Hoe verder hoe beter? The sky is the limit…..

Verder , langer, meer, dubbel, triple, 200 km , 400 km , 600 km, de wedstrijd en dan nog een keer. De Everest op in een lange file. Zomaar wat dagelijkse berichten op social media.
Het lijkt wel of we allemaal steeds gekker moeten doen.
Ooit, toen ik mijn eerste marathon liep was het echt heel onverstandig om 2 marathons in een jaar te doen. Nu doen we er iedere week een, of er zijn mensen die een jaar lang iedere dag een marathon doen.
Waar is het mis gegaan? Of waar is het omgedraaid?
Misschien wel juist door de social media. Want wij mensen hebben last van bewijsdrang en FOMO. Dus als je ziet dat iemand een bepaald iets doet komt het op een lijstje bij anderen lopers. Als je dacht dat je best stoer was met je 50 km, ben je gek, het begint pas bij 100 km of 100 mijl.
En zo maken we elkaar gek.
Begrijp mij goed, ik hou ook van uitdagingen, van mijn grenzen verleggen, van soms het uiterste van mijzelf vragen . En ik loop ook lange dingen en schrijf erover.
Maar de laatste tijd bekruipt mij het gevoel dat het wel lijkt of je er niet bijhoort als je niet iets extreems doet. En als je daar gevoelig voor bent is de knop , inschrijven , snel gevonden.
Als je dat nu supertof vind moet je dat natuurlijk vooral doen. Maar ik denk toch met enige regelmaat dat niet iedereen dat nu zo leuk vind maar vooral stoer vind om te laten zien hoe extreem men nu weer heeft gedaan.
En nogmaals, doe vooral wat je moet doen.
Maar ik wil toch een pleidooi houden voor al die mensen die gewoon een 10 km tot 40 km lopen. Of die een kwart triathlon doen omdat ze het ver zat vinden. Of gewoon een 50 km rondje fietsen ipv non stop 500 km.
Dat is ook super, en ook daar zie je af als je wilt. Het hoeft niet allemaal lang en bizar te zijn.
Vooral, blijf bij jezelf en doe wat je hart je zegt. Doe waar je blij van wordt.
En voor mensen die denken dat ze status/respect krijgen en stoer zijn door lange dingen te doen, think again.
Stoer ben je door je zijn, en respect krijg je van andere dingen in het leven. Door bv er te zijn voor je medemens. Door goede dingen in het leven te doen en niet door heel veel km’s te rennen of te fietsen.
Dat gezegd hebbende ga ik voorzichtig eens nadenken over 2020. Wat voor leuke dingen ik wil doen qua sport, of dat nu lang of kort is, als ik er maar blij van word!

Wat is jouw maan?

imageGisteren was ik bij de voorstelling van Claudia de Brey. De rode draad was dat Claudia een droom heeft en naar de maan wil. Tegen het eind van de voorstelling vroeg Claudia aan de zaal. Wat is jouw maan?  Of anders, wat is jouw droom. Die vraag is best boeiend.
Want als je er over nadenkt is het niet zo heel makkelijk, of juist wel. Je bent snel geneigd om dingen op te noemen die je graag wilt doen, die mooie 100 miler in de bergen, een land wat nog op je bucketlist staat, een huis wat voldoet aan je wensen en zo kun je nog wel even doorgaan. Maar met het ouder worden veranderen die dingen. Natuurlijk zijn die dingen nog steeds leuk en mag je erover dromen. Ik ben ook best goed in het doen wat ik graag wil, niet wachten tot ooit, maar nu. Maar zo stellig als ik vroeger wist dat ik een speciaal iets wilde is nu veel genuanceerder.
Een specifiek iets is nu niet meer zo stellig, het is niet hetgeen me gelukkig maakt zoals ik vroeger dacht. Het is nu allemaal een onderdeel van mijn maan. Die schakeltjes allemaal samen vormen mijn maan. Maar ook liefde en vriendschap. Eigenlijk komt het neer op gelukkig zijn, genieten van het leven. En in die maan zitten al deze dingen. De liefde, vriendschap, mooie reizen, bergen, sporten, gezondheid en ga zo maar door.image
Want ook leer je dat sommige dingen plots over kunnen zijn. Een blessure kan ervoor zorgen dat je ineens niet meer kunt lopen om maar eens wat te noemen.
Ouder worden of levenservaring zorgt ervoor dat je alles beter kunt relativeren. Dat alles wat je kunt en mag doen niet zo vanzelfsprekend is al lijkt het soms weleens zo.
Het is goed om af en toe eens stil te staan bij wat nu je ‘maan’ is en hoe je invulling geeft hoe de ‘maan’ te bereiken. En misschien nog belangrijker, het is goed om te realiseren dat je eigenlijk al op die maan bent en het vooral moet koesteren.
een vriendin waar ik al 20 jaar mee bevriend ben woont in Texas en is erg ziek geweest. Afgelopen jaar hebben we geprobeerd af te spreken maar uiteindelijk lukte dat niet.
Dit jaar heb ik mezelf voorgenomen om naar haar toe te gaan. In oktober kan ik haar eindelijk weer omhelzen want dan ga ik naar Texas. Als ik dan toch ga, kan ik ook wel kijken of er een leuke trail is daar. En zie daar, een prachtige trail van 50 mijl, The cactus trail.
Daar kan je toch niet anders dan gelukkig van worden.

Uit je comfort zone en durven dromen

Je comfort zone is veilig, maar je dromen vindt je meestal niet daar.
Dan moet je uit die zone. Iemand heeft een erg mooi animatie filmpje gemaakt over waarom mensen reageren zoals ze doen en geen kansen grijpen.
Het vertelt je ook hoe dat te veranderen.
Het is overal op toepasbaar. Op het leven, maar ook op je sport.
Ga er maar eens naar kijken en denk aan een wedstrijd waarvan je denkt dat je dat niet kunt. Stap uit die comfortzone en ga in je leerzone om vervolgens in je panic zone te stappen die eigenlijk je magic zone is. Mooi!

Hardlopen in de mist

Hardlopen in de mist

Het liefste
train ik in zachte regen
onder druppels
die nèt de grond niet raken
tenminste
dat is wat ik denk
maar heel zeker
ben ik daarvan nooit
want achterom kijken
ja,
dat gaat natuurlijk niet
en met vooruitziende blik
hoor ik slechts
of eigenlijk is het meer voelen
dat ik door een wazig
nat gordijn heen ren
en zodoende alles opvang
voordat het beneden is.

Geschreven en met toestemming geplaatst door Herman Poort

Six Word Hardloop Story

Een Six Word Story, de naam zegt het al: een verhaal van zes woorden. Ooit bedacht door Ernest Hemingway die “For Sale: Baby shoes, never worn” schreef.
Nightwriters vond het wel een aardig idee om er een wedstrijd aan te koppelen en dus zie je nu al overal op grote billboards Six Word Stories.
Zo kwam het dat plots in mijn hoofd Six Word Stories onstonden, alleen dan over hardlopen. Het blijft toch een afwijking dat sporten…..
Wie kan nog een paar leuke Six Word Stories verzinnen???

# Oneindig lang, maar ze liep verder
# Het lukt haar niet te kiezen
# Dat was alweer een paar schoenen
# Kijken, vlinders voelen, verder rennen
# Langs de vloedlijn loopt zij weg

Hier
vind je Engelse Six Word Story.

Silence

In de laatste Trailrunner staat een prachtige trailrunning foto met een tekst van Moeder Teresa. Het zegt voor mij alles over hardlopen op de trails en in de bergen.
God is wat mij betreft inwisselbaar voor meerdere geloven of spirituele invullingen.
De foto is gemaakt rond de Mont Blanc in 2009. ( Het stipje links ren ik)

"We need to find God, and he cannot be found in noise and restlessness. God is the friend of silence.
See how nature – trees, flowers, grass – grows in silence; see the stars, the moon and the sun, how they move in silence… We need silence to be able to touch souls. "

– Mother Teresa-

Rennen in een leegte

Uit "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van H. Murakimi                                                                                                                   
Mensenvragen me vaak waar ik zoal aan denk tijdens het hardlopen.  Dat zijnmeestal mensen die geen ervaring hebben met het lopen van langeafstanden. Elke keer weer zet die vraag me aan het denken.  Waar denkik in godsnaam aan tijdens het lopen ? Eerlijk gezegd, kan ik me hetnauwelijks voor de geest halen.  Op koude dagen denk ik vast wel eensaan de kou, op warme dagen aan de hitte.  Als ik verdrietig ben weleens aan verdriet, en als ik gelukkig ben aan geluk.

Tijdenshet rennen ren ik gewoon.  In principe loop ik in een leegte. Ofmisschien moet ik zeggen dat ik loop om een leegte te creëren. Vanzelfsprekend glippen in die leegte ook af en toe spontaan gedachtenbinnen.  De menselijke  geest kan immers niet volledig leeg zijn.  Depsyche is niet sterk en ook niet coherent genoeg om een leegte teomvatten. Toch blijven de  gedachten die tijdens het hardlopen mijngeest binnendringen ondergeschikt aan de leegte.  Ze zijn geconstrueerdop basis van leegheid,  niet op basis van inhoud.

Degedachten die in me opkomen tijdens het hardlopen zijn te vergelijkenmet wolken aan de hemel.  De wolken hebben allerlei vormen enafmetingen.  Ze komen en ze gaan, maar de hemel blijft altijd dehemel.  De wolken zijn slechts gasten.  Ze kloppen aan en verdwijnenweer.  Alleen de hemel blijft waar hij is.  De hemel is iets datbestaat en tegelijk niet bestaat.  Hij is substantieel en tegelijkontastbaar.  We kunnen de aanwezigheid van die onmetelijke vergaarbaakslechts aanvaarden en in ons opnemen voor wat hij is.

Dit stukje had Wim op onze Malheur Ultrasport site geplaatst. De moeite waard om hier te plaatsen omdat het zo herkenbaar is.
Ik heb het boek nog niet gelezen, even doorlezen Wim!