Kwalificatie voor de Boston en NY marathon

Vandaag staat voor vele Rotterdam marathon lopers de langste duurloop op het programma. Sommige gaan niet verder dan de 30 km en andere gaan tot 35 km. Ik heb 32 km gelopen in de voorbereiding voor Rome. Maar mijn voorkeur gaat toch ook uit naar de 35 km. Men zegt dat je je lichaam niet leert om meer vet te verbranden na 3 uur lopen en het dus niet echt uit maakt om dus de 35 km te lopen. Mijn gevoel zegt nog altijd dat het wel uitmaakt. De laatste 10 km lijken dan toch minder zwaar. Misschien zit het tussen mijn oren maar zelfs dan loop ik toch makkelijker lijkt. Tijdens de langste duurloop worden er vele berkeningen gemaakt van de geschatte marathon tijd. Hoe hard moet ik lopen om een pr te lopen en tegen de tijd dat je thuis bent van je lange duurloop ben je alles weer vergeten, tenminste dat is mijn ervaring. Een goede calculator is hier te vinden.
Mocht je nog ambities hebben voor bv de Boston marathon dan moet je dit lopen om je te kwalificeren;
18 – 34 jaar ; 3.10 (m) resp 3.40 (v)
35 – 39 jaar ; 3.15 resp 3.45
40 – 44 jaar ; 3.20 resp 3.50
45 – 49 jaar ; 3.30 resp 4.00
En vanaf dit jaar kun je je ook plaatsen voor de NY marathon. Dan heb je geen reisburo meer nodig maar krijg je via de organisatie je startnummer. Dat werd wel eens tijd!
18 – 39 jaar ; 2.55 (m) resp 3.23 (v)
Masters age 40 + ; 3.10 resp 3.38
Daar moet ik dan toch nog een pr-tje voor lopen. Mijn training was een loopje in Z-G van een uurtje. Lekker gelopen met een hartslag van 139 waarin ik 9.71 km heb afgelegd.

Nog mooi nieuws uit hardlopend NL;
De Nederlandse atlete Lornah Kiplagat is zaterdag in haar geboorteland Kenia voor het eerst in haar carrière wereldkampioene geworden bij het veldlopen. Kiplagat liep in Mombasa onbedreigd naar het goud. Ze liep halverwege de cross, die ging over acht kilometer, weg uit een kopgroep van vijf en finishte na 26 minuten en 23 seconden.

Voor degene die nog geen muzieknummers hebben toegevoegd aan de Tarin Kowt Marathon muzieklijst, dit kun je hier nog even doen. Het is al een erg mooie lijst geworden! Ik zal de nummers die ik via de mail heb gekregen er ook nog bijzetten voor de hobbyisten die de lijst overnemen.

Lopen is bidden…..

Terwijl iedereen erg enthousiast is over het marathon plan is het nog maar zeer de vraag of het nog gaat lukken. In ieder geval gaat het niet morgen gebeuren want om 23 uur stop ik met werken om weer om 7 uur te beginnen en tot 15 uur te werken. Dan vervolgens weer om 23 uur beginnen. Het zou geen doen zijn om in die tussentijd een marathon te gaan lopen. En bovendien is het een leuk idee omdat het leuk is en niet omdat het een must is. Mochten we hier tot bv maandag blijven dan zal ik zeker het weekend een poging gaan wagen omdat dan het nieuwe team het over neemt. Maar het zou ook kunnen zijn dat we hier vrijdag of het weekend vertrekken om alvast in Kabul te zijn en dan gaat het hele plan niet door. We gaan het zien, maar voorals nog geen marathon, wel is het nieuws al redelijk over het kamp verspreid. Dus wie weet staan we wel met 10 deelnemers aan de start als het gaat gebeuren. Overigens gaat mijn buddy wel de halve marathon wandelen als ik de hele ga lopen, het virus is dus wel een beetje overgeslagen. Overigens kreeg in de nieuwe 42 opgestuurd en daar stond een hele mooie uitspraak in; Lopen is bidden voor de ongelovige of zoekende……… En dat kan ik alleen maar beamen.

De marathon of toch niet

Gisteren schreef ik het onderstaande stukje en ongeveer een uurtje voor ik het op mijn log wilde zetten was alles anders. Er werd een patientje binnen gebracht en vervolgens draaide ik er gelijk een nachtdienst achter aan en zit ik weer in het schema van 8 uur op en 8 uur af. Een marathon lopen gaat op deze wijze niet lukken, maar morgen kan alles anders zijn….Destiny is queen and everything happens for a reason. We gaan het zien of het nog gaat lukken deze laatste dagen.

Het begon als een leuk idee van een collega, het idee werd steeds leuker. Een marathon lopen in Tarin Kowt te Afghanistan. Tijdens het loopje gisteren heb ik er nog eens over nagedacht en begon ik het serieus te overwegen. Mede doordat collega`s me er toe aanspoorde omdat, als er nu iemand hier een marathon gaat lopen ik dat toch wel moet zijn als hardloop junk. Maar ik twijfelde nog, lukt dat met als langste duurloop een 28 km loop? Maar mijn twijfel werd al snel weg genomen omdat het gerucht al de ronde deed dat ik de marathon hier ga lopen. Ik had bedacht, dat als ik het zou gaan doen ik het woensdag zou moeten gebeuren. Na donderdag kunnen we nl ieder ogenblik uitgevlogen worden naar Kabul om daar nog een paar dagen/week te wachten om door te vliegen naar NL (je weer nooit wanneer Maybe Airlines vliegt) Toen ik vo de sportinstructeur tegen kwam heb ik hem mijn plan verteld en hij moest er om lachen. Vind het uiteraard leuk en wil mij op wat voor manier dan ook helpen. De km registratie zal via mijn Garmin gaan, die is nl wel betrouwbaar en de afstand met de auto rijden niet. Hij gaat er voor zorgen dat ik iets krijg als bewijs dat ik de marathon gelopen heb als ik de afstand op mijn Garmin kan laten zien. En zo is het idee een feit geworden. Woensdag zal ik de marathon van Tarin Kowt gaan lopen. Aantal deelnemers ;1 Mijn collega`s zullen mij voorzien van shakes onderweg en we zullen zien of ik het ga redden. Tijdsindicatie, geen idee, in ieder geval uitlopen en ik hoop ergens rond de 4.5 uur. Het zullen ongeveer 6 rondjes worden met steeds weer de muur van TK erin. Maar met rustig lopen moet het kunnen lukken. Uiteraard gaat hier uitgebreid verslag komen van de eerste officieuze marathon van Tarin Kowt te Afghanistan, als er niets tussen komt want je weet het hier nooit……

100 km ?

Om te voorkomen dat ik teveel km`s zou lopen vandaag had ik besloten om 1 rondje te lopen op snelheid. Een rondje van 9 km die ik nog niet onder de 46 minuten had gelopen. Dus het doel was om te proberen om het onder de 45 minuten te lopen. Na wat ingelopen te hebben op het kamp heb ik de Garmin aan gezet net buiten de poort en ben gaan lopen. Op mijn mp3 speler goede dance muziek en zo liep ik de eerste 5 km in 23.38. Als ik dat tempo zou vast houden moest ik onder de 45 minuten kunnen komen. 5 minuten per km is een mooi tempo op een hoogte van 1400 meter en een toch heuvelachtig terrein. Zo liep ik verder en de laatste 2 km`s kwamen de beste dance nummers voorbij. Faithless is een geweldige band en het nummer God is DJ was ineens heel herkenbaar. This is my church, this is where i heal my hurts…..God is a DJ…..Alleen miste ik een stukje….and a runner…. Km 8 liep ik in 4.28 en de laatste km klokte ik op 4.13. Uiteindelijk liep ik de 9 km in 42 minuten en 27 seconden. Een gemiddelde hartslag van 168 p/m. 4.43 per km, goede tijd en goed gelopen. Nu moet ik wel een 10 km wedstrijd lopen als ik in NL ben, zal van de week nog eens mijn HB laten prikken, eens kijken of het gestegen is na bijna 10 weken op 1400 meter hoogte. Mijn week gemiddelde heeft deze week al een record, 86 km. En dan is morgen er nog niet bijgeteld, zou toch leuk zijn als ik boven de 100 km kom, dat zijn nog maar 2 rondjes. Vraag me af of ik uberhaupt wel eens boven de 100 km in een week heb gelopen. Een van de artsen had vm met de lunch het idee dat ik hier nog een officieuze marathon zou moeten lopen, leuk idee maar dan zou ik hier eigenlijk nog wat langer moeten zijn om eerst nog een 35 km run te lopen. Maar zeg nooit nooit, de Garmin kan het bewijs zijn…….

De `Halo`

Het plan was om vandaag een rustdag te nemen qua hardlopen. Maar het weer was weer zo heerlijk, een graad of 10 en de zon. Ik werd er wat rusteloos van omdat het zo heerlijk loopweer is, dus heb ik toch maar besloten om een rondje te gaan lopen. En terwijl ik aan het lopen was ging het eigenlijk vanzelf en had ik al snel besloten om 2 rondjes te lopen. Nog steeds liep ik lekker en ik kon het niet laten om er dan nog een klein rondje achteraan te plakken om uiteindelijk op 20 km uit te komen. Het lopen lijkt wel vanzelf te gaan, op mijn mp3 speler had ik mellow dance muziek gezet en dan vliegen de km`s gewoon voorbij. Uiteindelijk 1.51.38 gelopen met een gemiddelde km tijd van 5.34 per km. Gemiddelde hartslag 148 en de laatste km nog lekker versneld met een tijd van 4.36. Toen ik aan het derde rondje bezig was hoorde ik in de verte al geluiden van een helicopter. Ik keek achterom en daar zag ik de `Halo` aan komen vliegen. De Mil Mi-26 `Halo`is de grootste helikopter ter wereld. Met een lengte van ruim 33 meter, een spanwijdte van 32 meter en een laadcapaciteit van meer dan 20 ton is dit toestel de houder van diverse wereldrecords. De Mi-26 `Halo`stijgt en landt als een vliegtuig, vol beladen zou het namelijk onmogelijk zijn om verticaal te stijgen en te landen. Deze enorme kist land regelmatig op de vliegstrip van TK om spullen aan te leveren en af te voeren. Terwijl ik net in de buurt van de vliegstrip rende kwam het bakbeest aan vliegen, ik had nog het idee om wat te versnellen maar helaas was hij sneller als ik. Hij leek nog ver weg maar voor ik het wist verscheen er een grote schaduw over mij heen en landde hij precies naast mij op de vliegstrip. Ik werd dan ook werkelijk gezandstraald door wind, stof, zand en kleine steentjes. Gebukt en met mijn rug naar de vliegstrip heb ik staan wachten tot hij stond. Een fraai gezicht maar iets meer op afstand van waar ik stond was aangenamer geweest.

Winterweer

Zoals al gezegd zou ik vandaag gaan lopen met een andere hardloopster. Het is weer een mooie zonnige dag, ik zou het omschrijven als wintersport weer. Fris maar wel zonnig, een graad of 10/12. Bizar hoe snel de temperatuur hier is gedaald de afgelopen weken. Dus zijn we om 10 uur gaan lopen, ik nog dapper in mijn korte broek en shirt met korte mouwen. Dat gaat nog net. Maar gisteren merkte ik wel dat als het een uur of 4 in de middag is, het wel te fris wordt met je korte mouwen shirt. De avond/nacht is overigens echt al koud aan het worden, zo rond de 0-2 graden. Ik heb mijn ijsmuts al opgehad, wil je nl nog on line kunnen op je laptop is het een idee om onder de zendmast te gaan zitten, dat is zo`n beetje de enigste plek waar je nog bereik hebt. Dus na mijn dienst zit ik om 23 uur onder de mast met ijsmuts op om nog even de mail te checken of te msn en. Maar daar ben ik al snel klaar mee omdat je vingers erg koud worden en je dan wel erg veel schrijffouten gaat maken. Maar goed, vo was het dus heerlijk loopweer en mijn benen voelde prima na de 28 km van gisteren. Al babbelend zijn we op pad gegaan en hebben eigenlijk 14 km gekletst en ontspannen gelopen in een tijd van 5.40 per km. Ondertussen kennen aardig wat Afghaanse militiaren die op de wachtposten zitten mij van het langs rennen en uiteraard groeten we elkaar. Mijn loopmaatje even uitgelegd dat je je rechterhand opsteekt en Salaam roept en dat ze alleraardigst zijn. Wat een vreemd gegeven is, is dat een aantal dames op het kamp het eng vinden om dat rondje alleen te lopen. Dat kan uiteraard maar ik kan me er niets bij voorstellen. De Afghanen die ik tegenkom zijn ongekend vriendelijk en er is absoluut geen reden om iets eng te vinden, maar goed, ieder zijn ding zal ik maar zeggen. Daarom wel goed om met iemand te lopen die hier voor het eerst loopt, kun je gelijk duidelijk maken dat het ok is en ze het waarderen als je groet. En wat zou het anders maken, ik waardeer het ook als iemand mij groet. Een prima loopmaatje want haar 10 en halve marathon tijden liggen maar iets boven de mijne. Jammer voor haar dat ik binnenkort weer naar NL vertrek. Helaas is de survival geanuleerd ivm te weinig teams, ik denk dat ze angstig zijn geworden….

Op de foto sta ik met de vader van een van onze patienten, wat een geweldige man! Over baarden en tulbanden gesproken…

The long run

Vandaag waren we om 12 uur na 4 dagen 8 uur op en af weer patient vrij op de intensive care en ik kon niet wachten om te gaan lopen. Het is heerlijk zonnig winterweer en ideaal om te lopen. De plassen en blubber zijn weer opgedroogd en dus alles is weer prima begaanbaar. Het idee was om 3 rondjes te lopen wat ongeveer 21 km is. Ik had geen drinken of een shake meegenomen want 3 rondjes is wel te doen. Na 1 rondje had ik mijn ritme en liep ik heerlijk. Een groep van ongeveer 30 bebaarde Afghanen met tulband waren aan het werk langs het parcours en zoals altijd valt het werk even stil als ik voorbij kom. Het tweede rondje kwam er al wat meer geluid uit de groep toen ik voorbij kwam en sommige staken hun duim op. Toen ik aan het derde rondje begon was ik eigenlijk wel wat dorstig, en toen ik weer bij de werkende Afghanen in de buurt kwam zaten ze net aan hun break en aten ze wat en zag ik ineens allemaal waterflesjes. Ik liep voorbij en keek naar de waterdoos. Ik stopte en wilde vragen of ik een flesje mocht hebben. Maar mijn blik op de doos was al genoeg, want voor ik wat kon zeggen grepen vele handen in de doos en werden mij een aantal flesjes aangeboden. Dankbaar nam ik het aan en bedankte hun, nam een paar slokken en rende weer verder. Tijdens dat stukje besloot ik om nog een rondje te lopen, ik liep lekker en had nu een flesje water dus dat moest kunnen. En het kon ook, alleen de laatste 2 km voelde ik de honger opkomen. Weer op het kamp ben ik gelijk naar het hospital gelopen en heb cornflakes met melk en een shake, een appel, vla, ontbijtkoek en een pakje sultana`s gegeten, dat smaakte! Uiteindelijk onvoorbereid zomaar 28 km gelopen in 2.38.50, wat het 5.40 per km maakt. Gemiddelde hartslag 156. Wat een heerlijk loopje! Morgen heb ik een loopafspraak met een hardloopster, de bedoeling is ongeveer 15 km, hopelijk loopt ze niet al te hard. Wie weet lukt het me in deze laatste weken om nog een langere duurloop te doen, we gaan het zien, eerst de survival run overleven. Het goede nieuws is dat we het enigste gemengde team zijn, dus we eisen een gemengde klasse, worden we in ieder geval eerste! Ons doel is om te proberen een mannenteam achter ons te laten en zo een knakmomentje uit te delen 🙂

Vallende sterren en meer…

Via RR.nl helpdesk: bericht vandaag 11:58 ontvangen maar door de drukte nu pas on line… volgende keer zal ik een snellere service bieden Martine 🙂

Falling_star_1 Gisterenavond waren de voortekens voor het weer al goed, een heldere sterrennacht. Terwijl ik rond een uur of 23 uur naar mijn slaapplek liep en het pikdonker was vielen er 2 grote heldere sterren uit de hemel. Prachtig gezicht. Vanochtend was het dus inderdaad een zonnige dag, lekker fris maar wel helder. De blubber begint op te drogen en de jassen kunnen weer uit. Dus na de lunch ben ik toch maar een rondje wezen rennen. Nog steeds wat verkouden en een hoestje maar het voelt al een stuk beter. Het voornemen was dan ook om een rustig rondje te lopen. Het weer was perfect, zonnig maar niet te warm. In shirt en korte broek is het nog prima te doen.
Het parcours is op zijn best, de blubber en plassen zijn zowat opgedroogd en er is geen stof. Mijn schoenen zijn nu echt afgeschreven, onder mijn rechter zool voel ik steeds op dezelfde plek iedere steen waar ik over loop, daar zal binnen nu en snel een gat verschijnen. Maar een beetje hardloper heeft 2 paar schoenen bij zich en ik dus ook. Het zijn wel oudjes die ik als reserve had mee genomen, maar nu voelen ze als pantoffeltjes aan mijn voeten. De andere schoenen zal ik doneren aan een Afghaanse loper. Heerlijk 10 km gelopen, moest me inhouden om geen 2 rondjes te doen, maar dat bewaar ik voor morgen.
Dit had ik gisteren geschreven maar aangezien de internetverbindingen hier de laatste weken erg minimaal zijn kon ik het niet plaatsen, dus nog een klein vervolg.
Gisteren kon ik niet lopen ivm werk en dus ben ik vandaag geweest na mijn dienst om 15 uur. Het heeft wederom geregend en sommige plekken zijn nu spekglad van de blubber. Het is dan net nog niet droog en dat maakt het erg glibberig.Bij de heuvel op ging ook even onderuit, dus de heuvel maar opgewandeld. Maar het weer was in de namiddag heerlijk, droog en lekker loopweer. Ik haalde het net nog om 15 km te lopen voordat het donker wordt. Mijn kou is over, heb alleen nog een smerig hoestje en dat komt lekker los met lopen.
Ik had al vermeld dat er in november een Survivalrun gehouden wordt op Kamp Holland. Bij navraag blijkt dat een run van ongeveer 5 km te zijn met daarin 14 opdrachten bestaande uit accu`s tillen, over muren heen klimmen, banden verplaatsen, en verzin er nog maar een paar. Deze surtvival run doe je met een buddy. Samen met de fysiotherapeut (een grote vent) gaan wij ons in de strijd mengen (als het werk het toelaat). Met de belofte dat hij de meeste zware dingen doet en ik ren. We zullen zien, ik vrees dat ik aan veel dingen niet ontkom maar wel weer eens wat anders dan alleen maar crossen in de blubber. Verslag zal hier uiteraard volgen.
De regen is overigens echt een probleem in Afghanistan, ook voor morgen wordt er weer slecht weer voorspeld. In het westen van Afghanistan zijn er al 56 mensen omgekomen en worden er tientallen mensen vermist door de overstromingen. Haast iedereen woont hier in lemen huizen en daar is niet veel voor nodig om die mee te nemen na een fikse regenbui.