De Grossglockner ultratrail – wonderschoon en serieus zwaar!

imageDe Grossglockner is de hoogste berg in Oostenrijk. Het ligt in een prachtig gebied die veel toeristen trekt door de gletsjer waar je met de lift kunt komen maar ook door de prachtige Grossglockner alpineweg. Een weg die je kunt rijden en adembenemend mooi is.image
Maar als trailer ga je dat natuurlijk lopend doen, dus heeft men de Glossglockner ultratrail op de kaart gezet. Rennen door dit gebied en door het prachtige National Park Hohe Tauerne.
Dus stond ik vrijdagnacht,in Kaprun, om 24.00 aan de start voor 110 km en 6500 hm. Een mooie heldere nacht en aangezien het begon met 1000 hm kon een korte broek makkelijk.

Een goede klim, niet technisch perse. En ik ging eigenlijk al gelijk lekker naar boven. Een kleine race dus minimale opstoppingen. Na een paar km zat ik in een een minigroepje waar ik de volgende 30 km mee zou lopen. Volgens het hoogteprofiel zou het vooral klimmen zijn. Maar op een of andere manier leek het toch ook steeds op en neer te gaan. Stukken met vals plat waar ik goed kon rennen. Een deel op een breder pad, over de flank. imageIk had er aardig de pas in. Daarna volgde er een afdaling naar Fusch. Een mooie singletrack waar ik met datzelfde groepje een km verkeerd ging. We waren redelijk rap aan het dalen en in een treintje liepen we zo de afslag voorbij tot we in het dorp waren – huh – asfalt? Toen we omkeken zagen we allemaal lichtjes een stuk terug. Door de weilanden zijn we terug gelopen. In Fusch zou water zijn, dat heb ik echter nooit imagegezien. Nou ja de eerstvolgende post was op 20 km. Vals plat omhoog hobbelend over een breder pad liep ik naar de 20 km. Daar was Jeanet tot mijn verrassing. Die zou ik pas bij het Glocknerhaus zien maar ze had besloten om samen met mij wakker te blijven, de schat.

imageIk was er vroeger dan verwacht, ik at van alles terwijl jeanet mijn water bijvulde. Een vrijwilliger bij de post wenkte mij apart en stopte vervolgens twee merci chocolade in mijn hand, hoe schattig!

Ik ging verder en een breed pad liep een soort paralel aan de Glocknerweg. Vals plat, km’s lang. Dus hobbelde ik verder. Ik bedacht mij dat ik het helemaal niet technish vond zover, verre van dat zelfs. Ondertussen was het voorzichtig licht geworden, waren de vogels aan het fluiten en ontvouwde zich een ongelooflijk mooi gebied voor mij. De ochtendkleuren prachtig op de bergen. Ergens ging het brede pad over in een single track en daar begon de pret. Een steil pad omhoog. Ik haalde daar steeds wat lopers in. Gestaag klom ik. Boven gekomen zag je een groot sneeuwveld met gruissteen.image

Daar moesten we naar boven. Het pad was weg, en met handen en voeten klommen de meeste naar boven. Ik merkte gelijk dat ik voordeel had met de sneeuw, ik was er al aangewend de weken ervoor. Sommige lopers vonden het doodeng. Uiteindelijk kwam ik boven op de U Pfandl scharte. imagePrachtig!

Er volgt een prachtige afdaling over een singletrack om vervolgens uit te komen bij het Glocknerhaus. Een mooie hut, km punt 37. Jeanet ziet mij al aankomen en we kletsen,eten en ze regelt mijn rugzak. Wat een luxe, je eigen lief als crew is toch erg fijn!

Ik daal af en kom bij een groot meer met een dam. Ren over de dam en de klim begint weer. Een lange steile klim. De zon is door en het is warm. Ik trek mijn ondershirt uit en klim verder. Klauter en klimmen, rotsen, ik haal toch steeds aardig wat mensen in met klimmen. Ik ben er sterker in geworden. imageimageWederom een technisch stuk. 15 km klimmen en klauteren en afdalen en weer omhoog, lastig en veel gaan er hier stuk. Als ik boven kom staan er een paar man van de organisatie de nummers op te schrijven. Een man zegt, wow impressive , you are 10th women. And that in a field with all lokals and you are from the Niederlanden!!! Ik lach en zeg, it is still a long way to go.

Ik voel mij nog goed en sterk. Bij de Studlhutte op 50 km eet en drink ik en ben ik snel weer verder. Er volgt een hele lange imageafdaling van 10 km die overgaat in een breed zigzagpad. Een aanslag op je benen maar ik ren lekker naar beneden. In verlang naar een bord eten. Op 60 km is er pasta.

Als ik denk dat ik bijna in Kals ben gaat het toch weer steeds op en neer over single tracks in het bos. Maar uiteindelijk kom ik op de post van 60 km. Een bord pasta en nog meer veel eten prop ik naar binnen. Soort vreetbui. Jeanet masseert de bovenbenen wat, regelt mijn rugzak en mijn rugzak wordt nog even gechekt op verplichte zaken.

Ik zit heel ruim voor de deadlines, echt heel ruim. Sterker nog ik loop op een schema van rond de 22.5 a 23 uur als ik zo doorga.

imageIk ga weer op pad en dan kom ik er al snel achter dat ik veels te veel gegeten heb. Ik heb het gevoel dat mijn maag in mijn keel zit. Nou ja, ik wandel een stuk en langzaam zakt het. Er volgt een lang breed pad vals plat omhoog door een slufter. Prachtig wild water. Ik hobbel wat maar het eten zit mij niet lekker. image

Er komen twee Oostenrijkers bij mij lopen en die hebben het ook zwaar. Het idee is elkaar gezelschap houden en elkaar stimuleren vertelden ze. Maar zoveel gesprekstof heb ik niet. Ik moet te veel nadenken om in het Duits een conversatie te houden, ik heb mijn handen vol aan mijzelf.

We komen in rotsgebied en we beginnen echt te klimmen naar 2500 meter. Ik trek weer bij en laat de jongens achter mij. Loop even met een man die maar niet begrijpt hoe ik zo snel over die rotsen kan huppelen. Wederom een lange zware klim. Het begint te regenen, alles trekt dicht en Ik zit in de mist. Ik hoor onweer redelijk vlak bij. Aangezien ik nu nog in rotsgebied ben besluit ik toch maar even te schuilen in een soort grotje. Na 10 minuten hoor ik niets meer en besluit verder te gaan. Geen andere loper te bekennen.

imageIk klauter verder over gladde stenen en er staat ondertussen een harde wind en met de regen samen best fris. image

Ik kom bij de Kalser Tauern en als ik via de andere kant afdaal is de regen weg en er schijnt er zelfs een zwak zonnetje.

Ondertussen apt Jeanet, die heeft gehoord dat de laatste lift bij de Rudolfshut om 17 uur gaat. De organisatie had gezegd 18.30 uur. Ik zou mijn best doen om er voor 18.30 te zijn maar dat zou krap worden.

Tot onze stomme verbazing ben ik er al bijna. Als Jeanet boven bij de lift zwaait moet ik nog 5 Minuten lopen om bij de lift te komen, het is 17 uur. We lopen elkaar dus echt op een paar minuten mis, hoe bestaat het. Maar ze heeft chocomelk en appelmoes afgegeven in de hut. Als ik binnen kom krijg ik gelijk dat in mijn handen gedrukt, want de mw zag nummer 177 en die moest dat tasje hebben.

Ik loop dus echt sterk. Ik zit 6 uur voor de tijdslimiet,

imageIk stap de hut uit en het regent weer. Er volgt een hele lastige afdaling, alleen maar grote rotsen waar je eerst moet kijken waar die vlaggetjes van de route nu zijn. Ik klauter en dan gaat het mis. Ik spring van een rots op een grote platte steen. Die is nat en beide voeten glijden weg en ik val keihard op mijn stuitje. Ik word er gewoon vagaal van zo pijn doet het. In een flits denk ik, de heli moet komen, jeetje wat doet dat pijn. Ik blijf even liggen, vloek en onderzoek mijzelf. Conclusie – stuitje extreem pijnlijk, de rest ok.

Ik raap mijzelf op en ga verder. Het doet echt pijn maar ik denk niet aan opgeven. Ik heb heel veel tijd en moet nog 30 km. Er volgt een helleklim die normaal al zwaar is maar nu ga ik echt stuk. Iedere stap doet zeer. Vooral klimmen voel je ontzettend in je stuitje. Ik kom ergens een keer boven en moet dan nog een lang deel naar een meer en dam lopen. Maar eerst volgt er een heel lang stuk sneeuwveld. Ik glij naar beneden en ga imageer ook nog even zitten in mijn blote kont. Even de stuit koelen.

Het deel naar het meer blijft op hoogte maar rennen is echt een opgave. Ik spreek mijzelf toe, wissel af met dribbelen en wandelen. Als het bijna donker is kom ik bij de laatste post. Ik drink een kop thee en neem een pijnstiller in. image

imageOk hofstede, je kunt dit, nog 20 km. Ik ga afdalen en dan volgt er ineens aardig wat stukken asfalt. Of het duurt gewoon lang omdat ik afzie, ik loop door tunneltjes en uiteindelijk kom ik in een bos. Daar halen de Oostenrijkse jongens mij weer in. Ze roepen haak in, maar ze gaan te hard. Ik probeer wel te rennen maar hard gaat het niet. Maar ik ren nog steeds dus ik besta.

Die 20 km duren een eeuwigheid. Iedere stap doet zeer maar opgeven was al lang geen optie meer. Bijzonder genoeg kom ik na een afdaling uit het bos op asfalt terecht en daar staat jeanet. Die heeft mij daar gewoon gevonden. Ik eet en drink choco en ga op pad voor de laatste 7 km. Je loopt in het donker alleen maar hebt echt geen idee waar je in godsnaam bent, blind de vlaggetjes volgen.

Eindelijk is Kaprun in zicht, op 2 km voor de finish loopt Vincent mij tegemoet en loopt een stukje mee, tof!

imageIk dribbel de laatste km naar de finish en god wat ben ik blij dat ik er ben zeg! Na 24.33 uur, 112 km en 6500 hm ga ik over de streep als 8ste vrouw overall, 77 ste in het overall klassement en eerste vrouw in de 50 plus categorie. Eigenlijk nog een hele mooie tijd ondanks de laatste helle 30 km. Ik was uitgegaan van ongeveer 25 uur. Als ik niet gevallen was had ik echt een hele goede tijd gelopen. Maar goed dit hoort er ook bij. En uiteindelijk toch heel tevreden met deze mooie tijd en vooral dat ik toch gefinshed ben.

Hoe erg ik afgezien heb die laatste 30 km bleek toen ik na de douche in bed lag, ik kreeg een koude rilling, koorts en moest overgeven. Na twee paracetamol was ik de volgende dag weer helemaal het wijffie. Mijn benen voelen super, minimale spierpijn. image

Mij  stuitje – pooh, ik loop nog steeds niet soepel. Kan er nu een beetje opzitten maar is nog steeds erg gevoelig, gelukkig niets gebroken wees uit op de foto. Trap lopen en bukken ging eerste twee dagen ook haast niet van de pijn. Maar hopelijk is het snel beter, merk nu dat het iedere dag beter gaat. Wel een mooi blauw bavianen kontje.

 

De Grossglockner – een race van ongekende schoonheid. Echt heel mooi, iedere km! Wat een prachtig gebied en route! Ik kan het niet genoeg zeggen!

imageEen lastig parcours, heel afwisselend, de klimmen zijn hels en technisch en sommige afdalingen ook. Maar tegelijkertijd zitten er heel loopbare delen in. Wat je tijd geeft om te herstellen. Of als je daar te hard gaat jezelf opblaast voor de zware klimmen. Dat maakt deze wedstrijd denk ik ook zwaar. De klimmen die echt zwaar zijn. De makkelijkere delen die je geneigd bent te hard te gaan en zo ergens de rekening betaald.

Uitval is 35 procent zag ik, dus redelijk hoog omdat er vooral lokals meedoen. Vooral ook veel uitval bij de vrouwen wat opvallend is. image

Ik voorspel dat deze wedstrijd heel snel een klassieker gaat worden!

De route was goed uitgezet, ondanks dat er mensen verkeerd zijn gegaan. Ik heb foutloos het parcours kunnen vinden in mijn uppie. Goede posten, en alles goed geregeld.

Voor iedere deelenemer een mooie hoofdband van dynafit en als finisher een shirt van dynafit. Mijn collectie is dan nog aangevuld met een grote medaille als eerste vrouw in mijn categorie .

Grossglockner – weer een voor op je bucketlist.

image

De EMI 2016 – Alkepaadjes – mooier wordt het trailen niet

imageAlkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek.  2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

De EMI bestaat uit nogal wat van die Alkepaadjes. Race-director Alke Staal had een idee… Als je nu al die paadjes intekent op een kaart, ieder topje mee neemt, 19 zijn het er totaal, en aan elkaar verbindt, dan heb je toch wel een hele mooie ultra. Startpunt – zijn hotel – Esprit Montagne.

imageJe nodigt wat goede lopers uit en loopt zelf heel de dag met een smile rond als je al die blijde en vermoeide gezichten ziet tijdens de race. imageEn zo is EMI geboren – Esprit Montagne Invitational. Verleden jaar de eerste editie, dit jaar dus de tweede. Meedoen is op uitnodiging.

En zo kon het zijn dat er op 7 juli om 24.00u een groep van 24 ultralopers aan de start stond met een kaart in de handen.  Met de hand ingetekend door Alke zelf. 87 km en 9000 hm over zeer technisch terrein. Gedurende de week zijn er wat verkenningen geweest en briefings. Essentiele onderdelen, want die Alkepaadjes vind je niet zo makkelijk. image
imageIedereen was gespannen, de lopers die verleden jaar meededen kende het parcours uit hun hoofd. Men had gedurende het jaar verkenningen gedaan. Die stonden al voor met 2-0.
Mirjam en ik waren redelijk ontspannen. Wij zouden samen gaan lopen aangezien wij beide niet de beste orienteerders zijn. Samen sta je sterker. Om 24.00 was de start en kon onze reis van 87 km en 9000 hm met een kaart beginnen.
Het eerste deel hadden we verkend. Maar dan nog, ik herkende ineens niets meer zo in het donker. Hadden we hier twee dagen geleden echt gelopen? image
Er moest een bord komen en daar moesten we volgens de aanwijzingen links naar boven. Op het moment dat we dachten fout te zitten was het bord daar.
Bij de hut van Mouet konden we het padje niet vinden en liepen te ver door. We vonden het pad en liepen de graat op. Onderweg moesten we nog een topje meenemen en dus klommen we recht omhoog omdat we een afslag gemist hadden. Waarschijnlijk was er geen afslag maar goed, top meegepakt.
imageAan het einde van de graat volgde een steile afdaling en komen we bij een skilift uit. Daar staat Alke met wat eten en drinken. Vol goede moed gaan we verder.
Alhoewel, Mirjam heeft vanaf het begin slechte benen, is misselijk en moet hard werken. We hopen dat het beter gaat als de tijd verstrijkt of als het lichter gaat worden.
We moeten weer  een top meenemen en klimmen naar dat punt. Ik krijg bijna een hartverzakking als er een steenbok een halve meter voor mij voorbij rent. We nemen het pad terug en dan komen de echte Alkepaadjes. imageWe lopen Zwitserland in. We lopen op een pad en dan weer niet. We moeten langs een omheining en daar moet een soort hekje zijn waar wij door moeten, vol concentratie zoeken we en vinden het beruchte hekje. Dan klimmen we langs een rots en ergens komen we in een open vlakte uit. Nergens dat pad meer. We dwalen wat rond, steken maar gewoon over en vinden weer ergens iets van een pad. Maar even zo snel verdwijnt het weer. Volgens de kaart moeten we naar boven en zien dat kommetje. Dus dan maar gewoon omhoog. We hebben achteraf te veel rechts aangehouden want er zou toch iets van een padje links gezeten hebben. Het resulteerde in een hachelijke klim. Al vloekend zoeken we onze weg. Hangend aan stenen en vasthoudend aan sterke graspollen. Het is meer bergbeklimmen dan trailen.
Als we omkijken zien we de zon opkomen en moeten er dan toch ook weer hard om lachen.  image
We komen boven en moeten weer een topje op, daar zitten we even en genieten van het spectaculaire uitzicht met de opkomende zon die de bergen prachtige kleuren geeft. Onbetaalbaar.
We lopen door en vinden onze weg, een best goed pad, wow. Mirjam is leeg en op. Afdalen lukt niet meer dus we wandelen. Het is genoeg geweest voor haar, Schotland was heftig en dat is niet zomaar uit je systeem. En een race als dit kun je alleen doen als je super fit bent. Als we na een lange afdaling bij Alke komen nemen we afscheid en ga ik alleen verder na 22 km.

Best een ding zo met die kaart en alkepaadjes. Maar ik ga ervoor en voel mij goed. image
Ik begin aan de klim naar de Cornette de Bise. Dat is de route van de Vertikal km. De rest van de lopers is via deze weg terug gekomen omdat de sneeuwvelden nog erg ijzig waren. Alke zegt ‘ misschien lukt het nu wel met de zon er al een tijdje op’ . Ik besluit ter plekke om het te proberen. Ik klim omhoog en verdwijn in een veld naar boven maar blijk te vroeg omhoog gegaan te zijn. Met de vertikal km had alke zijn stokken daar gezet. Nu moet ik gokken.
Mis gegokt, ik kom in de rotsen en struiken terecht en klauter en doe, waar is dat Klotepad?? Ik traverseer naar links zodat het wat beter begaanbaar wordt en dan kom ik op een padje. Gek er hangen allemaal kabels. Dat was niet van de week. En het is wel een heel klauter gebeuren. Ik klauter nog wat door en denk het klopt niet, ik zit op een imageklettersteig. Ik ga terug en klauter nog maar wat verder naar boven want plots zie ik mensen in de verte lopen. Eindelijk kom ik op dat pad en bereik ik de top van de Cornette de Bise op 2432. Daar zit Kim bij te komen en we drinken en kletsen wat en ik ga verder.
Op naar de sneeuwvelden. Ik daal af en inderdaad, als ik op de sneeuwvelden kom is het aardig zacht. Voorzichtig loop ik eroverheen en voel mij intens gelukkig als ik daar sta en de steenbokken boven mij lopen en het uitzicht zo prachtig mooi is. Zo een puur  gevoel van gewoon te ‘zijn’.
Het rondje wat ik door Zwitserpand loop is prachtig. Overal sneeuw en ergens glij ik nog een meter of 20 naar beneden. Maar gelukkig kon het daar.
Col de Bise komt in zicht. Ik moet even om een rots heen en loop tegen een groep steenbokken aan. Ik ren over de graat, ik ben verliefd op dit deel van dit gebied. Ik ben er al een paar keer geweest en ik vind het zo mooi. Altijd steenbokken en prachtige vergezichten.
Dan zie ik de jongens staan, de Belgen met cola en water, god wat is dat lekker en wat ben ik blij dat ze daar staan! image
Ik ga verder over de rotsen en moet de top van col de Saux nog aantikken. Ik hoor in mijn hoofd Alke nog zeggen dat je die van de linkerkant moet benaderen. Dat doe ik maar wederom ben ik aan het bergbeklimmen. Als ik uiteindelijk met een gat in mijn hoofd boven ben, zie ik een stuk verder naar links dat klotepaadje liggen.
imageIk daal weer af naar het meer. Daar ga ik via een pad en dan tussen de rotsen door. Er moet weer  een topje meegenomen worden. Eerst maar eens heerlijke pannekoek eten die Raf gemaakt heeft. Het is warm, en ik eet liggend mijn pannekoek op. App nog wel Alke even dat ik hem haat met zijn klote heen en weertjes.
Ik doe het heen en weertje en ga richting Dente de Oche. Het kaartlezen gaat best goed. Ik moet steeds wel tijd nemen om goed te kijken en de paadjes te plaatsen op de kaart. Als ik ernstig twijfel zet ik even de gps aan. Maar daar ben ik zuinig in want anders is de accu zo leeg. Dan volgt er een lange klim, en die wordt vervolgens door de rotsen geleid. Ik hang aan de kabels en daal af via de andere kant via kabels en grote rotsblokken. Het duurt eeuwig. Ik zie er veel van die kleine berggeiten. Die dalen af en kijken mij aan met een blik van ‘ wat ben jij aan het tobben, zo doe je dat’ en ze verdwijnen bokkend uit mijn beeld.
Uiteindelijk kom ik bij een hut en bestel een cola en koffie. Even bijtrekken. Ik drink het op, herpak mijzelf en daal af. Op 40 km kom ik bij een parkeerplaats waar Mirjam, Marion en Daan zijn met lekkers en andere schoenen. Ze verwennen mij en ik ga weer fris en fruitig op pad. image
Het is het begin van de avond, ik ben al lang op pad maar nog geen slaap eigenlijk.
Ik ga weer klimmen en kom in een gedeelte met skiliften terecht. Ik moet even zoeken met de kaart in mijn hand maar vind mijn weg. Dan kom ik op paadjes terecht waar lang geen mensen zijn geweest behalve de trailers voor mij. Ik loop ergens waar een pad moet zijn en alleen mijn hoofd komt boven de bloemen uit.
Ik loop door brandnetels, raak steeds even het pad kwijt maar vind het weer. Wel weer over prachtige graat! Veel paden zijn  overgroeit , aan de andere kant zie je mooi het gebied liggen waar ik al gelopen heb. Dente De Oche en Cornette de Bise.
Ik zet af en toe de gps aan want ik ben helemaal niet zeker van mijn zaak. Later hoor ik dat een vd trailers hier 3 km van de kaart is gelopen.

Uiteindelijk heb ik daar al de beslissing genomen, ik ga de nacht niet in in mijn uppie. Mijn navigatie skills zijn daar simpelweg niet goed genoeg voor. Ik zie mijzelf al ergens dwalen in het donker, geen idee waar ik ben. Dat is voor nu een brug te ver. image
Bij 52 km staat Mirjam met een bord pasta van Raf. Wat een schatten!
Ik vertel mijn plan om hier te stoppen. Mirjam begrijpt wat ik zeg en we zitten daar nog wat, eten wat en ik weet dat het goed is. Ik voel mij fysiek nog erg goed, daar ligt het niet aan. Ik heb ongeveer 21 uur gelopen en mijn grenzen verlegd door met die kaart mijn weg te vinden. Heb er ontzettend van genoten en stukken afgezien. Wat overblijft is een naam op mijn bucketlist – EMI finishen. image
Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Volgend jaar is er een nieuwe route, met waarschijnlijk nog meer Alkepaadjes. Dan krijgt iedereen de route de week ervoor en dus is er geen voorkennis. Dat maakt het nog mooier!
De vraag is, wie staan er op het geheime lijstje van de race director. De tijd zal het leren….
Uiteindelijk halen 8 lopers de finish en worden Thomas en Suzanne de winnaars van deze extreme race, helden!

Nb – de term Alkepaadjes vind zijn oorsprong in 2015. Toen ik in hotel Espirit Montagne werkte ging ik regelmatig trainen met de kaart op zak. Alke gaf tips, hij zei dan, hier moet je even goed kijken maar daar loopt een paadje…blabla…
Als ik daar dan was, was er nergens een paadje te vinden. Of vond ik het na lang zoeken. 
Terug in het hotel vertelde ik dan over de route en over zijn paadjes, dat ik die niet of moeilijk kon vinden. Die paadjes zijn er gewoon hoor zei Alke dan. Ja, die zijn er, als je ze weet en zo ben ik ze de Alkepaadjes gaan noemen. 

Hochkonigman endurance trail – paarse bolletjes, mist en een prachtige route

De Hochkonigman, afgelopen weekend was de tweede editie. Reden voor mij om deze op de agenda te zetten. Ik hou van de wat onbekendere trails en vooral van de kleinschaligheid. 85 km en 5000 hm door het Hockonigman gebied.image
Startplaats – Maria Alm, Oostenrijk. Een mooi dorpje wat de meeste kennen van de wintersport.
De start was om 24.00 uur, vreemd wel. Je moet je een soort koest houden heel de dag. Het voelt een beetje als nachtdienst, proberen nog een uurtje te slapen en dan op pad.
Met maar image150 man/vrouw aan de start was het een hele ontspannen start en nergens een opstopping. Al snel was het duidelijk dat het een kwestie werd van heel goed opletten.
Er waren wat bordjes en men had stippen op bomen en wortels op de trails gezet. Nu waren die stippen vaak weg of niet zichtbaar. Weg geregend of door schoenen weg getrapt of gewoon niet genoeg stippen gezegd.
Bovendien was het erg mistig, dat was een uitdaging. Het parcours volgen in de mist waar je meestal alleen liep. Ik zag en hoorde soms een half uur niemand. En soms was er ineens een groepje lopers in de buurt.
Veel single tracks vol met grote wortels waar ik mij soms afvroeg of ik nu nog wel op een pad liep. Het resulteerde ook in twee verkeerd lopen al in de eerste 13 km.
Op een gimageegeven moment stond ik met twee mannen in een weiland tot onze enkels in de bagger te zoeken naar het pad. Toen ik mij omdraaide zag ik verderop richting beneden lichtjes verdwijnen, we zaten dus fout. image
Later was ik met zeker nog een man of 4 voor mij aan het klimmen toen we na  500 meter terug werden geschreeuwd. Afslag gemist. Hoe dan ook, ik liep lekker en had er redelijk de vaart in.

imageRegelmatig keek ik in de ogen van grote groepen koeien, je ziet ze niet maar ze lichten op in de straal van mijn hoofdlamp. We bezorgen ze een onrustige nacht.
Nico liep niet en zou ik zien op post 39 km. We hadden afgesproken dat ik zou smsen op de 29 km post. Dat zou minimaal rond een uur of 6 zijn. Ik was er om 5 uur al dus hij moest vroeg uit bed. image
In de nacht lopen in de stilte van de bergen is magisch. Als er een heel klein straaltje licht komt hoor je de eerste vogels, al snel verandert dat in een heel fluitconcert, prachtig. De bergen ontwaken en ik loop er gewoon maximaal te genieten. Er is nog steeds mist, maar dat heeft ook wel iets bijzonders.
De temperatuur is ideaal. Ik loop heel de nacht in een shirt met lange mouwen zonder jas. Op een lang stuk over een flank, die denk ik erg mooi is,maar in ik de nacht niet goed zie loop ik samen met twee mannen.
Ik voorop, de mannen als een treintje achter mij aan. Op zoek naar de paarse bolletjes. Bij de afdaling raak ik ze kwijt.
Als ik bij de post ben en nico zie heeft hij een heerlijk pudding broodje gekocht! Wat een vriend is het toch!
Ik kleed mij om, korte broek en droog shirt aan en ga op pad. Ik zou nico weer zien op 55 km.
Er volgt een hele lange klim, 1000 hm bam, in 1 keer. Het blijft mistig boven in de vroege morgen. Soms zie ik wat vergezichten tussen de flarden mist in. Vrij laag ligt er ook sneeuw, en sommige stukken zijn lekker blubberig. Ik loop tussen die posten met een vrouw. Die daalt als een razende maar met klimmen haal ik haar steeds weer bij. Met haar en twee andere mannen sta ik ook ergens zeker 10 minuten te zoeken naar het parcours.  Gelukkig komt er dan een loper aan met de route in zijn gps en zo vinden we uiteindelijk de route.
13407049_865969590174060_156494444429781448_nSoms zijn het lastige technische afdalingen. Alleen de afdalingen naar de dorpjes zijn minder. Vooral de laatste paar km zijn stukken asfalt, dat is wel zonde. Als je die kan omzetten naar trail is het een ongelooflijk mooi parcours. Voordeel is dat ik wel hard kan afdalen op die stukken.
Bij 55 km is nico verbaasd dat ik er al ben. Lopers die stuk voor mij zaten heb ik bijna bij gehaald ziet hij op de post. De zon is ondertussen door en het is gelijk erg warm. Ik eet en drink bij de posten die erg goed verzorgd zijn, blijf niet te lang hangen en ga op pad.
De vrouw waar ik mee liep was al weg , maar er volgt weer een lange klim van 1000+ hoogtemeters. Ik haal haar al vrij vroeg op die klim in en ze heeft het zwaar. Ik loop lekker door en er volgt een prachtig stuk,  veel sneeuwvelden waar we doorheen gaan. Maar ook eindeloos klimmen, iedere keer als ik denk dat het de top moet zijn gaan we weer naar beneden en weer omhoog. Ik hoor bij een top op 1900 meter dat we naar die hut die ik ver weg zie moeten, dat is de hoogste top, 2117 bij het Statzerhaus. Ik voel de energie langzaam verdwijnen. Spreek mijzelf toe, ik zit al rond de 60 km , nog maar 25 km. Van post naar post. Ik haal nog een vrouw in die niet heel soepel meer loopt. image
Onderweg had men op verschillende plaatsen yerrycans neergezet, heel fijn! Ik tank er steeds water of sportdrank bij, goed geregeld!
Ik klim, daal, klim en ondanks dat het beste er wel vanaf lijkt geniet ik van het prachtige deel. Mooie singletracks op de flanken, uitzichten die onbetaalbaar zijn. En gek genoeg krijg ik toch weer de geest. Ik kom bij de hut, wat een mooie plek! Eet en drink en weg ben ik. Nog 15 km.
Ik daal af maar moet ook weer omhoog. Dan kom ik bij de laatste post. 76 km. Hier is een registratie punt en men roept dat ik de derde vrouw ben. Shit, ineens maakt het mij onrustig. Er volgt nog een hele lange afdaling van 10 km. Ik heb geen idee hoe ver die vrouw achter mij zit maar die daalt als een dolle.
Ik had toevallig afgelopen week net een lezing gehad over focus en afleidende factoren. Plots was ik weer bij mijzelf. Gewoon afdalen hofstede, zoals je normaal doet, misschien iets meer gas op stukken waar het kan, maar blijf bij jezelf. En dat deed ik. image

Die vrouw bleek uiteindelijk 25 minuten achter mij te finishen,
Ik kon ook gewoon nog sterk afdalen, verbazingwekkend eigenlijk. Want dit was de eerste echte berg trail. En meestal doet dat erg pijn op het laatste deel.
Ondertussen was nico bij de finish en hoorde daar van de speaker dat martine hofstede aus der Niederlander derde liep, hij was stomverbaasd want ik liep bij de de post waar ik hem zag 5 de vrouw.
Als grapje had hij gezegd “zorg dat je om 16.00 uur bij de finish bent dan kunnen we in de avond nog een goede pint en snaps drinken”.
imageIk kwam over de finish om 16.08, afspraak is afspraak! image

Na 16 uur en 8 minuten liep ik de 86 km en 5053 hoogtemeters.
Ik had zelf op een uur of 18 gerekend en als ik heel sterk zou zijn op 17 uur. Dus meer dan tevreden omdat ik sterk had gelopen en vooral erg had genoten om weer in de bergen te zijn! Ik werd er derde vrouw mee, niet heel bijzonder als er 9 vrouwen meedoen. Maar wel mooi dat ik toch die Oostenrijkers achter mij laat! Uiteindelijk liep ik toch ook sterk in het klassement overall. En eerste 50 plus vrouw (van de twee) .
imageOok wel grappig was dat de laatste twee km door dat dorp ging, langs terassen en daar kreeg ik zowat een staande klappende ovatie, ik moest er erg om Lachen. image
Hoe dan ook, een prachtrace. Als men nog even een paar dingen bijschaaft wordt het een klassieker.
Het parcours wat beter uitzetten, iedereen die ik sprak is fout gelopen en dan heb je het niet goed uitgezet. Dan nog die laatste delen van de afdalingen naar de dorpjes toe dat asfalt eruit en het is een perfecte trail.
Top organisatie, goede posten, mooi trailfeest!
Ik heb genoten! Het trailseizeon is echt gestart!

Een buddytrail van 25 km bij de baas – happy trailers

imageAls je met FLO gaat mag je best iets imagebijzonders doen dacht een van de sportinstructeurs van defensie. Een trail uitzetten en voor je collegas’s een mooi sportmoment organiseren, ik vind het een heel mooi afscheid.
Zo kwam het dat ik samen met mijn buddy Lia aan de start stond van dit mini evenementje. Je kon kiezen, of 25 km samen de trail lopen, of een run – bike van 25 km met twee man. Redelijk veel mensen kozen voor het laatste en wij uiteraard voor 25 km samen rennen. De start was bij de schietbaan in Harderwijk. Koffie bij de inschrijving en een heus startboog. Men had met  staatsbosbeheer overlegt en toestemming gekregen om daar een hele mooie ronde te lopen en te fietsen.
In ons Rotterdam marathon shirt gingen Lia en ik op pad, mooi roze. image
In het begin een groepje lopers en fietsers maar dat was al snel verspreid. Het was geen wedstrijd dus iedereen was heerlijk ontspannen. De route was minimaal uitgezet met rode lintjes, hing hij aan de rechterkant dan ga je naar rechts als er om de hoek weer een hangt. Dus goed Opletten  dat ging bij ons 1 keer nog maar net goed, wij hebben wel drie keer een paar mannen terug geroepen.
imageEr waren twee posten. Nou ja posten. Een jeep waar een collega stond met een aantal jerrycans met water en Siroop. Geweldig. Bij het tweede punt had men zelfs nog een zak winegums. Wat een verwennerij!
Trailen zoals we ooit begonnen zijn. Heerlijk rustig, er was geen mens behalve de koppels die we onderweg nog inhaalde. Waar je bijna een knak hoorde soms, want ingehaald worden door 2 vrouwen is toch wel een dingetje. Alhoewel die mannen dan wel heel netjes, respect ofzo mompelen.  Mooie brede paden langs zanvlaktes, single tracks en stiekem nog wat  hoogtemeters. Echt een hele mooie ronde! En voor we het wisten waren de 25km voorbij en werden de roze meisjes met luid applaus onthaald door de collegas. Voor het eerst in de geschiedenis dat Lia niet geklaagd heeft, waar ze zelf verbaasd over was! Moet niet gekker worden. image
Men had dan ook nog bananen, appels en sinasappels bij de finish geregeld, oh ja en bouillion en thee.
Wat hebben die gasten dat perfect geregeld allemaal zeg. Back to basic met weinig middelen op een prachtig parcours. En dat mochten we nog gratis doen ook.
Eigenlijk zou je zoiets gewoon her en der moeten organiseren in nl.Met wat lint een route uitzetten, twee water punten, klaar. Zo kun je elkaar de mooie trails in je buurt laten zien zonder veel poohah. Ik hou ervan.
Iedereen was zo enthousiast dat er een vervolg gaat komen, een mooie traditie lijkt mij zo.

Bouillonante- waar ging het mis?

Al de zesde keer dat ik zou starten op deze toch wel klassieker in de Belgische Ardennen. Alleen was nu de klassieke afstand eruit gehaald, doodzonde. Geen 54 km maar 72 was het geworden. image
Jammer, want die 54 is altijd een soort het startschot voor een mooi trailseizoen voor Nico en mij, maar goed, dan maar de 72km. Het is nu eenmaal traditie om samen dat weekend een paar duveltjes te drinken en te lopen.
De start was om 5 uur, wtf! 5 uur! Een heel kort nachtje dus, maar om half 5 stonden we ons nummer op te spelden terwijl het regende. Ik had helemaal geen zin om in de zeikregen te gaan rennen. En zeker niet zo’n takke-eind. Maar goed, als je eenmaal loopt komt het wel goed. Toch?
imageDus gingen we tradtiegetrouw weer van start vanaf het kasteelplein, het blijft een mooie lokatie. We stonden zo ongeveer achteraan. Het leek een stuk minder druk dan normaal, maar toen we op pad gingen zag ik toch een hele lange lus voor mij, en stonden we ook weer traditiegetrouw vast. Want het stagneerde snel en dus schoot de eerste paar km niet echt op.
Na de eerste klim gingen we een andere kant op dan normaal en begon het met de bredere paden, brede,lange paden. Nico was een aantal weken geleden door zijn enkel gegaan en die enkel was nog steeds niet goed.
Dus rende ik vals plat naar boven en hij liep.
Ik wachtte tot hij er was en we gingen verder. Maar al snel werd duidelijk dat het zo niets werd, te koud en te nat. En Nico voelde al pijn in de enkel.
Dus ben ik na een km of 10 alleen verder gegaan. Helemaal niet gezellig, want samen lopen is leuk en konden we weer even bijkletsen.
Ondertussen werd het licht, wat fijn was want ik was mijn hoofdlamp vergeten. image
Ik liep een soort als een hinde met opgetrokken benen om niet te struikelen over de boomstronken die ik niet kon zien.
Maar de zin was er nog steeds niet. Ik liep en was al helemaal niet enthousiast over de route. Waar waren al die prachtige en technische singletracks gebleven?
Plots waren het allemaal bredere paden, soms van die lange stukken en al helemaal niet technisch. Soms kreeg je een stukje singletracks wat mij dan wel bekend voorkwam van vorige edities. Maar allemaal kort en dan weer die bredere stukken.
Bij de post van 16 km was ik er eigenlijk al helemaal klaar mee. Ik had er gewoonweg totaal geen zin in.
Maar ja, 16 km is ook de rotmoeite niet. Dus ik maakte de afspraak met mijzelf dat ik tot de post van 50 km zou lopen. Daar zou ik wel kijken hoe de toestand was. Als ik er nog steeds geen zin in had gevonden zou ik ermee kappen.
Dus ging ik verder, de post op 26 had eten en stouwde ik van alles naar binnen. Weer verder, de volgende post was pas op 50 km, dus verder voor nog een paar uur.
imageIk was er al even klaar mee, maar rond de 30 was ik er echt klaar mee. Ondertussen had Nico een bericht gestuurd dat hij eruit was op 16 km. Dat motiveerde al helemaal niet om nog verder te gaan. Maar goed, lopen moest ik. Alles verstijfde en ik liep moeizaam, daarna liep ik weer ok en zo liep ik verder met de pest in mijn lijf.
Rond de 40 km kwam ik Sauw tegen en samen liepen we verder al kletsend. Dat was lekker, even afleiding ook, behalve dat het ook leuk was om even bij te kletsen.
Maar ik was er al lang uit, ik zou stoppen op 50 km. Ik had er gewoonweg geen zin meer in.
imageOp de post aangekomen was Nico er en nog even twijfelde ik of ik dan toch verder zou gaan.
Maar die twijfel was kort, 50 was ver zat. Ik was verveeld van het parcours, geen zin en nog genoeg andere zwakke redenen om te stoppen.
En het was ook ok. Ik was er gewoon klaar mee, al voor de wedstrijd, tijdens en toen ik stopte was het goed. Het was mijn loopdag gewoon niet, die zijn er, niet vaak maar dit was er 1.
Ik wenste Sauw en Ann succes en dat was het einde van de Bouilionante.


Ontzettend zonde dat ze het parcours zo gemaakt hebben. De prachtige singletracks, de technische stukken, ik heb het gemist. De brede paden, lange stukken maken de route saai en dat is dood en dood zonde.
Ik zeg, volgend jaar weer gewoon de klassieke afstand en route.
Zoals altijd was de rest weer top in orde, goede posten, goede uitpijling en goede sfeer.
Voor mij was het een goede 50 km met 2350 hm, dus eigenlijk de klassieke afstand. Zo hoort het eigenlijk ook.
Wat overigens wel mooi is om te zien is dat dingen anders gaan als je geen focus hebt.
Als ik een groot doel had zoals de TOR, dan had ik doorgelopen. Dan weet je waarvoor je afziet en zeg je tegen jezelf, niet zeiken, hier wordt je groot en sterk van.
In dit geval werkte het andersom. Waarom zou ik mijzelf zo tergen als ik toch niet perse een doel heb. Mooi toch hoe dat werkt.

Trail de Nobressart of de Elchertoise van JPP

Ik liep er al eerder, in 2009 en 2011. Gewoon een trail zoals een trail hoort te zijn. Een mooi parcours, goede sfeer en niet te druk. Daarom stond deze met potlood in mijn agenda. Als je dan de info op de site leest weet je dat je hem gewoon weer wil lopen.
De «Elchertoise van JPP» is een parcours van 50 km waar gezelligheid en goed humeur domineren. De schoonheid van het landschap verklaart ongetwijfeld het succes van de trail over de grenzen heen. Hier in Nobressart, primeert het plezier van het lopen en de gezelligheid. Om deze redenen zijn de woorden “podium, beloning, cadeaus, sponsors, geld en geasfalteerde wegen” verbannen.
Na de race, zal ons lokale bier, de « Elchertoise » in de schrijnwerpers staan. Dit bier past perfect bij de ham aan het spit, die we U traditioneel aanbieden.
10955332_10154090640246520_5707598749780152850_nMaar Nobessart is best een eindje rijden, het ligt tegen de grens bij Luxemburg. Dus was de combi snel gemaakt. Met Mirjam een  tweedaagse trainingsweekend leek ons een goed plan. 10349941_10154090640586520_5287723177837103808_n
Vrijdagmorgen vroeg op pad, mto’s in de auto en in de middag zaten we op de mbt in werkelijk perfecte lenteomstandigheden. Een strak blauwe lucht en 12 graden.
Ik had een route in mijn gps gezet en zo reden we door een ontzettend mooi gebied met af en toe stukken van de trail voor de volgende dag. 30 km en 550 hm stond er uiteindelijk op de teller. De route was 60 km maar met het oog op 51 km de volgende dag werd dat iets te veel. 1460983_10154090640256520_3667146418622881911_n
We eindigden in de lokale kroeg waar ze werkelijk een hele kast vol met speciaal biertjes hadden. En zo kon het gebeuren dat we voor het eerst een ontzettende lekkere Corne Tripple ontdekte, wat een pareltje zeg!
Zaterdag om 9 uur was dan de start van de trail. Matthew en Roman waren er ook, Roman stalkt mij tegenwoordig, die duikt op bij iedere trail waar ik ben en zie hem zelfs op de schaatsbaan. Vreemd verhaal.
Ontspannen werd de meute weg geroepen en niet een hele grote groep dook het bos in. Matthew, Mirjam en ik liepen al kletsend over van alles en nog wat over de gelijk al mooie route. Ik iets rustiger dan zij, want ik wist dat ik nog een kluif ging krijgen aan 51 km na 31 km als langste te hebben gelopen.
10351831_10154093900776520_5197600153929946045_nIk wist gelijk weer waarom ik zo graag daar loop, ik hou van het gebied en het parcours. 1934699_10154093901111520_4318695486746257059_nHet is allemaal niet technisch en niet perse heel veel hoogtemeters maar het zijn zulke leuke singletracks en ik hou van het bos wat daar ligt. Stukken donker bos en stukken diep groen bos. Het parcours is echt met zorg gemaakt. Paadjes waar geen paadjes zijn en alle moeite om ieder paadje erin op te nemen.
Op 17 km was de eerste verzorgingspost, alles erop en eraan. Even goed bijgetankt en weer 10262195_10154093900821520_6161721746005645899_nop pad. Ergens rond de 20 is Matthew verder gegaan en liep ik met Mirjam verder. Bij 24 km kwam de splitsing van 50 en 25 km. De 25 km was een half uur later gestart en liep uiteindelijk maar een km of 5 samen schat ik.
Na die afslag hebben we nooit meer iemand gezien. Te grappig. Het was net of we zo samen lekker een 12107961_10154093902251520_3247121990974751004_nduurloopje in het prachtige bos aan het doen waren en iemand zo vriendelijk was geweest om de route aan te geven. Die was perfect uitgezet en echt niet te missen.
Bij 37 km was er nog een post vol lekkers en toen werd het aftellen. Hier en daar een stukje wandelen want ik
was ondertussen aardig aan het verstijven. Vooral de billen. Maar al met al hobbelden we toch gewoon verder of in stilte of babbelend. Hier en daar een foto 10530792_10153587351114220_9134091947926661097_nstop en  zelfs even een rekoefeningen stop. Met instructies van Mirjam hoe de billen goed op te rekken. 1914579_10153587351059220_8140583369271170636_n
En toen opeens waren we we weer in Nobressart. 51 km,  1200 hm’s  en 6.30 uur later.
Met vooral een heel goed gevoel omdat we beide zo genoten hadden van het parcours en een mooie duurloop hadden gedaan.
De organisatie had zelfs nog douchen georganiseerd. 1454912_10153587360674220_5664120113747959608_nEn zo stond een man ineens met twee meiden onder de douche. Het was zijn schuld, want hij was in de damesdouche beland en ons boeide het niet. Hij bleef wel verdacht lang hangen en kletsen, dat dan weer wel.
Erna was er het lokale biertje L’Elchertoise, ook al zo lekker. Met erbij een hammetje van het spit en een bord gebakken aardappels.
Ik hou er zo van. Een mooie en erg gezellige 2-daagse training weer!
Ik ben zo klaar voor de lente!
Trail de Nobressart – een van mijn favoriete trails. Een prachtig parcours, goede organisatie, een trail met liefde voor de trails en wat er omheen hoort.
Kosten 8 euro.

 

Trail de Primavera en trail les hautes fagnes

Het was allemaal redelijk last minute. Trail de Primavera zat vol maar 1.5 week geleden konden we toch nog een startnummer ritselen. Rare starttijd, dat dan wel. 13.30 voor 30 km ( wat 31 km was). Maar wel uitslapen op zaterdag en daar hou ik van. image
In de loods was het rommelig, lange rijen bij het ophalen van de startnummers. Uiteindelijk kwamen we aan ons startnummer en konden we de briefing volgen waar we niets van verstonden.
imageOm half 2 liep iedereen naar buiten richting de brug. Aangezien iedereen hetzelfde nummer had liepen we maar mee. Maar uiteindelijk kwam alles pas in beweging om 14 uur.
Raar begin maar we waren weg. Andenne is niet de meest mooie plek maar na twee km asfalt waren we eruit. Eigenlijk blijf je boven en onder de Maas. Een grote ronde aan beide aknten van de maas met het plaatsje Andenne in het midden. Dus korte klimmen en afdalingen.
Redelijk wat bredere paden en naar mijn smaak te veel asfalt. Niet een stukje om iets te overbruggen maar hier en daar 1km stukken. imageEn ook de weilanden waren aanwezig, en daar heb ik de pest aan. Kortom, ik was niet heel erg gecharmeerd van de route.
De verzorgingspost op 16 km was top! Uitgebreid en dus veel lekkers!
Maar gelukkig zaten er ook wel hele leuke stukken in. Het geluk was dat het erg mooi weer was en dat maakte een hoop goed. Als het een sombere regendag was geweest was het een stuk minder geweest. Uiteindelijk kwam ik na 4 uur binnen na 31 km en bijna 1100 hm.
Ook daar was het goed geregeld, leopold bier als sponsor kan nooit verkeerd zijn!
Trail de Primavera – goed georganiseerd, de route was perfect aangegeven. Goede verzorgingsport. Alhoewel wing het voor elkaar kreeg om fout te gaan en na 17 km weer bij de finish stond.
imageVoor 12 euro krijg je veel voor je geld, een drinkbeker, en sleutelhanger en erna een toppost bij de finish.
De route vond ik niet de mooiste. Te veel asfalt naar mijn smaak. Maar al met al wel een leuke trail om eens gelopen te hebben. Het blijft toch altijd knap hoe men in een bewoond gebied een route kan uitzetten.

Nog meer last minute was helpen met het trainingsweekend van Scarabee, marc had de griep gehad en nog helemaal niet fit en zondag stond er een duurloop van 20 km op het programma. image
Nu was Malmedy maar een uurtje van Andenne en dus reden we door na trail de Primavera. image
Na een gezellige avond met heerlijk lokaal bier en een lokaal likeurtje gingen we veels te laat naar bed.
Om 10.30 zondag gingen we met gps op stap met 12 man voor een fantastische trail. Samen met Ingo zou ik de groep begeleiden. In 1 woord geweldig, er lag overal sneeuw en wat een prachtige singletracks. Helemaal happy en in mijn element. Net als al die andere trailers! Een prachtige lentedag op een schitterende route. Mooier wordt het niet.
20 km en 700 hm en een groep hele tevreden trailers. Wat wil een mens nog meer.
Een top weekend, mooie en kwalitatief goed trainingen!

Mtb’s, weilanden, bagger en de trail de Bosses

imageAls op zaterdag Trail De Bosses is, is de combi met een mtb rit op vrijdag snel gemaakt. En zo kwam het dat ik met Mirjam vrijdag imageeen leuk rondje mtb fietste. Twee mtb routes aan elkaar verbonden leverde 52 km op, het rondje Londerzeel in Belgie. Weinig hoogtemeters maar aardig wat weilanden waar we door gingen die uiteraard een blubbermassa waren. Maar he, de zon scheen, niemand kon ons iets maken. Bijna een lentedag! Genieten maximaal. image
Een gezellig avond bij Nico en Tanja en op naar trail de Bosses de volgende ochtend.
Om 10.5O parkeerde we de auto, 1 km rennen naar de start, startnummer halen en oppinnen.
12744763_10154012180211520_2007781518997735065_nOm 11.01 sloten we als laatste aan toen men werd weg geschoten. Betere timing bestaat niet.
Het plan was 40 of 50 km. Ik was heel de week al erg aan het hoesten en snotverkouden geweest. De inhoud van mijn longen en holtes was nog gifgroen en Wilde er nog steeds uit.
Dat merkte ik al snel, ik had serieus lucht te kort. Het voelde alsof ik twee keer moest ademhalen voor een teug lucht. Ik hijgde als een oud paard. Maar al met al ging het eerste uurtje best aardig. We liepen met z’n drieen bij elkaar. Wat kletsend en in stilte.
Na een km of 4 liep er een man hinkend, ik vroeg of hij ok was, hij bleek kramp te hebben in zijn bil en hamstring. Dus even gestopt voor een stevige massage van de zuster. Alhoewel hij dacht dat ik kine was. Hij weer op pad en wij weer op pad. image
Maar na een km of 8 ging bij mij het licht al langzaam uit. Moeite om vooruit te komen.
imageWaarschijnlijk simpelweg door het feit dat ik zo hard moest werken en het niet fit zijn dachten mijn benen ook, bekijk het maar.
Het feit dat er weer veel blubber was en je dus extra hard werken moest maakte het niet makkelijker.
Hoe dan ook, 40 km zag ik echt niet zitten. Het idee was dat ik op de eerste post maar eens ging vragen of ik er ergens af kon. Of vooral, hoe kom ik op het parcours van de 25 km die 27 bleek te zijn.
Na 14 km was de post daar. Ondertussen had ik het gevoel dat mijn hele rechterkant aan het imageverkrampen was. Maar in een auto stappen en terug gaan vond ik ook niets. Dus ik dacht, loop ik de 27 imagekm want daar zouden we een afslag van krijgen. Kunnen Mirjam en Nico verder de 40 km doen. Kon ik doorhobbelen op mijn gemakkie.
Natuurlijk niet voordat we de post hadden leeg gegeten. In de stal van een boerderij was er van alles te eten. Zelfs de lokale zoete wijn was er ( niet te zuipen!).
Nico en mirjam waren er eigenlijk snel uit, ze vonden 27 ook wel best voor vandaag. En zo liepen we die route met z’n drieen. image

Omdat de 27 km een uur eerder was begonnen was de hele trail lekker rustig, aangenaam. Niet zo heel veel liepen de 40 of 50 km dus ook dat was heerlijk rustig.
Een man van de organisatie op de mtb liet ons precies weten waar de afslag was, die eigenlijk niet te missen was. Maar zijn effort was erg aardig.
En zo liepen we door weilanden, door het bos, veel mooie singletracks en hier en daar een stukje asfalt. Het begon wat te miezeren. Maar we hadden geluk, net nadat we binnen waren begon het serieus te regenen.
imageHet resultaat was uiteindelijk inclusief naar de auto heen en weer 29 km met 600 hoogtemeters.
Het was goed zo. We kregen als dank nog een prachtig oerlelijk oranje shirt.
De afsluiting was het beste, een chimay blond biertje. Toen we daar van zaten te genieten kwam men nog kaas en worst op tafel zetten. Meer hoeft dat niet te zijn.
Check – trail de bosses.
Een parcours met mooie singletracks, goede posten en een leuke nazit! Veel waar voor je 12 euro inschrijving.
Het waren Twee mooie trainingsdagen. Een goede combinatie zo, op vrijdag op de mtb en zaterdag een trail. Dat zullen we vaker doen!
Nu eerst even het pestje helemaal kwijt raken.