Op pad met de Santos Cross Lite Multifunctionele gravelracer

Al in Februari heb ik na lang wikken en wegen besloten om een gravelbike aan te schaffen. Uiteraard zou dat een Santos fiets moeten zijn. In Maart was de Cross Lite klaar maar door alle drukte op het werk had ik nog niet echt de tijd gehad om een graveltour te maken en ook te gaan fietsen. Nu alle rust weer weder gekeerd is was het tijd om daar eens mee aan de slag te gaan.
Ik ben mij in Komoot gaan verdiepen en daar kun je hele toffe gravelbike routes mee maken. Het plan was om met Hemelvaart 3 dagen weg te gaan met Tonkie.
Een camping geboekt in Leende en in Komoot een route gemaakt met zoveel mogelijk bos en gravelpaden.
Zo ging ik woensdag op pad. De seatpack van Orlieb op de fiets  gemonteerd met extra spullen mee. Een prachtige zonnige dag, wat een geluk.
De hele route was 130 km dus ik was wel even onderweg.
Vanaf huis door de natuurgebieden Pannenhoef, Chaamse bossen, over het Belse lijntje, Regte Heide , Rovertse Heide, landgoed De Utrecht, De Kempen, Malpie en Leenderbos. Maar ook over mooie fietspaden en door slaperige dorpjes. Onderweg op mooie plekjes twee keer gestopt om even wat te eten en te drinken. Ipv neerploffen op een terrasje is het nu alles meenemen en op een rustig plekje wat eten en drinken.
Wat een prachtige route is het geworden.
Onderweg heb ik het nog wat aangepast omdat ik dan een mooi stukje bos tegen kwam.
Hier vind je de route.
Uiteindelijk kwam ik na een dag fietsen op de camping waar Jeanet ondertussen gearriveerd was met Tonkie.
De dag erna heb ik een prachtig tourtje gelopen in het Leenderbos van 19 km en in de avond samen met Flynn 5 km gewandeld in het losloopgebied.
Ik snap wel dat Trailrunning.eu hier trails organiseert, je kunt eindeloos lopen over mooie singletracks.
Vrijdag was het weer wat minder en zou het in de middag hard gaan waaien en regenen. Het plan voor de dag was tot Chaam fietsen en daar zou Jeanet mij oppikken.
En zo ging ik op pad, door het Leenderbos, over de Groote Heide, de Buikheide, Oirschotse heide, de Landschotse heide, de Regte heide, de Alphense bergen en ik eindige in het Chaamse bos. Weer een hele andere route dan de heenweg maar wel door een aantal dezelfde gebieden.
Onderweg 4 herten gezien, een valk met een molletje in zijn klauwen en 2 eekhoorntjes.
Ondertussen kletsnat en met natuurlijk een groot deel wind tegen maar wel weer een enorm tof stuk gefietst, 94 km.
En eindigen bij een pannekoekhuis die take away heeft, beter kan het haast niet.
Wat een heerlijke manier om zo je omgeving te verkennen.
Brabant is echt een mooie provincie!
Hier zie je de hele route zoals ik hem gemaakt heb. Ik heb hem onderweg nog wat aangepast maar dag 2 is helaas van mijn gps verdwenen.
Uiteraard kan het ook op een mtb. Ik heb gekozen voor een gravelbike omdat ik op deze fiets harder kan fietsen en op deze manier veel meer een combi maak van weg en off road.
Ik wil een aantal leuke projectjes gaan doen met de Ortlieb tassen en dat is allemaal net wat comfortabeler met de gravelbike.
Deze zomer zal er het reizen naar het buitenland allemaal niet zo simpel worden dus zal het veel Nederland worden op de gravelbike! Een mooi vooruitzicht.

In the Dutch Mountains

Afgelopen week was ik drie dagen vrij, dat was even geleden. Ik had een enorme drang om er even uit te gaan. Tonkie inpakken en op pad. Normaal gezien zou ik rijden en wel zien. Nu is alles anders en dus heb ik toch maar een camping geboekt.
Geen toilet en geen douche. Een wc emmertje aangeschaft, weggooi washandjes, Tonkie ingepakt en weg was ik.
Limburg, hoe kan het anders, toch iets van bergjes.
Dus vertrok ik dinsdagochtend en zat ik rond 13 uur op de racefiets.
The force was with me – het beloofde drie dagen prachtig weer te worden.
Een prachtig route die ik online gevonden had en met de Rox gps reed.
70 km en 1200 hm. Fikse klimmetjes, en mooie afdalingen door mooi Limburg.
Wat wel wennen is, is dat je nergens even een terrasje kunt pakken voor een bak koffie. Maar goed, het is niet anders.

Dag 2 wilde ik hardlopend gaan oriënteren. Raymond van Beartrail heeft kaarten gemaakt en die kun je opvragen. Een route van rond de 25 km met 9 cp’s (controlepunten) die je moet vinden. De cp’s zijn duidelijke punten zoals grenspaal 14, een brug enzovoorts.
Een mooie uitdaging en training. En zo ging ik op pad met kaart, kompas, eten en drinken en een big smile.
Op de kaart staan rode wegen die je wel mag oversteken maar niet mag volgen.
Het resulteerde in eigenlijk bijna alles off road. ik zocht naar 9 punten en maakte doorsteekjes. ging soms verkeerd maar kon mijn fouten zelf corrigeren.
Wat een toffe route werd het zeg. Toen ik weer bij Tonkie was had ik alle 9 punten gevonden en had ik 27 km gelopen en 500 hoogtemeters gemaakt.
Dag 3 was het plan om nog een rondje te fietsen en wat op tijd naar huis te rijden zodat ik thuis nog met mijn lief en Flynn kon wandelen.
Wederom een rondje van internet afgehaald en wederom een mooi rondje dat beschreven stond als niet te zwaar en dat was ook de bedoeling. Want met de klimmetjes voelde ik mijn benen steeds wel wat vollopen.
Het werd 51 km en 500 hoogtemeters.
3 dagen even weg, wat een zaligheid zeg. Even weg van het werk , van Corona , van alles.
Gewoon met mijzelf zijn en buiten spelen, ik knap ervan op.
Wetende dat we voorlopig niet het land uit kunnen ga ik maar meer van deze dingen doen. Met Tonkie ergens heen in Nederland en het liefst doordeweeks zodat het niet te druk is. Meer in het weekend werken en dan doordeweeks vrij zijn is dan nog niet zo slecht.
Het gaat het jaar worden van Nederland verder ontdekken.
Fietsplannen maken en korte weekendjes weg.
Vooralsnog staat Limburg nog steeds op nummer 1 qua provincie.
Wie weet komt daar dit jaar wel verandering in.

3 dagen zwerven in de Vogezen – toen was geluk nog heel gewoon

De afgelopen 1.5 week zijn we in een soort nachtmerrie gekomen in Nederland. Waar iedereen dacht dat het wel mee zou vallen en het de vervanmijnbedshow leek is er nu een nieuwe realiteit. Voordat ik officieel vorige week vrijdag hoorde dat ik het land niet meer uit mocht als zorgverlener was ik donderdag na het werk met Tonkie al op weg naar de Vogezen.
Ik zou samen met Yvon drie dagen gaan lopen. De routes had ik ingetekend op de kaart en we hadden een hut besproken zodat we een tweedaags rondje konden lopen met rugzak(je) en dan nog een ochtend een andere mooie route lopen.
De start was in Wildenstein, een uitgestorven dorp vlak bij La Bresse.
Dat ligt op 572 meter hoogte. Ik had de route niet in gpx dus alles met de kaart en kompas. Een mooie uitdaging.
Het begint met een fikse klim door het bos om uiteindelijk uit te komen op de berg(jes) van de Vogezen. Mooie uitzichten ! We klimmen toch mooi naar 1170 meter.
We lopen over de toppen van de Vogezen, allemaal niet heel hoog maar wel echt een prachtig deel. De Batteriekopf, Rottenbachkopf en de Rainkopf. Het deed mij erg aan Ierland denken.
Hier en daar komen we een Auberge tegen maar alles is dicht.
Het begin is alles groen maar op een gegeven moment komen we toch echt in de sneeuw terecht. We zakken soms tot onze knieën weg. Zwaar lopen maar super mooi.
We dalen af richting eerst Lac Fishboedle en klimmen vervolgens richting Lac de Schiessenrothried. Er volgt nog een klim en zware stukken door sneeuw. We kunnen het pad amper vinden en moeten soms echt goed zoeken. Op sommige momenten zijn we echt het pad volledig kwijt en lopen terug waar we voor het laatst op het pad zaten.
Het kaart lezen gaat goed maar op sommige momenten heb ik ook twijfel. Maar gelukkig vinden we steeds de weg. De tijd gaat namelijk dringen en je wilt toch niet in het bos lopen zonder licht.

Dus houden we de vaart erin en als we een fikse klim maken in het bos zouden we als we nog een keer dwars door de sneeuw oversteken een hut moeten zien.
En dat klopt, moe en opgelucht dat we op tijd in de hut zijn is het eerst eens tijd voor een heerlijke blonde tap, die is meer dan verdiend. 22 km en 1600 hm volgens de suunto.
De dames in de hut maken een lekkere maaltijd klaar en met maar drie anderen mensen in de hut hebben we een 4 persoonskamer voor ons alleen.
De volgende dag besluiten we om naar Col de la Schlucht te lopen en via dezelfde weg weer terug. Het deel wat ik graag wilde doen, Sentier Des Roches is normaal gezien al een pittig stuk maar met de sneeuw en in de morgen het opgevroren sneeuw misschien niet zo goed idee om nu te lopen. Dus die slaan we over.
We maken een heen en weertje en lopen weer langs de hut op weg naar de Hohneck. Dat stuk ziet er fantastisch uit met een paar meter sneeuw in de flanken. We komen vandaag iets meer wandelaars tegen omdat er een parking bij de Hohneck is.Vanaf de Hohneck doen we nog een ander topje aan en lopen nu ipv via de toppen die we de vorige dag al gedaan hebben langs de Westelijke kant.
Het levert een paar mooie uitzichten op meren die we nog niet eerder zagen.
We zoeken wat naar het GR pad, want we zitten net iets lager maar zien dan toch erboven een pad lopen, inderdaad het GR pad.
Van het groen komen we weer in hele stukken sneeuw terecht.
Alles ziet er tof uit zo in de sneeuw ondanks dat het lopen wat lastiger is en vooral soms lastig om een pad te vinden. De bewegwijzering is niet heel duidelijk dus je moet het echt met de kaart doen.
Uiteindelijk komen we in een heerlijke afdaling  door het bos die ons weer naar Wildenstein brengt en waar geen sneeuw ligt. Vliegen over de paden.
Een prachtige tweede dag, 20 km en 1000 hm.
Zondag was het plan om een rondje Lac De Corbeau te doen. Dat meer staat bekend als een van de mooiste meren in de vogezen.
Als je er naar toe rent via het bos is het een paar km vanaf waar wij de auto geparkeerd hadden. Dan kun je beneden een rondje om het meer lopen maar je kunt er ook bovenlangs omheen.
Je klimt 450 hoogtemeters en uiteindelijk kom je op een uitkijkpunt want een geweldig uitzicht oplevert. Wij zijn rechts van het meer via het moeilijkere pad omhoog gegaan. Daar lag ook nog aardig wat sneeuw. Via de andere kant zijn we afgedaald waar er bijna geen sneeuw lag en we een toffe afdaling naar de auto konden maken.
10 km en 450 hm .
En dat waren dan de laatste km’s in de ‘bergen’ voor een langere tijd.
Wat een geluk dat we dit nog net mee konden pikken.
Voor nu is het sporten op een lager pitje en zal het werk op maximaal gaan. Laten we hopen dat we dit snel onder controle hebben en we allemaal weer van de bergen kunnen genieten. Zolang dat niet kan droom ik weg in tijden van onzekerheid naar oa deze drie dagen.

Namibie en Botswana – zet het gerust op je reislijst!

Vandaag zijn we net een week terug van een fantastische vakantie in Namibie en Botswana.
Een korte resume voor degene die ooit nog eens zoiets willen doen en wat tips kunnen gebruiken.
Wij hebben in totaal 4600 km gereden, dat is best veel maar voelde absoluut niet zo. De meeste dagen reden we niet meer dan 200 a 300 km. Een aantal dagen was het rond de 600.
Op de off road wegen doe je er uiteraard langer over maar de omgeving is prachtig dus dan maakt het niet uit qua tijd.

Wij hebben alles zelf geboekt via internet. Het was steeds weer spannend of we op een
Boekingslijst stonden. Verrassend genoeg was dat steeds zo.
De campings klopte steeds en ook wat tripjes met een gids klopte. Omdat het hoog seizoen was wilden we bepaalde dingen geregeld hebben zoals een trip in Okavango delta. Ook die zaken waren allemaal prima voor elkaar.
De campings hebben we gevonden via research online en soms gewoon via google maps de weg langs op je computer. Zo vonden we toch ook toffe campings.
Omdat we af en toe in een goed bed wilden slapen ipv de tent hadden we drie keer een Airb&b geregeld. De plekken die we geboekt hadden waren super!

Het rijden met de jeep ging prima. De halve dag cursus landrover rijden vonden we achteraf wel fijn. Het gaf ons wat vertrouwen, zeker toen we vast zaten in los zand.
Wij hebben geen enkel moment van onveiligheid gehad in die weken. Natuurlijk moet je in de grotere plaatsen opletten maar dat is niet anders dan in iedere grote stad in Nederland.

Kortom, Nambie en Botswana is echt een supertrip om te doen. Namibie heeft meer schoonheid en afwisseling qua land. Maar Botswana is the place to be qua wild.
Wij hebben een van de mooiste vakanties tot nu toe gehad. En dat zegt veel.
Het rijden met een auto en kamperen zorgden voor een enorm outdoor gevoel. Veel toeristen slapen in lodges, dat is een keuze. Maar het zorgt voor veel luxe en juist het kamperen geeft extra glans.

Hardlopen in Namibie en Botswana

Over het algemeen doe ik niet perse heel veel aan sport als we op vakantie zijn maar uiteraard probeer ik wel altijd wat loopjes in een nieuw gebied te doen.
Ik wist vantevoren al dat het tijdens deze vakantie niet heel veel zou worden Qua hardlopen en had dus ook maar 1 setje loopspullen meegenomen wat best weinig is voor mijn doen. De eerste week waren er wel wat mogelijkheden om te rennen maar vond ik het wel best.
Ik ben wat duinen opgeklommen en afgedaald en dat was het wel.
Onderweg naar de Sossusvallei heb ik nog wel een paar km gerend bij een pas. Simpelweg de auto uitgestapt en gaan rennen gewoon omdat ik er zin in had. Het was zo tof stuk dat ik niet anders kon.
Bij Walvisbaai en Swakumund hebben we gekayakt en gefietst. Daar was nog wel een mogelijkheid om te rennen en was ook de enige plek waar ik wat mensen heb zien rennen. Maar aangezien we een redelijke strakke planning hadden kwam het er niet van.
Daarna reden we naar Etoscha en vanaf daar is het niet meer mogelijk.
Er zit overal wild , niet alleen in de Nationale parken. We zijn onderweg tijdens het rijden ook gewoon olifanten tegen gekomen. Botswana is eigenlijk een groot wildpark. Op de plekken waar we het nooit verwacht hadden zat wild.
Dus ja, je kunt het doen en ws ga je je snelheids pr neer zetten met een beest achter je aan.
Bovendien was het tweede deel van de reis behoorlijk heet, tot 41 graden, geen temperatuur om te lopen.


Maar ja, ik wil toch altijd een loopje doen in ieder land waar ik ben. Zover ben ik in 56 landen geweest en altijd gelopen. Dus er moest gelopen worden.
Continue reading “Hardlopen in Namibie en Botswana” »

Drie dagen in de Okavango – let it rain !

Een van de meest bezochte gebieden in Botswana is de Okavango Delta. Wij hebben er bijna drie dagen voor uitgetrokken om op verschillende manieren het gebied te verkennen. Onze camping, the old bridge, ligt aan de rivier die nu helemaal droog ligt. De camping wordt volledig gerund door locals en ook alle gidsen bij excursies komen uit Maun of de omliggende dorpjes. Zo investeren we dus een beetje in de lokale economie. 
De Okavango delta is de grootste binnenlandse delta ter wereld. Het gebied is in 2014 aangewezen als Unesco Werelderfgoed. Het is een moerasgebied dat wordt gevoed door de Okavango-rivier.

 

Nu de regentijd op beginnen staat en mens, dier en alles wat groeit en bloeit snakt naar water, ligt een groot deel van de delta droog. Zodra de regentijd is begonnen, stromen meren, beekjes en kanalen weer vol.
Maandag, laat in de middag maken we een rondvlucht boven de delta met een Cessna vliegtuig. Met 4 andere passagiers kruipen we in het kleine toestel. Voor allemaal is er een plaats bij een raam, zodat we goed naar wild kunnen speuren. We vliegen in een paar minuutjes naar “the Buffalo fence”, dat vanuit de lucht goed te zien is. Dit hekwerk is 100-den km’s lang en scheidt het wild van het gewone vee. Het hek is bedoeld om verspreiding van ziektes als mond en klauwzeer te voorkomen. Delen van het hek kunnen open om in de seizoenen de migratie van grote groepen dieren (zoals zebra’s en wildebeesten) mogelijk te maken.
De droogte in de Okavango delta is vanuit de lucht goed te zien en het duurt ook echt even voordat we boven waterrijk gebied vliegen. We zien behoorlijk wat wild en het is grappig om de dieren zo van boven te kunnen volgen. 

De vlucht duurt een uur, dat is snel om, maar voor mij is het meer dan lang genoeg. Ik werd een beetje luchtziek gek genoeg.  
De dag erna gaan we vanuit het land de Delta in.

We gaan varen met een Mokoro, een traditioneel Botswaanse kano. Continue reading “Drie dagen in de Okavango – let it rain !” »

Makgadikgadi pan – slapen onder de sterren

De Makgadikgadi Pan is een van de grootste zoutpannen in de wereld het beslaat 16,000 km2. De zoutpannen zijn de restanten van een heel groot meer, Makgadikgadi Lake is jaren geleden opgedroogd.
Makgadikgadi Pan bevindt zich ten zuidoosten van de Okavango Delta en is omgeven door de Kalahari woestijn. Het bestaat uit meerdere zoutpannen met zand en woestijn ertussen. De grootste zijn Sua, Nwetwe en Nxai.
Uiteraard trekt het regenseizoen veel dieren. Onder andere heel veel zebra’s er is dan namelijk een enorme zebra migratie naar dit gebied.

Zoutpannen zijn altijd bijzonder, leeg maar tegelijkertijd vol van leegte.
Zelf de zoutpannen oprijden is eigenlijk niet te doen. Je hebt geen idee waar je bent en je moet het ook nog zien te vinden, er ligt een wirwar van zandpaden. In ieder geval vanuit het deel waar wij vandaan komen.
Via internet hadden we een organisatie gevonden die een tour deed die ons erg aansprak.
De zoutpannen op, stokstaartjes onderweg bekijken, een stuk met een quad rijden en tenslotte in de woestijn op de zoutvelden slapen.
Ik vind stokstaartjes geweldig dus dat alleen was al genoeg om dit te doen.
In de namiddag stapte we in een jeep met 6 anderen. Ongeveer 2 uur rijden met onderweg wat stops om het een ander te vertellen door onze gids Imax. Hij was nogal lang van stof maar hij wist veel. Zo gaf hij een klinische les over de Baobapboom, je kunt mij nu alles vragen over de boom, ik weet het.
Zandpaden overal , door een gebied vol met Baobap bomen, maar Imax kende ze allemaal, zowel de bomen als de paden.
Een stukje voor de enorme zoutpannen kwamen we bij een paar lemen hutten met een oudere man en zijn vrouw als eigenaar. Die is ergens de concierge van een aantal quads geworden. Een tandarts en een douche had hij al lang niet meer gezien.

Uitleg over de quads volgde en binnen 10 minuten gas erop en weg waren we. Imax in de jeep en wij met 4 quads er achteraan. Na een kwartiertje kwamen we bij de Stokstaartjes bushman. Continue reading “Makgadikgadi pan – slapen onder de sterren” »

Botswana in en op pad in Chobe nationaal park

De grensovergang van Namibië naar Botswana is een brug. We hadden al een uur extra gerekend maar eigenlijk viel het alles mee. Aan de Namibië kant papieren invullen en we kregen een exit stempel.
Over een brug en dan het kantoortje van Botswana in, weer papieren en nog meer papieren want we hebben een auto. Daar moet je voor betalen (12 euro) maar ook daar krijgen we een stempel en kunnen we bijna Botswana in. Eerst nog met auto en erna met schoenen in een desinfectiebad ivm ziektes en dan we rijden Botswana in. Je rijdt dan eigenlijk gelijk Chobe national park in. 

De weg loopt dwars door het park en je mag niet harder dan 80 km en dat is maar goed ook. We zien bijna gelijk olifanten en zebra’s.
Even buiten Kasane hebben we een guesthouse, af en toe in een bed is wel lekker, en vooral even kleren wassen. Alles staat stjf van het stof. De weg naar de guesthouse lijkt wel een strandopgang van een paar km. Maar we worden er steeds handiger in. 


In de namiddag hebben we een riviertochtje geregeld. Met een bootje over de Zambezi river. Dwars door Chobe NP heen. 

Prachtig, weer een hele andere wereld. We zien hele kudde’s olifanten drinken aan de rivier. Nijlpaarden zwemmen en als de zon bijna ondergaat zien we ze grazen. Kudde’s buffalo, eland, heel veel prachtige vogels. Kleine vogels maar ook enorme roofvogels. Krokodillen en ondertussen horen we wat verhalen over het eiland die midden in de rivier ligt. Uiteindelijk is het via het gerechtshof in Den haag toegewezen aan Botswana en die gebruikt het voor het wild. 

De zon zakt langzaam in de rivier, een zonsondergang verveelt nooit maar helemaal niet in Afrika met de grote rode zon, alsof de hemel in brand staat.
Continue reading “Botswana in en op pad in Chobe nationaal park” »