Een Gravelbike of de MTB voor gravelrides?

Gravelrides/gravelbikes zijn hot. De fietsen gaan als zoete broodjes over de toonbank, zijn niet aan te slepen en alle merken hebben ondertussen gravelbikes.
Het fenomeen is overgewaaid uit Amerika en begint een steeds grotere plek in te nemen in de Nederlandse fietswereld.
Je kunt er probleemloos mee fietsen op verharde wegen en onverharde paden. Die combi is natuurlijk erg leuk.
Ergens las ik deze omschrijving:
‘Robuuster’ dan een racefiets, meer ‘ontspannen’ dan een cyclocrosser en ‘sneller’ dan een mountainbike. Een comfortabelere zitpositie, extra ruimte voor bredere banden en schijfremmen. 

Wat is nu het verschil met een gravel bike en een cyclocross fiets? Is er wel een verschil?
Dat is er zeker en wielermagazine schreef er een goed artikel over. Dat vind je hier.
En kun je al die paden niet gewoon met je mtb rijden? Ja natuurlijk kan dat.
Alleen is het allemaal net wat comfortabeler en sneller op een gravelbike.
Het is boeiend om te zien wat er gebeurt in de wereld die gravelbiking heet.
Er is een enorme markt aan gravelfietsen, er komt gravelkleding, er is ieder weekend wel een gravelride, en er is een begin gemaakt voor gravelwedstrijden.
Er worden podcasts gemaakt over alleen gravelrides.
Bikepacking heeft zijn entree al even gedaan en daar waar men eerst de mtb gebruikte is er nu de gravelbike.
Tassen op je fiets monteren en een tweedaagse rijden bv.
Ik ben erg in twijfel.
Als ik een gravelbike aanschaf dan zal het echt een Santos Cross lite worden.
Ik wil dan een naaf en een riem op de fiets, ik ben daar zo tevreden over dat ik niets anders meer wil. Maar daar hangt wel een prijskaartje aan.
Gravelbikes zijn natuurlijk erg leuk om een bikepacking mee te doen waar je verhard en onverhard mee combineert. En het grote voordeel is dat je net wat langere tochten kunt maken tov de mtb omdat je wat sneller fietst op de gravelbike.
Ik heb mijn bikepacking tassen op mijn mtb gemonteerd en dat is niet ideaal aan met name het stuur. Daar zitten te veel kabels.
Er zijn heel veel toffe gravelrides die je zelf kunt maken maar ook online te vinden zijn. Zoals bv op deze site. Maar ook meerdaagse tochten zijn erg leuk met je tassen op je fiets.
Moet je eens op deze site kijken, zoveel toffe tochten!
Afgelopen week luisterde ik naar de podcast van fiets. Een special over special over gravel. Leuk om naar te luisteren.

Hoe dan ook, ik ga er nog eens een nachtje over slapen en hoop dat de kerstman het een mooi pakje vind en onder de kerstboom legt.
Wie heeft er een gravelbike en ben je er enthousiast over? Ik hoor het graag.

Zwarte piet in Afghanistan?

img_1320Heel mijn leven heb ik al een drang gehad naar onafhankelijkheid, vrijheid en avontuur. 
Ook heb ik heel mijn leven al een sterk gevoel gehad voor rechtvaardigheid, gelijkheid en het gevoel dat ik een bijdrage kan leveren aan een betere wereld.
Misschien wel dat ik een bijdrage moet leveren aan een betere wereld.
Gewoon om de simpele reden dat ik het zo goed heb en van geluk mag spreken dat mijn wieg in Nederland heeft gestaan.
Misschien ben ik een idealist, maar wel een nuchtere.
De vele reizen die ik heb gemaakt heeft me dat altijd doen realiseren. Een aantal projecten waar ik aan mee heb gewerkt in Peru heeft mij laten zien dat ik een verschil kan maken, hoe klein ook.
Ergens in mijn leven ben ik bij Defensie gaan werken om al die redenen.
Nu zit ik in Afghanistan, mijn negende uitzending, de 8ste keer Afghanistan.
Uitzendingen waar ik vol enthousiasme steeds weer in stap, mijn idealen achterna ga.
De wereld een beetje beter maken. Mijn hart volgen.
En ja, in al die keren ben ik die idealen soms kwijt geraakt. Want alles is niet zo simpel en er zijn veel slechte mensen op de wereld.
Regelmatig heb ik mij ook afgevraagd wat de zin van alles is en waarschijnlijk zal ik dat ook nog vaker doen. 
Maar steeds heb ik die idealen weer terug gevonden.
Daar hebben oa de Afghaanse burgers voor gezorgd. 
Veel burgers hebben wij geholpen met ons Nederlandse ziekenhuis in Tarin Kowt, Met de Amerikanen in Kandahar en met de Duitsers in Mazar.
Veel levens hebben we gered, veel mensen zien doodgaan, kinderen, soms slachtoffer van de oorlog, soms gewoon omdat ze ziek waren. En altijd zag ik de Afghanen omgaan met de dood, omgaan met de hulp die ze kregen. Altijd dankbaar en respectvol. kinderen-in-tarin-kowt
Iedere Afghaan heeft een verhaal, vaak vol gruwel. En toch geloven hun ook nog steeds in een beter Afghanistan.
En uiteindelijk wil men hetzelfde als wij. Een goed leven in vrijheid, veiligheid en vrede en waar je je eigen keuzes kunt maken. Waar je je kinderen kunt geven wat ze willen en dat begint hier vaak met eten.
De afgelopen weken is het hier in het Noorden van Afghanistan erg onrustig. De Taliban pleegt aanslagen.
Op het Duitse consulaat hier in de stad Mazar a Shariff waar uiteindelijk 6 burgers omkomen en meer dan 100 burgers gewond raken. Gewone burgers die hun winkeltje hebben in de stad of aan het winkelen waren. Die helemaal niets te maken hebben met de Taliban.
Een paar dagen later weet een Taliban strijder zich op te blazen op een Amerikaanse Luchtmachtbasis. Daar waar een 100 tal militairen klaar staan om op de basis een hardloopwedstrijdje te gaan doen. Er vallen 4 doden en 18 gewonden.
Collega’s die net als ik met hun idealen naar dit land zijn gekomen en net als ik een rondje gaan hardlopen.
Er zijn slechte mensen in de wereld, gelukkig zijn die in de minderheid en ben ik nog altijd van mening dat het goede zal overwinnen. 
En natuurlijk wil je problemen oplossen zonder geweld maar helaas zit de wereld zo niet meer in elkaar. Dat heeft de oa de IS en de Taliban al lang bewezen.
Lastige wereldproblemen waar je misschien meer bewust van bent als je voor defensie werkt en er midden inzit. Maar wij worden er allemaal mee geconfronteerd door de aanslagen in oa Parijs en Brussel of alle vluchtelingen die huis en haard hebben verlaten en waarvan er vele al zijn overleden op hun vlucht.
Dat is niet meer ver van je bed mocht je dat als excuus gebruiken.
Hoe dan ook, ik zal altijd op blijven staan voor het goede. Niet omdat ik nu zo’n goed mens ben. Maar omdat ik geloof in rechtvaardigheid en in een betere wereld.
Mijn hele kleine druppel op een gloeiplaat lijkt er dan wel niet te doen. Maar vele druppels doen dat wel en gelukkig zijn er nog veel meer mensen die opstaan.
469421_480Ondertussen maakt men zich in Nederland druk om zwarte piet. Is het heel raar als ik op zijn plat Rotterdams zeg dat daar mijn broek van afzakt ?
Als al die mensen die zich daar nu zo druk om maken eens al hun energie bundelen en er iets zinnigs mee doen.
Reis af naar een land zoals Afghanistan waar kinderen niets hebben en ga daar de regenboogpiet uithangen en ga cadeautjes uitdelen.
Daar wordt de wereld een beetje beter van en maak je kinderen nog gelukkig ook.
Dan doe je iets zinnigs ipv een kinderfeest verstieren waar de hele politiemacht bij aanwezig moet zijn.

Was getekend;
Eerste Luitenant Hofstede

 

 

Wie de sport past trekt hem aan

Op uitzending zijn mensen erg creatief. Van niets wordt iets gemaakt.
Kamers worden snel omgetoverd tot een klein minihuisje. Van kratten en pallets worden tuinmeubels gemaakt.
Je staat soms verbaasd hoe steeds weer van alles wordt gemaakt om dingen functioneel en gezellig te maken.
Zo is het eigenlijk ook met sport.
Het leven op uitzending is vrij simpel. Je werkt, eet, slaapt en sport. Alles in willekeurige volgorde omdat alles af hangt van in mijn geval de diensten en wat er gebeurt buiten je dienst en of je opgeroepen wordt.
Moet je thuis van alles, boodschappen doen, sociale dingen, huishouden, en alle andere dingen die onze tijd opslokken. Dat is hier vrij simpel. Je brengt je was weg en krijgt het in je waszak opgevouwen terug.
Je loopt de eetzaal in en schept op, eet en zet je dienblad weg, klaar. Of het te eten is zullen we het maar niet over hebben.img_1411
Mijn kamer deel ik met iemand en samen hebben we een klein hokje en is het dus zo schoon.
En dus is er in je overige tijd voor ontspanning door middel van onder andere sport.
Maar wil je lessen volgen zal toch iemand ze moeten geven. En dat vind ik nu altijd zo leuk op uitzending.
Want er staat altijd iemand op die een liefde voor een sport heeft en die wil delen of het gewoon leuk vind om een les te geven.
En zo zijn er iedere uitzending andere sporten, afhankelijk van wie er is en welke sporter op staat om les geeft.
Zo is hier iemand die thuis aan Yoga doet en hier vol enthousiasme Yogales geeft. Een les die best populair is al zou je dat niet snel zeggen in een militaire setting.
De steples is meer een vrouwending. Die wordt ook gegeven door een vrouw.
Dan is er spinning les. Thom, mijn Letse collega spint zelf en is omdat hij toch traint les gaan geven. En zo kwam het dat ik nu ook les geef met Jaap samen. Erg leuk om samen te doen. Een les maken en zelf ook helemaal kapot gaan tijdens de les.
De positieve reacties zorgen voor ons enthousiasme.
Zo kunnen we drie keer in de week spinnen omdat er mensen les geven. Altijd een populaire sport tijdens uitzending
Dan is er nog een groepje die al een aantal maanden een vechtsport beoefenen. Ook verzorgd door liefhebbers.
Goof is geblesseerd aan zijn enkel en die gaat nu mee met mijn privé bodypump les. Niet dat ik dat nu zo goed kan maar dan kan hij toch sporten. Hij kan vandaag zijn armen niet meer optillen maar dat is bijzaak.
En zo is er bijna iedere avond wel een sportles te doen.
img_1396Ik hou ervan. Het heft in handen nemen en met elkaar het doen. Dat vind ik mooi.Niemand verwacht dat je lessen professioneel zijn als iedereen maar lekker kan trainen.
Het is vooral op uitzending waar ik altijd zo goed merk dat sport mensen samen brengt.
Als ik ga rennen kom ik vaak dezelfde mensen tegen. Mensen die je normaal niet spreekt, klets je nu mee in de eetzaal want je herkent elkaar van het rennen.
Je gaat eens samen rennen met collega uit het ziekenhuis. En er is altijd gesprekstof. Welke taal je ook spreekt, de sporttaal is internationaal.
Hetzelfde geldt voor wedstrijdjes. Er is altijd wel iemand die een wedstrijdje organiseert. Of het nu een marathon is of een 5 km.
Een mooi fenomeen. Sport brengt mensen samen, maar op een uitzending brengt het je altijd net iets meer dan normaal.

Trainen in Afghanistan

Ondertussen ben ik alweer twee weken in de Woestijn van Afghanistan in Mazar a shariff. Alhoewel, woestijn. Het duitse kamp is met Duitse precisie geasfalteerd. Km’ s lange stroken glad gestreken asfalt. En dat binnen het rondje van het kamp terwijl ik om mij heen de Marmal mountains zie liggen. Een soort zelfkastijding voor de trailrunner.
Maar goed, ik zal het er mee moeten doen komende weken.
Na 6 weken niet veel doen en niet gelopen te hebben had ik wilde plannen om hier weer wat aan snelheid te gaan doen.img_1168
Was het echter niet dat mijn lijf een soort niet mee werkt. Ik loop zwaar en moeizaam. Nu is dat niet zo heel gek als ik bedenk wat er de afgelopen maanden is gebeurt. Nogal een stress periode wat serieus impact op je lijf heeft. Ik kende dat niet maar stress gaat echt in je lijf zitten. Alle stress factoren zijn opgelost en ik krijg weer rust in mijn systeem en mijn hoofd is zo goed als leeg nu. Maar mijn lijf is nog gewoon vermoeid. Met lopen is mijn hartslag hoog bij langzaam tempo.
Mijn schouders en nek zaten volledig vast, na massage is dat weer los. Maar mijn rug is een plank. Ik ben nu 2 keer naar de fysio geweest en dat helpt al.
Dus loop ik korte loopjes en beweeg ik mij voort als een slak. Het komt vanzelf wel weer. En na een topseizoen in de bergen hoef ik ook niet nu dus who cares. 4 x in de week een uurtje en dan komt het ergens wel weer. Het gevoel dat ik lekker loop en er ook nog tempo in zit. Geduld is een schone zaak.
Verder is er zoals altijd genoeg sport te doen op het kamp. Er is spinning les en ik ga 1 keer in de week naar Yoga les.
img_1236Yoga les op een militair kamp, het kan. Ik dacht zal eens gaan kijken, er zullen wel niet veel mensen zijn. Tot mijn verbazing was de hele zaal vol. Rond de 30 militairen, maar toen wij bezig waren begreep ik het ineens. Warrior pose 1 en warrior pose 2 kwamen voorbij. Dat maakt het zweverige gedoe toch nog een beetje militair.
De yoga juf heeft van die vogeltjes muziek op staan waar ik jeuk van krijg en eerlijk is eerlijk, ik vind body balance leuker en dynamischer. Maar het is wel goed voor mijn rug en souplesse en 1 keer in de week overleef ik wel. Dus ik ga het 8 weken volhouden, yoga voor militairen.
Spinnen is altijd leuk en dat doe ik twee keer in de week bij de les waar ik al gevraagd ben of ik les wil geven als inval. En samen met Jaap fietsen wij nog een derde keer het snot voor ons ogen op mijn les.
Dan probeer ik zelf nog bodypump te doen. Ik heb de muziek en de les op papier en 1 poging gedaan. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Ik ben nog in de oefening als het nummer al afgelopen is. Maar goed, oefening baart vast kunst. Komende week poging twee.
Dan is er ook nog badminton. de Duitsers houden ervan en dus zijn er twee badminton banen. Die moet je reserveren want die zijn nogal populair. We hebben met z’n drieën een uurtje gebadmintond. Dat was heel lang geleden! Maar leuk om te doen. img_1178
Uiteraard werk ik ook 6 dagen in de week. En zoals altijd zijn die dingen samen ook niet altijd goed te plannen. Als je klaar staat om te lopen gaat je Tetrapol af en is er een oefening of komt er een patiënt binnen op jouw trauma room als je vrij bent.
Vandaag wilde ik 14 km lopen en is een zandstorm. Lopen is zo goed als niet te doen dan. Met een harde wind en zand overal ben je snel klaar. Je ademt alleen maar fijn zand.
En zo freewheel ik de sportmomenten door wat past en waar ik zin in heb hier in de Afghanistan. Dat is vooralsnog prima zo.
Hieronder zie je hoe een zandstorm eruit ziet, deze was in Uruzgan tijdens een rondje rennen.

Home sweet home, op naar de UTMF

Na 11 weken Afghanistan heb ik gisteren weer gerend in het Kralingse bos, vandaag op het Brienenoord eiland. Alles is groen en veel staat al in de bloei. De geur van de Maas is altijd 10012623_10152331852731520_1199816740_ngoed om weer te ruiken. Je staat versteld hoe je zintuigen weer worden geprikkeld als je een tijd in een hele kleine wereld verblijft. Uiteraard heb ik ook mijn eerste Belgische bier genuttigd!
Over 4 weken sta ik aan de start van de UTMF. Totaal niet voorbereid zoals je voorbereid zou moeten zijn. Geen lange duurlopen in de benen, de komende 2 weken ga ik nog proberen wat lange dingen te doen.
Helaas heb ik iets verdraaid 1.5 week geleden en zijn mijn heup stabilisator spieren links wat verrekt. Ik kan er mee rennen, en dat heb ik ook gedaan. Alleen verkrampt de hele achterkant na een km of 10. Gelukkig zijn de lijnen kort in Afghanistan en zo ben ik snel behandeld door de Nederlandse fysio. Met dry needle en tape voelde het al snel beter. Maar voorzichtigheid staat voorop. De laatste 21 km afgelopen vrijdag in Afghanistan gingen goed.
Regelmatig krijg ik nu de vraag wat ik ga doen met de UTMF. Simpel, gewoon lopen.
Het bijzondere aan uitzendingen is altijd dat je weer in alles terug naar de basis gaat, alles is relatief. Tenminste dat geldt voor mij. IMG_4206
De dingen die je daar ziet, de contrasten met gewonden Afghanen, leven en dood, verminking. dilemma’s, zwaargewonde kinderen, allemaal zaken die je terug brengen naar de basis van het leven. Die je doen beseffen hoe relatief alles is, die je laten zien hoe goed wij het hier hebben. Dilemma’s over zaken waar wij nooit hoeven na te denken hier in Nederland komen in een uitzending regelmatig voorbij. Dat hoort erbij en is ook een deel van mijn beroep.
Maar het brengt zaken als hardlopen naar waar het hoort. Dat ik het graag doe, dat het mijn hoofd leeg maakt en ik er meestal van geniet. Dat ik daarom hardloop.
Dat ik een wedstrijd loop omdat ik het leuk vind. Dat het bijzaak is of ik een wedstrijd finish of niet. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
Natuurlijk wil het niet zeggen dat je maar kijkt hoe het verloopt. Natuurlijk wil ik graag een wedstrijd uitlopen. Maar de training omstandigheden waren verre van ideaal en die kon ik niet beter maken, simpel. Ik heb het uiterste eruit gehaald en daar moet ik het meedoen.
Dus de UTMF? Ik heb geen idee, ik ga mijn stinkende best doen en we zullen zien waar het mij brengt. Misschien naar de finish, misschien ook niet.
Ik ga van een mooie vakantie genieten en een stuk rennen. Ik kan dat ook nog in vrijheid en in gezondheid doen. Dat alleen is al bijzonder, dat is hetgeen ik steeds weer over hou na een uitzending.
Dus die UTMF ga ik gewoon starten met als doel de finish halen, over 4 weken weten we meer. Er ligt nog een prachtig seizoen voor mij!

Het einde is in zicht, getraind wat mogelijk was

Sinds de laatste leer dat ik een stukje schreef en nu is er weinig veranderd. Ik kan net zo goed mijn bed in het ziekenhuis zetten.
IMG_4496Eten slapen en werken, daar waar het lukt probeer ik te trainen.
Dat is soms een opgave en soms loop ik plots heel lekker.
Maar het blijft allemaal erg behelpen en dan druk ik ij voorzichtig uit.
2 weken terug liep ik dat toch 81 km. Zat 2 x op de spinning fiets en deed 2 x krachttraining.
Dat is serieus veel als je 72 uur per week werkt.
Daarbij komt dat ik om de 4 dagen 2 nachtdiensten doe. Mijn lichaam is constant van slag. Ik ben steeds aan het schakelen. Dat werkt niet erg in je voordeel met trainingen. Alles gaat een stuk zwaarder als je nachtdiensten doet.
Maar goed het is niet anders en ik probeer zoveel mogelijk te doen.
De langste duurloop tnt is 33 km. Niet erg veel belovend als je wilt beginnen aan een 160 km.
Het enige wat ik kan doen is fit blijven en als ik thuis kom proberen om nog een lang iets te doen.IMG_4500
Dan zien we het wel. Het is zoals het is. Dit is wel een hele sterke mentale training. Gaan lopen als je gewoon niets wilt doen in je weinige vrije tijd. Als je brak wakker wordt na je nachtdienst en maar 4 uur hebt geslapen jezelf naar buiten slepen om toch te sporten. Daar wordt je groot en sterk van.
Afgelopen week hoopte ik af te sluiten met 70 km, 2 x spinnen en 2 x krachttraining. Helaas hadden ze op mijn enige vrije dag een mass casualty oefening gepland en daar ging mijn lange duurloop.
Dus werden het er maar 44 km in die week.
Deze laatste werkweek probeer ik nog een keer 70/ 80 km te halen en dan zit het er op qua werk. Dan is mijn opvolger er en is het gedaan met werken. Ik kan niet wachten, het waren serieus tropenweken.
Dan heb ik hier nog 5 dagen om vooral bij te slapen en om te trainen. In die week ga ik proberen veel km’s te maken en om 50 km te lopen.
Dan is het tijd om naar huis te gaan en heb ik daar nog een paar weken voor we naar Japan vertrekken.
Ik zie uit naar een heerlijke welverdiende vakantie in Japan en naar de UTMF.
Hoe ik die UTMF moet gaan volbrengen? Geen idee. Dingen lopen niet altijd zoals je het bedacht hebt. Dat ik op uitzending 8 weken lang non stop moest werken dat kon niemand verzinnen. En toch gebeurde het. Dag mooi trainingsschema.
Het enige wat je dan kunt doen is het beste er van maken.
Goede nieuws is dat ik de enige van de ic club ben die niet ziek of verkouden is geweest. Dus fit ben ik wel. De rest is allemaal geveld geweest door hevige verkoudheid en/of griep.
Een bijzondere uitzending weer. Ondanks alles toch weer heel leuk om internationaal te werken. Mijn Nederlandse collega’s heb ik zowat niet gezien. Ik ben totaal opgegaan in het Duitse systeem.
Nu is het tijd om naar huis te gaan. Te rennen in het bos en in de bergen. Te fietsen tussen het groen. De geur van de Maas te ruiken en vooral om een ander rondje te rennen dan hetzelfde rondje hier dat ik bijna 11 weken ren.

Eat, sleep, work, repeat

De weken in Afghanistan gaan best rap voorbij en Runtodream bijhouden lukt niet echt.
Te druk met werken en in het ziekenhuis heb ik geen internet behalve via 3 g op mijn telefoon die niet heel erg 3 g zeker is.
De afgelopen 2 weken heb ik getraind maar echt tussen de bedrijven door en met niet heel veel zin.
Het is dat ik een doel heb waarvan ik me afvraag of ik die haal als dit nog 4 weken zo doorgaat. Maar goed, dat is van latere zorg.
IMG_4354Op de intensive care liggen Afghaanse burgers die zwaargewond zijn. Door gebrek aan intensive care verpleegkundigen werken wij met 4 ic-ers 12 uurs diensten 4 dagen lang en dan 1 dag vrij. 2 nacht en 2 dag. Dus je bent blij als je klaar bent om 19 uur in de avond. Er is weinig fut om dan nog iets te doen. Of als je wakker wordt na je nachtdienst jezelf in je loopkleren hijsen en naar buiten slepen om te lopen.
Maar ik probeer het en verleden week was dat erg lastig, 45 km meer lukte niet door oproepen en werken.
Deze week heb ik ondanks een werkweek van 72 uur toch 72 km gelopen. Dat ging echt niet van harte.
De lange duurloop van 30 km was na 20 km eigenlijk meer dan genoeg. De laatste 10 was een opgave. Maar goed, toch km’s in de benen.
Spinnen 1 keer en krachttraining 1 keer. Dat is toch best aardig na zo’n week.
Het wordt een kwestie van kijken wat haalbaar is. Maar ook van in balans blijven. Want helemaal uitgewoond raken is ook niet de bedoeling.
Vooralsnog is het in ieder geval aangenaam om steeds even een uurtje buiten te zijn. Of dat nu hardlopend is of sjokkend.
Zonlicht, zuurstof en de buitenlucht doen me steeds weer goed. Alles is hier gepantserd dus je ziet als je aan het werk bent geen zonlicht en als je in je kamer bent ook niet.
Een uitzending is altijd bijzonder, qua werk maar ook qua trainingsmogelijkheden, Je weet nooit hoe het gaat lopen.

We are Some tough @@@fuckers

Een les waar ik nog niet heen was geweest was crossfit. Wat ik mij daarbij voor moest stellen wist ik ook niet zo goed. Maar mijn Zweedse collega Sopie haalde me over. You Gonna love it. Gonna be a peace of cake for you.
il_570xN_416249072_8kfsEn zo stapte ik de gym in, onwetend. Ondertussen waren er wat mensen gearriveerd , vooral dames die er toch niet allemaal heel afgetraind uit zagen. De instructrice daarentegen was fiks gespierd. Ze vertelde dat wat als rookies een apart programma kregen want wat die anderen gingen doen was veel te zwaar.
Well, we are Some tough @@@fuckers zei Sophie tegen mij, wat denkt ze wel.
Ik vermoed dat de instructrice dat gehoord heeft. Ons programma werd op het bord geschreven.
Warming up – 10 rondes van 10 X boxspring en 20 x een kettlebelt oefening.
Warming up huh, toen we op de helft waren keken we elkaar aan, wtf! Noemt ze dit een warming up? Na de hele serie gedaan te hebben 1655967_10152226044211520_190773341_nbegon het echte werk.
10x zware bal omhoog gooien en opvangen terwijl je door je knieën gaat.
Vervolgens moesten we 10 x 10 burpees doen. Dus eerst 10 x de bal, dan 10 x een burpee en dat 12 rondes. Na 5 rondes waren we alle twee helemaal verrot.
De instructrice kwam steeds voorbij met een grijns, good work girls.
Ik zeg tegen Sophie, shit dit red ik echt geen 12 rondes! Ik ook niet zegt ze. Maar iets in ons beide zei dat we toch echt tough @@@fuckers moesten zijn. En dat die instructrice ons een koekje van eigen deeg geeft en dat wij al stervende die sessies zullen doen en met opgeheven hoofd de gym zouden verlaten.
Ik kreeg bij vlagen de slappe lach want Sophie lag soms te kermen op de grond na een sessies. Ik voelde haar pijn want die had ik ook. Vooral die burpees, daar ga je helemaal stuk op. Ik kon mijn armen gewoon niet meer gebruiken. Sophie had meer last van haar bovenbenen. Totaal kapot waren we alle 2.
De grijns van de instructrice was groot toen ze zei, really a great workout girls. Ik denk dat ze zich rot heeft gelachen om de blonde chicks. Dit was echt geen beginners sessie.
Ik weet echt zeker dat heel veel vrouwen niet verder dan 5 x waren gekomen.
Of misschien ook wel en zijn we sissies. Maar met opgeheven hoofd verlieten wij de gym.
Ik denk dat de instructrice denkt dat ze ons niet meer zal zien. But we will be back!
Overigens, de niet zo afgetrainde vrouwen werkte een indrukwekkend programma af, dat was ns echt niet gelukt.