De cijfers van de UTMF, wat een uitvallers!

Het heeft even geduurd maar de uitslagen van de UTMF staan on line.
Ik was wel benieuwd wat nu de percentages waren van finishers en uitvallers. Ik had namelijk het idee dat veel lopers die ik heb ingehaald het niet gingen halen.
Dat blijkt wel te kloppen.
Er zijn 1422 lopers gestart. 40, 3 procent heeft de finish niet gehaald, dat is nogal wat. Het percentage uitvallers bij de mannen is groter dan bij de vrouwen. DSC_0561
Ook bij de kortere versie, de STY 83 km lang, heeft een behoorlijk percentage dat is uitgevallen, 28,6 procent.
De route was dit jaar anders, het jaar ervoor was het percentage uitvallers lager.
Ik werd in de definitieve uitslag 47 ste vrouw en 408ste finisher.
Voor mij de eerste 100+ miler. Ooit zei ik, ik ga nooit een 100 miler doen toen ik vrijwilliger was tijdens de Leadville 100. Dat verhaal lees je hier.
Ik schreef toen dit ‘Een ding weet ik wel, ik zal nooit een 100 mijl race lopen, that`s for sure. Degene die het gelopen hebben zijn helden maar ook een beetje gek’.  Dat was augustus 2008.
Nu heb ik een klein lijstje, een klein rijtje mooie races. 100 milers die ik graag zou willen lopen. De eerste is eraf. Volgend jaar hopelijk de tweede.

utmf

En wat doe je dan met de euforie?

Het is altijd een raar fenomeen. Je loopt een loodzware race met hoge pieken en diepe dalen. De ontlading als je finisht is enorm. De dagen erna beleef je de wedstrijd nog 100 10311119_10152427259616520_1724724826059658411_nkeer. Een gevoel van kracht en euforie zit nog een tijd in je. Dat is heerlijk en tegelijkertijd je valkuil.
Dat gevoel geeft je het idee dat je nu alles kunt. Dat kun je waarschijnlijk ook maar of het verstandig is, is de volgende vraag.
Een soort verstand en gevoel dilemma.
Maar herstel na zoiets is het meest belangrijke om er sterker uit te komen.
Maar eigenlijk wil je je voor alle prachtige wedstrijden inschrijven. Ik ben ondertussen door de wol geverfd en ken mijn lijf goed. Ik probeer echt de tijd te nemen om goed te herstellen. Alles voelt goed, maar er zijn een paar dingen die laten zien dat je tijd nodig hebt.
Zo wordt ik nog overvallen door slaap en hongeraanvallen. Ik heb nog wel een paar keer een hypo per dag en dus is mijn lijf nog bezig op te herstellen.
10342001_10152427259801520_5484220119382642081_nIk heb gisteren weer een stukje gerend 5,5 km en dat voelde goed.
Deze week nog easy on dus. Vrijdag heb ik wel een dag TMPT training maar daar ga ik wel wat meer granaat werpen en rustig aan de hindernisbaan over. Want om nu als een dolle te gaan rennen op die kisten is ook weer zo wat.
De plannen verder? Volgende week een paar dagen rennen in Oostenrijk. Samen met mijn buddy genieten met een rugzakje en de kaart. Een paar mooie wedstrijden komen eraan in Juni en later het jaar, de prachtige Eigertrail (101 km), een mooie Adventure race, ws een bijzondere 50 mile in Texas en er komen vast nog meer mooie dingen bij. Maar eerst goed herstellen en nog even genieten van de beelden in mijn hoofd die steeds voorbij komen.
10252012_10152427259761520_4447060032832728135_n

De UTMF, een reis rond Mount Fuji

Een wedstrijd begint nooit bij de start. De weg er naar toe is de start.
In Februari 2011 zag ik een filmpje van de UTMF, de eerste editie. Het bracht een aantal dingen bij elkaar die ik graag wilde. Een reis naar Japan, een 100 mijler en een prachtige trail. Die 3 dingen waren genoeg om een kruisje op mijn Bucketlist te zetten achter de UTMF.
DSC_0527Dit jaar zou ik 50 worden. In Oktober besloot ik dat het een mooi kado zou zijn. De combinatie van die 3 dingen, een prachtige vakantie in het land van de rijzende zon en die afsluiten met de UTMF.
Het startsein was gegeven toen ik in November 2013 bericht kreeg dat ik mee mocht doen. In Januari ging ik naar Afghanistan, dat moest een mini trainingskamp worden van 3 maanden. Het was immers rustig daar en ik zou tijd genoeg hebben om veel te kunnen sporten. Hoe anders liep dat, ik had heel weinig tijd om te sporten en werkte weken van 72 uur. Maar ik had een doel en deed wat ik kon doen. De uurtjes over werden spinnen en krachttraining en de langste duurloop werd 33 km.
Twijfel alom, moet ik er überhaupt wel aan beginnen. Ik liep de 2 weken die ik thuis was begin April een 42 km en 60 van Limburgse zwaarste. DSC_0552
9 April was ik in Japan. Alles loslaten en genieten van een geweldige vakantie. Daar een aantal prachtige loopjes gedaan en in ieder geval wat hoogtemeters gemaakt.
De mindset simpel gemaakt. Gewoon lopen van post naar post en proberen de finish te halen, cutoff times voorblijven en als je het niet haalt vergaat de wereld niet.   Dan heb je je best gedaan. Simpel.
Kleine stemmetjes in mijn hoofd weg drukken. Het slaat nergens op, 169 km is zo ver dat ik het haast niet kan overzien. Bijna 10.000 hoogtemeters, hoeveel hoger kan het nog? Gekkenwerk! Wat als ik over al mijn grenzen ga omdat ik niet op wil geven, omdat ik toch een eind ben gekomen?
Die stemmetjes ploppen op, vooral de dagen voor de wedstrijd. En toch is er iets in mij dat zegt dat ik het kan. De twijfel zit vooral in het fysieke, hoe reageert mijn lichaam op een afstand waar het eigenlijk niet klaar voor is.
Dan is het D-day, 25 April, twijfel weg en lopen voor wat je waard ben. Op iedere post kijken hoe het is.
169 km en 9750 hoogtemeters.
Jeanet gaat mij volgen al die tijd met de bus van de organisatie, ook een serieuze big time job. We spreken af dat ik haar in elk geval zie op de post van 53 km. Tot daar neem ik genoeg eten mee. Dat vul ik daar weer bij. IMG_0183
Voor de start sta ik daar met mijn blonde hoofd tussen al die donkerharige Japanners. Er zijn wat toespraken en dan worden we weg geschoten. Een bizarre start van 1500 traillopers. Het is zo druk en smal dat je een soort wordt opgetild door de menigte en vooruit wordt geduwd. Maar je voelt de ontspanning en dus is er niemand die rare dingen doet in een samengepakte menigte. Overal high fives en gejoel van alle mensen die er staan, wat een start. Hier zie je een filmpje van the North Face.
De wedstrijd is echt begonnen en ik begin aan een reis die ik niet snel meer zal vergeten.
Het is 15 uur als we starten en lang zal het niet licht zijn, 18.30 gaat de zon onder.
We lopen de eerste km’s langs het pad rond het meer. De brug over, het dorp door en dan komt de eerste klim. Bijna gelijk is het volledig stil.  IMG_0185Daar waar je normaal het getik van alle stokken hoort is het nu stil. Stokken zijn verboden.  Ik mis ze gelijk maar zal het ermee moeten doen. Het zal wel wennen.
Naarmate we stijgen is er een prachtig uitzicht op het meer en op mount Fuji.
Als ik op de eerste post kom na 18 km staat Jeanet daar plotseling. Ik ben verrast, klets even, eet noodles en ga weer verder.  Eigenlijk moet ik plassen maar er staat een rij van ongeveer 50 man bij de toilet. Je mag hier niet openbaar plassen en niemand doet dat. IMG_0191Bijzonder.
Om nu in zo’ n lange rij te gaan staan gaat me iets te ver. Ik loop verder en 1.5 km verderop zie ik een toilet bij de brandweer. Met mij 3 anderen en netjes staan we in de rij, maar nu maar met 4 mensen.
Ik spreek met Jeanet af dat ik haar zie bij de post op 43 km als ik daar voor 21.30 uur ben, anders zie ik haar op de 53 km post.
Ik denk dat ik het wel haal, maar ik kom vast te zitten. Hier en daar zijn wat opstoppingen.
Bij de afdaling van Shakushiyama had men gezegd dat het erg rotsachtig en steil was, oppassen dus. Ondertussen is het donker geworden en is de wereld klein geworden door mijn hoofdlamp.

IMG_0193Het stroopt weer op maar dit keer zit er echt geen schot in. Het duurt en het duurt en ik sterf van de kou. Iedereen trekt alles aan wat hij in zijn tas heeft ongeveer. Stil staan is echt funest, ik sta soms te klappertanden. Na 1.5 uur ben ik door een stukje van 200 meter heen schat ik. Later hoorde ik dat er iets gebeurd was en er iemand van de trails gehaald moest worden. (filmpje afdaling toplopers.)
Men anticipeert wel goed op de situatie want de cutt off time wordt met een uur verlengd.
Dat stuk blijkt ook echt heel lastig te zijn. Grote klim en klauterpartijen. Regelmatig hangen er touwen waar je jezelf in ieder geval redelijk normaal naar beneden kunt krijgen. Ik hanteer de abseil methode en de Japanners in mijn buurt doen dat uiteindelijk ook.
IMG_0194Veel later dan gedacht kom ik ergens in de nacht bij post 53 km aan. Ondanks een heel zwaar begin stuk voel ik mij goed. Opvallend is dat ik al veel mensen zie wandelen en er zeker al 5 heb zien staan overgeven.
Jeanet heeft een plekje bij de kachel gevonden ik eet en drink wat op een kleedje.
Het gevoel van tijd begin ik al kwijt te raken. Het doet er allemaal niet toen. Van post naar post en zolang ik voor de cutt off times blijf, is tijd maar een gegeven. IMG_0192
Het is heerlijk om weer in het donker te lopen. Ik hou ervan. Je wereld wordt zo klein en toch zie je dingen die anders zijn.
Ik ren op veel single tracks en een groot deel staat vol met lage bamboestruiken die wit/ groene bladeren hebben. Dat geeft een bijzonder effect als je hoofdlamp erop schijnt.
Ook ren ik door een stuk wat hoog ligt en waar plotseling allemaal hosta’s staan. Die zien er ineens heel groen uit zo in het donker.
DSC_0567In de vroege morgen begin je het licht te zien worden, en dan is het ook net of ineens het licht aangaat. Eerst wat schemer, een rode lucht en dan is het ineens licht. Rond 5 uur is het licht. De nacht is koud maar zolang je in beweging bent, is het prima. Ik heb 3 laagjes aan en dat is ruim voldoende.
Na een afdaling volgt er een stuk langs een weg. Asfalt, het is gelukkig zo vroeg dat er geen auto rijdt, maar ik voel wel gelijk mijn voeten branden.DSC_0554
Het is een bizar gezicht, want er lopen wat Japanners te slaap wandelen. Af en toe roep ik eens want ze zwalken heen en weer. Zou toch lullig zijn als je dood wordt gereden tijdens een trail.
Tussen de volgende posten haal ik echt ontzettend veel lopers in. Ik bedenk me dat veel lopers die ik zie het niet gaan halen. De posten waar Jeanet niet is ga ik redelijk snel door, bijvullen wat eten en weg.
Het zorgt er voor dat ik een half uur te vroeg op de post A7 van 80 km ben. Ik sms Jeanet en die zit nog in de bus. Die is er om half 8. Ik wacht wel even. Vul bij, eet wat en ga in het zonnetje liggen. Langzaam begint wel al het zoete spul me wat tegen te staan. De posten zijn echt perfect, maar toch veel zoet. Broodjes met zoet spul erin, andere hapjes waar ik geen idee van heb wat het is maar ik prop het naar binnen, ik moet eten om mijn energie op peil te houden. De Japanners moeten steeds erg lachen als ik een stuk banaan tussen een broodje doe. Waarschijnlijk kennen ze dat niet.
Het is fris, maar de zon warmt voorzichtig op. Naast mij ligt een jongen te kotsen, die is niet zo fris meer. DSC_0555
Rond 7.40 vertrek ik weer. Nog steeds voel ik me goed en ik ben blij dat we beginnen aan een prachtig stuk single track waar het op en neer gaat. Ik ren alsof ik net begonnen ben en haal weer ontzettend veel lopers in.
IMG_0195Het is zo’n prachtig stuk.
Mount Fuji ligt in al zijn schoonheid vlakbij en laat zich volledig zien. Wat een prachtig moment om te koesteren. De singletracks zijn waanzinnig en heb het gevoel of ik vlieg. Zo’n moment van ultiem lopers geluk.
IMG_0196Na 20 uur ben ik op het 105 km/ A8 punt. 5 uur voor de oorspronkelijke cut off tijd. Gek genoeg voel ik me nog steeds opvallend goed, vooral mijn bovenbenen doen het extreem goed. Het zorgt dat ik sterk afdaal. IMG_0198Natuurlijk begint alles stijf te worden maar dat hoort erbij.  Mijn benen voelen goed en echt slaap heb ik ook nog niet. Ik heb het gevoel dat ik blaren heb en trek mijn schoenen uit. Wel hele weke voeten en maar 1 blaar. Ik zie er ook nog goed uit volgens zeggen.
Maar, dit is wel het punt waar uitgebreid voor gewaarschuwd is. Hierna volgt een deel van 18 km dat cruciaal is of je race gaat finishen of niet.
Het advies is, neem hier rust, eet goed en begin pas daarna aan de tocht door de Tenshi Mountains Range. IMG_5185De tijd gebruik ik gelijk om mijn voeten te luchten. IMG_0197

In een sportzaal is er een grote groep chiropractors aanwezig en het lijkt me een goed idee om mezelf te laten behandelen. Ik moet 10 minuten wachten maar daarna word ik uitgebreid doorbewogen. Dat voelt erg ontspannen allemaal. De vrouw adviseert om erna even te gaan liggen. Ik probeer te slapen maar het lukt niet. Mijn heupen lijken te verkrampen als ik op de grond lig. Na een paar pogingen geef ik het op, ik eet nog wat noodles met gember en vertrek voor wat later bleek, een helletocht.
IMG_5183Als ik de post verlaat worden mijn spullen gecheckt en mijn tas gewogen. Hij weegt 5.8 kg, waarvan 2.5 liter water. Men waarschuwde dat je echt genoeg water mee moest nemen voor dit stuk. Later bleek dat er mensen in de problemen waren die niet genoeg water hadden. 18 km lijkt niet zo veel maar de toplopers deden over dit stuk ruim 3 uur, tel uit je winst.
Dan ga ik op pad en begint de eerste klim. Ik klets nog met iemand uit Japan, India en een Japanner die in België woont en Karmeliet als favoriet bier heeft, hoe bestaat het.
Maar het kletsen vergaat ons snel. De klim is zo enorm stijl en lang. Mijn benen gaan volledig stuk. Overal zie je mensen tegen een boom staan uithijgen of op een stronk zitten met het hoofd in de handen. IMG_0203
De moed zinkt in mijn schoenen. Mijn GPS heeft het ondertussen begeven en ik heb geen idee hoe hoog en hoe ver nog . Misschien ook maar beter.
We klimmen en klimmen en mijn benen willen niet meer. Ik ga zitten en denk, ik kap ermee.
Maar hoe kom ik dan van deze berg af? Ik denk, ik bel de organisatie en zeg dat ik mijn been heb gebroken. Stuur maar een heli. Als die komt gaan er gelijk meer mee, want iedereen is naar de klote. Zo zit ik even en probeer mijzelf bij elkaar te rapen.
Ik sta op en klim verder, dan gaan we afdalen, en klimmen en afdalen, het stopt niet meer. En alles is zo steil omhoog en naar beneden. Bijna niet te doen.
Alles doet me zeer. Het duurt zo eindeloos. Ik heb nergens meer oog voor.
Ik hoor kraaien schreeuwen, het lijkt net alsof ze lachen. Ik denk, ze hebben groot gelijk, het is ook lachwekkend om hier te lopen, welke gek doet dat. IMG_5184
Of ze lachen want ze hebben zo een maaltijd, omdat er straks mensen neervallen hier.
En zo dramatiseer ik nog even verder.
Als ik na 5.5 uur bij post 128 km kom ben ik volledig kapot. Jeanet zegt dat ik het snel gedaan heb. Zo voelde het zeker niet. Maar er zijn lopers die bij mij liepen die er 7 tot 8 uur over gedaan hebben.
Ik was in ieder geval blij dat ik dit stuk nog net in het licht heb gelopen.
Jeanet had ondertussen wat anders te eten geregeld. Ik wordt steeds overspoeld door golven van misselijkheid bij een slok van sportdrank of cola. Al die zoete troep komt mijn neus uit. DSC_0582
Komkommer, tomaten en yoghurt smaakten heerlijk. Het is alweer bijna donker en ik maak me op voor de tweede nacht. 128 km gelopen, onwaarschijnlijk. Nog 46 km te gaan.
Als Jeanet zegt dat ik nog zeker een uur of 8 moet lopen, denk ik alleen maar, godallemachtig, 8 uur. Dat worden er zeker 10 of 12. Niet aan denken, stap voor stap.
Maar eigenlijk weten we beiden dat opgeven nu geen optie is. Niet na 128 km. En niet omdat ik er doorheen zit. Opgeven kan pas als ik echt niet meer kan lopen nu.
Ik ga weer op pad en al snel moet de hoofdlamp aan. Weer een nacht in, en ik heb nog steeds niet geslapen. Gek toch waar een lijf toe in staat is. Er volgen in dat stuk weer 4 klimmen en ik probeer er maar niet over na te denken. Ik weet niet op welke km punt ik ben, hoe hoog en ergens zullen de klimmen weer stoppen. Afdalen is altijd mijn favoriet maar dat kan ik nu ook niet meer zeggen. De afdalingen zijn soms zo steil dat het meer van boom naar boom is. Opvangen en volgende boom. Het is een godswonder dat ik al met al maar 2 keer ben gevallen. DSC_0590
Het laatste stuk naar de post wordt ik zo overmand door slaap. Ik slaapwandel bijna. Schrik steeds wakker en probeer te focussen, wat niet lukt.
Ik kom aan bij post 138 km/A10 en wat ben ik blij dat Jeanet daar is. Ik kan niet goed meer nadenken en wil liggen. Jeanet vertelt me later dat ik er belabberd uitzag daar, dat dat het eerste moment was waar ik er echt moe uit zag.
Ondertussen is de 91 km race ook gestart en die doen alleen het tweede deel van de UTMF. Dus het is plots weer druk op de posten.
DSC_0602Er is een slaapruimte en Jeanet brengt me erheen, ik ga liggen en kan niet meer. Ze dekt me toe, organiseert mijn rugzak en vult alles aan. En toch lukt het niet om te slapen. Het is net of er steeds kramp in mijn heupen schiet. Ik probeer wat thee te drinken, val wat weg en schrik weer op. Uiteindelijk slaap ik misschien een kwartiertje. Maar als weer vertrek voel ik me een stuk beter. Nog 30 km te gaan. Ik zie Jeanet weer bij de finish, wat een heerlijk idee.
Als ik de post uitkom zie ik voor me een lang lint lichtjes naar boven gaan. Maar eerst rennen we nog een km of 5 door zwart mul zand, door rivierbeddingen en door een bos. Dan komen de klimmen weer.
Ik loop eigenlijk weer aardig en haal ook nu nog wat lopers in. Je ziet lopers van de 91 km die er volledig doorheen zitten. Dat geeft de burger moed, als ik die nog kan inhalen is mijn staat nog niet zo rot. Het is koude maar ongelooflijke heldere nacht. De hemel staat vol sterren.
DSC_0569Als ik beneden ben, volgt er nog een stuk van 12 km vals plat. Eerst een deel Forrest road en dan tot post 157 km is een weg asfalt, wat een klote stuk zeg. Het duurt eindeloos en ik word weer overmand door slaap. Weer val ik steeds weg. Het is gek hoe je dan ook dingen ziet die er niet zijn. Ik zie een tent en het is gewoon de vangrail van de weg, sleepmonsters all over.
Ik voel mezelf een soort zwalken en probeert te focussen. Dat lukt dan even maar daar gaan zitten om te slapen is ook geen optie. Het is te koud en bovendien mag het niet. Stel je voor dat je gediskwalificeerd wordt daar, die helderheid van geest heb ik dan nog wel.
Uiteindelijk kom ik aan bij post 157 . Een buitenpost. Er liggen kartonnen dozen en dekens, en veel mensen die slapen. Ik ga erbij liggen. Als ik even een powernap kan doen knap ik wel weer op.
Ik ga liggen en voel dat iemand nog een paar dekens over mij heen legt, ik lig te rillen. Het is een koude nacht. Het is net licht geworden maar nog serieus koud. 603629_10152412151561520_261437299680328205_n
Ik slaap misschien een kleine 10 minuten maar knap er echt van op. Soms heb je maar even een kort powenrnapje nodig om er weer te zijn.  Ik drink een kop thee en vul mijn bidon met hete thee. Met alles aan ga ik op pad voor de laatste 11.5 km.
Ik kijk op het kaartje en zie 2 kleinere klimmetjes. Nog maar twee te gaan. En eindelijk is die klim een gewone klim. Een die je lekker kan doorstappen en zelfs kan dribbelen. Als ik naar boven loop zie ik Fuji weer liggen in al zijn schoonheid, mijn moment van kippenvel. Zo’n rot eind gelopen en daar worden we voor beloond. Geen wolk te bekennen. Ik maak een foto en de fotograaf die daar zit neemt een foto van mij en zegt dat het uitzicht boven nog veel beter is. Hij heeft gelijk.
Ik klim nog een uitkijkpunt op, andere lopers zien dat punt niet eens. Maar ik wil mijn laatste blik op mount Fuji zien! De trap oplopen gaat niet soepel maar het is wel een mooi uitkijkpunt!
Als ik na de laatste 2 klimmen boven ben, zie ik het meer beneden liggen. Tsjonge, daar ben ik gestart 160 km geleden, ongelooflijk!
DSC_0614Ik sms Jeanet euforisch dat ik on my way ben. Tegelijkertijd bedenk ik me dat die woorden op het graf van mijn vader stonden. Ik schiet vol, mijn emoties schieten overal heen.
De laatste afdaling begint, uiteraard ook nog stiekem wat op en neer. Maar dat maakt ook niet meer uit. Ik ren nog steeds. Tenminste, iets wat op rennen lijkt.
Als ik beneden kom staat Jeanet daar om het laatste stukje langs het meer mee te fietsen. IMG_5187
Zodra ik op asfalt ben doen mijn voeten echt pijn. Op de trails is het dragelijk maar stenen zijn niet fijn.
Even verbijten en dan kom ik op het stuk waar mensen staan. Alle Japanners roepen en geven high fives. Ik heb alleen maar een grote glimlach en geef high fives aan alle uitgestoken handen.
Het laatste stuk loop ik met uitgestrekte armen aan beide kanten om alle uitgestoken handen aan te raken, wat een geweldige finish!
Ik ga over de mat en zie een man met uitgestoken armen staan. Ik val in zijn armen. Ik heb geen idee wie het is. Maar hij omhelst me en feliciteert me. Het blijkt de race dokter te zijn. Later bedenk ik me dat Japanners dat niet doen, die knikken maar vallen elkaar niet in de armen. Nou ja who cares.
DSC_0641Dan wordt ik gefeliciteerd door een geweldige sportman,10155484_10152409633591520_987647337266646786_n Tsuyoshi Kaburaki. De race directeur die zelf 3 x in de top 3 stond van de UTMB. Hij kijkt op mijn startnummer waar ik nu toch vandaan kom. Netherlands??? Dat is hartstikke vlak! Hij is onder de indruk van mijn prestatie, a girl from the Netherlands doing these mountains…
We praten even over de race. Ik vertel dat ik het serieus een zwaar en technisch parcours vond. Hij beaamt het, zegt dat het veel technischer is dan de UTMB en dat dat het een stuk zwaarder maakt.
Dan val ik Jeanet in de armen en samen staan we te janken! Wat een race en wat een prestatie. Ik kan het zelf niet geloven eigenlijk. Wat een rollercoaster van emoties. 10256473_10152413283126520_2595630028394183095_n
imageWat was ik blij dat Jeanet er was, vooral de laatste 45 km. Het is zo fijn dat iemand dan dingen van je overneemt op de posten.
Ik neem mijn race finisher vest in ontvangst. Dat zal ik met heel veel trots dragen.
Een onvergetelijke reis van 169 km… aan Japan en mount Fuji zal ik altijd met een grote glimlach terug denken. Het geeft de prachtige vakantie een gouden rand!
Het was ook bijzonder om de vele, vele reacties op fb te lezen. Velen hebben de race gevolgd. Sommige hebben mij zelfs live zien finishen midden in de nacht. Hartverwarmend!
Waarschijnlijk vergeet ik nog een heleboel te vertellen, maar voor nu is dit wat het is.
Nothing is impossible!

Voor de statistieken, er waren 1422 deelnemers. Ik kom binnen na 41 uur 09 minuten en 58 seconden en word daarmee ook nog 409 de finisher en 44 ste vrouw.

De UTMF expo, live tracking en live beelden

Vandaag, vanaf 13 uur,  konden de lopers hun startnummer ophalen. Aangezien wij heel de dag de tijd hadden en ons hotel op ongeveer 5 minuten fietsen van de start zit konden we nog mooi andere dingen doen.
imageZoals een mooi rondje fietsen om het meer. De eigenaar van het hotel had 2 mooie fietsen voor ons geregeld. Alles staat hier nog prachtig in de bloei dus bloesems volop.
Het weer is redelijk, als de zon doorkomt is het aangenaam zodra die weg is, is het fris. imageMet vlagen is er ook een wind. Het spettert af en toe heel even maar regen kun je het bijna niet noemen. Als het zo blijft komende dagen hebben we niets te klagen denk ik.
Het rondje fietsen is rond de 25 km. Op sommige plekken fotogenieke stukken vol met bloesems en overal Mount Fuji zichtbaar.
In de middag naar de expo. De keren dat ik de ccc en tds heb gelopen stonden er lange rijen bij tassencontrole. De Japanners hebben het beter voor elkaar. Binnen 15 minuten had ik mijn spullen, lijsten ingevuld en was mijn materiaal gecheckt. Kwestie van genoeg mensen neerzetten.
imageDe expo had alle bekende merken en uiteraard altijd even leuk om rond te neuzen. Verder werden we getrakteerd op een lekkernij en groene thee. De dames waren traditioneel gekleed.
In de namiddag een dik uur in een echte onsen gelegen. Binnen 2 grote baden, een bubbelbad en buiten een bad en 3 grote tonnen. Heerlijk! image
Morgen moet het gaan gebeuren. Om 15 uur lokale tijd start ik voor een spannende UTMF. (8 uur in de ochtend Nederlandse tijd).
168 km met bijna 10.000 hoogtemeters. Ik kan er allemaal gedachten op los laten maar het is simpel. Ik ga lopen voor wat ik waard ben, ondanks de relatief weinige training.
imageHet doel is de finish. Onderweg de cutoff times halen en van post naar post.
Via de site is er live tracking mogelijk, dus wil je mij volgen dan moet je even naar deze link gaan.
Mijn startnummer is 611.
Er zullen zelfs live beelden te zien zijn via 3 camera’s. Die beelden kun je hier zien.

Je gaat lopen en neemt mee….

Vandaag heb ik mijn tas ingepakt om morgen te vertrekken naar Japan. Grappig hoe het niet zo heel veel uitmaakt wat je meeneemt tot je met de lijst van verplicht materiaal en niet verplicht materiaal komt voor de wedstrijd . dat is namelijk wel heel belangrijk. dat moet goed zijn, prettig zitten, compleet zijn en ook mooi zijn.

De weersomstandigheden daar kunnen erg grillig zijn, van zon en 20 graden tot zeer waarschijnlijk onder nul in de nacht. Verder kan het erg spoken qua regen en wind. De berg ligt geïsoleerd en dus heeft de regen en wind vrij spel. kortom, je moet voorbereid zijn op alle weersomstandigheden . Vandaag heb ik een prachtige nieuwe  Salomon set kleding opgehaald bij Scarabee. Ontzettend mooi en functioneel, een paar nieuwe producten om te imagetesten ( zoals de waterafstotende overhandschoenen). we hebben natuurlijk samen de kleur en set uitgekozen maar het moet gezegd worden, de jongens van scarabee hebben smaak. de logos zijn er prachtig opgezet, stylish en niet schreeuwerig. Ik hou ervan. Wat er ook gebeurt, aan de spullen kan het niet liggen.

Dan het tweede deel. Wat neem ik mee qua eten. Stiekem hoop ik natuurlijk gewoon op iedere post een sushi bar te vinden. Er zijn op een aantal posten noodles heb ik gelezen maar laat ik het lot niet tarten en zorgen dat ik genoeg bij me heb.

Dus repen, de. cliffbars vind ik erg lekker en zijn zeer voedzaam (15 stuks). imageGu gelletjes , uiteraard de espresso love. Een aantal zakjes ors voor wat extra zouten en als sportdrank de gu tabletten. Weegt niets, makkelijk en lekker. Wat extra energie tabletten voor de andere smaak van herbalife. En dan nog wat gums van GU  in 2 smaken.  Er zijn om de 10 a 15 km posten met soms een uitschieter naar 20 km. Dit moet dus wel genoeg zijn Qua eten.  Ook kan ik op 80 km een tas achter laten dus ik hoef niet alles tegelijk mee te nemen. Verhongeren zal ik niet, en qua kleding is het ook op en top. Nu de rest nog.

 

Het parcours van de Ultra Trail Mount Fuji – mag het ietsje meer zijn?

Het heeft lang geduurd maar sinds eind maart is pas officieel het parcours van de UTMF bekend. Het is een heel gedoe geweest voor de organisatie. Het is namelijk zo dat men geen toestemming wilden geven voor een deel van het national forrest waar doorheen gaat.
utmf_time_tableNa veel gepraat is er uiteindelijk besloten om de route om te draaien zoals het in de eerste editie was. De editie van verleden jaar (2de editie) was de bedoeling maar dat is nu dus gewijzigd. Aangezien je nu een stuk langs een weg schijnt te moeten en daar verkeer is wilde men dat dat deel in de nacht zat. Dus is heel de route veranderd. utmf_map_l
Het heeft allemaal lang geduurd omdat de organisatie de zaakjes nu vast wilde leggen zodat ze niet ieder jaar dit gezeur hebben en zo de UTMF in de toekomst veilig stellen.
Hoe dan ook, de route is bekend en het is iets meer geworden. 169 km en 9478 hoogtemeters. Wie kijkt er nog op een paar km als je 100 mijl gaat lopen zullen ze wel gedacht hebben. Godallemachtig.
Ondertussen zijn de kaartjes geplastificeerd en kijk ik er zo eens naar en zakt het langzaam in mijn systeem.
Over 2 weken weet ik ongeveer de tijden van de cutoff times, de plekken waar je eventueel kan liggen. Je mag namelijk alleen maar op 4 posten een powernap nemen zou je dat willen, niet in het wild. De plekken waar ik noodles kan eten en waar de bus kan komen. Het ziet er allemaal erg goed georganiseerd uit.
utmf_elevation_l

Het hoogte profiel is bijzonder. Uiteindelijk ga je niet perse heel hoog maar vooral vaak omhoog en omlaag. Dat maakt dat het veel hoogtemeters zijn.
Een andere uitdaging gaat het weer worden. Het kan heel koud zijn rond Mount Fuji, tot onder nul in de nacht. De wind heeft daar vrij spel omdat de berg geïsoleerd ligt. Ik voorzie veel kleine japannertjes achter mijn brede rug, want waarschijnlijk ben ik wel wat groter dan de gemiddelde Japanner.
Maar goed, kou is iets waar je je op kunt kleden. daar moet het niet aan liggen. Het is nu echt aftellen. De 60 km van Limburg zijn goed verteerd, wel wat spierpijn in de benen maar al met al valt het niet tegen. Alleen nog even 109 km en 8000 hoogtemeters meer lopen en de UTMF zit in de pocket. (‘kuch’)