Dag 8 TAR: Finishers Goretex Transalpine run 2007!!!

Eindelijk is er dan weer een internet verbinding, dan wel niet snel maar toch. Jullie hebben nog 2 dagen te goed en uiteraard vandaag.
Vanochtend begonnen we aan de laatste etappe van de TAR, het had niet uitgemaakt hoe we er aan toe waren maar gelopen hadden we. Deze hele week hebben we doorstaan in werkelijk bizarre omstandigheden en dus zullen we de finish halen. Na de hele zware dag van gisteren hadden de mn de knieën wel tijd nodig om weer te herstellen maar op een of andere manier zaten we vanochtend al vol met energie.
We begonnen met 1 km in lopen voor de eerste klim en die ging dan gelijk naar 2330 meter. De focus hadden we ook daarop gezet, als we boven zijn is het voorbij met de klimmen, na 10 km klimmen zijn we er. De weg naar boven was mooi, langs koeien, paarden en uiteindelijk langs grote marmeren rotswanden.
Het weer was prachtig en de uitzichten nog mooier. Ik kan haast niet bedenken dat we 2 dagen geleden in de sneeuw liepen. Op de top liepen we over de kam van de berg, heel gaaf, het gaf zoveel energie om daarover heen hard te lopen. Daarna begon de afdaling, onze afdaling. Niet te steil maar over de rotsen en dansend over de berg zette we de afdaling in. We gingen in een rap tempo naar beneden en haalde veel teams in. Prachtig door de bossen om uiteindelijk steeds lager te komen. Bij checkpoint 2 zei iemand nog , rustig want je moet nog 14 km maar we waren goed op dreef en hadden een lekker tempo. we passeerde 2 kastelen, liepen langs vele appelgaarden en kwam het dorp in zicht. De laatste 3 km hebben we nog flink aangezet en haalde we zelfs het derde damesteam overall in die er helemaal doorheen zaten.
Na 28.3 km hoorde we de speaker in de verte al Team Herbaife aankondigen en kwam de finish in beeld. We waren beide al emotioneel, het is gewoon een bizarre gedachte dat we dit echt gedaan hebben. Na 5 uur en 17 minuten kwamen we over de streep en uiteraard rolde er tranen van blijdschap. (Jacq heeft het gefilmd dus dat houden jullie nog tegoed.) Jacq stond aan de finish met een fles champagne die we hebben laten knallen.
Vele handen en zoenen van medelopers, iedereen gelukkig en emotioneel. Wat een tocht , wat een loop, wat een inspanning, ik heb er nog geen woorden voor. Maar hier ben ik nog lang niet over uitgeschreven.
Dit is de loop van ons leven geweest, ik heb nu het gevoel dat het niet zwaarder kan dan dit, maar dat zal vast wel.
We zijn gegroeid in deze week en steeds sterker geworden. Uiteindelijk zijn we de top 100 in gegaan en zijn we geëindigd op nr 95 (van de 168 teams) in het algemeen klassement Bij de vrouwen zijn we het 9de team geworden. (van de 17) Niet slecht voor 2 Nederlanders!
Wij voelen ons stoer, trots en hebben intens genoten en ja, ook geleden maar gelukkig vergeet je dat snel. Vanavond feest en nemen we ons welverdiende finisher shirt in ontvangst die we met veel trots zullen dragen. Op dit moment zijn er geen gelukkiger lopers in de wereld dan de finishers van de TAR 2007 en daar horen wij bij!!
Foto`s volgen maandag want dat is niet te doen met deze internet verbinding.

NB. dag 6 is ook online bijgewerkt.

Foto TAR

Dag 7 TAR: the sky is the limit

Vandaag was volgens vele de zwaarste etappe, alhoewel dag 3 de konings etappe is. Met name de vele hoogtemeters en steile klim tot 3000 meter en de steile afdaling maakt deze dag tot een `knee killer`zoals gisteren in de briefing werd gezegd. En ik kan niet anders zeggen dat dat zo was, wat een enorme zware dag! We gingen van Mals naar Schlanders wat een km afstand was van 34.51.
De zon scheen weer en dat maakte het een stuk aangenamer. De klim begon zoals vele dagen snel en vanaf 900 meter gingen we gestaag naar ongeveer 1800 meter. Een heel lang stuk liepen we boven de dorpen op de bovenste rand van alpenweiden, vervelend om te lopen omdat je steeds op de rand van je schoen loopt. Uiteraard wel mooie vergezichten met een strakke blauwe lucht. Tot we uiteindelijk rond de 15 km voor de berg uitkwamen en daar begon het echt. Er was geen pad, de route was gemarkeerd door groene stippen en hier en daar Goretex lint. We liepen als het ware gewoon, nou ja gewoon, tegen de berg op, recht omhoog, door losliggend puin en rotsen. Het duurde eindeloos en was ontzettend zwaar. Mijn Garmin was van slag door de snelle hoogte en ging van 2100 weer naar 2000 terwijl ik echt omhoog liep. Het was wel een heel stoer gezicht om al die poppetjes naar boven te zien klimmen tegen de berg op. Uiteindelijk kwamen we in de sneeuw terecht waar je echt soms op handen en voeten moest klimmen om niet uit te glijden. Je merkte aan de ademhaling dat je hoger en hoger kwam tot we dan uiteindelijk na uren de top van de Rappenscharte  bereikte. Dat was een ontlading alhoewel die van korte duur was toen we zagen hoe steil het naar beneden ging.
Na op adem gekomen te zijn en een foto te hebben gemaakt hebben we de afdaling ingezet. Ik heb geskied op mijn trailschoenen,  eerst een stukje op mijn kont naar beneden gegleden en daarna glijdend op de schoenen over het sneeuwpad alle zeilen bijzettend om overeind te blijven. Tot het overging in modder en grind, ook daar konden we glibberend naar beneden. Maar daarna was het voorbij en begon een lange, hele lange steile afdaling naar Schlanders. Die was echt dodelijk voor de knieën, te steil om te kunnen rennen en dus ben je alleen maar klappen aan het opvangen. Na net 6 uur kwamen we op checkpoint 2 aan, er waren nog 10 km`s te gaan. Al vloekend in mijzelf heb ik de laatste 10 km doorstaan. Soms, heel soms een stukje waar je kon rennen maar de rest was overleven. Na 7 uur en 35 minuten bereikte we de finish, wat mij betreft de zwaarste dag. Wel weer een prachtige etappe, de klim was schitterend, daar had Ingrid niet zo veel van mee gekregen omdat zij die aan het vervloeken was. De afdaling was andersom, die heb ik niet echt opgeslagen. Na een uur met ijs op de knieën te hebben gezeten was het leed weer geleden en kunnen we ons opmaken voor de laatste etappe van deze extreme loop. Hoe dan ook, wij halen Latsch, al moeten we kruipen!

Continue reading “Dag 7 TAR: the sky is the limit” »

Dag 6 TAR: een expeditie en het ultieme hardloopgevoel

Vandaag heb ik mij serieus afgevraagd of we echt wel aan de Transalpine Run meedoen. Zijn we niet per ongeluk ingeschreven voor een expeditietocht op de Noordpool?
Vanochtend werden we om 8 uur weggeschoten vanuit Scuol met het bekende nummer `Highway To Hell`, iedere ochtend weer een kick om hiermee te starten. De eerste 7 km waren heerlijk, een glooiend landschap en zo rond de 5 graden. Aangenaam om nu eens hardlopend op te warmen ipv gelijk een grote klim. We liepen langs rivier de Inn, in een mooi bosrijk gebied. Na de eerste 7 km begon het klimmen tot we uiteindelijk de eerste checkpoint bereikten op 14 km. Na eerst nog even een foto van de jagers gemaakt te hebben gingen we verder. Het sneeuwde licht en de wind trok steed meer aan.
Plotseling  zagen we een loper terug komen, het bleek de leader te zijn van de mix categorie. We vroegen wat er aan de hand was, hij had zo`n last van zijn maag dat hij niet meer verder kon. Wat een teleurstelling, we hadden het erg met hem te doen. Wat een geluk dat het met ons tot nu toe nog zo goed gaat.
Hierna klommen we nog wat verder tot we de Uinaschlucht bereikten. Adembenemend ruig en mooi, onszelf vasthoudend aan een touw liepen we erdoor heen. Overal zag je ijspegels hangen, prachtig. Tot we boven waren en in een niemandsland terecht kwamen. We waren op het plateau gearriveerd voor de eerstvolgende 5 km. Het  stormde, sneeuwde, de wereld was wit en er liep een smal pad om over hard te lopen op 2315 meter. Ik ervaarde dit als een gelukzalig hardloop moment. In niemandsland omringd door bergen in bizarre winterse omstandigheden hardlopen op zo`n hoogte. Het snot liep mijn neus uit, alles was ingepakt behalve mijn neus. Hoe mooi kan hardlopen zijn…..
Zo liepen we 5 km hard in dit onherbergzame gebied. Halverwege stond een medewerker van de TAR die mijn neus aanraakte en vroeg of ik dat voelde. Even checken of we geen bevriezings verschijnselen hadden. Dit is een zeer professionele organisatie, alles klopt en je ziet de teamleden op de meest bizarre plekken waar ze altijd zeer enthousiast zijn. De TAR is een voorbeeld voor iedereen die iets vergelijkbaars zou willen organiseren.
Uiteindelijk kwam er een korte steile klim en kwamen we aan de andere kant terecht waar een pad liep dat erg glad was als gevolg van ijs en sneeuw. In een groepje liepen we hier voorzichtig overheen. Soms met onze armen geheel in de sneeuw wand om houvast te zoeken  Wat lager werd de sneeuw modder. Bij checkpoint 2 op 27 km hebben we 2 bekers bouillon gedronken, een paar plakken cake gegeten en konden we er weer tegenaan voor de het laatste deel. We hadden de hele voorraad Herbalife shakes onderweg al opgedronken. Op een of andere manier hadden we alle 2 een lege maag maar geen honger. Wel een teken dat we wat moesten eten. Maar we liepen lekker en toen we de afdaling in gingen zetten naar Mals hebben we zeker 10 teams ingehaald. De knieën hebben flink te lijden gehad, maar goed het hoort er ondertussen bij. Toen we uit het bos kwamen zag ik op de Garmin dat we op 35 km zaten, de dag afstand was 37.02 dus nog maar 2 km te gaan. Tot ik op de weg tot mijn grote schrik met de bekende groene TAR kleur "5 km to go " zag staan. Dat was een dipmoment, als je denkt er bijna te zijn. Maar goed, het hoofd resetten en over een asfalt pad liepen we de laatste 5 km naar Mals.
Op 3.5 km voor Mals stonden Koos en Ellen weer, onze fans die eigenlijk maar 2 etappes kwamen kijken maar het zo leuk vinden dat ze er iedere dag zijn. 
In een mooie tijd van 5.51 uur kwamen we over de streep in Italië, waar Jacq verrast was dat we er al waren. De Garmin gaf aan dat we 40.16 km hadden gelopen. Toen we nog wat na stonden te kletsen met andere lopers bleken anderen ook 40 en 39.5 km op de Garmin te hebben. Hoe dan ook, we hebben op dag 6 de finish weer gehaald en nu zijn er nog maar 2 etappes te gaan. Dat is nog maar 63 km, we hebben al 174.38 km gelopen, wat weerhoud ons nog van de finish in Italië??……..

Nawoord van Jacq, "de coach"; Met een snelle tijd van vandaag en nog 2 etappes te gaan krijgen ze praatjes!…:-) het mag na de prestaties tot nu toe. De concentratie moet nog wel ff worden volgehouden en de focus kan gericht worden op een finishplaats bij de eerste 100 !

De barre omstandigheden van dag 6. Foto: TAR

Continue reading “Dag 6 TAR: een expeditie en het ultieme hardloopgevoel” »

Dag 5 TAR; Sprinten(?) in de sneeuw

Vandaag was een relax dag, nooit gedacht dat ik dat zou zeggen als ik 1000 hoogtemeters moest maken, maar zo voelde het wel. De start was om 10 uur en dus konden we uitslapen. De uphill sprint race was ingedeeld op klassement plaats. Als je mij na de eerste dag had gevraagd waar wij zouden staan in het klassement zou ik laatste gezegd hebben. Maar we staan zomaar nr 105 en dat betekende dat wij nog 63 teams voor ons hadden die eerst startte. Zo werden wij weg geteld om 10.31 uur en de tactiek van vandaag zou zijn om eens de stokken uit te proberen. We liepen samen, je mocht nl ook individueel lopen wat veel lopers deden. Het dorp uit was al gelijk omhoog en ik was al na 1 km helemaal klaar met die stokken. Daar ben ik niet voor gemaakt, ik had het kunnen weten want met skiën gebruik ik ze ook nooit. Dus ik heb ze afgegeven na 1.2 km.
Het was wederom erg fris en het regende wat. Mijn tempo lag wat hoger dan die van Ingrid die wel lekker liep met de stokken. Dus besloten we om apart te gaan lopen zeker ook omdat het koud was. In mijn eigen tempo ben ik omhoog gegaan en zag dat mijn hartslag behoorlijk hoog was. Maar het voelde lekker en omdat het toch kort was wilde ik doorlopen. Ik haalde wat mensen in en na 2 km begon het flink te sneeuwen. Het eerste deel was over een grindweg maar al snel veranderde het in gras en daarna in sneeuw. Rond de 4 km was het moeilijk lopen omdat je een soort schuin tegen de berg liep en je haast geen grip had. Voor mij gleed ook een Duitser uit en die gleed zeker 4 meter in de sneeuw naar beneden. Met een paar handen van ons hebben we hem weer op het pad gekregen (wel eerst gevraagd waar hij stond in het klassement :-))
En zo maakte ik erg snel hoogtemeters onder bizarre winterse omstandigheden.  Onderweg nog snel 2 bekertjes sportdrank gedronken en een paar foto`s gemaakt. Tot ik tot mijn verassing al muziek hoorde en de kabelbaan zag. Maar de afstand was nog geen 6.9 km. Wel klopte de hoogtemeters (volgens garmin zat ik op 900 gelopen hoogtemeters) Toen ik de bocht om kwam zag ik inderdaad de finish en met nog een niet te steil stukje kon ik naar de finish rennen en stopte ik de Garmin op 5.9 km en de tijd op 1 uur en 11 minuten.
Ingrid kwam 6 minuten achter mij en voelde zich weer helemaal top. Mijn gemiddelde hartslag was 165 met een max van 184.
Boven in de berghut hebben we de pastaparty gehad wat altijd een gezellig gebeuren is, vaak zit het andere Nl team bij ons die ook nog steeds goed gaan. Met de gondel zijn we naar beneden gebracht. De weersvoorspelling voor morgen is beter, boven de 2000 meter nog wel sneeuw dus morgen zal wel weer een koude dag worden maar daarna gaan de temperaturen rap omhoog tot zelfs 30 graden. Ik kan me er nu nog niets bij voorstellen.  Morgen zullen we naar Italië lopen en staat er bijna 37 km op het programma.
Dag 5 van de TAR hebben we ook overleefd, Italië here we come!
Hebben wij pijn? Ja de spieren zijn zuur, nagels zijn blauw en er zijn blaren.
Genieten wij? Intens, wat een manier om door de Alpen te gaan, prachtig gewoon.
Verleggen wij onze grenzen? Iedere minuut van de dag.
In de nieuwsbrief van vandaag van de TAR zelf stond een mooi stukje.
Trailrunning in the mountains has its own rules. Mental toughness is just as important as physical endurance. You have to be able to plan ahead as far as your strenght, because in our case you do not only have to run uphill, but also downhill and that over and over again. The strain on your joints and muscles is extreme. So mental power is essential!

foto`s van start naar de top. Verder martine met de coach, Jacq, bij de finish en tenslotte emoties en sport van gisteren.

Continue reading “Dag 5 TAR; Sprinten(?) in de sneeuw” »

Dag 4 TAR, in de sneeuw!

Vanochtend om 7 uur zou de beslissing vallen of we gingen lopen of niet. Het parcours zou eerst door de organisatie verkend worden.Toen wij naar buiten keken hadden we er een hard hoofd in. Het was koud en nat. De bergen waren wit en ook in het dorp vielen sneeuwvlokken.
Maar al snel werd het duidelijk dat er gelopen zou worden. De omstandigheden zouden behoorlijk extreem zijn en alle tassen werden gecontroleerd op extra kleding, ehbo set en je moest verplicht een lange broek aan. Toch wel licht gespannen gingen we om 9 uur op pad, 1 uur later vanwege het weer. Wat ons te wachten stond wisten we niet echt, de quote van Jacq, geconcentreerd blijven, zouden we nodig hebben. De eerste 9 km konden we redelijk rennen, op en neer door het dal langs de rivier. Tot we bij de eerste berghut kwamen waar gelijk het eerste checkpoint was. Het sneeuwde licht en de bergen werden steeds witter naarmate we dichterbij kwamen. Toen we gingen klimmen werd het echt wit. We klommen werkelijk in een pak sneeuw naar de top. Het begon harder te sneeuwen, er was al 40 cm gevallen. Met ijsmuts op, thermoshirt en handschoenen aan bleven we warm bij -5 graden.Het pad was glad en halverwege vooral winderig. De uitzichten waren spectaculair en vooral bizar, het leek wel hartje winter. Bovenaan bleven we nog op en neer lopen en daar werden we haast weggeblazen door de harde wind en opvliegende sneeuw. We hadden het gevoel of we de Antartica marathon aan het lopen waren ipv de tar. Iedereen hielp elkaar als het glad was en uiteindelijk waren we over het hoogste punt op 2768 meter heen. Daar begon de afdaling en was het dal groen. Beneden gekomen waren we even de weg kwijt maar al schreeuwend wees een Zwitser ons de weg. De weg ging aan de overkant weer omhoog en na een op en neer single track die voornamelijk bestond uit blubber kwamen we na bijna 5 uur bij het tweede checkpoint. Nu was het 12 km afdalen over een grind weg om uit te komen in Scoul. De benen van mij voelden redelijk, Ingrid had een mindere dag. Voelde zich moe en werd  gegrepen door de hoogte. Maar we zijn een team en hier en daar moest ik haar aanmoedigen om vooral door te blijven rennen en niet te gaan wandelen En zo kwamen we ook deze dag samen door. Na 6 uur en 7 minuten en 36.6 km liepen we over de streep in Zwitserland. In het dorp stonden vooral bejaarde toeristen ons aan te moedigen. Zoals iedere dag stond Jacq weer klaar met onze slippers, trui en brengt ons eten en drinken. Wat een coach, super!
Een extreme dag, met weersomstandigheden die niemand van te voren bedacht had.
Bij de finish stond de paparazzi klaar, terwijl Ingrid haar tranen liet lopen en ik haar vasthield stond de lens werkelijk bovenop ons. Maar ach, emoties horen erbij en dit is een week van heel emoties. Iedere dag is elk team wat binnen komt superblij. Het is mooi om te zien hoe we als lopers zoveel respect voor elkaar hebben,de tijd is totaal onbelangrijk, de dag overleven en op tijd binnen komen uiteraard wel. Ondertussen hebben we al veel mensen gesproken en herken je inmiddels steeds meer lopers. Teams uit Brazilie, Bermuda, Spanje,Denemarken,Usa,Chili,Frankrijk, Finland etc. Erg leuk om zoveel nationaliteiten te spreken en opvallend hoeveel lopen ze hebben gedaan (zoals marathon des sables) maar ook teams zonder ervaring zoals wij.
Morgen Is de uphill race, 6.9 km met bijna 1000 hoogtemeters. Een heerlijk idee om maar kort te lopen, wat is kort? 2 uur?

NB:gisteren is ook geschreven en foto`s bijgeplaatst.
Ronald; dank je voor de update van gisteren!

Continue reading “Dag 4 TAR, in de sneeuw!” »

Dag 3 TAR hardlopers of berggeiten?

Vandaag was de zwaarste etappe, ook wel de koningsrit (de duitse versie) genoemd, met name door de vele hoogte meters. En dat het zwaar was hebben we gemerkt. Ongekend zwaar. Zoals de vorige dagen begon de klim al weer snel en ook nu gingen we rap naar boven. Een mooie weg die ons naar een meer bracht en vanaf daar ging het echt  omhoog.
Een klim naar 2755 meter, het bracht ons bij een maanlandschap dat vol leek gegooid met grote rotsblokken. Daar moesten we onze weg vinden mbv aangegeven groene stippen en lint van de TAR. We klommen verder tot we de sneeuw bereikt hadden.
Een ongekend zware klim, uiteindelijk kwamen we uit bij een klettersteig welke angstaanjagend hoog was. Er was in de briefing al gezegd dat dit ook een hele technische route zou zijn met veel zware en gevaarlijke stukken. Op deze hoogte is het zuurstofgehalte in de lucht minder en dat merk je. Hijgend en puffend kwamen we aan bij de afdaling. Het was weer van ongekende schoonheid, met de heli naast je op bijna 2700 meter bezorgt het je echt kippenvel, hoe moe je ook bent.
De afdaling was wederom steil maar vooral erg technisch. Het kostte ons erg veel tijd om bij checkpoint 2 te komen door de lange afdaling tot 1800 meter. Maar gelukkig waren we er ruim voor de tijdslimiet en dus wisten we dat we deze dag gingen overleven, tenminste dat hoopten we. De km`s schoten zo niet echt op. Het weer bleef mooi maar boven was het behoorlijk fris, jasje aan en jasje uit.
De tweede klim volgde na 22 km en bracht ons naar 2655 meter. We zaten behoorlijk stuk alle 2 maar hielden de spirit erin. Overigens liepen we in dezelfde groep mensen als de 2 voorgaande dagen. Bijna boven kreeg ik een hartverzakking omdat ik dacht dat ik mijn Nike zonnebril kwijt was, Ingrid kwam niet meer bij van het lachen omdat ik hem gewoon op mijn neus had. Zuurstof gebrek?
Ook deze top bereikten we en heel ver beneden zagen we Galtur. Een lange rots afdaling naar beneden tot 7 km voor het dorp bracht ons in het bos wat ons naar Galtur leidde. De laatste 4 km konden we weer rennen, echt soepel ging het niet maar we haalden toch nog 3 teams in de laatste 5 km. Behoorlijk kapot en emotioneel kwamen we in Galtur aan na 7 uur en 50 minuten en 33 km. Wederom een prachtige dag maar ongekend zwaar. We hebben beiden behoorlijk afgezien maar we hebben er weer een dag op zitten. Om aan te geven hoe zwaar het was, het eerste damesteam ,wat echt toppers zijn, kwam binnen op 5.33 uur.
Langzaam begint het deelnemersveld ook een slagveld te worden. Er zijn al een aantal teams uitgevallen en er zijn aardig wat mensen met klachten, bandages, tape en noem het maar.  Ook zie je mensen met schaafwonden waar ik ook bij hoor. Vm met de afdaling heb ik een flinke buikschuiver gemaakt en mijn hand en knieën opengehaald. 
Maar we leven nog, de spierpijn is bij ons alle 2 aanwezig en mn in de bovenbenen. Morgen zal de etappe een verassing worden, het weer is nu slecht en de etappe gaat mogelijk aangepast worden. Er zijn 2 scenario`s. Of we gaan van start richting Scuol of we doen daar in de namiddag een etappe, de uphill race. In ieder geval komen we morgen in Zwitserland aan.
Gaan we morgen starten dan gaat het heel zwaar worden ivm de weersomstandigheden. De organisatie adviseert dat als je niet fit bent om morgen niet te starten. Wij gaan het wel zien, Dag bij dag is nog steeds ons motto.
Vm kregen we een mooi compliment van de leaders bij de dames. Die lopen ongekend hard.
Zij zei; jullie mogen trots zijn dat je dit kan lopen als je uit zo`n vlak land als NL komt, wij zijn eraan gewend en lopen dit altijd. Ze heeft gelijk, trots zijn we al, maar Italië willen we graag halen zodat we echt trots zijn.
Kijk overigens eens op de site van de Transalpine want daar staan foto`s die wij hier s avonds zien. De film is nog niet beschikbaar op internet. Erg leuke en mooie foto`s en vooral de film is stoer. Als je het terugziet denk je echt, hebben wij dat gelopen??

Nawoord van de coach; Jacq:
Gelopen hebben ze! En Hoe…geweldig!!!Toen ik de eerste lopers zag binnenkomen begreep ik dat dit een hele,hele zware etappe was en dat onze toppers" er langer over zouden doen als de verwachte 6 uur.Als ze dit van te voren hadden geweten….De etappe voor morgen vergt vooral concentratie.Door de prestatie van vandaag zit het mentaal wel goed.Ik heb geen twijfel over Italië…:-)

Dag3_3

Dag 3: foto TAR


Continue reading “Dag 3 TAR hardlopers of berggeiten?” »

Dag 2 TAR is vooral ruig

Voorwoord van Jacq, "de coach": Voor de 2e etappe als advies meegegeven: "wees op alles voorbereid"…De dames doen het uitstekend en er valt niet veel te coachen.De etappe afstand is te groot en het parcours te hoog gelegen dus voordat ik daar ben.Vandaag heb ik wel een stuk van het parcours gevolgd.Met de gondel naar boven en terug gelopen naar de finish.Even kunnen voelen hoe het is om op dit terrein hard te lopen:-).Ze hebben goed op schema gelopen en de hoogtemeters worden steeds belangrijker.Dus voor morgen gooi ik het over een andere mentale boeg en is het advies:" niet teveel verwachten" ….next stop in Galtür!

De tweede etappe vandaag was aangepast. Het weer is erg slecht geweest de afgelopen periode en zodoende is een deel van de klim deels onbegaanbaar en gevaarlijk. Uiteindelijk zijn er dus 1.4 km en 250 hoogtemeters minder te lopen dan gepland.
Gisteren op de briefing werd er gezegd dat de eerste 9 km redelijk vlak waren met maar 500 hoogtemeters. Wij hebben weinig vlak ervaren maar tov de rest was het inderdaad vlak. Vanochtend hadden we geen van beiden spierpijn, wel heb ik wat last van stramme knieën maar dat is niet zo gek met aan beide knieën kruisbandplastiek. Vandaag wilde ik uitproberen of er nog andere manieren zijn hoe ik kan afdalen zonder dat mijn knieën zulke klappen krijgen.
De opwarming was pittig want na de start stonden we na 500 meter al aan de de eerste klim. Mijn lijf is in totale verwarring, het moet ineens vroeg op en veel eten. Dan staat het om 8 uur klaar om te rennen en vervolgens moet het zoveel werk verrichten wat het nog niet eerder gedaan heeft.
We lopen de eerste 9 km door de vallei en als we de eerste verzorgingspost daar voorbij zijn begint de echte klim. Als we dachten dat de muur van Wengen in de Jungfrau marathon steil was dan is dit echt heel steil. Het is erg blubberig en we klimmen langzaam omhoog. Als we met enige regelmaat achterom kijken is het vergezicht adembenemend. De top lijkt maar niet te komen maar zoals altijd komt hij ergens. Na 15.5 km zijn we boven en hebben we al bijna 3 uur gelopen. Mijn voeten zijn doorweekt door een diepe beek en ik voel de eerste  blaren al zitten. Boven blijven we een stukje op en neer lopen op het groene plateau, het ziet er prachtig uit. Uiteindelijk klimmen we nog wat en is alles steen en rots. Tot ergens de afdaling begint, een erg steil en gevaarlijk stuk. De organisatie heeft er een paar bergfuhrers neer gezet die je evt bijstaan. Maar wat een prachtig ruig terrein! Er loopt een  pad in de bergwand en die volgen wij km`s lang. Vooral goed opletten dat je niet uitglijdt en naar beneden dondert. Als we denken dat we nu toch wel ergens moeten afdalen zien we een weg zigzaggend omhoog en die moeten wij ook nemen. Een klein dipmoment. Maar ook dat overleven we en dan komt er uiteindelijk een afdaling die zo steil is dat je beter op de ski’s kunt afdalen. Het is los zand en grit en met moeite en pijn komen we beneden. Dan is daar checkpoint 2 en proppen wij ons vol met noten, een reep en een paar heerlijke stukken worst ondanks dat we al een aantal Herbalife shakes naar binnen hebben gewerkt. We zitten op bijna 22 km. Hierna volgt dan de echte afdaling die naar St Anton gaat. Door het gras rennen we naar beneden, ik moet af en toe even stoppen om de knieën wat rust te geven. Er is echt geen manier met zulke steile afdalingen om de klappen op je knieën op te vangen. Maar de laatste 3km zijn minder steil en daar lopen we lekker door. Net als gisteren halen we hetzelfde mannen team in 2 km voor de finish, we moeten er allemaal om lachen. Dan zijn we in St Anton en de klok stopt na 29.12 km en 5 uur en 4 minuten.
Wederom is de verzorging ook daar weer super, en in een ligstoel genieten we van de zon met ijspacks op de knieën.
Ik durf haast niet aan morgen te denken, vandaag hebben we 1700 meter geklommen en 1785 m gedaald. Morgen zal dat 2437 klimmen zijn en 2134 dalen.
En voor wie zich afvraagt hoe de medische verzorging is onderweg, dat is echt stoer, er zijn mountainbikers en motorcrossers die op verschillende punten staan. Ik vraag mij steeds af hoe die mountainbikers daar komen maar ze zijn er steeds weer. Bovendien zijn ze ongekend enthousiast en iedereen krijgt een high five.
Voor morgen is de start vervroegd ivm met het slechte verwachte weer, dus zullen we om 7 uur vertrekken. Vandaag was het superweer, zonnig en erg aangenaam.
Morgen weer een nieuwe dag, stap voor stap is ons motto!
Nb ; Ronald bedankt voor het plaatsen van de foto!

 

Teamherbalife Continue reading “Dag 2 TAR is vooral ruig” »

Dag 1 TAR zit erop

Voorwoord van Jacq;
Opdracht van de "coach" voor de eerste etappe was; inhouden, blaas je niet de eerste dag op, laat het lijf even wennen aan de omgeving, vooral de hoogte. Opdracht voor de coach zelf:-) was vandaag vooral niet teveel mee bemoeien voorafgaande aan de start,  beetje op de achtergrond blijven en zorgen dat ze op tijd zijn voor de start en niets vergeten. Taak volbracht.

En dan is het mijn beurt om hier wat te schrijven. Hoe versla je een dag etappe of een Transalpine run? waarschijnlijk zal het iedere dag een prachtig en schitterende omgeving en top organisatie die alles tot in de puntjes heeft geregeld worden. Het verschil zal hem zitten in de toestand van ons, hoe genieten of lijden wij? Vandaag (zie hier de route) was het de makkelijkste etappe, iedereen is fit en uitgerust en wil graag beginnen. Zo ook wij. Vanochtend om 11 uur begon het avontuur maar je moet ongeveer 45 minuten van te voren aanwezig zijn voor registratie en een update. De muziek voor de start gaf mij kippenvel, terwijl `highway to hell`klonk, zong en klapte iedereen mee. De helikopter in lucht en met een schot werden we weg geschoten. Het was een neutrale start, dat wil zeggen dat iedereen tegelijk weg gaat achter een motor tot het parcours vrij gegeven wordt en dan kan iedereen zo hard gaan als hij wil. Het was nl ook marktdag in Oberstdorf en voor ieders veiligheid was dit een perfecte start. Het was opvallend hoe veel mensen er stonden aan te moedigen in het dorp, erg leuk!

En zo gingen we op pad, de eerste 9 km ging het vals plat omhoog en door een bos. Het regende wat en dus wel prettig om onder de bomen te lopen. Wel ideaal loopweer overigens, een graag of 13 /15. Om in te schatten dat we niet te hard zouden gaan had ik de hartslagmeter om en moesten we in het begin ons wat laten zakken omdat we toch al snel boven de 160 slagen zaten. We moeten wennen aan de hoogte en dat vertaalt zich uiteraard ook naar de hartslag. Na een km of 9 begon de klim naar 1973 meter. Op naar de Mädelejoch waar gelijk de grens overgang van Duitsland naar Oostenrijk was. Het was glad, glibberig en nat. Het was goed opletten geblazen, de beekjes stroomde hard en hier en daar moesten wij ook door het water. Maar de omgeving beloonde veel, wat een genot! Boven gekomen in de mist was het fris maar toen we de afdaling inzette voelde je het ook snel warmer worden. Het begin was erg steil en met klim werk moest je echt naar beneden op sommige stukken. 1 keer verzwikte ik mijn enkel maar dat viel gelukkig mee. De route is goed zichtbaar, er hangt plastic Goretex  lint aan bomen en rotsen, er staan bordjes, en er is extra met verf op de stenen gespoten. Het kan haast niet missen. bovendien ben je altijd wel in de buurt van andere lopers wat onderweg gezellige gesprekken opleveren. Vandaag hebben we bv een stuk met 2 Finnen gelopen.

Na de afdaling kwamen we weer in het dal en liepen we een paar km langs een beek waar een prachtige waterval uit een slufter stortte. Daar hebben we nog een mooi Kodak momentje gehad met de fotograaf, we hebben het 2 keer overgedaan voordat hij tevreden was. Op 21.8 km was de tweede checkpoint waar je wederom gechipt wordt en veel eten en drinken is. Daarna volgde er weer een klim over asfalt en uiteindelijk daalde wij weer af via een bos en hoorde we in de verte de speaker al in Steeg. Afdalen als je moe bent vergt ook meer aandacht want je valt sneller, je tilt minder goed je voeten op. Maar we voelde ons nog redelijk OK, wat stram maar we hebben de dag goed gedoseerd. Zo kwamen we binnen in Steeg in 4 uur en 27 minuten. Ook daar was het weer perfect geregeld, eten en drinken en er stonden zelfs voetenbadjes met massage klaar. Erg aangenaam, even met de voeten in koud water om o.a. de achillespees af te laten koelen en de voeten niet te veel te laten zwellen.

Na even met Wouter van Atletiek magazine en Vivian Ruiters van Sportswomen te hebben gesproken zijn we naar het hotel voor een hete douche vertrokken. Overigens hebben ze alle twee mee gelopen deze etappe en kwamen ze in 5 uur binnen. We maken ons op voor de pasta party en dan vroeg naar bed want de start morgen is om 8 uur.

Dag 1 is overleeft, op naar dag 2! Wij hebben genoten vandaag!
NB; de foto’s gaan niet makkelijk op de hotel computers maar ik doe mijn best, 3 is het maximum.

Continue reading “Dag 1 TAR zit erop” »