De Rotterdam Marathon, wat was hij weer mooi!!

Ik ben een Rotterdamse in hart en nieren en dat is al een reden om, als ik er ben. de 11130143_841902265880392_7265671150758550184_nRotterdam marathon te lopen. Maar nog meer omdat het simpelweg de mooiste marathon is die ik ken. De marathon leeft enorm in de stad en zeker als het weer meewerkt dan is het  een groot feest in de stad. Zo ook gisteren, Wat heb ik genoten!
Met vlagen ontplofte mijn Rotterdamse hart van trots.
Het doel was om PP te hazen, al heb ik een hekel aan het wordt hazen. Te helpen zijn eerste marathon te finishen het liefst rond de 4.20 -4.30.
11156270_10153280167551520_2537771267329466491_nDus zo gingen we op weg. Wilma, ik en de mannen. Wilma nam er drie mee voor 3.55 en ik samen met PP voor een mooie eerste marathon. De mannen allemaal gespannen en Wilma en ik totaal chill. Verschil moet er zijn.
De zon scheen, heerlijk loopweer, wat wind maar dat was eigenlijk wel lekker. Uiteraard eerst met Lee mee zingen want zonder Lee met you never walk alone is de start niet compleet. Hoe moet dat toch als Lee er niet meer is?
De eerste 5km  iets te snel, bijna 30 minuten. Het tweede blokje ging beter maar ik moest PP echt temperen. Als hij alleen had gelopen hadden de eerste 10 in 55 minuten geweest denk ik. We vonden ons ritme, liepen ontspannen en zo liepen we over zuid. Geen vuiltje aan de lucht.
Rond de 18 begonnen de problemen. Het tempo zakte. Hij liep erg gespannen en zo begon het ene probleem het volgende probleem te worden.
Om een lang verhaal kort te maken, het werd een ongelooflijke mentale en fysieke strijd voor hem. Ik heb eerlijk gedacht dat hij het niet ging halen maar hij bleef doorlopen.10856644_853886004676011_4840602240808239418_o
Soms even wandelen en hup daar gingen we weer. Zijn rug stond zo strak als een snaar en hij ging steeds krommer lopen. Rekken, strekken en masseren volgde elkaar snel op.
En zo volgde de km’s elkaar op. Eenmaal in het Kralingse bos is opgeven ook geen optie meer. Tenminste tot op zekere hoogte.
Ondertussen liep ik ontspannen en af en toe even wat heen en weer rennend als ik water ging halen of even bij een bekende was blijven kletsen. Want door het tempo gingen mijn heupen een soort verstijven. Met af en toe een wat hoger tempo ertussen trok dat weer bij. Wat vervolgens weer een hoop geroep van toeschouwers opleverde want we liepen ondertussen in het deel waar niet veel mensen meer fris liepen. En dan kwam ik voorbij huppelen fris en fruitig.  Je loopt als een topper wijffie van Maasstadziekenhuis….
10338329_10153280843206520_208231642784272904_nMaar wat mij vooral erg ontroerde waren de vele vele aanmoedigen voor PP. Iedereen zag hoe zwaar hij het had en ik heb werkelijk nog nooit iemand zijn naam zo vaak horen roepen. Allemaal om hem een hart onder de riem te steken. Toen we op de Coolsingel kwamen was er een soort wave van zijn naam. Ik had er een brok van in mijn keel.
Hij werd werkelijk naar de finish geschreeuwd. We moesten daar ook nog even stoppen om te rekken. Toen we de laatste 400 meter weer gingen lopen werd er geschreeuwd en geklapt en zijn naam geroepen. Man wat hou ik toch van die maffe Rotterdammers die begrijpen wat het is om af te zien en iemand toch proberen vleugels te geven.
En man man wat een doorzetter is die PP! Echt ongelooflijke klasse dat hij toch gefinisht  is. Mentaal sterk, ik zie een potentiële ultraloper in hem als je zo diep kunt gaan.
Dit was niet hoe hij zijn eerste marathon voor ogen had maar hij heeft mooi die medaille en ik denk dan maar zo, de tweede is altijd een pr!
Het was weer een ongelooflijke mooie dag in mijn stad. En ondanks dat dit mijn 12de Rotterdam is geniet ik nog steeds enorm en blijft het de mooiste die er is!
Rotterdam Rules!

RunrabbitRun, hoe gedenkwaardig om deze te finishen!

logoRabbit Ear Pass. Ik kwam er pas achter toen ik boven de rots aan moest raken waarom het Rabbit Ear Pass heet. Je moet er wel eerst 40 km voor lopen. Runrunrabbit run begon om 6 uur in de morgen. Normaal niet echt mijn tijd maar in dit geval helemaal niet erg omdat het in de bergen prachtig kan zijn als de zon op komt. In het donker met een hoofdlamp vertrokken we. Normaal 200 lopers, nu rond de 175 door lopers die steamboat springs niet konden bereiken door hevige overstromingen in bv Boulder en Estes park.
We beginnen met een klim van 1000 meter, daar waar een normaal mens de gondel naar boven neemt. Steamboat is nl een redelijk groot skigebied. Klimmen van 2100 naar 3100. Het is al heel snel stil in het lintje lopers. Je komt adem tekort. Lopen op die hoogte is wel een ding. Als we bijna boven zijn is het langzaam licht geworden en ik zie mooi vergezichten.

run3

Overal zie je de groene grasvelden tussen de bomen, de skipistes. Dan verdwijnen we op een hele lange single track. Prachtig! Heel lang door het bos zigzaggend. Geen steile stukken maar wel steeds naar boven en naar beneden. Soms een open stuk en hier en daar een meer. Het is prachtig, ik maak uiteraard wat foto’s.

Al snel kom ik in een groepje van 4. Op een of andere manier blijven we de hele wedstrijd in de buurt van elkaar. Om het makkelijk te maken noemen we elkaar bij de plaats waar we vandaan komen. Zo is er Boulder, Fort Collins, Missouri en The Netherlands.

run2Ik loop vooral met Craig uit Boulder. Hij loopt achter me op de singletrack en we kletsen wat af. Regelmatig is het ook stil want dan hebben we onze adem nodig. De km’s vliegen voorbij en alles voelt goed. De posten zijn ongeveer na iedere 10 km en super. Je hoeft echt niets te doen. Iemand ontfermd zich over je. Vraagt wat jij wilt, vult je fles, haalt de afval uit je rugzak, alles, wat een helden! Iedere post is een warm bad. Voor we het weten komen we al bij Dumont point, de enige plek waar supporters kunnen komen. Samen met boulder kom ik aangerend en Jeanet is blij verrast dat ik er al zo snel ben. Ruim voor de deadline. Ik ben nog wat gehaast, op een of andere manier zit die 44 km in mijn hoofd met de deadline. Er komt nog een zware klim naar Rabbit Ear dus ik ben snel weer door. Boulder ben ik kwijt maar met fort Collins en Missouri loop ik samen naar boven.

run8De eerste lopers op de terugweg zijn al voorbij en bij iedere loper wordt gezegd ‘good job!’ ik vindt het wel sympathiek dus doe mee en het is eigenlijk wel heel aardig. Eigenlijk groet iedere loper elkaar dus. Later als ik moe ben vind ik er natuurlijk geen zak meer aan. Steek ik alleen mijn duim nog maar op. Geen kracht meer om nog 30 keer ‘good job’ te zeggen.
Het laatste stuk naar Rabbit Ear is echt steil. Duwend komen we boven. Iemand noteert ons nummer als we de rots hebben aangeraakt en we mogen weer retour, halfway.
Er staat een grote rotsformatie op die berg die de vorm van 2 rabbit oren heeft overigens,
Dan het stuk terug, afdalen, heerlijk. En al snel zijn we weer op Dumont point.
44 km, een brok in mijn keel en een stuk ontspannender. Heel ruim voor de cutt of time. Er valt wat van me af. Ik heb mijn doel gehaald en het kan niet meer stuk. En vooral,  ik voel me nog goed.

run7Ik ga verder en spreek af om van post naar post te lopen en te kijken hoe het gaat. Maar als ik bij de volgende post ben weet ik gewoon dat ik die wedstrijd ga uitlopen. Als ik bij 48 km ben lijk ik een bekend gezicht te zien. Eerst denk ik sleepmonsters te zien maar dan hoor ik, ‘het zal toch niet waar zijn’! Lopen daar Mitch en Arnoud van team X Bionic. Wat een stom toeval. Ze zijn daar aan het wandelen en net kom ik daar voorbij. We kletsen een tijdje en ik ga weer verder.

 

 

Ik haal fort Collins in en hij blijft achter me. We rennen, wandelen soms en kletsen.
Dan kom ik op het punt dat alles gaat pijn doen, vooral stijfheid. 55 km, nog 25 te gaan.  Ik zeg tegen mezelf dat het er eigenlijk 15 zijn want de laatse 10,5 zijn downhill. Alsof dat niet pijn doet, maar je moet een weg in je hoofd vinden. Fort Collins gaat vooruit en ik wandel even. Strek wat, en spreek mezelf moed in. Bij 60 km weet ik niet meer wat niet pijn doet. Kramp in mijn voeten, schenen, kuiten. Eerst links,  dan rechts dan allebei. Van post naar post. Daar wat Noodles eten en weer verder. Bij 65 km krijg ik dan toch weer een wederopstanding. Toch neem ik mijn omgeving nog steeds in mij op. Ik loop er alleen, denk aan moose en beren. Boulder vertelde mij dat hij 6 beren per jaar ziet als hij rent. Iemand van steamboat waar ik mee rende had het over de moose die bij het water vaak te spotten is, ik zie ze niet. Ik denk aan 100 anderen dingen die ik nu al niet meer weet.

finishDe laatste post is in zicht en de vrijwilligers hebben een paar 100 meter voor de post om de 5 meter een bordje geplaatst met een tekst, ik moet er om lachen, erg grappig gedaan. Dan begint de afdaling, 10,5 km naar beneden, 1000 hoogtemeters. Mijn knie voelt goed dus de turbo aan voor zover het nog mogelijk is. Eerst voorzichtig afdalen maar daar voel ik ook alles en dus maar rap. Ik haal zeker nog 10 lopers in die allemaal wandelen. En na 1 uur en 2 minuten zie ik gewoon de finish. God wat ben ik blij. Ik hoor mijn naam en besef in alle hevigheid wat ik gedaan heb 80 km gelopen. 2600 hoogtemeters en 2600 dalende meters. 60 km boven de 3000 meter gelopen.

EmotionsIn 12 uur en 15 minuten heb ik weer gevoeld wat het is om echt te lopen. Beseft dat ik het nog kan. Na een half jaar blessure leed kan ik er een streep onder zetten.

Tranen van emoties moeten er even uit, mooier kan het bijna niet.

Weer een wedstrijd lopen in de Rocky Mountains, wat wil je als trailloper nog meer? Het is het afsluiten van een periode en het begin van een soort tweede hardloop leven voor mijn gevoel.

 

Runrabbitrun gaat in de boeken als een van de mooiste en meestMartine & Leo
bijzondere trail die ik gedaan heb, het maakte het nog meer speciaal doordat ik daar met Leonie was. Leo liep de 100 mijl. Op een dag gaat ze echt nog van trails houden! Maar misschien is dat net zoiets als dat ik nog echt van asfalt ga houden.

Lesoto Wildrun 2013 – Gastblog over een geweldige trailrun

Peter is een passionele trailloper en lezer van deze site. Hij stuurde mij zijn verslag over een bijzondere loop. Vandaar dit gastblog. Dankjewel Peter!

Lesotho Wildrun 2013
“Hou Bene hou”

Het grootste onderscheid tussen lopen op de weg en trailrunning is volgens mij het persoonlijk contact tussen de lopers. Het draait allemaal minder om winnen en veel meer om vriendschap en respect.
Toen ik vorig jaar september deelnam aan “The Dragons Backrace” in Wales ben ik Stephen Kriel een Zuid-Afrikaanse trailrunner tegen het lijf gelopen. Het klikte meteen tussen ons, en we hebben uiteindelijk vijf dagen samen door de Welsh heuvels gezworven.
Na drie Two Oceans en één Comrades wou ik graag eens een mooie trail lopen in Zuid-Afrika. Al snel kwam de LWR ter sprake.
De Lesotho Wildrun is een kleinschalige wedstrijd (50 deelnemers) op poten gezet door Owen en Tamaryn een koppel gepassioneerde lopers-organisators uit Cape Town. Samen met een aantal vrijwilligers staan ze in voor de professionele organisatie van de Wildcoast- en Lesotho Wildrun, beide multidays events, en voor een vijftiental mooie eendagswedstrijden.
Continue reading “Lesoto Wildrun 2013 – Gastblog over een geweldige trailrun” »

De Marrakech marathon

Eén reden om de marathon in Marrakech te lopen is omdat je het heel goed kunt combineren met een paar dagen de stad ontdekken. Een reden om het niet te doen is dat hij al om 8 uur begint.
Maar, het is zeker de moeite waard om hem te lopen, dat is een feit.
Mijn doel was simpel, lekker lopen en uitlopen zonder veel problemen te krijgen.
imageLia had een tijdje geleden al gevraagd of ik haar kon hazen onder de 4 uur.
Dus spraken we af dat ik een tijdje bij haar zou blijven, zodat we samen het tempo strak konden houden, 5.30 per km.
Ik had bedacht dat ik de eerste helft zou doen en daarna in een rustiger tempo verder zou gaan.
Het was een vreemd begin, de zon was op en in de verte zag je wat mist. Toen we begonnen trok het dicht en werd het helemaal mistig.
Daar stonden we dan in onze korte broek en t-shirt. Mijn bovenbenen waren serieus koud, het was 8 graden. De mist zou wel optrekken, maar dat gebeurde pas bij 21 km.
Niets aan te doen, gewoon lopen. Ik was wel erg blij dat ik mijn armstukken aan had.
Het uitzicht was ook niet heel bijzonder. We zagen weinig in de mist, maar wel dat we door een olijfgaard renden en dat we heel veel ruimte hadden op de wegen. IMG_0218[1]
Samen liepen we keurig nette km’s van tussen de 5.25 en 5.30. Hele stukken liepen we 5.30 strak.
Bij 21 km kwam de zon door en plots was het warm. Heel snel liep de temperatuur op naar 24 graden.  We bleven soepel lopen, ondanks dat ik wat last had van mijn knie en Lia haar Garmin op hol sloeg.
Bij 25 km voelde ik mijn bilspieren wat en besloot mij daar te laten afzakken. Bij 26 km zei ik dat Lia door moest lopen, dit tempo vasthouden en ze dan makkelijk onder de 4 uur kon lopen. Nog maar 16 km!
Dat deed ze, de kanjer liep uiteindelijk 3.55.20.
Ik liep door en liet het tempo zakken. Ik wilde vooral geen spierpijn krijgen de volgende dag. Ik heb nog een schema te volgen en moet volgende week weer 5,5 uur lopen.
IMG_0217[1]Een leuk deel volgde, met palmbomen en kamelen. Op 35km kreeg ik het toch ineens zwaar, had het erg warm en kreeg wat pijntjes in de benen. Maar met 10 km per uur was het eind in zicht. De rotondes werden steeds hilarischer. Ze waren afgezet door een politieman, hij floot en achter hem stonden rijen autos te toeteren…
Steeds dacht ik, ok nu gaan ze gas geven en is het gebeurd. Maar ik kon toch steeds oversteken.  Voor de lopers rond de 5 uur was het bijna zelfmoord.
De laatste 7 waren zwaar, een hele lange weg, vals plat omhoog. Er leek geen einde aan te komen.  Onderweg was niet veel publiek, maar het publiek dat er was moedigde enthousiast aan. Lia en ik zijn opvallend veel op de foto gezet in onze korte broek dat dan weer wel.
Maar natuurlijk kwam het einde wel. Vlak voor de finish haalde ik Merieke nog bij en samen liepen we de laatste km. We finishten in 4.01.40 op een parcours dat volgens alle gps-en 300 meter te lang was.
Na wat moeite gedaan te hebben om water, een medaille en fruit te bemachtigen kon ik Lia en Sierd feliciteren met hun prachtge pr! Sierd liep een prachtige 2.57.45!

IMG_0216[1]IMG_0220[1]
Ook Wilma liep weer een mooie 3.15. Zij werd daarmee 1e in de categorie 45+ en ik 7e.
Een hele leuke marathon om eens te lopen. Vooral omdat Marrakech een stad is die je echt eens moet bezoeken. Een ideale combinatie dus.

Piece of String Fun Run, the world most pointless race

Afgelopen weekend was in Engeland de eerste editie van de Piece Of String Fun Run.
Misschien wel een parodie op de Barkley funrun. In ieder geval even bizar.
Het concept?
Je moet een foto insturen waar je er het rotst uit ziet tijdens een ultra. Met je palmares.
Hier zie je wat ingestuurde foto’s van de lopers. Een commissie beslist of je mee mag doen. Een strenge selectie want dat het een echte ultra is, is wel duidelijk.
Entree ; 1.37 pond
Parcours; onbekend
Afstand ; onbekend
Deelnemers ; 16
Kortom, een ultieme mentale wedstrijd, je weet immers nooit wanneer je finisht. Dat feit is misschien wel het zwaarste deel. Als je erdoor heen zit en je weet dat je nog zoveel km moet heb je nog een houvast. Maar het feit dat dat weggenomen is maakt het super zwaar.
Onder de 15 lopers was ook Wouter Hamelink. Hij is samen met een andere loper de enige die gefinisht is. Na 30 uur lopen. Hoe ver het precies was is niet duidelijk maar men gokt op 137 mijl. (een link naar de 1.37 pond inschrijving)
Het weer was heel slecht, veel regen en men moest met een kaart de route lezen.
Steeds weer kwam je aan bij HQ en steeds weer werd je verder gestuurd. Wat een concept!
Hulde aan de 2 finishers!
Op de site schrijft met erover:
Welcome to the “Piece of String” fun run, the first race of its kind. It’s a race where you don’t know how far it is until you have finished. You basically will run until you are told to stop (or you tell yourself to stop). This is less of a race and more of a psychological experiment. All the rules of pacing, nutrition and mental focus will go out the window in a race where you just don’t know how long you have left to go. We don’t expect many starters, we certainly don’t expect many finishers and we are absolutely certain that none of you will like us by the end of this race.

De Rotterdam marathon door een Rotterdamse bril

Vandaag was het alweer mijn 11de marathon in de mooiste stad van Nederland.
Het doel was simpel, lekker lopen en vooral genieten van de stad en de mensen.
Ik zou dan waarschijnlijk wel ergens rond de 4 uur uitkomen had ik bedacht, maar het deed er niet heel veel toe.
Waar ik wel heel erg aan moet wennen is de soort stress voor zo`n grote marathon. Met de metro, er komen met de auto. Een dixie zien te vinden, door de mensenmassa je startvak vinden, die dingen. Dat ben ik niet meer zo gewend.

32 km (dank je Leen)

Al met al stond ik erg ontspannen in het startvak. Terwijl Lee zingt, de helikopters in de lucht hangen zie ik dat de Coolsingel al 6 rijen dik vol staat met toeschouwers.
Na het startschot klinkt de bekende bombastische muziek die bij de Rotterdam marathon hoort en gaan we op weg.
Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn. De route ken ik als geen ander, ik loop lekker en kijk vooral om me heen.
Als je niet met tijden bezig bent staan je zintuigen vaak veel beter open. Zie en hoor je dingen die je niet opmerkt als je met je tijden bezig bent.
Ik zag heel veel bekenden, maakte hier en daar een praatje met een bekende loper die ik tegen kwam.
De eerste plasstop was in het Zuiderpark. Daar werd ik een soort lastig gevallen door een smerige 50 plusser die blijkbaar opgewonden raakte van een vrouwelijke plassende loopster.
Ik heb hem op zijn Rotterdams even verteld dat ik hem een vuile smeerlap vond.
De tweede plasstop heb ik maar op een dixie gedaan.
En zo rende ik verder, en verder, verstreken de km`s en voelde ik me prima. Ik genoot intens van alle toeschouwers.
Het is echt zo leuk om iedereen op hun eigenwijze  te horen aanmoedigen, vooral ook vaak op zijn Rotterdams. Het enthousiasme was enorm.
Ondertussen kwamen we via Crooswijk in het Kralingse bos. Dat deel ben ik druk met naar de andere kant kijken omdat daar de snelle lopers voorbij rennen.
Het Kralingse Bos in en na 32 km stond daar de Energie Crew. Ton had een heerlijke Westmalle ingeschonken en die smaakte serieus lekker! Waarschijnlijk ook door even een andere smaak dan water en extran.

Drankpost van Energie, Westmalle!

Met nog 10 km te gaan liep ik nog steeds soepel. En zo bleef het. Met een paar kleine stops omdat ik nog bekenden tegen kwam (wie stopt er nu niet voor Richard?)
Terug in Crooswijk beleefde ik het mooiste moment. Keihard draaide de dj Lee Towers versie van You never walk alone. Alle mensen die daar stonden zongen mee met de handen in de lucht, de lopers deden hetzelfde. Het bezorgde me een brok in mijn keel. Het was zo’n mooi gezicht.

200 meter voor de finish

De laatste 7 km was een inhaalslag. Ik had eigenlijk nog geen dipje gehad en was op weg naar de finish. De appeltaart van Dudok stond bij Run2day Rotterdam op me te wachten!
De Coolsingel op door de haag van mensen en zo de finish over in 3.52.28 netto.
Het was een heerlijke marathon waar mijn Rotterdamse hart soms uitpuilde van trots.
Het is gewoon zo mooi om te zien hoe de mijn stad deze marathon draagt.
Hoe dan ook, het was weer een mooie dag!
Nog 9 Rotterdam marathons en dan mag ik voor altijd gratis lopen.

De halve JKM en een lachende Knip vanaf een wolk

Een 100mijls/160 km en 50 mijls/80 km strandloop in de geest van Jan Knippenberg. Daar staat de Jan Knippenberg Memorial voor. Ik ging voor de 50 mijl.
Volgens mij heeft De Knip zich rot gelachen daar boven op een wolk. Wat een sukkels, gaan ze allemaal richting Den Helder als er Noord/westen wind 5 tegen staat.
Hij keek altijd naar de wind en paste daar zijn loop op aan, waarom zou je tegen de wind in rennen?
Dat heb ik me in ieder geval laten vertellen door Frank die een leerling van hem was.
En dus heeft hij daarboven lol gehad toen hij ons allemaal zag zwoegen, want het was een groot gevecht tegen de wind en met het strand gisteren.
Ron Theunisse, het loopmaatje van wijlen Knippenberg, was er ook, om ons uit te zwaaien. Hij stak Rinus en mij nog een hart onder de riem door te zeggen dat wij er sterk uit zagen. Bonestaken gingen het niet overleven in deze wind. Nou niet alleen bonestaken…….
De eerste 20 km waren een eitje. Door een vreemd surrealistisch gebied wat de sluizen van IJmuiden heet maar wel op de weg was. Een mooi lusje bij Wijk aan Zee waar we door een natuurgebied gingen en er zelfs wat klimmetjes waren.
So far so good, ik liep heerlijk ontspannen precies 10 km per uur. Dat was ook het plan. 2 plas stops mee geteld. Toen begon de ellende, we draaide het strand op en alsof je een klap in je gezicht kreeg stond daar een harde NoordWesten wind pal tegen.
Mijn muziek was niet meer te horen, alleen maar een keiharde wind die langs mij oren suisde. Ik probeerde het beste stuk strand te vinden en vooral om in mijn cadans te komen.
Kleine pasjes en niet te veel duwend tegen de wind in, blijven ontspannen. Maar dat viel niet mee. Al snel wist ik dat ik hier echt geen zin in had. 50 km tegen deze keiharde wind inbeuken daar is geen zak aan.
Maar goed, eerst maar eens in mijn ritme komen en lopen daar was ik tenslotte voor gekomen. En zo gingen de km`s voorbij. Ik haalde lopers in, werd ingehaald maar iedereen was aan het zwoegen.
Ik bedacht me ook al snel dat als ik mijn trailstokken had ik sneller zou kunnen doorstappen dan het hardlopen wat ik nu deed. Maar ja, daar had ik nu niets aan.
De eerste post op het strand was Castricum, 32 km.
Ik kwam aanrennen en dacht Leonie te zien staan, dichterbij gekomen klopte dat. Die was er klaar mee maar had er al 115 km gelopen, de bikkel. Even knuffelen en bijkletsen.
Ondertussen kwamen Rinus, Mo en Cocq ook aan.
Leuke verrassing was dat ook Wanno daar stond. Dus erg snel weg was ik daar niet. Ik heb er meer dan 10 minuten staan kletsen.
Wel was ik er daar al uit dat ik echt niet door ging lopen naar Den Helder.
Hoe omschreef ik het ook al weer Leo? ‘Ik vind er geen fuck aan zo, hier heb ik geen zin in’ zoiets en dan met een Rotterdams accent.
Hoever de volgende post was, was wat onduidelijk. Eerst dacht men 7 en toen was het 17 km. Nou ja, ik zou wel zien. Nog een stuk bikkelen en de post zou vanzelf wel komen.
Ondertussen was ik er ook wel uit dat een paar strandtrainingen misschien ook wel handig was geweest. Maar omdat ik niet echt naar deze wedstrijd toe had geleefd deed het er niet zo toe. Genoeg km’s in de benen was genoeg dacht ik, maar strand lopen is toch ook wel een apart iets.
Mijn lijf voelde eigenlijk nog best goed. Toen ik de 40 km passeerde voelde dat absoluut niet zo. Maar man man, die wind, ik was er zo ontzettend klaar mee. Mijn oren deden gewoon een soort zeer van de constante herrie. Met 2 andere lopers maakte we een treintje, maar die raakte ik ook weer kwijt omdat ik toch wat sneller liep.
Daar trok de wind nog meer aan en verdween de zon.
Wel kwam ik tot de conclusie dat ik de deadline van 9.30 uur helemaal niet meer ging halen. Dat was een vreemde gewaarwording, ik heb nog nooit ergens gelopen waar ik de deadline niet ging halen.
Was ik al niet overtuigd dat ik ging stoppen bij de volgende post, dat was ik nu overtuigd. Ik zou niet verder lopen om Den Helder niet op tijd halen.
Uiteindelijk kwam ik bij de post op 45 km. Daar stond Jolanda van Linschoten, dus wederom een warme omhelzing en even bijkletsen.
Een kleine rekensom leerde dat ik nog 4 uur had voor 35 km. Normaal gesproken een eitje, nu absoluut niet. De km’s zaten boven de 8 minuten per km.
Hoe dan ook, het was een vrij makkelijke beslissing, dit was genoeg voor vandaag.
Teleurgesteld? Eigenlijk niet echt, dit was geen doel op zich en dat maakt een groot verschil om te stoppen of niet. Het was mijn derde DNF in mijn hardloopleven.

De zuster is er klaar mee na 45 km...

Al met al was het een mooie dag, veel loopvrienden gezien en het werd een bikkel training van 45 km over het strand.
Mijn respect voor al die lopers die de finish hebben gehaald, mn de 100 mijl lopers!
Het bleek een groot slagveld te zijn geworden, 5 finishers op de 100 mijl en 25 op de 50 mijl. En die Knip maar lachen daarboven………………