De Eislek trail – trailen niet te ver van huis

Je hebt twee dagen vrij, wilt niet te ver rijden maar toch trailen met hoogtemeters.
Dan kom je al snel uit in de Ardennen, dat was al even geleden dat ik daar geweest ben.
Een tijd terug had ik de Escapardenne trail gelopen, de Eislek trail zit daar aan vast.
Een goed idee om daar dan twee etappes van te lopen.
Samen met Yvon ging ik op pad na de grote autowissel. We hadden in de buurt van Nadrin een Air B&B geboekt en lieten daar een auto staan. Met de andere auto reden we naar Houffalzie. Daar was de start van de route.
De route staat erg goed aangegeven, het blauwe bordje is niet te missen.
Wij liepen door het dorp in de richting waar we vandaag kwamen met de auto. En al snel vonden we de bordjes. Geen seconde hebben we gedacht of we wel de goede richting op liepen. Op de automatische piloot omdat we ook daar vandaan kwamen.
En zo liepen we een mooie route met aardig wat hoogtemeters.
Langs graanvelden en door bossen. Met hier en daar stukken asfalt, dat dan weer wel. Halverwege een pannenkoeken lunch in een weiland voor we aan het tweede deel gingen beginnen.
Onderweg kwamen we best wat wandelaars met rugzakken tegen, de Belgen vieren ook vakantie in eigen land.
Na een km of 17 dacht ik, ik zal eens kijken wat de handigste weg is naar de B&B. Maar het stipje wat ik gezet had in Maps.me zag ik niet. Pas toen ik uitzoomde zag ik dat we wel erg ver weg waren van waar we moesten wezen.
Je raadt het al, we zijn de route de andere kant opgelopen, dus richting Asselborn. We zaten al in Luxemburg. 17 km terug, shit.
We besloten om een stuk terug te lopen en dan richting de weg te lopen en kijken of we een lift konden fixen.
En dat gebeurde, we hadden er 23 km ( en 700 hoogtemeters) opzitten toen we een lift kregen van een vrouw die daar woonde, super aardig. Ze bracht ons weer naar Houffalize, waar we begonnen waren en dus nog een van de auto’s stond.
De Chouffe van de tap op een terras smaakte er nog beter van.

De volgende dag, na een enorm ontbijt, reden we naar La Roche en zijn vanaf die kant terug naar de Nadrin gelopen. de andere auto bleef dus in Nadrin.
Een hele mooie route met flink wat hoogtemeters. Een aanzienlijk stuk minder asfalt.
De route van de trail de Fantomes die je daar zelf kunt lopen met een tracker liep een heel stuk gelijk met onze route. Hier en daar zagen we een enkeling met een startnummer op.
Prachtige paadjes lang de Ourthe en veel op en neer. Echt een toffe route.
Na 24 km en 1000 hoogtemeters komen we weer aan in Nadrin.
We rijden richting La Roche en onderweg komen we een knus terras tegen wat tevens de finish en start plaats is van Trail de Fantomes. Tijd voor een welverdiende blonde Lupulus.
We proosten op een twee heerlijke dagen, lekker bijgekletst en heerlijk gezworven, en wat een mooi weer hadden we!
De Eislek trail is totaal 106 km, dus voor iedereen prima te lopen, of je het nu in etappes doet of in een ultra. Het staat erg goed aangegeven waardoor je niet met een kaart hoeft te lopen. In de dorpjes onderweg is er eet en slaapplekken te vinden als je het in etappes wilt doen. Je kunt de route via beide kanten lopen, bordjes zijn voor beide kanten geplaatst.
Een mooi avontuurtje niet te ver van huis maar waar je zeker genoeg hoogtemeters kunt maken.

Drie daagse stage race in de Vogezen

Eindelijk mag je dan weer naar het buitenland. Lia en ik hadden weken ervoor al een plannetje gemaakt, alle 2 vrij genomen en hopen dat de grens open zou gaan. En dat gebeurde. Tonkie werd gestart en op naar de Vogezen.
Ik had drie routes ingetekend op de kaart. Aangezien we weinig of geen hoogtemeters in de benen hebben was het idee om drie dagen achter elkaar te rennen en per dag rond de 25 km met 1000 hoogtemeters te maken.
Een camping geboekt bij La Bresse en ons plan was klaar.
De Vogezen is rond de 5.5 uur rijden en dat is prima aan te doen.
Dag 1 – rondje Col de Bramont – Ik had de route ingetekend vanaf de camping. Ideaal, je loopt eigenlijk zo het bos in en je begint aan de eerste klim.
Via het kleine Lac de Etang loop je richting Lac Des Corbeaux. Als je via de linkerkant omhoog gaat is het minder steil maar kom je wel bij een prachtig uitzichtpunt.
Vanaf daar kijk je op het meer. Neem je de andere kant dan moet je een heen en weertje doen wil je op het uitkijkpunt uitkomen en die kant is wat steiler.
We lopen verder door het bos en komen uiteindelijk uit bij Le Mur Des Granges, een hut. Maar alles is dicht. Er staat wel een bankje en wij hebben pannenkoeken bij ons dus picknicken we met ons eigen eten en drinken.
We zijn ondertussen in het Massif Grand Ventron.
We rennen verder via Col de La Place en komen bij de parking van Grand Ventron uit.
Daar is wel de auberge open. Gewapend met mondmasker bestellen wij 2 cola. Als hij ze al open heeft gemaakt blijkt dat we niet kunnen pinnen en cash hebben we niet.
We maken uiteindelijk de deal dat we morgen komen betalen aangezien dat ons startpunt is voor de tweede dag.
Als we verder klimmen komen we bij een ‘kompas’ uit. Die geeft aan waar alle bergen liggen in de weide omgeving. Een mooi open stuk.
We rennen over mooie singletracks en komen bij Col de Bramont. Vanaf daar is het afdalen naar de camping.
23 km en 1100 hoogtemeters. We trekken een Karmeliet open, de BBQ in de fik en proosten op een mooie dag.

Dag 2 – Rondje Le Grand Ventronwe rijden in 20 minuten naar het startpunt, de parking van Grand Ventron en willen eerst de cola betalen. De deur is op slot en op kloppen reageert niemand. Dan maar betalen als we terug komen.
We rennen naar Col de Echarger om erna af te dalen over een heerlijk pad door het bos.
Dan staan we plots voor een hek waar verboden toegang op staat. Maar daar moeten we toch echt heen. We checken de kaart nog een keer maar het zou echt moeten kloppen.
En achter het hek lijkt ook een goed pad te lopen.
We zoeken nog wat om een andere optie te vinden. Die is er wel maar die is om en dus besluiten we om over het hek te klimmen. Dat is het begin van gezoek want aan het eind van dat pad is er niets meer, we klimmen weer over prikkeldraad en nog een keer over prikkeldraad, struinen door bosjes om uiteindelijk beneden te komen.
Maar na geklim en geklauter komen we waar we moeten wezen, op de GR route.
Via Col de Collet, Col du Page en Col d Oderen lopen we over echt hele mooie stukken, komen we in open delen en vinden we gelukkig een verlaten boerderij waar een waterbak is. We vullen onze flessen en eten wat.
Via het mooie pad van de GR531 lopen we terug naar waar we begonnen zijn, Grand Ventron. We zien dat de Auberge weer dicht is, de cola kunnen we niet meer betalen maar we hebben ons best gedaan.
Terug op de camping trekken we een blond Halderbergs biertje open en steken we de BBQ aan. Wederom een hele mooie dag. 24 km en 1000 hoogtemeters.
Dag 3 – Rondje Col De Bussang – We rijden vanaf de camping 40 minuten naar het startpunt, een parkeerplaats net buiten Bussang.
We klimmen gelijk het bos in naar Col De Bussang, een fikse klim. We volgen de GR531 naar boven. We maken een soort lus en komen aan de andere kant van Bussang uit. Daar is het wat gepuzzel om over en onder de weg te gaan om weer op onze route te komen. Uiteindelijk komen we toch verkeerd uit en besluiten om een ander pad te nemen om later weer op onze ingetekende route uit te komen. We klimmen nog een keer voor niets want dat was ook niet het pad wat we moesten hebben maar daarna gaat het weer goed.
En we komen op een echt heel tof stuk terecht. Eigenlijk alleen maar mooie stukken.
We klimmen naar Kioske Du Sotre, een glazen hut op een mooi uitzichtpunt. Continue reading “Drie daagse stage race in de Vogezen” »

De “plannetjes koningin” kan los

Thuis word ik “de plannetjes koningin” genoemd en dat is niet voor niets. Ik maak graag plannetjes en voer ze altijd uit. Avontuur, reizen, bergen, fietsen, lopen, het kan allemaal.
De afgelopen periode was het allemaal wat lastiger met plannetjes maken maar heb ik er toch het beste van gemaakt. In Nederland kun je ook leuke dingen doen.
Nu gaan 15 Juni de grenzen weer open en dat nodigt uit tot heel veel plannetjes.
Miijn hele agenda is omgegooid en alleen dat al zorgt voor andere plannen.
Normaal gezien zou ik over 14 dagen 6 weken in Zuid-Afrika zitten voor het werk, gecanceld.
Normaal gezien zouden we in November 4 weken naar Patagonië gaan als grote vakantie. Die hebben we zelf maar gecanceld. Want niets is zeker, niet wat betreft de toestand daar en zeker niet als het herfst is en het virus de kop weer op steekt. Dan wordt mijn vakantie weer ingetrokken en zou het een vakantieloos jaar worden. Dat kan natuurlijk niet.
Dus de “plannetjes koningin” in mij kan los.
Het is gepuzzel wanneer we dan op vakantie gaan, want plots zitten we in het bijna hoogseizoen. Dus ook op het werk is dat lastig, maar daar komen we vast wel uit.
Maar dan die grenzen, je zou 15 Juni bijna aan de grens gaan staan met Tonkie om zo richting bergen te rijden.
Maar laten we het voorzichtig opbouwen.
Dus heb ik drie toffe rondjes uitgezet in de Vogezen. Die ga ik die week erop samen met Lia lopen. De camping is geboekt, er is dan zelfs ook een wc en douche, hoe luxe!
3 x 25 km met rond de 1000 hm per dag. Dat gaat al best een opgave worden denk ik zo.
Bbq en speciaal biertjes mee en het masterplan is compleet. We hebben er enorm veel zin in.
Reden om snel wat meer te gaan trainen en proberen iets van hoogtemeters te maken omdat ik anders dag 2 al kreupel loop van de spierpijn.
Afgelopen week had ik een rondje gedaan van 10 km met 270 hoogtemeters. De dag erna spierpijn, ik weet weer wat hoogtemeters zijn.
Dan hebben Jeanet en ik samen nog een weekje vrij in Juli. Dat wordt een weekje bergen. Er borrelen een paar projectjes in mij, De Solo 11 Peaks bijvoorbeeld. Maar misschien is dat te snel met te weinig geloop in mijn benen. Daar ga ik nog even over verzinnen.
Dan is er nog het plan om een weekje naar de B&B van Maarten te gaan, de Spring-Inn. Je kunt daar oa de Zwitserse zeven heuvelen loop doen. Een tof rondje van 50 km.
En ik wil nog een paar leuke tochtjes maken met de Gravelbike. Zo heb ik het plan om in alle provincies van Nederland een graveltocht te gaan doen. Een rondje door een provincie maar dan zoveel mogelijk off road. Dat hoeft niet natuurlijk niet in een paar maanden want dat is een mooi project verspreid over bv een jaar.
Dan zijn er nog leuke loopjes in Nederland met kaart en kompas om het oriënteren te trainen. Zoals het project Navi Great.
En er staan zelfs al weer heel voorzichtig wat evenementen in de agenda. Zoals een 8 uurs adventure race in September. Een 6 uurs MTB tocht in duo.
En vooralsnog staat de Costa Brava Stage race er ook nog steeds op de agenda, Oktober, wie weet.
Kortom, mijn status als plannetjes koningin kan ik weer innemen en gelijk volledig los gaan.
En daar heb ik enorm veel zin in!

Op pad met de Santos Cross Lite Multifunctionele gravelracer

Al in Februari heb ik na lang wikken en wegen besloten om een gravelbike aan te schaffen. Uiteraard zou dat een Santos fiets moeten zijn. In Maart was de Cross Lite klaar maar door alle drukte op het werk had ik nog niet echt de tijd gehad om een graveltour te maken en ook te gaan fietsen. Nu alle rust weer weder gekeerd is was het tijd om daar eens mee aan de slag te gaan.
Ik ben mij in Komoot gaan verdiepen en daar kun je hele toffe gravelbike routes mee maken. Het plan was om met Hemelvaart 3 dagen weg te gaan met Tonkie.
Een camping geboekt in Leende en in Komoot een route gemaakt met zoveel mogelijk bos en gravelpaden.
Zo ging ik woensdag op pad. De seatpack van Orlieb op de fiets  gemonteerd met extra spullen mee. Een prachtige zonnige dag, wat een geluk.
De hele route was 130 km dus ik was wel even onderweg.
Vanaf huis door de natuurgebieden Pannenhoef, Chaamse bossen, over het Belse lijntje, Regte Heide , Rovertse Heide, landgoed De Utrecht, De Kempen, Malpie en Leenderbos. Maar ook over mooie fietspaden en door slaperige dorpjes. Onderweg op mooie plekjes twee keer gestopt om even wat te eten en te drinken. Ipv neerploffen op een terrasje is het nu alles meenemen en op een rustig plekje wat eten en drinken.
Wat een prachtige route is het geworden.
Onderweg heb ik het nog wat aangepast omdat ik dan een mooi stukje bos tegen kwam.
Hier vind je de route.
Uiteindelijk kwam ik na een dag fietsen op de camping waar Jeanet ondertussen gearriveerd was met Tonkie.
De dag erna heb ik een prachtig tourtje gelopen in het Leenderbos van 19 km en in de avond samen met Flynn 5 km gewandeld in het losloopgebied.
Ik snap wel dat Trailrunning.eu hier trails organiseert, je kunt eindeloos lopen over mooie singletracks.
Vrijdag was het weer wat minder en zou het in de middag hard gaan waaien en regenen. Het plan voor de dag was tot Chaam fietsen en daar zou Jeanet mij oppikken.
En zo ging ik op pad, door het Leenderbos, over de Groote Heide, de Buikheide, Oirschotse heide, de Landschotse heide, de Regte heide, de Alphense bergen en ik eindige in het Chaamse bos. Weer een hele andere route dan de heenweg maar wel door een aantal dezelfde gebieden.
Onderweg 4 herten gezien, een valk met een molletje in zijn klauwen en 2 eekhoorntjes.
Ondertussen kletsnat en met natuurlijk een groot deel wind tegen maar wel weer een enorm tof stuk gefietst, 94 km.
En eindigen bij een pannekoekhuis die take away heeft, beter kan het haast niet.
Wat een heerlijke manier om zo je omgeving te verkennen.
Brabant is echt een mooie provincie!
Hier zie je de hele route zoals ik hem gemaakt heb. Ik heb hem onderweg nog wat aangepast maar dag 2 is helaas van mijn gps verdwenen.
Uiteraard kan het ook op een mtb. Ik heb gekozen voor een gravelbike omdat ik op deze fiets harder kan fietsen en op deze manier veel meer een combi maak van weg en off road.
Ik wil een aantal leuke projectjes gaan doen met de Ortlieb tassen en dat is allemaal net wat comfortabeler met de gravelbike.
Deze zomer zal er het reizen naar het buitenland allemaal niet zo simpel worden dus zal het veel Nederland worden op de gravelbike! Een mooi vooruitzicht.

In the Dutch Mountains

Afgelopen week was ik drie dagen vrij, dat was even geleden. Ik had een enorme drang om er even uit te gaan. Tonkie inpakken en op pad. Normaal gezien zou ik rijden en wel zien. Nu is alles anders en dus heb ik toch maar een camping geboekt.
Geen toilet en geen douche. Een wc emmertje aangeschaft, weggooi washandjes, Tonkie ingepakt en weg was ik.
Limburg, hoe kan het anders, toch iets van bergjes.
Dus vertrok ik dinsdagochtend en zat ik rond 13 uur op de racefiets.
The force was with me – het beloofde drie dagen prachtig weer te worden.
Een prachtig route die ik online gevonden had en met de Rox gps reed.
70 km en 1200 hm. Fikse klimmetjes, en mooie afdalingen door mooi Limburg.
Wat wel wennen is, is dat je nergens even een terrasje kunt pakken voor een bak koffie. Maar goed, het is niet anders.

Dag 2 wilde ik hardlopend gaan oriënteren. Raymond van Beartrail heeft kaarten gemaakt en die kun je opvragen. Een route van rond de 25 km met 9 cp’s (controlepunten) die je moet vinden. De cp’s zijn duidelijke punten zoals grenspaal 14, een brug enzovoorts.
Een mooie uitdaging en training. En zo ging ik op pad met kaart, kompas, eten en drinken en een big smile.
Op de kaart staan rode wegen die je wel mag oversteken maar niet mag volgen.
Het resulteerde in eigenlijk bijna alles off road. ik zocht naar 9 punten en maakte doorsteekjes. ging soms verkeerd maar kon mijn fouten zelf corrigeren.
Wat een toffe route werd het zeg. Toen ik weer bij Tonkie was had ik alle 9 punten gevonden en had ik 27 km gelopen en 500 hoogtemeters gemaakt.
Dag 3 was het plan om nog een rondje te fietsen en wat op tijd naar huis te rijden zodat ik thuis nog met mijn lief en Flynn kon wandelen.
Wederom een rondje van internet afgehaald en wederom een mooi rondje dat beschreven stond als niet te zwaar en dat was ook de bedoeling. Want met de klimmetjes voelde ik mijn benen steeds wel wat vollopen.
Het werd 51 km en 500 hoogtemeters.
3 dagen even weg, wat een zaligheid zeg. Even weg van het werk , van Corona , van alles.
Gewoon met mijzelf zijn en buiten spelen, ik knap ervan op.
Wetende dat we voorlopig niet het land uit kunnen ga ik maar meer van deze dingen doen. Met Tonkie ergens heen in Nederland en het liefst doordeweeks zodat het niet te druk is. Meer in het weekend werken en dan doordeweeks vrij zijn is dan nog niet zo slecht.
Het gaat het jaar worden van Nederland verder ontdekken.
Fietsplannen maken en korte weekendjes weg.
Vooralsnog staat Limburg nog steeds op nummer 1 qua provincie.
Wie weet komt daar dit jaar wel verandering in.

3 dagen zwerven in de Vogezen – toen was geluk nog heel gewoon

De afgelopen 1.5 week zijn we in een soort nachtmerrie gekomen in Nederland. Waar iedereen dacht dat het wel mee zou vallen en het de vervanmijnbedshow leek is er nu een nieuwe realiteit. Voordat ik officieel vorige week vrijdag hoorde dat ik het land niet meer uit mocht als zorgverlener was ik donderdag na het werk met Tonkie al op weg naar de Vogezen.
Ik zou samen met Yvon drie dagen gaan lopen. De routes had ik ingetekend op de kaart en we hadden een hut besproken zodat we een tweedaags rondje konden lopen met rugzak(je) en dan nog een ochtend een andere mooie route lopen.
De start was in Wildenstein, een uitgestorven dorp vlak bij La Bresse.
Dat ligt op 572 meter hoogte. Ik had de route niet in gpx dus alles met de kaart en kompas. Een mooie uitdaging.
Het begint met een fikse klim door het bos om uiteindelijk uit te komen op de berg(jes) van de Vogezen. Mooie uitzichten ! We klimmen toch mooi naar 1170 meter.
We lopen over de toppen van de Vogezen, allemaal niet heel hoog maar wel echt een prachtig deel. De Batteriekopf, Rottenbachkopf en de Rainkopf. Het deed mij erg aan Ierland denken.
Hier en daar komen we een Auberge tegen maar alles is dicht.
Het begin is alles groen maar op een gegeven moment komen we toch echt in de sneeuw terecht. We zakken soms tot onze knieën weg. Zwaar lopen maar super mooi.
We dalen af richting eerst Lac Fishboedle en klimmen vervolgens richting Lac de Schiessenrothried. Er volgt nog een klim en zware stukken door sneeuw. We kunnen het pad amper vinden en moeten soms echt goed zoeken. Op sommige momenten zijn we echt het pad volledig kwijt en lopen terug waar we voor het laatst op het pad zaten.
Het kaart lezen gaat goed maar op sommige momenten heb ik ook twijfel. Maar gelukkig vinden we steeds de weg. De tijd gaat namelijk dringen en je wilt toch niet in het bos lopen zonder licht.

Dus houden we de vaart erin en als we een fikse klim maken in het bos zouden we als we nog een keer dwars door de sneeuw oversteken een hut moeten zien.
En dat klopt, moe en opgelucht dat we op tijd in de hut zijn is het eerst eens tijd voor een heerlijke blonde tap, die is meer dan verdiend. 22 km en 1600 hm volgens de suunto.
De dames in de hut maken een lekkere maaltijd klaar en met maar drie anderen mensen in de hut hebben we een 4 persoonskamer voor ons alleen.
De volgende dag besluiten we om naar Col de la Schlucht te lopen en via dezelfde weg weer terug. Het deel wat ik graag wilde doen, Sentier Des Roches is normaal gezien al een pittig stuk maar met de sneeuw en in de morgen het opgevroren sneeuw misschien niet zo goed idee om nu te lopen. Dus die slaan we over.
We maken een heen en weertje en lopen weer langs de hut op weg naar de Hohneck. Dat stuk ziet er fantastisch uit met een paar meter sneeuw in de flanken. We komen vandaag iets meer wandelaars tegen omdat er een parking bij de Hohneck is.Vanaf de Hohneck doen we nog een ander topje aan en lopen nu ipv via de toppen die we de vorige dag al gedaan hebben langs de Westelijke kant.
Het levert een paar mooie uitzichten op meren die we nog niet eerder zagen.
We zoeken wat naar het GR pad, want we zitten net iets lager maar zien dan toch erboven een pad lopen, inderdaad het GR pad.
Van het groen komen we weer in hele stukken sneeuw terecht.
Alles ziet er tof uit zo in de sneeuw ondanks dat het lopen wat lastiger is en vooral soms lastig om een pad te vinden. De bewegwijzering is niet heel duidelijk dus je moet het echt met de kaart doen.
Uiteindelijk komen we in een heerlijke afdaling  door het bos die ons weer naar Wildenstein brengt en waar geen sneeuw ligt. Vliegen over de paden.
Een prachtige tweede dag, 20 km en 1000 hm.
Zondag was het plan om een rondje Lac De Corbeau te doen. Dat meer staat bekend als een van de mooiste meren in de vogezen.
Als je er naar toe rent via het bos is het een paar km vanaf waar wij de auto geparkeerd hadden. Dan kun je beneden een rondje om het meer lopen maar je kunt er ook bovenlangs omheen.
Je klimt 450 hoogtemeters en uiteindelijk kom je op een uitkijkpunt want een geweldig uitzicht oplevert. Wij zijn rechts van het meer via het moeilijkere pad omhoog gegaan. Daar lag ook nog aardig wat sneeuw. Via de andere kant zijn we afgedaald waar er bijna geen sneeuw lag en we een toffe afdaling naar de auto konden maken.
10 km en 450 hm .
En dat waren dan de laatste km’s in de ‘bergen’ voor een langere tijd.
Wat een geluk dat we dit nog net mee konden pikken.
Voor nu is het sporten op een lager pitje en zal het werk op maximaal gaan. Laten we hopen dat we dit snel onder controle hebben en we allemaal weer van de bergen kunnen genieten. Zolang dat niet kan droom ik weg in tijden van onzekerheid naar oa deze drie dagen.

Namibie en Botswana – zet het gerust op je reislijst!

Vandaag zijn we net een week terug van een fantastische vakantie in Namibie en Botswana.
Een korte resume voor degene die ooit nog eens zoiets willen doen en wat tips kunnen gebruiken.
Wij hebben in totaal 4600 km gereden, dat is best veel maar voelde absoluut niet zo. De meeste dagen reden we niet meer dan 200 a 300 km. Een aantal dagen was het rond de 600.
Op de off road wegen doe je er uiteraard langer over maar de omgeving is prachtig dus dan maakt het niet uit qua tijd.

Wij hebben alles zelf geboekt via internet. Het was steeds weer spannend of we op een
Boekingslijst stonden. Verrassend genoeg was dat steeds zo.
De campings klopte steeds en ook wat tripjes met een gids klopte. Omdat het hoog seizoen was wilden we bepaalde dingen geregeld hebben zoals een trip in Okavango delta. Ook die zaken waren allemaal prima voor elkaar.
De campings hebben we gevonden via research online en soms gewoon via google maps de weg langs op je computer. Zo vonden we toch ook toffe campings.
Omdat we af en toe in een goed bed wilden slapen ipv de tent hadden we drie keer een Airb&b geregeld. De plekken die we geboekt hadden waren super!

Het rijden met de jeep ging prima. De halve dag cursus landrover rijden vonden we achteraf wel fijn. Het gaf ons wat vertrouwen, zeker toen we vast zaten in los zand.
Wij hebben geen enkel moment van onveiligheid gehad in die weken. Natuurlijk moet je in de grotere plaatsen opletten maar dat is niet anders dan in iedere grote stad in Nederland.

Kortom, Nambie en Botswana is echt een supertrip om te doen. Namibie heeft meer schoonheid en afwisseling qua land. Maar Botswana is the place to be qua wild.
Wij hebben een van de mooiste vakanties tot nu toe gehad. En dat zegt veel.
Het rijden met een auto en kamperen zorgden voor een enorm outdoor gevoel. Veel toeristen slapen in lodges, dat is een keuze. Maar het zorgt voor veel luxe en juist het kamperen geeft extra glans.

Hardlopen in Namibie en Botswana

Over het algemeen doe ik niet perse heel veel aan sport als we op vakantie zijn maar uiteraard probeer ik wel altijd wat loopjes in een nieuw gebied te doen.
Ik wist vantevoren al dat het tijdens deze vakantie niet heel veel zou worden Qua hardlopen en had dus ook maar 1 setje loopspullen meegenomen wat best weinig is voor mijn doen. De eerste week waren er wel wat mogelijkheden om te rennen maar vond ik het wel best.
Ik ben wat duinen opgeklommen en afgedaald en dat was het wel.
Onderweg naar de Sossusvallei heb ik nog wel een paar km gerend bij een pas. Simpelweg de auto uitgestapt en gaan rennen gewoon omdat ik er zin in had. Het was zo tof stuk dat ik niet anders kon.
Bij Walvisbaai en Swakumund hebben we gekayakt en gefietst. Daar was nog wel een mogelijkheid om te rennen en was ook de enige plek waar ik wat mensen heb zien rennen. Maar aangezien we een redelijke strakke planning hadden kwam het er niet van.
Daarna reden we naar Etoscha en vanaf daar is het niet meer mogelijk.
Er zit overal wild , niet alleen in de Nationale parken. We zijn onderweg tijdens het rijden ook gewoon olifanten tegen gekomen. Botswana is eigenlijk een groot wildpark. Op de plekken waar we het nooit verwacht hadden zat wild.
Dus ja, je kunt het doen en ws ga je je snelheids pr neer zetten met een beest achter je aan.
Bovendien was het tweede deel van de reis behoorlijk heet, tot 41 graden, geen temperatuur om te lopen.


Maar ja, ik wil toch altijd een loopje doen in ieder land waar ik ben. Zover ben ik in 56 landen geweest en altijd gelopen. Dus er moest gelopen worden.
Continue reading “Hardlopen in Namibie en Botswana” »