3 dagen zwerven in de Vogezen – toen was geluk nog heel gewoon

De afgelopen 1.5 week zijn we in een soort nachtmerrie gekomen in Nederland. Waar iedereen dacht dat het wel mee zou vallen en het de vervanmijnbedshow leek is er nu een nieuwe realiteit. Voordat ik officieel vorige week vrijdag hoorde dat ik het land niet meer uit mocht als zorgverlener was ik donderdag na het werk met Tonkie al op weg naar de Vogezen.
Ik zou samen met Yvon drie dagen gaan lopen. De routes had ik ingetekend op de kaart en we hadden een hut besproken zodat we een tweedaags rondje konden lopen met rugzak(je) en dan nog een ochtend een andere mooie route lopen.
De start was in Wildenstein, een uitgestorven dorp vlak bij La Bresse.
Dat ligt op 572 meter hoogte. Ik had de route niet in gpx dus alles met de kaart en kompas. Een mooie uitdaging.
Het begint met een fikse klim door het bos om uiteindelijk uit te komen op de berg(jes) van de Vogezen. Mooie uitzichten ! We klimmen toch mooi naar 1170 meter.
We lopen over de toppen van de Vogezen, allemaal niet heel hoog maar wel echt een prachtig deel. De Batteriekopf, Rottenbachkopf en de Rainkopf. Het deed mij erg aan Ierland denken.
Hier en daar komen we een Auberge tegen maar alles is dicht.
Het begin is alles groen maar op een gegeven moment komen we toch echt in de sneeuw terecht. We zakken soms tot onze knieën weg. Zwaar lopen maar super mooi.
We dalen af richting eerst Lac Fishboedle en klimmen vervolgens richting Lac de Schiessenrothried. Er volgt nog een klim en zware stukken door sneeuw. We kunnen het pad amper vinden en moeten soms echt goed zoeken. Op sommige momenten zijn we echt het pad volledig kwijt en lopen terug waar we voor het laatst op het pad zaten.
Het kaart lezen gaat goed maar op sommige momenten heb ik ook twijfel. Maar gelukkig vinden we steeds de weg. De tijd gaat namelijk dringen en je wilt toch niet in het bos lopen zonder licht.

Dus houden we de vaart erin en als we een fikse klim maken in het bos zouden we als we nog een keer dwars door de sneeuw oversteken een hut moeten zien.
En dat klopt, moe en opgelucht dat we op tijd in de hut zijn is het eerst eens tijd voor een heerlijke blonde tap, die is meer dan verdiend. 22 km en 1600 hm volgens de suunto.
De dames in de hut maken een lekkere maaltijd klaar en met maar drie anderen mensen in de hut hebben we een 4 persoonskamer voor ons alleen.
De volgende dag besluiten we om naar Col de la Schlucht te lopen en via dezelfde weg weer terug. Het deel wat ik graag wilde doen, Sentier Des Roches is normaal gezien al een pittig stuk maar met de sneeuw en in de morgen het opgevroren sneeuw misschien niet zo goed idee om nu te lopen. Dus die slaan we over.
We maken een heen en weertje en lopen weer langs de hut op weg naar de Hohneck. Dat stuk ziet er fantastisch uit met een paar meter sneeuw in de flanken. We komen vandaag iets meer wandelaars tegen omdat er een parking bij de Hohneck is.Vanaf de Hohneck doen we nog een ander topje aan en lopen nu ipv via de toppen die we de vorige dag al gedaan hebben langs de Westelijke kant.
Het levert een paar mooie uitzichten op meren die we nog niet eerder zagen.
We zoeken wat naar het GR pad, want we zitten net iets lager maar zien dan toch erboven een pad lopen, inderdaad het GR pad.
Van het groen komen we weer in hele stukken sneeuw terecht.
Alles ziet er tof uit zo in de sneeuw ondanks dat het lopen wat lastiger is en vooral soms lastig om een pad te vinden. De bewegwijzering is niet heel duidelijk dus je moet het echt met de kaart doen.
Uiteindelijk komen we in een heerlijke afdaling  door het bos die ons weer naar Wildenstein brengt en waar geen sneeuw ligt. Vliegen over de paden.
Een prachtige tweede dag, 20 km en 1000 hm.
Zondag was het plan om een rondje Lac De Corbeau te doen. Dat meer staat bekend als een van de mooiste meren in de vogezen.
Als je er naar toe rent via het bos is het een paar km vanaf waar wij de auto geparkeerd hadden. Dan kun je beneden een rondje om het meer lopen maar je kunt er ook bovenlangs omheen.
Je klimt 450 hoogtemeters en uiteindelijk kom je op een uitkijkpunt want een geweldig uitzicht oplevert. Wij zijn rechts van het meer via het moeilijkere pad omhoog gegaan. Daar lag ook nog aardig wat sneeuw. Via de andere kant zijn we afgedaald waar er bijna geen sneeuw lag en we een toffe afdaling naar de auto konden maken.
10 km en 450 hm .
En dat waren dan de laatste km’s in de ‘bergen’ voor een langere tijd.
Wat een geluk dat we dit nog net mee konden pikken.
Voor nu is het sporten op een lager pitje en zal het werk op maximaal gaan. Laten we hopen dat we dit snel onder controle hebben en we allemaal weer van de bergen kunnen genieten. Zolang dat niet kan droom ik weg in tijden van onzekerheid naar oa deze drie dagen.

Dutch Marines Trail 2020

Vandaag was de vierde editie van de Dutch Marines Trail, georganiseerd door, juist, de Mariniers.
Drie afstanden, 5,10 en 15 mijl.
De start is bij doorn. De mannen hadden het goed geregeld. Een grote Parking, boogtenten met veldbedden om je om te kleden en je spullen achter te laten. Een tijdsmeting, muziek, alles erop en eraan.
De 15 mijl ging als eerste weg, een niet heel grote groep.
Maar eerst een briefing. Als je niet wist dat het een defensie event was, dan kwam je erachter bij de briefing.
Het is gemarkeerd met oranje linten, iedere 300 meter zie je wel een lint. Zoniet, durf dan terug te lopen’ .
‘ Het is eigenlijk Kako ( kaartlezen en kompas lezen) voor dummies’.
En toen werden we weg geschoten, Lia en ik hadden ons als laatste opgesteld omdat we gewoon een duurloop wilden doen.
En binnen 1 minuut was iedereen weg, ws een aantal ook veels te snel, maar dat zou de tijd wel uitwijzen.
En zo liepen we over mooie paadjes die op sommige stukken echt sloten waren en veel blubber. Maar echt met zorg uitgezet.
Er waren geen posten, gewoon zelfvoorzienend, zoals een marinier zou doen.
Na een km of 6 haalde we de eerste in die te snel was gegaan.
Na een km of 11 komen er wat lopers in zicht. Lia spot een vrouw en als we langzaam dichterbij komen zien we dat het inderdaad een vrouw is . Bij km 14 gaan we er voorbij, stiekem zijn we toch vanzelf wat sneller gaan lopen.
We halen nog een paar lopers in en verbazen ons over het gebied. Echt mooi en veel single tracks.

Het laatste deel zitten een paar mooie klimmetjes in maar het einde komt in zicht. Daar maak je nog een lusje en dan is daar de finish.
Wij zorgen dat ons nummers tegelijk over de streep gaan want we zijn derde vrouw (vd 5 :-)). Samen gelopen is samen derde.
Maar het reglement zegt dat er 1 derde is. Wij zijn het er niet mee eens en de mannen zijn zo sportief dat we wel samen op het podium kunnen , alleen is Lia officieel derde.
25 km en 300 hoogtemeters in 2.40 uur.
We krijgen nog een Lupa (lunchpakket) en een Radler.
Super georganiseerd en echt een hele mooi ronde !
Volgend jaar zijn we er weer bij (als de baas het goed vind)

 

Een duurloop en mtb tocht in mooi Brabant

Je kunt er niet veel hoogtemeters maken maar mooi is Brabant wel. Dus een weekend vanuit huis sporten is ook zeer de moeite waard.
Dat begon gisteren met een duurloop van 30 km. Dat is lang geleden. Aangezien ik plots een startnummer heb voor de Rotterdam marathon is het wel handig om wat duur op de weg te doen. Een uitvaller op het werk zorgt voor een startnummer in Rotterdam.
Dus vanuit huis een route ingetekend en een mooi rondje van 30 km gelopen. De eerste 2 uur was het heerlijk lente weer, eindelijk in korte broek!  De laatste 10 km gingen niet vanzelf en de verleiding voor een short cut was heel aantrekkelijk. Maar ik had met mezelf afgesproken om 30 km te lopen, en dus werd het 30 km. Het bad erna deed deugd.
Vanochtend besloot ik om toch een tourtochtje op de mtb te doen.
Die werd georganiseerd door Pek en Slik, een lokaal clubje fietsers. Nergens een site te vinden dus maar gewoon naar het adres gereden. Bij een garagebedrijf op een industrieterrein in Essen vond ik de start. Weinig mensen maar het was dan ook al 10 uur.
Een leuke ronde van 40 km door de bossen van Essen, Roosendaal en Ruchphen, stukken over de mtb routes maar ook hele stukken over paden die ik niet kende.
Op 25 km een prima post(je) met soep, drinken en eten.

De wind en regen waren wat minder maar daar wordt je groot en sterk van.
De laatste 5 km gingen langs de weilanden en een stuk asfalt. Daar haakte nog een man aan die volledig naar de klote was, zoals hij zelf zei. Achter mijn rug zodat hij wat uit de wind bleef haalde we samen de finish en was de beloning een paar pannenkoeken en een Blonde Leffe. De garage was ongebouwd tot lokale kroeg met een bar en een tap.
Weer een mooi tochtje, de laatste georganiseerde tourtocht van de winter.
Ik heb er enorm van genoten, al die mooie tochten in de buurt.
En zo was het toch best een goed trainingsweekendje. Komende week wordt het nogal een pittige week qua hardloop km’s. Eens kijken hoe dat uit gaat pakken.

Een weekend met de Kompel Riders / runners

Afgelopen weekend was ik in Belgisch Limburg. Wederom was onze basis Nationaal Park de Hoge Kempen. Met ons vriendenclubje zouden we er weer een mooi trainingsweekend van maken met natuurlijk een lekker Kompel biertje.
Nu hebben we allemaal wat andere doelen en plannen en dus hadden we allemaal een idee wat we wilden doen het weekend. Maar het is een aangenaam flexibel groepje dus iedereen kan doen wat hij wil. Als we aan het eind van de dag maar allemaal aan een biertje zitten.
Zo wilde ik zaterdag een duurloopje doen van 20 km. Maar Lia, Yvet en Nico wilden een uurtje. Dus was het simpel, ik ging eerst voor een rondje van 10 km en dan zou ik de rest oppikken en nog een ander rondje met z’n 4en achteraan plakken.
Jeroen gaat over twee weken een mtb tocht doen van 200 km en die had als doel een 100 km ronde op de mtb. Thieu wilde wel mee en kijken hoe ver hij zou komen.
En zo hadden we allemaal een plan.

Ik ging vroeg op pad voor het eerste rondje, Heerlijk weer, vogels die fluiten en zo liep ik een mooi rondje in het nationaal park. Na 9 km was ik weer op de camping en gingen we met 4 verder. Nu wist Nico overal de weg dus dat was lekker makkelijk.
Er ligt een enorme krater in het park en daar zou je naar beneden kunnen. Een enorme stijle afdaling en ergens moet je ook weer naar boven komen. Ik wilde dat eens uitproberen. De rest twijfelde maar gingen uiteindelijk toch mee. Beneden stond veel onder water dus een pad was niet goed te vinden. Maar uiteindelijk kwamen we er weer uit en vonden we werkelijk een muur zo stijl.
Wederom een mooie ronde en uiteindelijk kwam ik aan 19 km en 500 hoogtemeters. Mooie begin.
Na de beste worstenbroodjes en rijstevlaai gebakjes van de warme bakker in Maasmechelen stapten we op de mountainbike.
Dit keer zouden we de Groene route doen. Toen we een uurtje onderweg waren en door al aardig wat plassen waren gescheurd brak de hemel open.
Fikse bui en gelijk 10 graden kouder. De paden werden modderpaden.
Het werd een fikse route van 35 km, 350 hm en met veel obstakels onderweg. Er liggen heel veel omgewaaide bomen over de paden, de boswachter heeft nog wel wat werk te doen.
Jeroen tikte de 100 km aan en Thieu toch ook 54 km.
Dus iedereen was happy en konden we proosten met een Tongerlo van de tap en erna met een Bovengrondse Kompel bier op fles.
Zondag was het plan om de blauwe route te mountainbiken met de hele club.
Droog weer, heerlijk. We scheurden over de paden en klommen weer pittige klimmetjes.
De mtb routes zijn daar echt goed aangegeven.

Zo enorm tof gebied om te fietsen. Dit rondje was wederom 35 km en 300 hm.
Rond de klok van 1 uur waren we weer bij de start om te eindigen met een Kompel.
Een biertje smaakt enorm lekker na een inspanning, maar alles met mate.
Een heerlijk trainingsweekend met de Kompel riders/runners.
Zo konden Lia en ik ook nog even een beetje samen trainen voor ons Nisramont Trinatura. We hebben ons enthousiast ingeschreven als koppel maar wat we moeten doen wisten
we niet meer. Maar bij een check blijkt – 4km kayak op het stuwmeer van Nisramont. Daarna volgt een pittig Ardens MTB-parcours van 22km. De trailrun van 8km en nog een MTB-rit van 9km. Als afsluiting nog een run/bike van 4 km.
Dus een ideale training dit weekend!

 

Wat getrain in Afrika

Afgelopen week was ik een dikke week in Afrika, werkgerelateerd.
Ik had uiteraard een setje loopspullen meegenomen maar er zou niet veel tijd zijn om te rennen. Maar goed, je weet nooit. Dus altijd in je tas doen.
Als ik niet kon sporten zou het een goed herstel weekje zijn. Zo is er voor alles een oplossing.
Maar uiteindelijk viel het helemaal niet tegen.
We moesten er wel heel vroeg voor uit maar zo konden we wel een rondje rennen in het rode zand.
Als het net licht was en nog niet zo bloedheet stonden wij buiten met een slaaphoofd.
Mochten we in de middag nog tijd hebben gehad dan was dat niet erg aangenaam met 37 graden.
Dus was de ochtend prima.
Met twee of drie liepen we een rondje van 5 km op het tempo van de langzaamste. Ik liep erna soms zelf nog een rondje als er tijd was.
En zo werd de week toch nog best gevuld met wat loopkm’s. Ik liep 5 x waarvan 2 x een half uur, 2 x een uur en 1 x 45 minuten.
De loopjes waren soms erg bijzonder omdat er grote groepen Afrikanen waren die al zingend aan het rennen waren. Dat geeft nog eens een boost.
We hebben zelfs nog 2 x een half uurtje krachttraining gedaan. Wel met spullen die bijna uit elkaar vielen maar dat mocht de pret niet drukken.
Enige puntje is dat ik een pesthoestje heb van al het stof en de rook van vuur dat overal was. Maar goed, dat weegt niet op tegen een paar bijzondere loopjes.

Fietsen en bordjes knippen bij de Beartrail

Het lijkt bijna mijn nieuwe speeltuin, Limburg. Ik kwam er altijd al graag maar nu ben ik er toevallig best vaak.
Afgelopen weekend waren we met een gezellig clubje in een huisje in natuurpark De Hoge Kempen.

De mtb routes hier zijn ontzettend gaaf. Genoeg hoogtemeters en als je alles fiets kom je wel aan een km of 90 schat ik. Dus sprongen we na de koffie zaterdag op de mtb en scheurden we over de paden. Een heerlijke ronde van 40 km en 550 hoogtemeters. We konden er nog een rondje aan plakken van 15 km maar de Kompelbier stond koud en we hadden er enorm zin in.

De volgende dag ietwat brak maar toch fit genoeg om een 22 km te kunnen lopen, stond de Beartrail op de agenda.
De anderen gingen de wedstrijd lopen en ik zou met Nico de bordjes ophalen als bezemwagen.
Een dankbare taak die we graag doen.
Nu zijn ze met bordjes ophangen nogal enthousiast bij de Beartrail en dus is het een fikse kluif.
Maar nu leek het toch met iets meer beleid gedaan. Iets minder bordjes, maar dat was te vroeg gedacht want na een paar km was het weer ouderwets een route ook voor slechtzienden.
Niet heel erg, we doen er alleen wat langer over en moeten onze rugzakken wat sneller legen.
Wederom weer een mooie route, het eerste deel veel meer bos en singletracks.
Het tweede deel is meer open, velden, weilanden en meer blubber. Een mooie afsluiter met een afsluitend lusje door de koeienstront en het bos(je) achter de start op een camping.

Heerlijke route van 22 km en 550 hoogtemeters. We vonden 2 gelletjes en 1 papiertje van een reep,  niet slecht en minder dan de laatste keer.
Wederom een goed georganiseerde trail waar gelukkig de tap nog open was en we nog even konden proosten met een mooi Gerardus biertje op een tof weekend.
Lekker getraind en erg gezellig, wat wil een mens nog meer.
Het volgende weekend met z’n 8 en staat al in de agenda.

Zwerven in het Mullerthal

2 maanden geleden hebben Yvon en ik ons eerste project gedaan waar we erg in geloven. Een coaching sessie buiten, in de natuur. Daar waar je hoofd leeg raakt en er ruimte komt voor andere zaken. We zijn twee dagen op pad geweest met een team managers. Wij geloven in het concept en dus hoop je dat een team het ook zo ervaart. De terugkoppeling kon niet beter, het was een groot succes. Geweldig om te zien wat er in een team gebeurt als je twee dagen buiten bent en elkaar toelaat.

Zodoende is het volgende project gepland. Een tweedaagse Limited Edition outdoor coaching voor vrouwen. Omdat we keuze willen hebben in een gebied wilden we het Mullerthal verkennen. Simpelweg omdat het er mooi, afwisselend en anders is. Ik was er drie jaar geleden en liep er een aantal mooie rondes.
Ons doel voor het weekend was om 2 mooie rondes te maken en een goede uitvalbasis te vinden waar we met een groep kunnen verblijven.
Dus een werk gerelateerd weekend, maar eigenlijk gingen we vooral lekker een weekend buiten spelen en dat valt ook nog onder werk. Beter kan niet.
Zaterdag liepen we een deel van een route, persoonlijk vind ik dat het mooiste deel. Vol met spectaculaire rotsformaties. Ik krijg hier een enorme drang om overal op en over te klimmen. Het is een grote speeltuin. Maar er loopt een prima wandelroute doorheen die we voor dit project gaan volgen.

Onderweg stoppend om na te denken bij bijzondere plekken hoe we dat kunnen integreren in coaching, gebruik makend van de natuur.
Veel inspiratie en vooral lekker lopen in dit bijzondere deel van Luxemburg.
We liepen uiteindelijk 21 km en 600 hoogtemeters. Met nog een klein beetje schaven wordt dit een wandeling van 19 km.
Nu moesten we nog bij de auto zien te komen. Er gaat een bus maar toen de eerste auto voorbij kwam stak ik mijn duim op en het was meteen raak. Twee ontzettende aardige mensen brachten ons naar de auto 8 km verder.
Erna nog even een biertje gedronken met Birgit en Bastiaan van B-Running die daar in het trailhotel zaten met een groep. Konden wij gelijk even zaken doen met de eigenaar van het hotel.

Wij sliepen in een sfeervolle Bed & Breakfast aka koeienboerderij vlak bij Echternach en hadden daar voor het eten een heel lekker eettentje/bar gevonden voor de komende twee dagen. Met een Weissenbier van het vat kon dat al snel niet meer stuk.
Dag twee werd een dag van wat gepuzzel, het moest een rondje worden waar een bepaald deel in zou zitten omdat ik dat ook een erg mooi stuk vind.
Dus met de kaart op zak vonden we in ieder geval het deel wat ik zocht. Dat deel doet mij enorm denken aan een sprookjesbos, vol met mossige delen. Ook hier weer wat rotsformaties.
Daarna via wat paden en open stukken terug langs een enorm waterrijk deel. Beekjes, watervalletjes en bronnen.


Het Mullerthal wordt niet voor niets klein Zwitserland genoemd. Wij liepen uiteindelijk 16 km en 350 hoogtemeters. Dat zal ongeveer 14 km worden met wat aanpassingen. Weer veel mooie plekken gevonden waar we wat mee kunnen.
Een heerlijk zwerfweekend, erg gezellig en ook nog eens 2 toffe routes gemaakt voor ons project. Daar heb ik nu al zin in.
Het Mullerthal is zo een mooi gebied vol met wandelpaden. Je verbaasd je erover dat het eigenlijk zo rustig is daar.

 

 

Wordt er nog een beetje gerend en wat zijn de plannen voor 2020?

December is alweer bijna voorbij en normaal gezien zijn dat wel mijn luie weken.
Aangezien ik die weken van weinig doen al in september en oktober heb gehad had ik mij voorgenomen om vanaf november weer wat structuur in het trainen aan te brengen.
Nu twee maanden later is er ondertussen wel wat structuur in gekomen..
Ik probeer netjes het schema van Laurens af te werken, wat soms lukt en soms niet.
Maar al met al loop ik meestal drie keer in de week. Het lopen gaat nog niet zoals ik wil maar dat komt wel weer ergens, of niet, dan is het zo. Menopauze perikelen is daar de schuldige van. Als dat het ergste is komt het wel goed.
Aangezien ik meer reistijd kwijt ben met woonwerk verkeer is het soms lastig om nog zin te vinden om na het werk in de avond te lopen. Wat ik nu meerdere keren heb gedaan is uitstappen in Zevenbergen en vanaf daar naar station Oudenbosh rennen waar mijn auto staat.
10 km, nog een helft in het licht en een deel in schemer en donker.
Naast het lopen doe ik 1 x in de week krachttraining, een lesje bodypump in onze eigen sportkamer.
Dan fiets ik meestal nog 1 keer in de week. Een leuke tourtocht in de regio op de mtb of een rondje op de fiets met de Bikeladies.
Uiteindelijk kom ik als het meezit aan 8 uur sport per week. Voor nu meer dan goed.
En wat zijn dan de plannen voor 2020?
Eigenlijk niet zo heel veel nog. Simpelweg omdat er nog wat dingen op stapel staan qua werk. En we zijn er nog niet over uit wanneer we op vakantie gaan. We willen al langer naar Mongolie en dan is de beste periode Augustus.
Dan is het zonde om je voor van alles in te schrijven. Kortom, ik zie het wel.
Natuurlijk zijn er plannetjes, ik zou ik niet zijn als er geen plannetjes zijn.
Wat eigen projectjes qua lopen, fietstochtjes, ws wel wat races in de bergen maar dat zal meer last minute Zijn. Ik sta nog op de reservelijst voor de Rotterdam marathon, misschien loop ik nog wel de marathon bij mijn zus op Rhodos.
Een 1/8 triathlon, een adventure race, trails en wat ik verder tegen kom ,leuk is en uitkomt. Een seizoen zonder vaste plannen,meestal gebeuren er dan toch nog genoeg toffe dingen.
De enige dingen die nu vast staan zijn de stage race aan de Costa Brava en een trail in Belgie in Maart.
Maar ik twijfel er niet aan dat ik genoeg mooie dingen ga doen in het komende jaar.