uur tot 7.5 uur per dag onderweg waren, non-stop. Wat ik ook erg zwaar vind is constant de overgang van hardlopen naar klimmen, afdalen en weer hardlopen. Het is heel moeilijk om steeds weer in je ritme van iets te komen. We merkte dat we naarmate de week vorderde dit steeds beter ging.
Als je in de namiddag op bed ligt en op staat denk je dat je niet meer overeind komt. Je bent stijf en stram. En iedere morgen weer als ik mijn hardloop kleren aan trok leek het of er een energie boost in mij werd los gelaten. Dan voelde het allemaal weer goed en waren we klaar voor een nieuwe dag. Het lichaam is een bijzonder iets wat ons erg heeft verrast deze week. Het kan meer dan we denken zowel lichamelijk als geestelijk. Mentaal moet je regelmatig de knop om kunnen zetten en als je denkt dat je je grens hebt bereikt moet je toch nog verder. Zover als je nooit geweest bent en toch kun je het iedere keer weer.
Als je van te voren al op gaat zien tegen de km`s en de hoogte`s is het bij voorbaat verloren. Maar als je van punt naar punt gaat en geniet van de schoonheid om je heen komt het allemaal goed en is er iedere dag een finish in zicht. Dat wil niet zeggen dat het allemaal vanzelf gaat en dat je het momenten niet vervloekt. Ook dat hoort erbij.
Ik las op een shirt; Pain is Temporary, Pride is forever. Toepasselijker kan niet!
Ingrid en ik heb deze week als iets heel bijzonders ervaren en dit is zeker niet het einde van deze tak van hardlopen voor ons. Sterker nog, ik denk dat het het begin is. We hebben al plannen voor een mooi evenement volgend jaar en daar zijn we al over in gesprek met mensen/bedrijven. Want als je zoiets wil doen moet je het op tijd rond hebben zodat je zorgeloos de training kan beginnen in januari.
Vooralsnog gaan we even helemaal niets serieus doen tot januari. Deze week is lopen verboden per order Rob Veer en eerlijk gezegd is dat helemaal niet erg. Het gekke is dat de benen goed voelen, geen spierpijn, niets.
Nog even de cijfers;
Gelopen; 233.08 km /13.200 hoogtemeters in 8 dagen van Oberstdorf/Duitsland naar Latsch/ Italië. Totaal gelopen tijd; 43 uur 30 minuten en 30 seconden.
Ranking Overall; 95
Ranking Women; 9
Ranking Country; 1

Het filmpje van de finish zie je hier.


Nb; Team Herbalfe met coach Jacq, en speciaal voor Geert, een foto met het dames leader shirt.

Langs deze weg wil ik de hoofdsponsor Herbalife bedanken, zonder hun was dit niet mogelijk geweest. Wederom is bewezen dat de voeding van Herbalife ideaal is voor sporten en zeker bij deze extreme lopen waar je niet tegen op kan eten en waar je snel hersteld moet zijn. We hebben ieder 22 shakes in 8 dagen op. En dan heb ik het nog niet over de pasta, de cakes en noem het maar.
Verder is een evenement als dit niet te doen zonder goede hardloop spullen. En de spullen die we hadden waren super, De kleding van Herbalife, de schoenen van de Inov8 en de Mako camelback, slippers en jack van The Northface. Allen dank!
Maar ook Cor Snijders die met geduld en peptalk succesvol acupunctuur voor mijn achillespees heeft toegepast in de blessure periode voor de TAR. Hilly voor de sponsoring van het Vita -life EMRS Mat, die ons zeker sneller heeft doen herstellen na iedere loop. En uiteraard mijn Helpdesk 24/7 Running ronald! Zonder hem was er niet de dagelijkse update geweest als ik geen internet had, thanks! 
Koos en Ellen voor hun geweldige support ter plekke en alle lezers dievia deze site hebben mee geleefd, het heeft ons nog meer energiegegeven!      
Last but not least Jacq, onze coach ter plekke die alles tot in de puntjes had geregeld en een week lang onze rots in de branding was!

Dag 7 is nu ook on line met foto`s. Dag 6 en 8 zijn etappe foto`s bijgeplaatst.

Op de foto; Team Amsterdam bij binnenkomst en een van onze Finse vrienden.