Tocht der Frinten Alblasserwaard – een van sympatiekste Toertochten die er is

Stichting Frinten , een stichting dat zich tot doel stelt de (wieler)sport in al zijn verschijningsvormen te bevorderen. Dat klinkt als een prachtig doel, en dat in samenwerking met de Kmar (Koninklijke Marechaussee) . Ander mooi iets is dat men een deel aan een goed doel schenkt.
Maar die samenwerking zorgt ervoor dat de “Tocht der Frinten” op de defensiekalender is verschenen en buiten de defensiewereld is het een open toertocht voor iedereen.

Het afgelopen jaar waren er drie toertochten georganiseerd en deze laatste, in Alblasserwaard hebben wij met z’n drieën mee gefietst.
De start was in Oud Ammers, bij het sportpark.
Monique, Conchita en ik wilden rond een uur of 9 starten en dus parkeerde de bikeladies de auto om half 9 op locatie.
De prijs is 8 euro en voor defensiemedewerkers zelfs maar 5 euro, dat het nog bestaat.
Dan krijg je bij de start al een broodje en kop koffie.
Het beloofde een warme dag te worden. Wat vreemd drukkend weer, dampig maar wel met een stevige wind.
Een goede reden om vroeg te starten. Dus gingen we al kletsend op pad, ongeveer met z’n drieën naast elkaar. Maar na 20 km en wind op kop leek het toch wat verstandiger om wat af te wisselen met kopwerk.
Ik had al snel gemerkt dat bij ieder minimaal klimmetje mijn benen volledig vol liepen. De Pyreneen stage race zat nog maximaal in de benen. De route was vanaf het begin supermooi. Autoluwe wegen, het eerste deel langs een nevelig Lek. Waar een waterig zonnetje boven hing. Via Vianen, Everdingen richting Leerdam, Kedichem en Arkel
Mooie weggetjes en vooral langs veel water, weilanden met schapen en koeien en een mooi polderlandschap. Ondertussen waren wij aangehaakt bij 3 mannen en gingen de km’s behoorlijk rap.


Met een gemiddelde van 31 km per uur hielden de mannen ons wat uit de wind. Ik moest behoorlijk werken om aan te haken. Maar we konden het tempo goed aanhouden. Maar juist door bochtjes en steeds weer even aanzetten voelde ik dat het gewoon een te hoog tempo was. Dus werd het tijd om ons te laten zakken.
Monique en Conchita konden het prima bijhouden maar lieten zich ook zakken.
De 110 km van de bergen was net 4 dagen geleden en de benen waren nog niet in staat tot stevig tempo fietsen zo lang.
Ondertussen zaten we rond de 60 km en zou er ergens een stop moeten zijn bij Schelluiden. Dat was nog een stukje verder, dus nog even door. Bij 75 km was daar het restaurantje waar we een munt voor hadden gekregen om een drankje te doen. Het is dat er meer fietsers zaten anders waren we er zo voorbij gereden.
Een heerlijke lunch, koffie en cola en ik trok weer bij. Op naar het tweede deel.
Dat is ook al zo’n mooi stuk, Giessenburg, Molenaarsgraaf, Bleskengraaf, Alblas en zo door naar Kinderdijk . Het is een tijd geleden dat ik daar gefietst heb maar ik blijf het een prachtig stuk vinden. Tot aan Kinderdijk hebben we fiks wind op kop tegen. De meiden doen het kopwerk wat ik erg waardeer.
Met een lusje komen we bij Kinderdijk waar het lekker druk is met toeristen.


Daar krijgen we het aan de stok met een enorme asociale gefrustreerde bouwvakker die daar aan het werk is. Mijn advies aan de man – zoek ander werk wat je wel leuk vind en weet dat er heel veel leuke racefietsers zijn (zoals wij) .
Hij zal onze dag niet verzieken. We hebben het laatste stuk langs de donken de wind mee en fietsen lekker door.
De teller stopt op 127 km. Wat een toffe tocht zeg, de Alblasserwaard is echt mooi.
Bij het sportcomplex krijgen we zelfs nog een medaille, soep en een broodje.
We kunnen onze fiets netjes bewaakt weg zetten en proosten met een heerlijke Hertog Jan op een mooie en gezellig dag.
De organisatie is echt super, de route perfect aangegeven. Een toertocht doordeweeks is ook wel eens leuk dan altijd in het weekend.
Hou de agenda voor volgend jaar in de gaten, ik zal er tegen die tijd nog wel een postje aan besteden.
Want zulke organisaties verdienen een warme douche en meer aandacht.
Chapeau Sportfrinten!

Kersen eten tijdens een tourtocht – De Kersentocht (120 km)

Flipje van de Betuwe, wie kent hem niet. Jam en Tiel. Kersenjam.
Lia en ik gingen de Kersentocht fietsen, daar in de stad van Flipje. Daar waar nu overal de kersen worden geplukt, Tiel.
T.C. de Batauwers organiseert de GEJO Kersentocht.
Het plan was om met drie te fietsen, maar Karin haakte in alle vroegte af, iets wat haar nog lang zal achtervolgen ws.
Maar Lia en ik gingen op pad voor de 120 km. Met een voorinschrijving middels een barcode waren we binnen 10 seconden op weg. De organisatie zorgde voor een krentenbol en een banaan voor onderweg.
Via Tiel fietsen we door de Betuwe en rijden de Utrechtse Heuvelrug op. Lia en ik hebben nog aardig wat bij te kletsen en zo vliegen de km’s voorbij.
Er volgen aardig wat klimmetjes, verrassend wel. Lia verteld dat er aardig wat hoogtemeters in zitten, ik had het niet gezien maar voel het wel in mijn benen. Desondanks rammen we steeds naar boven.
Een mooi bosrijk gebied op autoluwe wegen, wat wil je nog meer.
Via Rhenen, Amrongen, Maarn, de Veluwe door.
In de buurt van Wijk Bij Duurstede verandert de omgeving. Open en een lange weg richting het water. Honger! We proppen even een reep naar binnen en speuren naar een koffietent maar er is nergens wat te vinden .
Het idee was bij 40 km een koffiestop te doen maar we komen simpelweg niets tegen.
Ondertussen rijden we rond de 72 km, ik rijd een tijdje op kop. We rijden de lange weg af , een afslag en uiteindelijk komen we bij het pontje uit.
Het pontje is gratis, met ons polsbandje varen we de Nederrijn over.
We besluiten om de post leeg te eten als we er zijn op 80 km.
Maar daar gaat iets mis. We zien heel die post niet. Als we ondertussen op 84 km zitten vallen we bijna van de fiets van de honger. We fietsen langs een forelvijver met een eettentje. Op de rem en eten! Cola,nkoffie en een broodje forel dan maar.
We trekken bij en gaan verder. Het begint te regenen en de wind trekt aan, die we natuurlijk tegen hebben.
We gaan kop over kop fietsen en de km’s schieten op.
Uiteindelijk stopt het met regenen. Een km of 5 voor de finish komen we langs een kersentuinderij. Daar kunnen we stoppen en staan 2 mannen van de organisatie die je herkent aan de blauwe polo shirts. Terwijl de kersen uitgezocht worden krijgen wij een beker vol verse kersen. Heerlijk, we kletsen wat en bietsen nog een bakje.
De laatste 5 km fietsen we door en we eindigen met 120 km in de kantine van de lokale voetbalclub.
Beetje jammer dat daar de Afligem blond op was en zo eindigen we met een Amstel tapje, een laf pisbiertje. Maar omdat we dorst hadden smaakte die toch aardig.
Hoe dan ook, vooral een enorme mooie en afwisselende ronde die erg goed uitgepijld is.
Wij vonden een verzorgingspost op 80 km wat karig. Een post op 40 km was leuk geweest. Dat wij de post niet gezien hebben kan aan ons liggen maar 2 mannen voor ons reden er net zo hard voorbij als wij. Misschien hadden we hongerklop en waren we niet scherp meer.
Een mooie tourtocht voor een paar euro, 6.50 euro. Dat zijn de pareltjes, low budget en vooral een hele toffe route.
Aanrader!
27 juli is er de Flipjes toertocht, meerdere afstanden en deze route zit er ook voor een groot deel in. Info vind je hier. 

De speer van Rijsbergen – 168 km op de fiets

Rijsbergen is een klein kwartiertje rijden vanaf ons huis en laten ze daar nu een tourtocht organiseren. 60,100 of 160 km.
Ik wilde graag eens boven de 150 km fietsen, de langste tour dit jaar was 120.
Dus was het op een mooie zomerdag een goed plan om de 160 km te fietsen had ik bedacht.
De Bikeladies waren bijna allemaal een weekend op de veluwe fietsen en degene die thuis waren wilden de 60 km doen. Dan maar alleen op pad.
De start was super georganiseerd. Met je fiets de sporthal in, barcode wordt gescand, je krijgt een reep, startnummer, een kaartje en je kunt weg. Super strak geregeld.
De eerste 13 km fiets ik alleen. Dan komen er twee mannen voorbij, ik haak aan.
En dan kan ik aan de bak. De mannen fietsen rond de 30-32 km per uur en ik ga mee.
Ik vraag wel netjes of ze het ok vinden en het is geen probleem.
En zo rijden we door het Brabantse land, we fietsen Belgie in. Het is warm en ik zweet mij rot. 2 bidons zijn leeg als we bij de eerste verzorgingspost komen. Maar voor we bij de post komen komen we in een grote groep terecht. Erg onrustig, soms fietsen we 37 km per uur en dan moet iedereen weer remmem. Ik vind het niet echt prettig.
Gelukkig komen we snel bij de post, een superpost. Ruim, veel drinkplekken, genoeg fruit en repen en Tafels en banken om te zitten.
Ik klets even met de mannen en we drinken en eten wat. Maar we gaan weer rap op pad.
We hebben 54 km gefietst. Ik bedenk dat als ik in dit tempo 100 km fiets het misschien wel genoeg is. 30 km per uur gemiddeld is best hard.
We zien wel.
Ons treintje gaat verder. De zon op ons bolletje en in een mooi tempo gaan we verder.
Dan komen we op een klim, binnen no time ben ik achter. Een groep die voor mij fiets klapt ook helemaal uit elkaar.
Als ik boven ben zie ik de jongens toch een aardig stukje voor. Ik besluit er achteraan te gaan. Man man ik moet echt in het rood fietsen om erbij te komen. Maar het lukt, het is altijd maf hoeveel moeite het kost om ergens weer bij te komen als je gelost bent.
Rond de 80 km moet ik weer even lossen en kom ik gelukkig al snel in een groepje terecht.
Uiteindelijk komen de mannen daar ook in terecht.
Bij 100 km is de finish van de 100 km en de verzorgingspost van de 160. Ik beslis om toch door te fietsen. De 100 heb ik gem 30 per uur gefietst. Die 60 erbij ga ik gewoon uitfietsen.
Ik sla de post over en fiets door, ik heb nog een bidon water en genoeg repen.
Na 110 km halen de mannen mij in en ik probeer aan te haken. Maar ik merk al snel dat het niet meer lukt, 30/32 km per uur lukt simpelweg niet meer. De motor is half leeg.
Ik fiets dat deel alleen, het lijkt erop dat niemand meer de 160 km Fietst.
Op 130 komt er nog een klein groepje voorbij, maar aanhaken lukt niet, ik hang er een paar km aan en dan zeggen de benen , no way.
Op 140 km komt nog een post, ik drink een paar bekers, een snelle kop koffie en wat eten erin en ik ga weer. De laatste 20 km.
Ik fiets toch nog best door zo alleen na zoveel km. Ik haal nog een stel in waar de vrouw volledig geparkeerd staat, dat geeft de burger moed en de laatste km,s gaan in.
Alleen klopt het niet op de rode lijn van de gps. Ik ben er echt nog niet.
En dat klopt, als ik bij de finish ben stopt de teller op bijna 168 km. Toch 8 km verder dan de bedoeling was.
Bij de finish is alles ook weer tot in de puntjes geregeld, een bewaakte parking binnen voor je fiets. Een grote eet en drink tent buiten en een leuke band die staat te spelen.
Ik neem een Kwaremont biertje en met een smile drink ik hem op.
Mooie tourtocht en sterk gefietst ondanks de warmte, weer een mooi stuk Brabant en Belgie gezien.
En de Speer Van Rijsbergen ? Super tourtocht! Alles echt tot in de puntjes geregeld, de bewegwijzering was echt niet te missen.
Doordat de start tussen 8 en 10 is, is het nergens druk, alles is goed verdeeld.
Aanrader, en dat voor de derde editie, chapeau!

 

De Brabantse Van Gogh fietsroute – 335 km

Sinds ik in Brabant woon ben ik echt meer gaan fietsen en dat is leuk! Zowel op de mtb als op de racer is er veel leuks te fietsen.
Een grote ronde die ik graag wil doen dit jaar is de Vincent van Gogh fietsroute, 335 km lang.

Die route voert  je langs vijf Brabantse gemeenten die een bijzondere band hebben met Van Gogh: Zundert, Tilburg, Etten-Leur, Nuenen en ’s-Hertogenbosch. Je geniet van de gevarieerde Brabantse landschappen en bezoekt plekken die Van Gogh hebben gevormd. Het Brabantse leven en landschap vormen de basis van het werk van Vincent van Gogh (1853-1890). In Brabant werd Vincent geboren, hier groeide hij op, vond hij inspiratie, zette hij zijn eerste schetsen op papier, ontwikkelde hij zich tot schilder en maakte hij zijn eerste meesterwerk: De Aardappeleters. De route nodigt fietsliefhebbers uit zich te laten inspireren door het landschap dat Vincent in zijn hart sloot.


De Van Gogh fietsroute volgt het fietsknooppuntennetwerk en is herkenbaar aan de Van Gogh routebordjes.
Deze route ga ik van de zomer in 1 of 2 dagen een keer fietsen. Heel vaak kom ik in de buurt bordjes tegen van de route, dit jaar ga ik hem echt fietsen.
Er is een mooi boekje uit waar de routes in staan en de highlights van de route. Die vind je hier.

De Parenzana trail op de MTB – The route of health and friendship

Afgelopen week las ik een stukje over de Parenzana bike trail, ook wel de route van health and friendship genoemd. . Ooit was het een spoorweg die Trieste (in Italie) verbond met Porec (in Kroatie). Het verbond de drie landen en zorgde voor transport van goederen en mensen. Van 1902 tot 1935 was het operationeel.
Daarna werd weg transport goedkoper en werd het treinverkeer stil gelegd.
Vanaf 1996 is men begonnen om delen als wandel/fiets route te maken. Nu is de hele route aan elkaar verbonden als een bike/trail route van 125 km.
Nu waren wij bijna in Kroatië toen ik dit las en dus was een plan snel gemaakt. Nu had ik alleen geen wifi om de route in mijn gps te zetten dus heb ik via Maps.me allemaal waypoints gemaakt zodat ik wist hoe en wat. In maps.me staat hij helemaal aangegeven als Parenzana trail.


Achteraf was het helemaal niet nodig geweest want hij staat meer dan uitstekend aangegeven.
Continue reading “De Parenzana trail op de MTB – The route of health and friendship” »

De alternatieve, eat your heart out Amstel Gold

Verleden jaar reden we de Amstelgold, Mirjam,HJ en ik. Dat was nogal druk en daar houden wij eigenlijk niet zo van.  Nu bleek Bearsport een Alternatieve tocht te organiseren. Inderdaad, de Alternatieve.
Met een max van 1500 deelnemers tov de 15.000 klonk  dit een stuk beter. Fiets je met de AG in Nederlands Limburg, de Alternatieve gaat door Belgisch Limburg.
En zo vertrokken we zaterdagochtend, in alle rust. Er waren een aantal afstanden, wij hadden al besloten dat we onderweg wel zouden kijken. Het regende, weer waar je thuis niet op de fiets zou gaan Zitten. Maar ja, we waren er en fietsen zouden we.
Na een saai lelijk stuk begon het echt, klimmen. Man man, steile klimmen. Ik heb twee bladen dus soms moest ik blijven staan omdat ik anders mijn trappers niet meer rond krijg. Afstappen is geen optie.
De klimmen waren lang en soms behoorlijk steil. Een wezenlijk verschil met de AG.
Zo ook de wegen. Wat goede wegen hebben wij toch in Nederland, en wat een enorm slecht wegdek heeft Belgie toch heel vaak, Ongelooflijk.
Het regende en het is niet meer gestopt. Miezer en soms een fikse bui. Verzopen waren we. Op een gegeven zo koud dat je zelfs met steile klimmen niet meer warm werd. Zo was de beslissing voor een 100 km niet heel Moeilijk. Want ik was koud tot op het bot.
Om in dit weer 160 km te fietsen was geen doen. Gewoon te koud en te nat.
De route was perfect uitgezet, natuurlijk gingen we even verkeerd omdat we aan het kletsen waren. Maar de oplettende rijder kon niet verkeerd rijden.
2 goed verzorgde posten waar nu een vuurkorf niet misplaatst was geweest omdat we allemaal stonden te klappertanden.
Uiteindelijk waren we na 105 km en 1635 hoogtemeters en constant regen weer terug bij het hotel ofwel Tonkie.
De AG reden wij 140 km en 1200 hm. Nu dus aanzienlijk meer hm over een kortere afstand, en zo voelde dat ook.
En vooral een heerlijke tocht die je in rust kan fietsen in plaats van constant heel veel fietsers om je heen. Goed verzorgd en als beloning een bidon bij de finish.
Als ik de keuze zou moeten maken is het simpel, de alternatieve. Rustiger, zwaarder en goed verzorgd. Nu alleen de Belgen nog even de wegen begaanbaar maken, iets minder regen en het feest is compleet.
Gelukkig konden we warm douchen in het hotel om weer gevoel te krijgen in handen en Voeten , die waren zo ongeveer afgestorven.
En gelukkig hadden ze de heerlijke triple Val dieu bier bij de lokale kroeg.
Afzien was het qua weer. De benen deden het best goed met zo weinig km’s in de benen.
Even was ik ongerust, ik heb iets verrekt in mijn hamstring 2 weken geleden en ik kan er niet mee rennen. Met de eerste klim voelde ik het gelijk. Gelukkig viel het mee en leek het minder te worden en kon ik doorfietsen. Deze week nog maar wat fietsen en hopelijk kan ik daarna toch eens echt gaan trainen.

Amstel Gold Race – de Gayparade op de fiets

Ik doe eigenlijk nooit aan fietsevenementen mee. Slechts 1 keer eerder heb ik de Ronde Van Vlaanderen gefietst. Maar nu kreeg ik het startnummer van Wout donderdag en zo zat ik Zaterdag op de fiets samen met Mirjam en Henk Jan om de Amstel Gold Race te fietsen.
150 km door de heuvels van Limburg met 2000 hoogtemeters over de beroemde Limburgse bergen. 13010814_10154190034576520_5844813915379113441_n
De Amstel Gold Race kent een aantal afstanden en is nogal populair. Dan druk ik mij voorzichtig uit.
Je kunt starten tussen 7 en 11 uur en volgt gewoon de borden, ofwel, de rest van de fietsers.
Wat een drukte! Al bij de startplek was het bomvol met vooral mannen. Een enorm testosteron gehalte met gespannen bekkies want er kwamen klimmen aan, veel klimmen.
Mannen in mooie pakjes, Strakke pakjes, pakjes met lycra broekjes, met gladde geschoren benen, met veel dezelfde mooie of lelijke pakjes, met geschoren gezichten. Want ondanks dat baarden hip zijn,  ik zag er geen 1.
13010908_10154191587276520_3565365708500303804_nDure fietsen, hele dure fietsen. Outfits die of heel mooi matchen ofwel zo lelijk waren dat het wel carnaval leek.
En zo fietsten wij Limburg door. De ochtend met een aangenaam zonnetje genietend van de vele bloesembomen en de glooiende landschappen.
De middag koud en nat, hagelbuien en regenbuien en soms klappertandend de afdaling in.
Maar dat was dan toch een goede reden om koffie met Limburgse vlaai te nuttigen.
13043471_10154191587176520_7315453990922857684_nGedurende de dag kwamen ze allemaal voorbij, de Geuphemmerberg, Bemelerberg, Loorberg, Camerig, Gemenicherweg, Drielandenpunt, Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Fromberg, Keutenberg, en de Cauberg. Niet dat wij enig idee hadden op welke zogenaamde berg we waren. Kwestie van gewoon naar boven fietsen.
Maar grappig genoeg was iedereen met die bergen bezig. Hoeveel procent , hoe lang, hoe zwaar en als ze dan boven waren werd er geëvalueerd.
De enige twee die ik pittig vond en kende van de wielerverhalen waren de Keutenberg en Cauberg. Vooral op de Keutenberg werd veel gewandeld. 12994415_10154191587421520_1835046376852203940_n
Dat voelt dan ook ineens erg lekker als jij naar boven stoempt ( met 2 bladen op mijn racer ) en al die mannen in strakke pakjes aan het wandelen zijn.  12998677_10154191587396520_7024992748120956005_nVooral als het publiek dan nog even extra hard voor je schreeuwt als je als vrouw naar boven fiets en de mannen voorbij gaat.
Hoe dan ook, onderweg bedacht ik dat het toch eigenlijk een heel gay gebeuren is dat fietsen. Gewoon een soort gay parade alleen op de fiets. Je kijkt je ogen uit.
12994421_10154191587166520_9121046916770421096_nMooie mannen , strakke pakjes, allemaal hetzelfde aan, strak geschoren en vaak strakke lichamen. Allemaal op een mooie fiets ipv op een boot.
Ik heb niets met de gayparade maar zo een dagje cruisen op de fiets was toch erg leuk.
13001236_10154191587476520_4511698339277867404_nSlechts 2 lekke banden onderweg . Gelukkig hebben we daar dan weer al die mannen voor, die spontaan aanbieden om je band te plakken. Het fietsen ging heerlijk, geen berg(je) af hoeven stappen, sterke benen en zeker voor herhaling vatbaar zo een tourtocht.
Misschien dan eens de ladies tourtocht doen om te kijken wat de verschillen zijn.

Nb – de foto van het beeld is vrijdag onthuld en kun je zeker zien als je de Koning Van spanje loopt!
Op de Gulperberg is een monument voor wielerverslaggever Jean Nelissen onthuld.
Het bestaat uit een stalen plaat waarin zijn profiel is uitgesneden, mét de onafscheidelijke sigaar. De gedenkplaat is ontworpen door kunstenaar Andy Preim.
Idee voor het kunstwerk ontstond dankzij het boek Jean van Bart Jungmann. Daarin verzuchtte zijn vriendin Ida Bruurmijn dat het mooi zou zijn als er ergens op de Gulperberg ‘een blijvende herinnering’ aan Jean zou komen. 

Rondje Markermeer op de racefiets

Anders ga je toch gezellig mee fietsen? ‘ ik heb nog niet veel km’s in de benen’.
Joh, wij ook niet. ‘ Hoe ver is dat rondje?’
Iets van 120 km. ‘ hm, ok, dat is te doen’.
En zo kwam het dat ik aanhaakte bij Marleen, Paula en Mirjam.
imageEen rondje Markermeer werd het uiteindelijk nadat de plannen steeds anders waren. Het maakte mij niet uit. Ik zou om 8.30 uur zaterdagmorgen in Volendam wezen.
Een van de redenen om mee te fietsen was het gebied rond het Ijsselmeer eens te verkennen.
En vooral ook leuk om met de meiden op stap te zijn, stoere no nonsens chicks, ik hou ervan. Allemaal adventure racers, nog leuker.
Toch hoorde ik de dag ervoor ineens dat het 145 km was, slik. Dat is best een eind.
Nou ja, niet zeuren maar fietsen.
Vol goede moed gingen we op pad. Het waaide, het waaide hard. En wij hadden de eerste 10 km de wind mee. Ik zag op mijn km teller al snel 35 staan. Dat was veelbelovend. image
Volendam was nog in rust toen wij er doorheen scheurden. Via Volendam naar Hoorn en door naar Enkhuizen. Prachtige vissersdorpjes.
Ondertussen hadden we de wind al tegen en toen we de dijk op fietsen hadden we hem pal tegen. Man wat een eind is het dan. 32 km lang beuken tegen de wind over de Markerwaarddijk of ook wel de Houtribdijk.
Het is nog een soort lastig om elkaar uit de wind te houden omdat de wind overal vandaan lijkt te komen behalve van achteren natuurlijk.
imageMaar wel grappig om zo dwars door het Ijsselmeer te fietsen. Aan de ene kant het Ijsselmeer en aan de andere kant het Markermeer.
Met de gedachte aan cola, appeltaart en koffie in Lelystad trapten we door en zaten de eerste 76 km erop toen we op een terras Neerstreken. image
Dat doet een mens goed en volgens mij was het ergens daar dat iemand zei, het rondje is 165 km, wtf!! 165 km?? Knak.
Nou ja, het is een gegeven en als je je benen blijft bewegen kom je er vanzelf. En ik kon in mijn geval nog een touw spannen aan de fietsen van al die jonge chikies en mijn leeftijd misbruiken als het echt niet meer ging.
imageMaar fietsen met een groepje als dit levert een hoop energie op. En dat zorgt er dan weer voor dat de km’s voorbij vliegen eigenlijk.
Wederom een grote lange dijk langs de Oostvaardersplassen die best lang was met nog steeds wind op kop. Om uiteindelijk aan te komen in een van die desolate vinex wijken van Almere. Via buitenwijken van Amsterdam kwamen we dan weer in het watergebied. En dan eindelijk, eindelijk wind in de rug!!! Vol gas over een smalle dijk langs het water via monnickendam en nog wat van die Dam plaatsjes. Om dan uiteindelijk weer in Volendam te imageeindigen.
De teller stopte op 156 km. Dat viel dan weer mee. Het is nooit geworden wat het een keer was. Geen 120, 145, 165 km maar 156, ik vond het ver zat!
Een fraai tochtje met veel tegenwind, veel water, over imagedesolate dijken, polders, mooie Noord-Hollandse dorpjes en niet te vergeten erg goed gezelschap.
De nazit in Volendam was ook erg gezellig want Yvonne Van Gennip schoof aan ( die Mirjam dan weer kent). En zo werd het stoere chikies gezelschap nog stoerder. image
Voor herhaling vatbaar en eigenlijk was ik nog verrast over mijn eigen benen. Met zo weinig km’s op de fiets reed ik best lekker eigenlijk.