Verboden bergen

Toen ik hier kwam alweer bijna 3 weken geleden had het gesneeuwd. De bergen liggen zo vlakbij dat ik ze bijna kan aanraken. Alles was wit. Nu is alles groen, ook hier is het overdag al rond de 15 graden. Als de zon schijnt is het al echt warm tijdens het lopen. Plots komen er op de flanken van de bergen overal paden tevoorschijn.
Je kunt het van 2 kanten bekijken. Prachtig dat ik uitzicht heb op de bergen waar ik zo van hou en zo graag op ren. Sadistisch dat ik tegen die bergen aankijk en er niet heen kan. Zeker nu, de paden lijken me te roepen. Soms kijk ik er dromerig naar en is het goed en soms wil ik gewoon over de muur springen en de paden ontdekken. Dan maakt mij het erg onrustig.
Het ziet er onbewoond uit, maar er zullen vast kleine dorpjes aan liggen. Afghanen maken geen paden als het nergens heen gaat. Ook zie ik soms een kudde schapen lopen, de herder loopt er vast tussen.
Des te vaker ik de bergen zie des te meer paden ik ontdek. Mijn collega’s zeiden al’ straks zie je hofstede daar ineens rennen boven op een berg’ .IMG_4186
En toch, als iemand mij nu zou zeggen , ga maar een uurtje rennen daar, zou ik dat doen, durven? Ik weet het niet goed, als ik mijn verstand gebruik niet.
De kans dat je op een IED loopt is altijd aanwezig. De kans dat je de verkeerde mensen tegen komt ws ook. Maar die gedachten vervagen bij de aanblik van de bergen.
Eigenlijk is het zoiets als een kind in een snoepwinkel zetten en dan zeggen je mag niets. Gelukkig kan ik mijn gezonde verstand gebruiken en alles relativeren ook al hoor ik de roep van de bergen.
Ik hoef de keus ook niet te maken want er is niemand die zegt dat ik een uurtje mag rennen. Ik doe het met het rondje op kamp met het uitzicht op die bergen en de paden.
Zo simpel is het.

Trainen in Combatzone – the road to 100 mijl

Trainen voor een 100 mijl bergrace in uitzendgebied is een uitdaging. Dat wist ik van te voren dus niet klagen maar trainen!
Maar met variatie door krachttraining, spinning en minder km ’s lopen ga ik die uitdaging aan en dat gaat mij brengen naar de finish van de UTMF.
De afgelopen week was de eerste test week.
Je bent hier van verschillende factoren afhankelijk waar je zelf niet altijd invloed op hebt. Zoals je diensten. We werken 12 uurs diensten en dat betekent dat je als je aan het werk bent je een training kunt vergeten.1551708_10152193576671520_19029115_n
Nu is het erg rustig in het gebied en dus neem ik de oproep portofoon mee en kan ik rennen.
Uiteraard plan ik dan geen lang iets want ik loop dan toch niet geheel op mijn gemak.
De langere duurloop bewaar ik voor mijn vrije dag.
Het rondje wat ik kan lopen is bijna 7 km. Dus dat betekent dat ik net als zondag 4 x het rondje loop omdat ik 25 km wilde lopen. Dat is een mentaal dingetje die ik hier waarschijnlijk nog wel eens tegen ga komen. Steeds hetzelfde rondje, op asfalt. Ik ken nu al bijna ieder plekje.
Het voordeel is dat ik ook weet waar ik onderweg waterflessen kan vinden en er zijn genoeg dixies onderweg die ook allemaal schoon zijn. Door de droge stof lucht heb ik steeds ontzettende dorst.
Zondag dronk ik 2.5 liter tijdens 2.5 uur lopen.
De gym is altijd open , ja ook s’nachts. Mocht ik die behoefte hebben kan ik zelfs om 3 uur in de nacht gaan.
Spinning lessen wissel ik af. De tempo trainingen van de Nederlanders en de hiphop spinning les van de Amerikanen.
Dat zorgde dat ik deze week 75 km liep in 4 looptrainingen, 3 x krachttraining deed en 4 keer ben wezen spinnen.
Dat is toch een mooie allround trainingsweek.
En ik begin minder spierpijn te krijgen van de krachttraining. Terwijl ik ondertussen aan die stang maar liefst 23 kg heb hangen. Ik heb soms wel hulp nodig om het op mijn nek te krijgen maar daar heb ik vanavond ook een trucje voor verzonnen.
Wie was hier nu de sissie van de gym?
Oh ja, Ik zag dat er ook een 1 x in de week Yoga les is bij de Duitsers, dat ga ik ook maar eens proberen.
Kan ik altijd nog gebruiken als ik te veel stress ervaar.

Wat doe je met je avonden – Spinning!

In plan B, minder lopen en meer krachttraining zit ook spinnen. En spinnen kun je hier in MES volop. Wat moet je tenslotte doen in de avond? Juist spinnen.
Eigenlijk kun je wel bijna iedere avond van de week in een van de gyms spinnen.
Een van de Nederlandse collega’s is RPM instructeur en daar ben ik nu 3 keer
geweest.
1535729_10152169092181520_659081554_nPittige les, goede les ook. Afwisselend klimmen, racen en je hartslag weer op
normaal niveau brengen voor de volgende sessie.
En , niet geheel onbelangrijk, de muziek die daar op staat is geweldig, veel oudere nummers die geremixt zijn. Heerlijk!
Nu wilde ik van de week al een keer naar de Amerikaanse spinningles. Maar daar
moet je je een uur van te voren voor inschrijven. Ik was er 1 minuut na inschrijftijd, vol.
Dus vandaag hebben we dat anders gedaan. 10 minuten wachten en in de rij staan
voor inschrijven. En zo konden we een uur later spinnen.
Dat uur ervoor heb ik wat gerommeld in de gym. De loopband uitgeprobeerd om
heuveltraining te doen. Op de maximale klim (15%) met 5 km per uur lopen. Binnen een paar minuten zweet je je rot daarom heb ik ook zo’n hekel aan de loopband. Maar goed, toch 2 km geklommen.
Dan de Amerikaanse spinningles. Totaal anders.
Eigenlijk is het meer een body workout. Je bovenlijf, je rug en je benen af en toe door quads, maar met zwaarder zetten en versnellen wordt niet veel gedaan.
Het was vooral erg ritmisch. Van links naar rechts, op en neer, opdrukken en
meer van dat werk. Ik moest echt even de slag te pakken krijgen maar degene die voor mij zat gaat naar iedere klas en kende al de oefeningen perfect dus kwestie van nadoen.
Daarbij een hoop geroep, erg grappig. I am burning, Yeah, Come on, you`re
looking good and so on.
En vooral ook veel geroep van de groep. Tellen en roepen. Erg veel energie en je gaat vanzelf mee schreeuwen.
Ik denk dat ik voor het eerst in mijn leven spierpijn in mijn armen ga krijgen
van spinnen, best bijzonder. Na de les een groeps high five. Kan het meer Amerikaans?
Overigens was de Amerikaanse instructrice niet helemaal in staat om heel de les
mee te doen. Die zag ik af en toe pijn lijden op de fiets, En ze stapte er toch
verdacht veel af om rond te lopen.
Maar ik ben er wel achter dat als je deze 2 lessen afwisselt, je een perfecte
workout hebt. Een goede avondvulling als ik geen avonddienst heb.

De sissie van de Gym

Als je alleen maar rondjes kunt rennen en alles is zo goed als vlak en geasfalteerd is
heb je een plan B nodig. Rondjes rennen is niet mijn ding, asfalt ook niet echt
en ergens moet ik sterke bovenbenen ontwikkelen voor de 9000 hoogtemeters in
Japan tijdens de UTMF.
Plan B is de gym, daar waar ze ijzer hebben. Dat samen met spinnen moet een meerwaarde hebben.  Het loopprogramma maak ik minder en de krachttraining is begonnen.
De Amerikaanse gym is een grote tent met heel veel ijzer en brede militairen,
mannen vooral. Je vraagt je af waar sommige hun shirts kopen want de bovenarmen zijn soms net zo breed als mijn bovenbeen. Absurd gewoon. naamloos
Daar sta je dan met je driekwart loopbroek in de gym met veel ijzer en brede
mannen. Stoer kijken en gewoon net doen of je dit vaker doet.
Dus loop je de rij met gewichten langs en pak je achteloos de lichtste op, 2
natuurlijk, in iedere hand 1.
De lichtste, allemachtig, ik lift 1.5 keer dat gewicht en ik krijg het al niet
meer omhoog.
Onverstoorbaar loop ik verder en zie de stang met gewicht die ik zoek. Deze
moet ik in mijn nek leggen en door mijn benen zakken en weer omhoog.
Ik wil dat ding van de stang tillen maar die is al zo zwaar dat het me niet
eens lukt. Ok, gewicht eraf, het schiet haast in mijn rug zo zwaar is dat gewicht.
Maar ik heb een lege stang en doe de oefening. Terwijl iedereen met enorme gewichten
staat te duwen heb ik een lege stang in mijn nek. En na 3 x 20 keer voel ik mijn
benen. Overigens moet die stang toch wel een kilo of 10/15 wegen.
Ik ga verder, ga op een apparaat zitten waarbij ik gewicht weg moet drukken met
mijn bovenbenen. Ik duw en er gebeurt niets. Te zwaar. Wederom sta ik op en verzet het gewicht naar sissie stand en duw. Dat is beter.
Nog een buik en rugspieren  sessie en later nog een keer 3 x 20 met de baby stang.
Ondertussen let ik op wat anderen doen zodat ik ook wat oefeningen kan
overnemen.
Ik kom erachter dat de normale gewichten achter de balie liggen en je die kunt
halen daar. Dat doet natuurlijk geen enkele stoer militair, behalve ik. Ik sta
met 2 roze gewichten mijn armspieren te trainen.
De vrouwelijke touch in de gym.
Ik heb erna 3 dagen enorme spierpijn in mijn bovenbenen maar wacht maar over 10
weken!

De eerste km’ ’s op kamp Marmal

In 2005 was ik ook in Mazar E Shariff, toen met het korps mariniers. Er waren verkiezingen in Afghanistan en Nederland ging voor het eerst naar dit land.
Toen was het een klein kamp met 700 Nederlanders en heel veel stof. We sliepen in tenten en het kamp had een minimale omheining.
mazarbs3Als ik wilde rennen ging ik het kamp uit, met wapen weliswaar, maar daar lagen
2 rondes. Een korte en een langere. Ik heb toen een verhaal over geschreven. Over hardlopen en de herder die daar altijd was. Dat kun je hier nog lezen.
Nu is er echt niets meer wat mij herinnert aan toen. Ja de contouren van de
bergen.
Nog steeds ligt het kamp aan de uitlopers van de Hindu Kush, die bergen blijven
hetzelfde. Maar voor de rest is het groot, vol en geasfalteerd.
Kamp Marmal heet het nu, er zitten rond de 9000 militairen van verschillende
nationaliteiten maar vooral Duitsers.
Toen hadden we een role 2 tenten ziekenhuis. Nu hebben we een serieuze Role 3
ziekenhuis met alles erop en eraan.
De poort mag ik al lang niet meer uit, dus moet ik mijn km`s op het kamp maken.
Vandaag was het tijd om de eerste rondjes te lopen. Gelijk een goede manier om het
kamp te verkennen en mij  te oriënteren. 1528651_10152161613366520_1514503101_n
Een andere loper had me al vertelt wat de beste route was en vooral de
rustigste.
En dus liep ik inderdaad in alle rust langs de omheining van het kamp. Mijn
uitzicht is prachtig. Het heeft afgelopen week gesneeuwd en de bergen zijn wit. De voorste bergen zie je prachtig liggen. De achterste bergen liggen wat in de nevel.
Het is een bizar gegeven, ze liggen zo vlak bij. Als ik over de omheining
spring ren ik er zo heen. Maar dat kan niet en dus kan ik er alleen maar naar kijken.
Als het ooit nog eens veilig wordt hier zou je de mooiste bergtochten kunnen
lopen.  Ook zie ik in de verte een weg lopen die fiks omhoog loopt. Dat zou een
perfecte heuveltraining zijn, helaas ook die ligt buiten mijn bereik.
Boven mij wat vliegverkeer, 2 helicopters en de Dash vliegt weg. Verder is het
ten opzichte van Khandahar een stuk rustiger qua vliegverkeer.
Mijn rondje is net 5 km. Ik loop het nog een keer en probeer wat andere wegen,
wat net iets verder lijkt.
Het klopt, het tweede rondje wat ik loop is  6 km. Totaal een rondje van 11 km dus.
Een mooi begin op een winterse dag met zon en vrieskou. Er zullen nog vele km`s
volgen.
Nb – bovenste foto is van 2005, de tweede foto van vandaag.

Overpeinzingen op de laatste dag van het jaar

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAankomend weekend vertrek ik weer naar Afghanistan voor 11 weken, de 7de keer alweer. Iedereen roept als ze dat horen , ‘ we zijn daar toch niet meer?’.
We zijn daar nog steeds, Nederland heeft de F16 s staan op Mazar e Shariff en ik ga samen met 3 andere medische specialisten in het Duitse Role 3 ziekenhuis werken. Ik op de intensive care en de andere 3 op de OK. Het is tenslotte een Navo missie, dus internationaal.
Laatst vroeg een vriendin of ik nog wel hoop kan houden of dingen zinvol vind, als je leest hoe alles gaat in bv Afghanistan.
Tsja, die vraag krijg ik natuurlijk vaker. Of nee, meestal is het geen vraag. Het is een feit voor veel mensen. Dat het zinloos is wat wij daar doen.
Maar dat is allemaal erg makkelijk om te zeggen vanuit onze luie stoel in een land waar we alles hebben.
Als je daar bent wordt alles anders. Of dat nu is in Afghanistan of andere landen waar oorlog en/of armoede is. Het wordt tastbaar en dan is plots alles niet zo makkelijk meer. Dan krijgen mensen een gezicht en een naam. Dan hoor je verhalen van mensen. Verhalen over dat wat wij alleen in onze nachtmerries kennen, maar die mensen daar hebben mee gemaakt.
Als je het journaal ziet lijkt het wel of de wereld steeds gewelddadiger wordt, Zuid Sudan, Mali, Syrië en noem maar op.
Wat als je daar dan gewoon geboren wordt, opgroeit, naar school gaat, een gezin sticht, gewoon wil leven? Het zou zomaar jij of ik kunnen zijn.
Zoveel mensen die sterven of vluchten door een kleine groep gekken die extreem geweld gebruiken voor macht en geloof. Onbegrijpelijk. 1502WEBAPP141-980x735
Dus wat ik doe is alles in mijn hoofd klein houden. Mensen helpen op mijn manier. Ieder kind dat we redden is een kind. Een kind dat een toekomst kan hebben. Ieder mens die we redden is een vader, een moeder, een partner, een broer, een zus, een vriend of een vriendin.
Als ik dat niet meer doe en groot ga denken dan verdwijnt het vertrouwen in de mensheid. En als we dat niet meer hebben dan heeft de wereld geen bestaansrecht meer.
Dan realiseer ik me nog eens extra dat ik het geluk heb gehad dat ik in een veilig land geboren ben. Dat ik kan doen wat ik wil in vrede en veiligheid. Dat ik iedere dag eten heb en niet hoef te overleven.
Met die gedachte ga ik weer naar Afghanistan, hopen dat ik net als al die andere collega’s een kleine bijdrage kan leveren aan een betere wereld.
Of het op langer termijn helpt kunnen we alleen maar hopen.
Laten we vooral blijven dromen, over alle dingen die je graag wilt doen maar ook over een wereld zonder al die ellende.
Met deze gedachte wens ik iedereen een prachtig 2014!
Nb – de tweede foto is de winnaar van de wordpress foto van 2013.

Echte chicks on bikes wonen en fietsen in Afghanistan

Terwijl in Afghanistan een werkgroep van het Afghaanse Ministerie van Justitie vindt dat overspel weer bestraft dient te worden met steniging zie ik het onderstaande filmpje.
Vrouwen die vechten voor hun recht, onder andere door sport. Fietsen in dit geval.
Ik zou heel graag een keer een rondje fietsen met deze heldinnen.
Er is een korte documentaire gemaakt over dit project, Afghan Cycles.

AfghanWomenIt is a short documentary film about the Women’s National Cycling Team of Afghanistan”The bicycle has done more to emancipate women than anything else in the world. It gives a woman a feeling of freedom and self-reliance. The moment she takes her seat she knows she can’t get into harm unless she gets off her bicycle, and away she goes, the picture of free, untrammeled womanhood.” – Susan B. Anthony
Nowhere is this quote more true than in Afghanistan today. Afghan Cycles introduces the first women to ride bikes in the country, illustrating the gender and social barriers that the team is breaking, one pedal stroke at a time. Highlighting 4 of the 12 teammates, we look at their lives on and off the bike. From training on dangerous trucking highways to following them through a typical day in Kabul, the film shares the intimate story of these brave and passionate young women who feel free when they are on their bikes in an otherwise oppressive culture.

To understand the cultural shift that these women are igniting, we spoke with Parliament member and Presidential hopeful, Fawzia Koofi. She speaks to the conditions of women’s lives in Afghanistan, and the cultural benefits of women in sport. We also sat down with Heather Barr of the Human Rights Watch who has been working in women’s prisons throughout the country as an expert on women’s rights in Afghanistan. Our characters also include the President of the Afghan Olympic Committee and the coach of the team, who both explore how the team was formed and their goals for the women.

Afghan Cycles Trailer from LET MEDIA on Vimeo.

4 Mei 2013 – “Vanuit het ‘wij’ ontstaan de goede dingen”

Vandaag herdenken we, morgen vieren we onze vrijheid.
Altijd een bijzonder moment.
Vandaag sprak Peter Van Uhm tijdens de herdenking op de Dam. Een indrukwekkende speech.
Ik heb altijd veel respect voor Van Uhm gehad. Ook toen hij nog Generaal was en dus mijn baas.
In 2011 gaf hij een voordracht voor TEDx Amsterdam. Luister er maar eens naar, indrukwekkend. Het maakte en maakt mij nog steeds trots dat ik onder deze man heb mogen dienen. (hoe oubollig dat ook klinkt)