De alternatieve, eat your heart out Amstel Gold

Verleden jaar reden we de Amstelgold, Mirjam,HJ en ik. Dat was nogal druk en daar houden wij eigenlijk niet zo van.  Nu bleek Bearsport een Alternatieve tocht te organiseren. Inderdaad, de Alternatieve.
Met een max van 1500 deelnemers tov de 15.000 klonk  dit een stuk beter. Fiets je met de AG in Nederlands Limburg, de Alternatieve gaat door Belgisch Limburg.
En zo vertrokken we zaterdagochtend, in alle rust. Er waren een aantal afstanden, wij hadden al besloten dat we onderweg wel zouden kijken. Het regende, weer waar je thuis niet op de fiets zou gaan Zitten. Maar ja, we waren er en fietsen zouden we.
Na een saai lelijk stuk begon het echt, klimmen. Man man, steile klimmen. Ik heb twee bladen dus soms moest ik blijven staan omdat ik anders mijn trappers niet meer rond krijg. Afstappen is geen optie.
De klimmen waren lang en soms behoorlijk steil. Een wezenlijk verschil met de AG.
Zo ook de wegen. Wat goede wegen hebben wij toch in Nederland, en wat een enorm slecht wegdek heeft Belgie toch heel vaak, Ongelooflijk.
Het regende en het is niet meer gestopt. Miezer en soms een fikse bui. Verzopen waren we. Op een gegeven zo koud dat je zelfs met steile klimmen niet meer warm werd. Zo was de beslissing voor een 100 km niet heel Moeilijk. Want ik was koud tot op het bot.
Om in dit weer 160 km te fietsen was geen doen. Gewoon te koud en te nat.
De route was perfect uitgezet, natuurlijk gingen we even verkeerd omdat we aan het kletsen waren. Maar de oplettende rijder kon niet verkeerd rijden.
2 goed verzorgde posten waar nu een vuurkorf niet misplaatst was geweest omdat we allemaal stonden te klappertanden.
Uiteindelijk waren we na 105 km en 1635 hoogtemeters en constant regen weer terug bij het hotel ofwel Tonkie.
De AG reden wij 140 km en 1200 hm. Nu dus aanzienlijk meer hm over een kortere afstand, en zo voelde dat ook.
En vooral een heerlijke tocht die je in rust kan fietsen in plaats van constant heel veel fietsers om je heen. Goed verzorgd en als beloning een bidon bij de finish.
Als ik de keuze zou moeten maken is het simpel, de alternatieve. Rustiger, zwaarder en goed verzorgd. Nu alleen de Belgen nog even de wegen begaanbaar maken, iets minder regen en het feest is compleet.
Gelukkig konden we warm douchen in het hotel om weer gevoel te krijgen in handen en Voeten , die waren zo ongeveer afgestorven.
En gelukkig hadden ze de heerlijke triple Val dieu bier bij de lokale kroeg.
Afzien was het qua weer. De benen deden het best goed met zo weinig km’s in de benen.
Even was ik ongerust, ik heb iets verrekt in mijn hamstring 2 weken geleden en ik kan er niet mee rennen. Met de eerste klim voelde ik het gelijk. Gelukkig viel het mee en leek het minder te worden en kon ik doorfietsen. Deze week nog maar wat fietsen en hopelijk kan ik daarna toch eens echt gaan trainen.

Amstel Gold Race – de Gayparade op de fiets

Ik doe eigenlijk nooit aan fietsevenementen mee. Slechts 1 keer eerder heb ik de Ronde Van Vlaanderen gefietst. Maar nu kreeg ik het startnummer van Wout donderdag en zo zat ik Zaterdag op de fiets samen met Mirjam en Henk Jan om de Amstel Gold Race te fietsen.
150 km door de heuvels van Limburg met 2000 hoogtemeters over de beroemde Limburgse bergen. 13010814_10154190034576520_5844813915379113441_n
De Amstel Gold Race kent een aantal afstanden en is nogal populair. Dan druk ik mij voorzichtig uit.
Je kunt starten tussen 7 en 11 uur en volgt gewoon de borden, ofwel, de rest van de fietsers.
Wat een drukte! Al bij de startplek was het bomvol met vooral mannen. Een enorm testosteron gehalte met gespannen bekkies want er kwamen klimmen aan, veel klimmen.
Mannen in mooie pakjes, Strakke pakjes, pakjes met lycra broekjes, met gladde geschoren benen, met veel dezelfde mooie of lelijke pakjes, met geschoren gezichten. Want ondanks dat baarden hip zijn,  ik zag er geen 1.
13010908_10154191587276520_3565365708500303804_nDure fietsen, hele dure fietsen. Outfits die of heel mooi matchen ofwel zo lelijk waren dat het wel carnaval leek.
En zo fietsten wij Limburg door. De ochtend met een aangenaam zonnetje genietend van de vele bloesembomen en de glooiende landschappen.
De middag koud en nat, hagelbuien en regenbuien en soms klappertandend de afdaling in.
Maar dat was dan toch een goede reden om koffie met Limburgse vlaai te nuttigen.
13043471_10154191587176520_7315453990922857684_nGedurende de dag kwamen ze allemaal voorbij, de Geuphemmerberg, Bemelerberg, Loorberg, Camerig, Gemenicherweg, Drielandenpunt, Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Fromberg, Keutenberg, en de Cauberg. Niet dat wij enig idee hadden op welke zogenaamde berg we waren. Kwestie van gewoon naar boven fietsen.
Maar grappig genoeg was iedereen met die bergen bezig. Hoeveel procent , hoe lang, hoe zwaar en als ze dan boven waren werd er geëvalueerd.
De enige twee die ik pittig vond en kende van de wielerverhalen waren de Keutenberg en Cauberg. Vooral op de Keutenberg werd veel gewandeld. 12994415_10154191587421520_1835046376852203940_n
Dat voelt dan ook ineens erg lekker als jij naar boven stoempt ( met 2 bladen op mijn racer ) en al die mannen in strakke pakjes aan het wandelen zijn.  12998677_10154191587396520_7024992748120956005_nVooral als het publiek dan nog even extra hard voor je schreeuwt als je als vrouw naar boven fiets en de mannen voorbij gaat.
Hoe dan ook, onderweg bedacht ik dat het toch eigenlijk een heel gay gebeuren is dat fietsen. Gewoon een soort gay parade alleen op de fiets. Je kijkt je ogen uit.
12994421_10154191587166520_9121046916770421096_nMooie mannen , strakke pakjes, allemaal hetzelfde aan, strak geschoren en vaak strakke lichamen. Allemaal op een mooie fiets ipv op een boot.
Ik heb niets met de gayparade maar zo een dagje cruisen op de fiets was toch erg leuk.
13001236_10154191587476520_4511698339277867404_nSlechts 2 lekke banden onderweg . Gelukkig hebben we daar dan weer al die mannen voor, die spontaan aanbieden om je band te plakken. Het fietsen ging heerlijk, geen berg(je) af hoeven stappen, sterke benen en zeker voor herhaling vatbaar zo een tourtocht.
Misschien dan eens de ladies tourtocht doen om te kijken wat de verschillen zijn.

Nb – de foto van het beeld is vrijdag onthuld en kun je zeker zien als je de Koning Van spanje loopt!
Op de Gulperberg is een monument voor wielerverslaggever Jean Nelissen onthuld.
Het bestaat uit een stalen plaat waarin zijn profiel is uitgesneden, mét de onafscheidelijke sigaar. De gedenkplaat is ontworpen door kunstenaar Andy Preim.
Idee voor het kunstwerk ontstond dankzij het boek Jean van Bart Jungmann. Daarin verzuchtte zijn vriendin Ida Bruurmijn dat het mooi zou zijn als er ergens op de Gulperberg ‘een blijvende herinnering’ aan Jean zou komen. 

Rondje Markermeer op de racefiets

Anders ga je toch gezellig mee fietsen? ‘ ik heb nog niet veel km’s in de benen’.
Joh, wij ook niet. ‘ Hoe ver is dat rondje?’
Iets van 120 km. ‘ hm, ok, dat is te doen’.
En zo kwam het dat ik aanhaakte bij Marleen, Paula en Mirjam.
imageEen rondje Markermeer werd het uiteindelijk nadat de plannen steeds anders waren. Het maakte mij niet uit. Ik zou om 8.30 uur zaterdagmorgen in Volendam wezen.
Een van de redenen om mee te fietsen was het gebied rond het Ijsselmeer eens te verkennen.
En vooral ook leuk om met de meiden op stap te zijn, stoere no nonsens chicks, ik hou ervan. Allemaal adventure racers, nog leuker.
Toch hoorde ik de dag ervoor ineens dat het 145 km was, slik. Dat is best een eind.
Nou ja, niet zeuren maar fietsen.
Vol goede moed gingen we op pad. Het waaide, het waaide hard. En wij hadden de eerste 10 km de wind mee. Ik zag op mijn km teller al snel 35 staan. Dat was veelbelovend. image
Volendam was nog in rust toen wij er doorheen scheurden. Via Volendam naar Hoorn en door naar Enkhuizen. Prachtige vissersdorpjes.
Ondertussen hadden we de wind al tegen en toen we de dijk op fietsen hadden we hem pal tegen. Man wat een eind is het dan. 32 km lang beuken tegen de wind over de Markerwaarddijk of ook wel de Houtribdijk.
Het is nog een soort lastig om elkaar uit de wind te houden omdat de wind overal vandaan lijkt te komen behalve van achteren natuurlijk.
imageMaar wel grappig om zo dwars door het Ijsselmeer te fietsen. Aan de ene kant het Ijsselmeer en aan de andere kant het Markermeer.
Met de gedachte aan cola, appeltaart en koffie in Lelystad trapten we door en zaten de eerste 76 km erop toen we op een terras Neerstreken. image
Dat doet een mens goed en volgens mij was het ergens daar dat iemand zei, het rondje is 165 km, wtf!! 165 km?? Knak.
Nou ja, het is een gegeven en als je je benen blijft bewegen kom je er vanzelf. En ik kon in mijn geval nog een touw spannen aan de fietsen van al die jonge chikies en mijn leeftijd misbruiken als het echt niet meer ging.
imageMaar fietsen met een groepje als dit levert een hoop energie op. En dat zorgt er dan weer voor dat de km’s voorbij vliegen eigenlijk.
Wederom een grote lange dijk langs de Oostvaardersplassen die best lang was met nog steeds wind op kop. Om uiteindelijk aan te komen in een van die desolate vinex wijken van Almere. Via buitenwijken van Amsterdam kwamen we dan weer in het watergebied. En dan eindelijk, eindelijk wind in de rug!!! Vol gas over een smalle dijk langs het water via monnickendam en nog wat van die Dam plaatsjes. Om dan uiteindelijk weer in Volendam te imageeindigen.
De teller stopte op 156 km. Dat viel dan weer mee. Het is nooit geworden wat het een keer was. Geen 120, 145, 165 km maar 156, ik vond het ver zat!
Een fraai tochtje met veel tegenwind, veel water, over imagedesolate dijken, polders, mooie Noord-Hollandse dorpjes en niet te vergeten erg goed gezelschap.
De nazit in Volendam was ook erg gezellig want Yvonne Van Gennip schoof aan ( die Mirjam dan weer kent). En zo werd het stoere chikies gezelschap nog stoerder. image
Voor herhaling vatbaar en eigenlijk was ik nog verrast over mijn eigen benen. Met zo weinig km’s op de fiets reed ik best lekker eigenlijk.

Mtb route Zeist – Austerlitz en route van Zeist

imageGisteren was ik in Leusden om de nieuwe najaars collectie te bekijken van Salomon. Altijd leuk om te zien wat er op de markt komt. Er komen erg leuke schoenen aan!image
Leusden ligt vlak bij  Zeist dus had ik mijn mtb in de auto gegooid en kon ik nog een mooi rondje rijden daar. Er liggen twee routes die aan elkaar geschakeld zijn. Als je begint met de Austerlitz route heb je een mooi warming up rondje.
Niet bijzonder,  vooral lange rechte, brede stukken maar wel lekker om in te fietsen 8.5 km. Rond de 7 km zie je plots een rood mtb bordje erbij. ( de austerlitz route heeft zwarte mtb bordjes)
Je zit dan gelijk op de route van Zeist. Waar je begon steek je de weg over en daar begint de mtb pret. De zeist route is erg leuk. Een lange singletrack van 16 km.
imageVeel bochten en korte pittige klimmetjes en afdalingen. Het is constant op en neer. Doordat het een singletrack is moet je echt geconcentreerd blijven want je vliegt zo de bocht uit. Daarbij zijn er wat stukken met mul zand wat mij ook een buikschuiver opleverde. image
Het is echt een hele leuke route die voor ieder Nivo leuk is. Ben je een goede mtb er dan kun je als een idioot scheuren over het afwisselende parcours. De wat minder ervaren mtb-er heeft zijn handen vol aan al de bochten en klimmetjes. Daarbij fiets je in het prachtige gebied van de Utrechtse heuvelrug.
Als je de twee routes aan elkaar verbindt fiets je 24.5 km en heb je 75 hoogtemeters gemaakt. Een aanrader!
imageDe route staat erg goed aangegeven met rode mtb bordjes. Je moet nog wel even een mtb vignet kopen bij het lokale restaurant of winkel  a 7.50.
Ik zag op de bordjes dat ieder bordje een nummer heeft. Als er iets met je gebeurt en je 112 moet bellen kun je zeggen bij welk nummer je ligt. Erg slim!
Beginplaats is woudenbergseweg en dan de borden van beauforthuis volgen. Daar tegenover ligt het begin van de mtb route.

Meefietsen met Chicks On Bikes in de regio Rotterdam?

10403342_10153309852321520_8290727696530485929_nWe zijn begonnen met fietsen in 2013, het jaar van mijn blessure. Een groepje meiden die op de fiets een avondje rond scheuren in de regio Rotterdam. In 2014 kwam er niet zo veel van doordat iedereen andere doelen had. Maar dit jaar zijn we weer begonnen.
Gisteren fietsten we voor de tweede keer dit seizoen.
Ondertussen zijn we met een groepje van rond de 10 chicks. Iedere dinsdag of woensdagavond spreken we ergens af en rijden we rond de 50/60 km.
Erg leuk, meestal zijn er minimaal 4 meiden. Het zorgt ervoor dat je echt harder fietst.11200872_10153322390836520_7650834290828271875_n
Het leuke is dat er verschillen zijn maar dat niet echt uit maakt. Want dan fietsen de sterkere gewoon op kop. Degene die die dag wat minder wil doen gaat er achter hangen.

Om de beurt zetten we een route uit en scheuren we door de regio en ontdekken we mooie routes.
Een erg leuke manier om in de avond met gelijkgestemden te fietsen en de regio te verkennen.
11174812_10153322390416520_5316502665192435959_nUiteraard zijn er ook mannen welkom, zo moeilijk zijn we niet.
Niet geheel onbelangrijk, erna drinken we ook nog wel eens een speciaal biertje!
Kortom, als je zin hebt om mee te gaan. Altijd welkom!
Wil je meefietsen stuur dan een berichtje. We hebben een fb account waar we de afspraken maken. Dan voegen we je toe.
Chicks on bikes, zomaar een fietsgroepje in de regio Rotterdam.

Door de weilanden in de polder, daar wordt je groot en sterk van

De Krimpenerwaard ligt vlak bij rotterdam en is een gebied waar ik in de zomer nogal eens fiets met de racefiets. k2
Het gebied is omgeven door de rivieren Lek, Hollandsche IJssel en Vlist. Er liggen een aantal prachtige poldergebieden en overal water.
Nu wist ik dat er een paar jaar de natuurmarathon Krimpenerwaard was gelopen. Maar hoe de verdeling was qua ondergrond had ik geen idee van.
Tijd om de route eens op de mtb te verkennen. Samen met Merike heb ik de mtb van stal gehaald en op naar de Krimpenerwaard.
Eigenlijk hadden we al snel in de gaten dat het toch wel aardig wat asfalt was. Nog wat natuurpaden maar ook dat was redelijk verhard. Maar gelukkig vonden we ook nog een paar mooie onverharde paden.

k3
Tijd om op avontuur te gaan. Een doorsteek door een weiland moest ons ergens weer op de route brengen. Maar er zijn toch erg veel sloten in deze omgeving.
Ploegend door het weiland, hek over, ploegen door weiland, hek over, vonden we steeds een soort bruggetje. Tot dat stopte en er alleen een plank lag.
Hm, eerst uitproberen. Vrij gewaagd met fietsschoenen, met fiets helemaal.
k1Tactiek werd, eerst de een over, de ander schuift de fiets naar voren en de eerste neemt hem over. Zo kwamen we droog de sloot over.
Ergens kwamen we weer op de route en na een mooi onverhard pad gingen wij links ipv rechts. We kamen uit op de GR route. Een mooi stuk.
Maar waar we rechtdoor wilden wederom water. Weer een paar km weiland.
Dat is hard werken. Al met al een mooie ronde door de polder met prachtige luchten.
Het was goed voor 58 km op de mountainbike.
De natuurmarathon is niet perse een route die je zal lopen op je trailschoenen. Wel een mooie route door de polder van de Krimpenerwaard. Die route zie je hier.
Neem je onze route door de weilanden dan heb je gelijk krachttraining.
Dit wordt nog wel een leuke route voor Chicks on Bikes.

Limburgs mooiste, pittig in de warmte

Ik heb soms momenten dat ik gewoon even weg wil zijn. Ja, ik ben vaak weg, maar bijna altijd met anderen. Soms heb ik sterk de behoefte om even op mijzelf te zijn.
Daar kan ik intens van genieten. Tentje, de fiets, loopschoenen en gewoon niets.
Deze twee dagen ben ik vrij en dus ben ik woensdag laat na de werkdag richting Limburg gereden en om half 12 mijn tentje opgezet op een boerencamping.
Vandaag wilde ik een dagje fietsen. In de gps had ik Limburgs mooiste gezet. 135 km.
Een route die er mooi uit zag en fiks wat hoogtemeters had.
lb3Dus zat ik op de fiets om 10 uur, muziek in mijn oren en genieten. Maar jeetje wat was het al benauwd. Ik kan goed tegen de warmte maar het was alsof er een deken over je heen gelegd werd. Vooral met klimmen leek het alsof er geen lucht meer was.
Langzaam trok het wat dicht en uiteindelijk kwam er rond 13 uur wat verlichting, een stortbui. Even schuilen en genieten van de verkoeling.
Maar na regen komt zonneschijn en het werd weer rap warm.
Maar desalniettemin genoot ik van de route, Limburg is mooi. Ik fietste Duitsland in, een stukje België en weer terug naar Nederland. weinig vlak, klimmen en dalen.
Na 80 km was het echt tijd voor een terrasje, een cola light en een Trappe Puur. Heerlijk!
Na 95 km viel de gps uit, beetje jammer want ik had de route alleen in gps.lb2
Dan maar over op de knooppunten. Met behulp van een aardige Texaco medewerker heb ik via de kaart de knooppunten gevonden.
Zo fietste ik door tot ik weer bijna op de camping was. Bijna, want ik wilde zitten op een terras met heerlijk koude blonde van iets.
En zie daar, mijn redding, een café 700 meter voor de camping
Mijn benen waren er klaar mee…eigenlijk mijn hele lijf wel. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zoveel water heb gedronken en bidons heb gevuld onderweg.
De teller stond op 122 km en 1700 hoogtemeters.
Dat was wel een Blonde Geraards Klooster biertje waard!
lb1Dat vond de man aan de bar ook, een vrouw die 122 km met dit weer fietst verdient dat.
Ik vond dat hij gelijk had.
De rest van de avond werd ik getrakteerd op een zwoele zomeravond op een mooi terras.
Daar hadden ze dan weer Brugse Zot. Zo worden de calorieën weer aangevuld samen met een bord Limburgs Stoofschotel.
Morgen een stukje rennen, Bemmels mooiste, en wat fietsen. Maar de weersvoorspelling beloofd dat het warmer wordt dan vandaag. We zullen zien.
Wat kan het toch heerlijk zijn, zo me, myself and I.

 

Een uitdagende fietstour

Vandaag was wederom een fietsdag. Het doel was een rondje om de Heiterwang- en  Plansee te fietsen. Mijn vriendin ging er met auto (en fiets) heen, ik op de racefiets.
Het eerste deel gaat door de Moos, een redelijk vlak stuk, ooit oud moerasgebied.
Daarna was het toch wel tobben. Er ligt steeds een fietspad naast de N-weg, maar dat zijn allemaal grintpaden. Niet echt ideaal voor de racefiets. Dus bleef ik op de N-weg fietsen. Soms kwam ik secundaire wegen tegen omdat die door wat dorpjes liepen. IMG_0193
19 km later was ik bij het meer. Daar gingen we samen op pad voor een rondje meer. Dat stagneerde vrij rap. Na 2 km was daar geen stukje asfalt meer te bekennen. Dus hebben we wat rondgereden, geluncht en uiteindelijk ben ik met een omweg via de weg rond gereden.
Bij een brug aan de Plansee zouden we elkaar weer treffen voor een colaatje.
De weg langs de Plansee was wel asfalt. De meren zijn prachtig omringd door de bergen.
Uiteindelijk ben ik door gereden om via Griesen weer naar Erhwald te rijden. Volgens de kaart zou het een asfaltweg moeten zijn, althans, er liep een witte weg.
1010074_10151744606746520_465751548_nDat bleek het niet te zijn. Ik reed Duitsland in op de racer via een mtb pad.
Tsjonge, afdalen met de racefiets op zo’n pad is toch wel een ding. Na 10 km kwam ik weer op de weg uit. Een aantal bijna crashes overleefd. Inclusief bijna de rivier in omdat ik in de slip ging. erwald racer
De laatste 10 km liep er een mooi fietspad achter de Nweg, onverhard maar te doen. Zo eindigde ik, zonder 1 lekke band, na 70 km en 900 hoogtemeters weer in Erhwald. Een mooie en vooral uitdagende ronde. De volgende keer maar de mtb nemen want Oostenrijk is niet echt ingesteld op racefietsen qua fietspaden.