Janji, een hardloopmerk met een goed doel

imageDat zie je niet vaak, een merk dat zich inzet voor de minder bedeelden in de wereld.
Janji geeft de opbrengst van de kleding aan een project in een 3de wereld land die daarmee voedsel en water kunnen aanschaffen. Een mooi iniatief.
De gedachte erachter is dat wij als lopers goed voedsel en water nodig hebben om te kunnen trainen en wedstrijden te kunnen lopen. Tegelijkertijd hebben miljoenen imagemensen in de wereld niet eens water en voedsel om te kunnen overleven. Uit die gedachte is Janji ontstaan. Janji wil een natie van lopers creëren die lopen voor anderen en de water en voedsel crisis uitroeien.
Je kunt een land kiezen en de kleding is daaraan gekoppeld. Als je wat koopt staat er waar je geld heen gaat. Kijk maar eens op de website rond.
Persoonlijk vind ik de kleding niet heel mooi maar het idee spreekt me erg aan. Hier vind je alle info .

Het roze geweld dat ladiesrun heet

Ik hou niet van Roze, ben allergisch voor ladiesruns en ben een Nike-ofiel.
Vandaag stond ik in de Stand van Adidas, in het Adidas roze op de ladiesrun in Rotterdam .
Waar is het mis gegaan?
Dat is duidelijk. Vriendinnetjes Wilma en Wing hadden ondersteuning 994795_501503839920238_624281947_nnodig. Dat doe je dan gewoon.
En bovendien, het is goed om de dingen op te zoeken waar je niet van houdt. Dat kan er soms voor zorgen dat je je mening bij moet stellen en het allemaal niet zo erg is als je wel denkt. Kortom, een mooie uitdaging.
Om half 10 stonden we klaar, om 10 uur verschenen de eerste dames. Wat erna gebeurde is ongekend. De eventshirts waren niet aan te slepen.
Ik heb al veel wedstrijden gelopen maar ben nog nooit, ik zeg nooit! naar een wedstrijd gegaan met mijn pinpas. Deze dames waren voorbereid. Allemaal hadden ze een portemonnee vol geld en een pinpas.
De eventshirts, die uiteraard roze waren, waren niet aan te slepen. We hadden een extra taak erbij omdat iedereen de shirt gelijk aan wilden trekken en wij dus als extra service de labels eruit knipten (gratis).
946680_501402089930413_832670455_nIk kies mijn outfit voor een wedstrijd, geen haar op mijn hoofd die een nieuw shirt aantrekt. Maar hier was de roze aantrekkingsfactor zo enorm dat ik ze maar zonder te vragen eruit begon te knippen.
Toen kwam het moment dat de shirts op waren, al om half 12.
Voor we het wisten waren de shirts die we aan hadden ook verkocht. Of er een geur aanzat en heel de ochtend gedragen waren en of ik er 40 euro voor gevraagd had, het had niet uitgemaakt. Er werd nog net niet om gevochten.
Daarna moesten we heel veel vrouwen teleurstellen want de shirts waren op.
Gelukkig hadden we nog de gewone collectie die daarna toch ook behoorlijk begon te lopen. Hele outfits werden er gepast en gekocht.
Met dochter, met zus, met vriendin, met moeder, iedere combi kwam voorbij. Zo ook 945637_10151674587696520_2081684518_niedere maat, van maat 36 tot maat 44.
Grappig was dat het vooral gezellig winkelen was, geen  sjagerijnige mannen die geen zin hadden maar vooral veel vrouwen en soms een man die waarschijnlijk zijn ogen uitkeek.
Ondertussen waren de 5 km lopers gestart en kwamen de 10 km loopsters shoppen.
Maar toen waren de eerste lopers klaar. En wat doe je als je trots bent op jezelf, goed gelopen hebt, juist! Dan ga je shoppen!
Dus verscheen er weer een nieuwe groep lopers in de stand, bezweet en trots. Op zoek naar een nieuwe outfit want iedereen heeft de smaak te pakken en gaat de volgende uitdaging aan. En echt, er is een energie boost. Iedereen is blij en trots. Dat is wel mooi om te zien.
Wij waren om half 5 klaar na een hele leuke dag.
935231_501481719922450_2064702203_nDe ladiesrun, het is echt niet mijn ding. Maar als ik al die vrouwen zie in alle soorten en maten begrijp ik wel dat het voor veel vrouwen gezellig en veilig is. Als je dat zoekt is het goed. Zeker als dat ervoor zorgt dat zoveel vrouwen gaan sporten.
Roze zal nooit mijn kleur worden net zoals Adidas nooit kan tippen aan Nike.
De ladiesrun is hot, de limiet in Rotterdam was 9000 loopsters en die was al snel bereikt.
Mooi is dat er dit jaar voor Pink Ribbon weer veel geld is opgehaald.
De ladiesrun en ik zal altijd een vreemde combinatie zijn. Maar soms zijn vreemde combinaties best leuk. Dat heb ik vandaag weer ondervonden.
I’ll be back next year!

Meters voor mama`s, estafette met 3FM

Ook dit jaar zal er weer een 3 fm glazen huis zijn en is er weer een mooi doel aan gekoppeld.
3FM en het Rode Kruis zetten zich elk jaar samen in om een stille ramp onder de aandacht te brengen. 3FM Serious Request 2011 vraagt aandacht voor moeders die geraakt zijn door oorlog- of conflictsituaties. Vanuit het Glazen Huis focust 3FM zich op deze drijvende maar zeer kwetsbare kracht van het gezin.

Meters voor mamma

Dit jaar kun je ook hardlopend meehelpen.
Doe mee met de Meters voor mama’s estafette. Deze vindt plaats van 18 tot en met 24 december, de actieweek van 3FM Serious Request.
De estafette start in Leiden en gaat via Haarlem, Zwolle, Enschede, Apeldoorn en Rotterdam weer terug naar het Glazen Huis in Leiden. Er wordt 24 uur per dag gelopen. Ze zoeken lopers die willen lopen en zich willen laten sponseren.
Hier vindt je info en kun je je inschrijven.
Ondertussen is er het een ander gewijzigd en kun je in de steden lopen. Alle info hier.

In tenminste vijfentwintig landen ter wereld worden moeders ongevraagd getroffen door oorlog en conflicten. Vaak raken ze alles kwijt. Ze moeten vluchten en zijn kwetsbaar voor seksueel geweld. Weg van huis hebben ze geen eten, geen schoon drinkwater en geen gezondheidszorg meer. Door geweld is hun man vaak omgekomen of vermist, het huis verwoest en de oogst mislukt. Ze staan alleen in de zorg voor hun gezin.
Het Rode Kruis helpt deze moeders met essentiele, primaire zaken als onderdak, medische hulp en noodhulpgoederen zoals voedsel, drinkwater, zeep en keukengerei. Maar ook met het verdienen van een eigen inkomen en het terugvinden van in de chaos vermiste familieleden. 

Km`s in geld voor het glazen huis met DRR

Iedereen kent ondertussen het fenomeen het glazen huiswel. Een prachtige actie van 3fm die altijd gekoppeld is aan een goed doel.Dit jaar voor kinderen met HIV.In de week voor Kerst sluiten drie DJ’s zich op in het Glazen Huis om geld op te halen zodat deze kinderen weer een toekomst krijgen.Je kunt muziek aanvragen voor geld maar ook in het land worden er veel acties georganiseerd om geld op te halen.Ook in hardlopend Nederland wordt het eea georganiseerd. Zo ook DRR!DUTCH ROAD RUNNERS sparen loopkilometers tijdens Serious Request. Ze sparen van 18-24 december 10 cent per gelopen trainingskilometer. Op 24 december maak je zelf het gespaarde bedrag (gelopen kilometers x 0,1) over naar Serious Request via deze link.Als de vele hardlopers een paar euro overmaken door de gelopen km`s kan het wel eens een heel groot bedrag worden!Alhoewel ik in de winterslaap zit zal ik zeker wat km`s lopen voor dit mooie doel. En anders kan ik nog een paar mooie nummers op radio 3 aanvragen.Overigens zijn er ook nog wat hardloopwedstrijdjes voor dit doel. Alles vind je terug op de site van Serious Request.

BMUT 2010, het verhaal

Ergens in November 2009 is het volgens mij begonnen. Ik was nog in Urzugan, werken en een beetje lopen in de woestijn.
5×50 km lopen om wat geld bij elkaar te sprokkelen voor Mother of Peace, een plan van Leonie. Pieter won een etappe en ging helemaal meedoen. Mijn eerste reactie was gelijk, ik doe mee. Met 3 man kunnen we er iets van maken, sta je sterker dan alleen. De BMUT 2010 was geboren.
Maar wie had ooit kunnen dromen dat dit het resultaat zou worden?? Ik niet, wij niet, niemand niet.
Vanaf januari zijn we echt aan de slag gegaan en als je 2 van die impulsieve typies bij elkaar zet en daarbij een webdesigner kom je plotseling ineens heel ver.
Ik weet dat de kracht van internet groot is, dat veel bloggers en twitteraars leuke mensen zijn. Maar dit overtrof alles. Richard besloot alle etappes mee te lopen en dat was een aanwinst voor het dreamteam gedurende de week. Ook sloten John en Ritchie aan als lopers.
De crew Petra, Annemarie, Tiny, Gert en Ingrid maakten de BMUT compleet.
Een poging om de afgelopen week te reconstrueren in tekst.

Etappe 1 ; Gast bij Fam van de Wetering, rondje IJsselmuiden.
Met diep respect voor de fam van de Wetering was dit de eerste startplaats. Kees had net zijn vader verloren en zij besloten toch om alles door te laten gaan. We werden weg geschoten met een emotionele speech van Kees. Deze 50 km liepen we voor zijn vader.
Het klinkt als een zwaar begin maar dat was het niet. Er was veel lol en energie.
Grote oorzaak waren oa de roze rokjes. In 1 dag hadden we 750 euro opgehaald als we alle 4 in mijn geliefde outfit zouden lopen. Een hardlooprokje. Kom, dacht Leonie, dan nemen we gelijk een mooie. Roze met een wit roesje.
Het leverde grote hilariteit op bij de lopers maar ook bij de mensen rond IJsselmuiden. Richard en Pieter werden zelfs voor homo`s uitgemaakt.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat een rokje ideaal is voor het grootste probleem van de vrouwelijke loopster, plassen.
Op 1 knie gaan zitten, binnenbroekje opzij schuiven, rokje aan de voorkant ervoor houden en je kunt echt overal plassen!!! Bijna zou ik ervoor overstappen, bijna.
De etappe was een weidse, polder, langs de IJssel met zelfs ooievaars. De 50 km vlogen voorbij en voor we het wisten stonden we alweer in IJsselmuiden. Onderweg bewezen Petra, Tiny en Annemarie gelijk wat voor kwaliteiten ze hadden als team voor de verzorging.
De hele week was dit tiptop in orde.
Gert en Ingrid werden het fietsteam van ongelooflijk veel waarde.
Als je om de tafel gaat zitten en een team wil formeren droom je van zo`n team. De droom kwam uit. Beter kon het niet
Deze dag werden wij als dreamteam van 4 lopers een dreamteam van 6 lopers. John en Ritchie sloten zich aan voor alle etappes.
Monique en Annemarie maakten de omgeving onveilig met hun collectebussen. Niemand durfde te weigeren. Maurice begon aan een serie foto`s van 100den. Raymond vierde zijn verjaardag op de fiets. Wat nou geblesseerd! Dan maar fietsen.
De bmut 2010 was begonnen!

Etappe 2 ; Gast bij Fam van de Wal, rondje Heemskerk bij nacht.
Ook hier werd het huis overgenomen door 9 mensen. Dat betekent matjes, slaapzakken,tassen, laptops en 9 mensen in je huis. Er was heerlijk gekookt en de dag hadden we vrij want de etappe zou pas om 17 uur beginnen. Maar het was zo om, blogs bijwerken, persberichten schrijven, geldbalans opmaken en nog veel meer.
Ondertussen waren Ingrid en Rinus vertrokken naar het strand om breaklights neer te leggen. Ik dacht dat Rinus ging fietsen maar hij ging rennen. Dat zou hem later opbreken. Sterker nog, Amsterdammers iemand heeft al die breaklights weer gejat weg gehaald. Tegen de tijd dat wij er waren lager er hooguit nog 10.
Via de baan van DEM liepen we door Beverwijk richting de duinen. Een erg mooi stuk duin en natuurgebied. Klimmen en dalen. Toen het bijna donker was begon het te regenen en renden we voor 22 km het strand op. Een magische avond. Het was even zoeken om de strandopgang te vinden in het donker maar het lukte. Rinus was ondertussen al aan het fietsen en Ingrid rende. 72 km op 1 dag is zelfs voor Rinus te veel.
Na 48 km waren we weer bij Dem. Snel douchen en op naar Driebergen.

Etappe 3 ; Gast bij Fam Schoon en de hardloop4daagse, rondje Apeldoorn.
Na 5 uurtjes slapen en weer fris en fruitig aan de finish staan valt niet mee. Maar we stonden er. Alle massages hielpen mee om ons minder stijf te maken.
Deze route was er een van grote schoonheid. De organisatie van de Hardloop4daagse had een prachtige route uitgezet. Bijna geheel onverhard, verkeersvrij, over heide en door bos. Prachtig!! Om het compleet te maken was er zelfs een groep herten die ons nakeken.
Deze route zal ik zeker nog eens lopen met de gps.
Ook was dit de etappe waarin Pieter een heel gevecht met zichzelf aan moest gaan. Mentaal erdoor heen komen lukt, dat bewees hij. Toen we bijna bij het 30 km punt waren en Pieter het erg zwaar had, stonden daar plots zijn ouders. Ze hadden geen beter moment kunnen kiezen. Het was ontroerend om te zien hoe die bikkel zich vol zoog met energie en de etappe uitliep die uiteindelijk 52.5 km bleek te zijn.
Schrijf je vooral in voor de hardloop4daagse. Het inschrijfgeld van alle losse lopers gaat naar de BMUT. Maar vooral omdat het een prachtig evenement is met hele mooie etappes.

 

Etappe 4 ;Gast bij Fam Raymakers, rondje Uden.
Dit was de etappe van Tiny waar hij gelijk zijn ultradebuut zou maken.
Het werd gelijk de dag waar de meeste lopers waren. En het werd de dag van 2 afvallers.
Vanaf de mooie baan van de Keien vertrokken we voor de 4de 50 km. Zowel Pieter, Ritchie en ik hadden al wat problemen. Respectievelijk een dik scheenbeen, een dikke enkel en een ontstoken teen. De mijne was redelijk opgelost. Ik heb met een stanleymes mijn Nike Lunars bewerkt en er Nike Airco`s van gemaakt. Het liep beter.
Pieter daarentegen kwam al snel in de problemen. Ik bleef bij hem in de buurt en na een km of 11 gaf hij aan dat het niet meer ging. We spraken af dat hij uit zou stappen en we er niet te veel over zouden zeggen, te emotioneel. Met tranen in ons ogen gingen we verder zonder Pieter. Het team was niet meer compleet. Hij had zo goed gelopen en was zo gegroeid. Maar een blessure is iets anders dan pijn in de benen. Hij had toch maar mooi 165 km gelopen!
Bij km 30 moest ook Ritchie de handdoek in de ring gooien. De pijn aan de enkel was te heftig. We lopen verder maar toch is het anders. 2 lopers van het hechte team zijn er niet meer.
De route was wederom een mooie maar pittige route, mul zand en tractor sporen maakten het de lopers niet makkelijk. Maar wie heeft gezegd dat de bmut makkelijk was??
Na iets meer dan 50 km waren we bij de baan en hadden de schatten Ritchie en Pieter mijn crocks al klaar gezet. Want oh wat had ik pijn aan mijn tenen.
Nog maar 1 te gaan.

Etappe 5 ; Gast bij Fam Meyer, van Alphen naar Hilversum.
Met een wat onrustig gevoel begon deze dag. Mijn voet en scheenbeen waren wat opgezet en wat pijnlijk. Door de ontstoken teen ben ik gaan compenseren en heb ik zeer waarschijnlijk mijn scheenbeen pees/spier overbelast. Als ik naar de auto loop, loop ik mank. Het zal toch niet zo zijn dat ik die laatste 50 km niet kan lopen??
Verstand en gevoel vliegen over en door elkaar heen. Wat als ik iets kapot loop en heel het seizoen voorbij is, de UTMB. Ik besluit te gaan lopen en kijken hoe het voelt.
Wel snij ik nog een paar Nike Lunar glides naar een Nike airco. Het heeft meer demping en dat kan ik nu wel gebruiken.
Het voelt ok, als ik 10 km per uur loop gaat het goed. Soms voel ik iets maar ik ben er ook erg op gefocust. De km`s gaan voorbij en alles blijft gelijk. We hebben wind in de rug en dat maakt het een stuk makkelijker.
Ik wordt afgeleid van mijn been door met mensen te kletsen en pas bij 43 km begin ik iets meer te voelen. Maar ook niet schokkend. Als we nog een mooi stuk bos doorlopen horen we in de verte al de fluit van Petra en Annemarie.
De finish, Nike HQ is inzicht.
Als we de baan oprennen voel ik al dat ik vol schiet. Emoties van deze week. Van hoe hecht we zijn geworden als team. Hoeveel mensen er mee gelopen hebben, hoeveel mensen er meegeleefd hebben. Hoeveel er geld gedoneerd hebben.
Vooral omdat we stiekem al bijna weten wat het eindbedrag gaat worden.
Een kind is de toekomst en met dat geld gaan we kinderen een toekomst geven.
Nooit heb ik me gerealiseerd hoeveel impact dit kon hebben op ons als team, op de dag/etappe lopers, de dagfietsers en de volgers. Het heeft niet alleen ons een ontzettende energie boost gegeven maar iedereen die eraan mee deed of wat voor manier dan ook.
Dat alles maakt dat ik al jankend over de finish ga. Huilend vallen Leonie, Pieter, Richard (ja ook hij,de sissie), John en Richie elkaar in de armen.
Gewoon tranen van geluk…..Er volgen veel zoenen en omhelzingen.
Na de douche is het tijd voor ons om de echte eind balans op te maken. Het ongelooflijke gebeurt, we halen de 11.000 euro!! Onze hoop was om de 10.000 te halen maar we gaan er vet overheen.
Beter kan het niet. Wilma van het project Mother of Peace zelf neemt de cheque aan. 
Ze neemt het bijna persoonlijk mee naar Zuid Africa!

Dan heb ik het niet eens uitgebreid gehad over Petra , Annemarie en Tiny die de verzorgingsposten op en top hadden verzorgd. Die de aankomst op een post tot een klein feestje maakten. Die ons ook erna in de watten legden.
Gert en Ingrid , ons begeleidingsteam op de fiets. Ze zagen alles, twitterden, wezen ons de weg, steunden en voorzagen ons van drinken,eten en wc papier.
Ik ga niet over alle dreamteamers en crew schrijven. Jullie weten wat ik van jullie vind.
Voor altijd verbonden!
Alle gastgezinnen waren onbetaalbaar. We namen gewoon jullie huis over en aten de koelkast leeg. Alle massages van de profs hebben geholpen aan herstel.

Finish filmpje is gemaakt door Rinus. Mooi om terug te zien!

Maar ook onze sponsoren hebben dit mogelijk gemaakt. Zonder Nike, Herbalife, Special Heroes, de Groove Kings, H. Veldhuizen Transport, Excellence, van Dongen en van der Kwaak en Eyecather was dit niet mogelijk geweest.
Zoveel mensen om te bedanken, zal altijd iemand vergeten. Gewoon iedereen bedankt!!

Etappe 5 BMUT 2010, de Finish

Vandaag was de finale van de BMUT2010. Even een kort stukje, de rest volgt echt nog ergens komende week.

Na wederom een nacht in een gasthuis, dit keer van RR, was het weer vroeg dag vandaag.
Etappe 5, de laatste loodjes. Nog maar 50 km te gaan naar Hilversum, de finish.
Wat kon ons nog weerhouden??
Niets dus.
Maar toen gisteravond mijn scheenbeen/voorvoet al wat dikker was en ik vo naar de auto liep was ik toch wel ongerust. Een dikke pijnlijke plek die pijnlijk was.
Maar na een massage van de rest van de benen voelde dat deel erg soepel. Ik zou het wel zien.
Gewoon starten en dan zie ik wel hoe het voelt. Dat gebeurde en de km`s gingen vrij vlot voorbij met de harde wind in de rug.
De scheenbeen voelde ik licht maar het werd niet erger. Zolang het zo zou blijven zou ik blijven lopen, simpel. Via de polder en groene mooie delen ging de tocht naar Hilversum.
Onderweg stapten mensen in en uit. Veel enthousiaste supporters in de auto die ons onderweg al aanmoedigden.
De laatste 8 km voelde ik de scheenbeen meer maar dan is het echt geen optie meer om te stoppen. Met een mooie groep lopers renden we de atletiekbaan op in Hilversum.
Het dreamteam voorop, vol emoties. Onder een luid applaus finishten we en waren de emoties daar. De tranen van ons allemaal, gewoon omdat het zo mooi is geweest. Omdat we zoveel geld opgehaald hebben. Omdat zoveel mensen met ons meeleefden. Om de kameraadschap van het hele team….om alles….
Na de douche hebben we ons even teruggetrokken om de grote telsom te doen.
En het ongelooflijke gebeurde, we gingen over de 10.000 euro. Ergens begonnen we met een paar duizend euro als doel. De afgelopen weken kwam de 10.000 in beeld. Maar daar moest nog wel aardig wat voor gedaan worden. De rokjes actie begon en er kwam 750 euro bij.
Maar onderweg werd er geld opgehaald, nog meer mensen doneerden. Zo kwamen we op een eindbedrag die ik in mijn stoutste dromen niet had kunnen dromen.
Het werd 11.000 Euro. Ongelooflijk, ongelooflijk!!
Ik kan er nog veel over schrijven maar dat komt van de week nog wel.
Het is nu tijd om even bij te komen. Om bij te slapen en om 2 weken niets te doen qua hardlopen!
Maar niet voordat ik iedereen heb bedankt. Het dreamteam en de crew die voor altijd in mijn hart gesloten zijn. Onze sponsors, want zonder hun hadden we dit echt niet kunnen doen!
Daar springen Nike en Herbalife uit, maar ook de kleinere sponsors hebben mooie dingen gedaan.
Maar ook jullie, de lopers en de donateurs. Wat hebben we met z`n allen een waanzinning bedrag opgehaald!
11.000 euro, daar kunnen 18 kinderen een jaar lang van naar school.
Wat een week, wat een event…….
Iets om nooit meer te vergeten!

Etappe 4 Uden BUMT 2010

Het lijkt zo snel voorbij te gaan. Alweer dag 4 van de BMUT. Maar zo simpel is het allemaal niet.
Je moet er nog wel iets voor doen namelijk een stukkie lopen ieder dag.
Ook vandaag gingen we na volgestopt zijn met pannenkoeken op stap. Een mooie route uitgezet door Tiny. De omgeving Uden was ons speelterrein.
Helaas moest Pieter afhaken na 15 km. Een dik scheenbeen gooide roet in het eten.
Een wijs besluit want een blessure is iets anders dan pijn van het vele lopen. Met pijn in ons hart gingen wij verder.
Op km 30 moest ook Ritchie de handdoek in de ring gooien. Een soortgelijk probleem. Ondanks dat deze kanjers op karakter verder wilde ging het niet meer. Het kan niet zo zijn dat je na deze tour een jaar niet meer kan lopen.
Om er 2 achter te laten doet pijn.
Maar goed, zo is het leven. We moeten verder! En dat deden we.
Met een hele grote groep lopers gingen we verder. Veel lopers voor hun ultra debuut.
Ook ik had strubbelingen. Twee weken geleden had ik blaren opgelopen op beide kleine tenen.
Dat is nu ontaard in een ontstoken teen en wederom blaren.
Daardoor loop je raar omdat het zeer doet en krijg je nog meer blaren.
Mijn Nike Lunar trainers zijn omgebouwd. Hier en daar een gat om de teen wat minder druk te geven. Leonie keek het aan, met tranen in haar ogen toen ik het stanleymes in de lunars stak. Minder pijn of kapotte lunars, de keuze is snel gemaakt.
Aangenaam was het lopen niet maar goed. Zoals ik deze week nogal eens geroepen heb ` pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen.`.
Onderweg nog even een blaar door gesneden wat toch even verlichting gaf.
Morgen zijn de schoenen ws Jeruzalem nikes want er gaat nog wel een stuk af.
Hilversum moet gehaald worden , nog maar 50 km te gaan.
Hopelijk zie ik jullie morgen in Hilversum!
Maurice heeft weer prachtige foto`s gemaakt! Die zie je  hier.
Foto; afscheid van Pieter op het 15 km punt.

Ettape 2 en 3 BMUT 2010

Waar moet je in godsnaam beginnen om verslag te schrijven over de afgelopen 2 dagen??
1 dag in Heemskerk bij Rinus en 1 dag in de mooie omgeving van Apeldoorn.
Beide hele mooie routes en beide ook zwaar. Een groot deel onverhard met klimmetjes en afdalingen.
Maar jeetje wat is het een avontuur, wat is iedereen enthousiast en wat zijn de routes mooi!
Wat zijn er veel spontane acties, spontane lopers die zomaar alle etappes lopen. Ongelooflijk!!
En vooral wat zijn er veel lopers die hun grenzen ongelooflijk aan het verleggen zijn.
Pieter is wat dat betreft mijn held. Hij is heel diep gegaan en heeft niet opgegeven.
Er zitten nu 3 x 50 km op. De benen zijn stijf maar we zijn er nog niet. Nog 2 etappes te gaan.
Maar met zo`n dreamteam, zo`n crew en zulke enthousiaste lopers komt het goed.
Ik kan er heel veel over schrijven. Maar nu niet. Omdat de etappe gisteren een avond etappe was lagen we erg laat in bed en vo weer vroeg op. Het is dus tijd om te gaan liggen.
In ieder geval wederom veel dank aan ons gastgezin Rinus en co. Maar ook vandaag bij Tiny worden we weer in de watten gelegd!
Je zou het bijna een maand gaan doen, maar dan moet het wel een stukkie korter zijn.
Morgen hopelijk een langer verslag. Maar er is van alles te lezen op de BMUT site en bij Rinus.
Wij ontspannen nog even en dan naar bed!!