De documentaire Game changers – zin of onzin?

Al even wordt er op social media veel geschreven over de documentaire Game Changers,  te zien op NetflixKort samengevat – James Wilks, een vechtsporter,  is geblesseerd en wil snel weer sporten. Hij gaat zich verdiepen in herstel en vervolgens komt hij in de wereld van plantaardige producten terecht.
Het ene na het andere onderzoek komt voorbij en laat zien dat vlees slecht is en je alle voedingstoffen en eiwitten uit plantaardige producten kunt halen. In de documentaire komen bekende sporters aan het woord die allemaal over zijn gegaan op plantaardige producten en veel betere prestaties hebben neergezet als veganist.
Ik bleef achter met een gevoel van hmmm, is vlees nu zo slecht?
Er zijn al zoveel onderzoeken voorbij gekomen over eten en steeds is er iets slecht voor je. Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden.
Ik denk dat als ik een paar keer per week geen vlees eet maar ook een aantal dagen een lekkere burger nuttig, ik prima in balans ben. Het is vooral gezond leven. Zowel in sport, sociaal, werk als in eten en drinken.
Hoe dan ook, er zijn al lopers die over zijn gegaan op een vegetarisch dieet naar aanleiding van de documentaire. Maar kloppen al die onderzoeken en is het wel zo zwart wit?
Asker Jeukendrup schreef er een artikel over.
Een goed tegengeluid van een bewegingsfysioloog en sport diëtist.
Asker schrijft sowieso veel goede artikelen naar aanleiding van verschillende onderzoeken.
Hoe dan ook, heb je de Game Changer gezien en wil je een kritische noot, lees het artikel eens. Het artikel vind je hier
Heb je de docu nog niet gezien. Zeker de moeite waard, te vinden op Netflix.

Last women standing – The Barkley marathons 2019

Afgelopen jaar deed Nicky Spinks mee aan de Barkley marathon.
De meest bizarre race die er is in de ultrawereld.
Nog nooit haalde een vrouw de finish in die race, een poging waard om dat te proberen.
Als iemand het zou kunnen is het Spinks.

Er werd een mooie documentaire over gemaakt die afgelopen week in premiere ging.
Sit down and relax, 40 minuten genieten.

Where Dreams go to Die – Gary Robbins and the Barkley Marathons

Ondertussen kent iedereen The Barkley marathon. De race met bijna alleen DNF ieder jaar weer.
Gary robbins deed er twee keer aan mee en het dramatische verhaal is in een video vast gelegd.
Een dik uur genieten. Mocht je nog ambities hebben om het ooit te lopen, kijk deze docu even dan weet je dat het voor maar weinig mensen is weg gelegd.

Rebecca Rusch – topatleet en wat een mooie TED talk

Een aantal jaren terug schreef ik over de autobiografie van Rebacca Rush. Adventure racer en mountanbiker. Een inspirerend boek. Hier lees je de recensie.
Ondertussen is ze bijna 50 jaar en heeft iets ervoor gezorgd dat ze op zoek gaat (in Vietnam) naar de sporen van haar vader die in de Vietnam oorlog is overleden.
Dat levert veel inzichten en een mooi project op.
Haar Tedtalk is mooi en emotioneel.

When heroes becomes legends

Afgelopen weekend was de Legends trail. Een van de 4 ultratrails.
In september 2017 zijn 20 lopers gestart aan de “Legends Slam” uitdaging. Hiervoor dienen zij de vier Ultratrails van de Legends Trails serie in een jaar tot een goed einde te brengen. Tezamen zijn deze trails meer dan 730 km lang met meer dan 15.000 hoogte meters.
Een lichamelijke uitdaging variërend van sneeuw en ijs tot temperaturen van boven de 30 graden. Maar ook de mentale uitdagingen van soms 50 kilometer op jezelf aangewezen te zijn of 28 keer hetzelfde rondje moeten rennen.
Wie blijft van september tot eind juni blessure vrij en brengt alle races tot een goed einde? Deze documentaire volgt vijf van de lopers die deze uitdaging aangaan.

When Heroes Become Legends – Dutch Subtitled from Out on the Trails on Vimeo.

Avondje Netflixen met hardloop films/docu’s?

Als je inspiratie nodig hebt en het is te warm om te rennen is er altijd nog Netflix.
Er zijn toch wel een aantal goede hardloop films te vinden via Netflix.
Check deze 7 maar eens :

The Barkley marathons: the race that eats its young.
Wie kent die wedstrijd niet – epic! Een prachtige docu!

Race – een waargebeurd verhaal . Tijdens de Olympische Spelen in Berlijn in 1936 wil Adolf Hitler de superioriteit van het Arische ras beklemtonen. De Afro-Amerikaanse atleet Jesse Owens bewijst het tegendeel.

 

From Fat to Finish Line – Deze documentaire draait om de strijd van twaalf mannen en vrouwen met overgewicht. Hun levens veranderen wanneer ze samen afspreken om 225 kilo te verliezen en een estafetteloop van meer dan 300 km te gaan rennen.

Gun Runners – twee zwervende Keniaanse bandieten proberen hun leven een andere wending te geven door hun wapens in te ruilen voor hardloopschoenen.

100 Meters – een waargebeurd verhaal. 
Ramón krijgt te horen dat hij multiple sclerose heeft. Toch besluit hij om te gaan trainen voor een Ironman triatlon, met de hulp van zijn schoonvader.

Unbroken -Het waargebeurde verhaal over Louis Zamperini, een hardloper tijdens de Spelen van 1936, wiens vliegtuig neerstort op zee tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zamperini en twee bemanningsleden dreven 47 dagen en 2000 mijl op zee, totdat ze gevangen werden genomen door de Japanse marine.

And last but not least – Made to be broken -Follow the ultrarunner on his final attempt to complete more than 2,000 miles on the Appalachian Trail in record time.
die vind je hier.

The year the Barkley won…

In 2007 schreef ik een stukje over de Barkley niet te doen 100 mijl. Ondertussen een begrip geworden in de trailwereld.
Deze afgelopen editie was er enorm veel pers, iets wat nooit bedacht was door de maker van de race, Gary Cantrell.
Hopelijk verliest deze maffe wedstrijd niet zijn charme door al de media aandacht en alle lopers die hem plots op de bucket list hebben staan.
Gelukkig is het nog steeds niet te doen en dat houdt veel lopers weg.
Dit jaar was er geen finisher. Een van de lopers maakte een klein filmpje, hij stapte uit na twee loops.
Zo heb je wel een mooi beeld van het terrein en omstandigheden.
Heb je de docu nog niet gezien, een aanrader! Op netflix te vinden.

The Why – 100 mijl, waarom willen we dat eigenlijk?

100 mijl, in 2008 was ik in Leadville, als voorbereiding op de TAR, en was ik medic op de hoogste post van de race, Hope Pass. Een hele bijzondere ervaring om een post te bemannen op 3600 meter.
Ik schreef toen dat ik nooit een 100 mijl zou lopen.Ik zag de lopers voorbij komen na 50 en 65 mijl. Ze lagen in mijn medische tent en ik dacht wat een waanzin eigenlijk. Tegelijkertijd een groot respect maar toch. 
Ondertussen zijn we jaren verder en heb ik ook deze absurde afstand gelopen. Waarom?
Goede vraag….
Billy Yang liep de Leadville 100 mijl en vroeg zich dat ook af. Hij heeft een mooi filmpje van gemaakt.
Veel dingen zijn herkenbaar. The ups and lows. Hoe je het ene moment denkt ik kan niet meer en een paar uren later loop je weer als een zonnetje. Het intense geluk dat je loopt zoals je loopt in een prachtige omgeving, dat je lijf zoiets kan. En vervolgens in diezelfde race het gevoel  hebben van diepe ellende en jezelf afvragen waarom je het überhaupt doet.
En die momenten van je grenzen opzoeken, er tegenaan lopen, er overheen gaan en toch weer verder kunnen maken dingen als een 100 mijl en een expeditie adventure race iets wat je nooit zult vergeten.
Het geeft je tools mee voor je dagelijks leven. Het maakt je weerbaar, mentaal en fysiek.
De vraag blijft altijd waar ligt de grens.100, 200 , 300 ,500 mijl?
Die vraag is voor ieder persoonlijk. Ik ben er nog niet uit. Het is ook per seizoen wisselend.
Hoe dan ook, een half uurtje mee met Billy tijdens de Leadville 100 mijl levert mooie beelden op en wijze woorden.