Het jaar 2013 – jaaroverzicht

Iedereen is al bijna klaar met grootste plannen voor 2014.
Zo begon 2013 ook. Grote plannen, te beginnen met de 120 van Texel waar ik een wild card voor kreeg. Trainen dus na een paar maanden weinig doen na het WK in 2012.
In IMG_1727januari maakte ik gelijk veel km’s en liep er met Lia de Marrakesh marathon.
Toen was het voorbij, 2 dagen later kon ik niet meer lopen van de pijn in mijn knie. Maanden van tobben resulteerden uiteindelijk in een operatie aan mijn knie eind juni.
Meer dan half jaar kon ik niet hardlopen.
Er waren soms diepe dalen, momenten waarop ik echt dacht dat een aantal dingen in mijn leven voorbij waren, hardlopen en skiën. Met oud ernstig knieletsel dacht ik dat het over was.
Maar er waren ook hoge toppen. Ik zette de knop om en stapte op de fiets.b;ogbbt
Het zorgde voor mooie tochten, nieuwe vrienden, veel lol en zelfs een fietsclubje in de regio Rotterdam. En natuurlijk de unieke nooit te vergeten bierbrouwerij tocht .
Daarnaast maakte ik mooie reizen, wandeltochten en leerde ik dat er een leven is zonder hardlopen.
484881_10151623611931520_1969623024_nIk zocht mijn weg daarin, hielp mee als vrijwilliger bij 2 trails. Tijd om wat terug te doen, hoe moeilijk ook.
Het was echt niet altijd makkelijk, misschien vooral niet voor degene die het dichts bij me staat. Maar het leerde me weer een paar wijze lessen. En de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Ik was bevoorrecht met de beste sportchirurg/orthopeed die er is en na de operatie mocht ik weer proberen te lopen. De krukken heb ik niet gebruikt en na 3 dagen wandelde ik een trailtje van 3,5 km.
In mij was nog altijd een stemmetje dat de RunRabbitRun wilde lopen, de enige trail die ik niet uit mijn agenda had geschrapt. USA 2013 Jeanet 201
Ik liep een paar weken erna tot mijn stomme verbazing een trail van 37 km. Mijn stemmetje werd bevestigt, ik ga die RRR lopen in Amerika.
2.5 maand later liep ik die 80 km in de bergen van Colorado, intens op alle manieren.
Lopen is iets kostbaars, te vaak denken we er niet over na. Het is a way of life geworden en het helpt mij met veel dingen in mijn leven. Als dat wegvalt moet je een manier zien te vinden om dat om te zetten in iets anders. Dat is niet makkelijk maar het kan.
Bij iedere deur die dicht gaat, gaat er een andere open.
1240627_10151837821831520_983613975_nEn toch, rennen op de trails is voor mij toch echt iets wat in mij zit en bij mij hoort. Ik voel dat in iedere vezel. Het maakt me gelukkiger.
Het was een bewogen jaar, een confronterend jaar maar ook een mooi jaar.Backpack
Ik ren weer en heb zomaar een week op de skies gestaan. Ergens in 2013 had ik dat niet meer durven dromen.
Je kunt hele lijsten maken wat je allemaal wilt doen, maar je kunt ook zomaar je lijst in de vuilnisbak moeten gooien. Natuurlijk maak ik weer grote plannen, de UTMF om mee te beginnen. Een 100 mijl trail in Japan. Plannen en dromen horen nu eenmaal bij mij.
Maar de grootste les die ik al kende maar nu toch weer voorbij kwam is simpelweg dat je niet alles maar voor lief moet nemen, ook hardlopen niet.
Geniet van het nu en wat je nu kunt. Doe wat je vooral zelf mooi vindt, jij kunt je dromen uit laten komen als je erin gelooft en als je het voor jezelf doet.
Meer hoeft dat niet te zijn…..

Keek op de trainingsweken – The road to 100 mijl

Er wordt gelopen en worden km’s gemaakt. Maar om nu te zeggen, het gaat van harte, nee.
De vorm is niet aanwezig en ver te zoeken. Even leek ik het idee te hebben dat het weer langzaam tot mij kwam, maar dat bleek een illusie te zijn.
Vorm is iets raars, als je het kwijt bent dan realiseer je je pas hoe moeizaam lopen soms gaat.
Gelukkig ben ik door de wol geverfd en heb ik dat vaker gehad, zoals we allemaal wel eens onze vorm kwijt zijn.
imageAlles voelt moeizaam, zwaar en het tempo is al helemaal ver te zoeken.
Net als iedereen probeer ik dus nog harder te trainen, of misschien niet harder maar wel hetgeen te doen wat ik in mijn hoofd heb.
Soms is dat ok, maar het gevaar is dat je over je grenzen gaat, en blijft gaan. Toch doorlopen als je voelt dat het echt moeizaam gaat en je overal spanning voelt in je spieren. Het enige wat het je oplevert is een langer herstel en geen goed gevoel.
Dat heb ik los gelaten, want ik weet ook dat zomaar op een dag het weer terug is. Dat je dan ineens weer makkelijk loopt en er niet meer over nadenkt of iets vanzelf gaat.
imageDus loop ik en probeer ik vooral ontspannen te lopen. En kies ik vooral mooie plekjes.
Ga ik langer lopen en voel ik dat ik aan het forceren ben, dan ga ik wandelen of stop ik de loop simpelweg.
Een schema is een leidraad en dus is mijn schema deze weken mijn gevoel.
Toch liep ik deze week 85 km, niet slecht als je vorm ver te zoeken is. De echte lange duurlopen volgen wel ergens, wanneer alles soepel en ontspannen voelt.
Ik heb nog 4 maanden de tijd voordat de UTMF is, de basis ligt er wel weer. Die vorm komt vast wel weer ergens aanwaaien.
Het voordeel als je lang geblesseerd geweest bent is dat je een stuk relaxter wordt en beter kunt relativeren. Tenslotte ben je blij dat je weer loopt, de rest is bijzaak.
Ieder nadeel heeft zijn voordeel.

Keek op de trainingsweek – the road to 100 mijl

uhtDe afgelopen 2 weken ben ik nog steeds veelzijdig aan het trainen.
Minimaal 4 x in de week lopen en deze week zelf 5x.
1 x in de week spinning zit strak in het schema en die 45 minuten zijn een serieuze inspanning. Wat krachttraining erbij en dat geeft best veel afwisseling.
Ik probeer zoveel mogelijk onverhard te lopen en dat valt niet altijd mee als je in Rotterdam woont. Maar deze week lukte het toch 3 keer. Zeker als ik op pad ben voor defensie neem ik altijd mijn loopkleren mee omdat het meestal in de buurt van bos en heide is. Zo was ik vrijdag in Doorn en heb ik een stukje (12 km )van de UHT gelopen.
Komende week ga ik een poging doen om de hele route te lopen. Gelijk een reden om de nieuwe Newton Boco trail uit te proberen.  1454963_10152086277836520_1261192760_n
De TMPT training van  dinsdag heeft nog wel wat invloed op deze week gehad. Ik heb sinds hele lange tijd niet zo’n spierpijn gehad als de dagen erna.
Ik schijn die nacht bij iedere draai gekreund te hebben (ik denk van de pijn)
Zo was het plan om woensdag 25 km te gaan lopen. Maar ik was blij dat ik überhaupt nog kon lopen woensdag. Het werden er 9 waarbij ik mijn armen zo min mogelijk wilde bewegen want alles deed zeer.
Aangezien ik het nogal druk heb deze week, was zondag de enige dag voor de duurloop. Maar ik zou de Bruggenloop doen. De oplossing was simpel, de duurloop toch gewoon op zondag. Rustig aan, al had ik sneller gewild, dat lukte niet echt. Muziek in mijn oren en gelijk een goed moment om even rust in mijn hoofd te creëren en alles te plannen wat ik nog moet doen voor ik een paar maanden weg ben.  Maar heel ontspannen voelde het niet, momenten wel en momenten niet.
Het voelde alsof mijn hamstrings en bilspieren zo strak als een snaar stonden. Bij te veel aanzet voelde het niet fijn. Het moest vanuit mijn tenen komen, maar ik liep uiteindelijk 21 km.
Deze week de 70 km aangetikt. Met spinning en de TMPT training erbij toch weer een aardige sportweek.
Volgende week proberen om een week van 70/80 te lopen om vervolgens een bijna looploze week te hebben. Maar wel een week vol skiplezier.

Trainen voor het TMPT kruis, waar ben ik in godsnaam aan begonnen

Soms ben je wel eens wat overmoedig en heb je je ergens voor opgegeven wat je misschien niet helemaal goed hebt ingeschat.
Dat was denk ik gisteren het gevoel wat we allemaal wel een beetje hadden.
Het is een mooi plan, van het IDR (instituut defensie en relatieziekenhuizen) een aantal teams mee laten doen aan de TMPT (tweedaagse militaire prestatietocht). t5
Dus in buddy paren van 2 hadden we al snel 10 teams. Fietsen, lopen en nog wat dingetjes, een mooie uitdaging.
Maar daar begint het, nog wat dingetjes….die dingetjes zijn serieus zwaar.
Omdat wij die dingetjes niet zo goed kunnen hadden we gisteren ons eerste trainingsdag. Mijn buddy heeft haar vinger gebroken dus dat begon al goed. Zo werd ik voor gisteren met Ron een buddypaar. Een chirurg en een ic/seh verpleegkundige is ook een goede combinatie, en dat klopte.
Onze vakgroep ic/seh was goed vertegenwoordigt dus genoeg praatjes. Maar die werden langzaam minder.
We begonnen met schieten. Doel is 10 schoten in 25 seconden op 25 meter en 8 raak.
Dat zou moeten lukken.
tmpt1Daarna de hindernisbaan met een kist van 20 kg, er waren geen kistjes van 16 ter beschikking. Wij deden de baan 2 keer.
Doel is om dat in 6 minuten te doen met 12 hindernissen en een kist van 16 kg.
Die hindernisbaan lukt wel maar 6 minuten is best snel. Daar moet aan gewerkt worden.
Dan mijn grootste angst, de survival baan. Dat kan ik gewoon niet en wat lukt doe ik op brute kracht. Dus enthousiast gingen we aan de slag, touwen omhoog, trapladder, apenhang, bandenrij verticaal en horizontaal. Man man man, helemaal verzuurd. Het lijkt allemaal zo makkelijk maar dat is het absoluut niet. Daar ga ik nog echt serieus mee aan de slag, maar of me dat allemaal ooit gaat lukken is de vraag. tmtp
Doel is 5 touwdingen in 5.30 minuten. Ik ben al blij als ik die banden toestand in 5.30 haal.
Daarna het onderdeel wat we allemaal leuk vinden. Oriënteren! Een Mooie route over de heide. We liepen rond de 12 km. Dat onderdeel zouden we moeten kunnen doen zonder problemen.
t4Granaatwerpen is ook een kunst op zich. Wij deden het zo goed als in het donker, een extra dimensie. In een ring van 15 of 20 meter gooien levert je punten op. De granaat weegt 550 gram. In de 15 meter ring gooien lukt en met wat
training misschien ook wel de 20 meter. Nog wat extra trainen.
Dan nog wat geoefend met afstandschatten, ook lastig. Maar daar kan ik met lopen wel in trainen. Alhoewel Ron en ik samen wel steeds goed zaten. Het gemiddelde van onze afstanden kwam goed overeen met de afstand. t3
Dan zijn er nog de onderdelen fietsen (2 x rond de 70/90 km), snelmars ( 3km in 19 minuten), kaartlezen per kajak en een mars van rond de 25 km.
Een serieus niet te onderschatten iets. Dat kruis heb je echt niet zomaar gehaald, daar moet je serieus voor afzien en zelfs dan is het nog maar de vraag of het je lukt.
Hoe dan ook, onze weg is ingezet. We hebben nog een paar maanden tot Mei.
Vooralsnog loopt iedereen er vandaag bij als bejaarden. Spierpijn in heel mijn bovenlijf.
Het doel is in ieder geval duidelijk,  het TMPT kruis halen en er hard voor trainen. Ik hou van uitdagingen.
Alhoewel ik gisteren mij toch heel erg afvroeg waar ik godsnaam aan begonnen ben.

De kruidentuin van Willy, druppels voor sporters

Het afgelopen weekend was ik met vrienden in de Ardennen. Te gast in een prachtig huis.
a2Bij aankomst waren zij al in het lokale kroegje in Nafraiture, een dorp van niets. a3
Dus onze eerste stop was daar en we kwamen er niet meer weg.
Willy is de eigenaar van de kroeg, maar behalve een biertje drinken kun je er ook zelfgemaakt brood en geitenkaas kopen.
Maar daarnaast heeft Willy een grote passie en dat is zijn kruidentuin. Achter de kroeg is een enorme tuin vol met planten, bomen en kruiden. Hij verbouwd het zelf en maakt zelf drankjes, oliën, elixers en zalven. IMG_3942
Willy is 75 jaar en enorm vief. Als kind is hij opgevoed door de nonnen die hem de beginselen hebben bijgebracht van kruiden en planten/bomen geneeskunde. Daarna is hij nooit meer gestopt met leren en experimenteren.
Een onderwerp wat mij wel boeit en dus al snel zat Willy op zijn praatstoel. Hij kan uren vertellen.
Grappig is overigens dat de ex-koning van België (Albert) bij hem geneeskundige drankjes komt halen.
Uiteraard ben ik dan nieuwsgierig hoe hij denkt over natuurgeneeskunde en sporten. Toen kwamen we helemaal niet meer weg. Hij heeft sporters die bij hem natuurlijke doping halen, vooral wielrenners.
a4Willy wilde weten wat ik voor doel had en dus vertelde ik mijn plan voor de 100 mijl in Japan. Helemaal enthousiast kwam hij met 2 drankjes, Gingko (de Tempelboom) en Equisetum Arvensis (Heermoes). Klein detail is dat Ginko een Japanse boom is, toevallig.
Ginko heeft vaatverwijdende eigenschappen; daardoor wordt de doorbloeding bevorderd, dus meer zuurstof. 10 druppels voor het slapen gaan en je herstel gaat een stuk beter, aldus willy.
De Heermoes is een oud medicijn. Het stimuleert oa de aanmaak, het herstel en de souplesse van bindweefsel. Het kiezelzuur, de flavonoíden en saponinen zijn verantwoordelijk voor deze bindweefselversterkende werking. Alles wat met bindweefsel te maken heeft: kraakbeen, pezen, gewrichtsbanden, huid, haar en nagels, wordt elastischer. 10 druppels op je nuchtere maag. Met die knieën van mij een prima middel lijkt me. a1
Willy had al snel een goed plan, in plaats van een flesje van 30 ml Gingko, kreeg ik een fles van 300 ml mee. Amai, een vrouw die 160 km ging rennen heeft dat nodig!
En dus ga ik vanaf vandaag een experiment doen met die druppels. Ik heb altijd gelooft in natuurproducten. Eens kijken of dit verschil gaat maken.
Ons loopje schoot er wel bij in zaterdag maar zondag heb ik samen met Nico een heerlijk trailloopje gedaan in de omgeving van Nafraiture. 15 km en 300 hoogtemeters genieten. Alhoewel ik wel wat zware benen had van de biertjes van Willy. Misschien had ik al moeten beginnen met de druppels.
Al met al kwam ik thuis met alle ingrediënten om 2014 goed mee te beginnen, een Superano ham, druppels van Willy en 6 nieuwe onbekende Belgische biertjes.

Keek op de trainingsweek – the road to 100 mijl

Het was een goede trainingsweek, 6 trainingen waarvan 4 x hardlopen.
Waar verleden week een 30 km niet lukte ging het gisteren wel goed.
4 trainingen met een totaal van 63 km. waarvan 40 km op de trails waren.
Op het Brienenoord eiland is een minitrailtje waar ik regelmatig loop. Grappig is dat daar al sinds 2000 hooglanders lopen. Er was een jong beest bij die ondertussen al een paar jaar was maar nog wel klein. Die had ik al een tijdje niet gezien. Ik hoorde pas van een wandelaar dat hij dood is, iemand van de volkstuinen had coniferen over de schutting gestort en dat blijkt giftig te zijn.
brGelukkig zijn er 2 nieuwe aanwinsten. Er zijn 2 kalfjes geboren een aantal weken geleden. Echt te schattig, toen ik er van de week liep waren ze als gekken achter elkaar aan het rennen. Toen ze mij zagen was vooral de donkere (die de naam Berthe heeft gekregen) erg nieuwsgierig.
De andere trainingen waren 1 x spinnen en een middag op de mtb waar we 53 km hebben rond getrapt.
Het levert 10 uur training op.
Langzaam komt mijn lichaam tot het besef dat het weer geprikkeld wordt zoals een tijdje geleden.
Ik merk dat de afwisseling met fietsen en spinnen goed is. Het gaat mij niet zozeer om die km`s te maken al hardlopend. Een hardloop training vervangen door een fiets training is ook prima.
Overigens deze week de krachttraining overgeslagen omdat ik de week ervoor iets te enthousiast was geweest.
Morgen is het tijd voor een ultieme rustdag…..een dag sauna en wellness.

Door de weilanden in de polder, daar wordt je groot en sterk van

De Krimpenerwaard ligt vlak bij rotterdam en is een gebied waar ik in de zomer nogal eens fiets met de racefiets. k2
Het gebied is omgeven door de rivieren Lek, Hollandsche IJssel en Vlist. Er liggen een aantal prachtige poldergebieden en overal water.
Nu wist ik dat er een paar jaar de natuurmarathon Krimpenerwaard was gelopen. Maar hoe de verdeling was qua ondergrond had ik geen idee van.
Tijd om de route eens op de mtb te verkennen. Samen met Merike heb ik de mtb van stal gehaald en op naar de Krimpenerwaard.
Eigenlijk hadden we al snel in de gaten dat het toch wel aardig wat asfalt was. Nog wat natuurpaden maar ook dat was redelijk verhard. Maar gelukkig vonden we ook nog een paar mooie onverharde paden.

k3
Tijd om op avontuur te gaan. Een doorsteek door een weiland moest ons ergens weer op de route brengen. Maar er zijn toch erg veel sloten in deze omgeving.
Ploegend door het weiland, hek over, ploegen door weiland, hek over, vonden we steeds een soort bruggetje. Tot dat stopte en er alleen een plank lag.
Hm, eerst uitproberen. Vrij gewaagd met fietsschoenen, met fiets helemaal.
k1Tactiek werd, eerst de een over, de ander schuift de fiets naar voren en de eerste neemt hem over. Zo kwamen we droog de sloot over.
Ergens kwamen we weer op de route en na een mooi onverhard pad gingen wij links ipv rechts. We kamen uit op de GR route. Een mooi stuk.
Maar waar we rechtdoor wilden wederom water. Weer een paar km weiland.
Dat is hard werken. Al met al een mooie ronde door de polder met prachtige luchten.
Het was goed voor 58 km op de mountainbike.
De natuurmarathon is niet perse een route die je zal lopen op je trailschoenen. Wel een mooie route door de polder van de Krimpenerwaard. Die route zie je hier.
Neem je onze route door de weilanden dan heb je gelijk krachttraining.
Dit wordt nog wel een leuke route voor Chicks on Bikes.

Keek op de trainingsweek – the road to 100 mijl

Ook deze week weer 4 loop trainingen. Maar toch minder dan ik van te voren had bedacht.
De reden is simpelweg dat ik weer moet wennen aan een uur of 8 a 9 uur trainen in de week. En dat voel ik aan mijn lijf. 1465139_10152020068431520_115434632_n
Maandag liep ik met 2 collega’s het bruggenrondje, 13 km als voorbereiding op hun Bruggenloop. Ze zijn er helemaal klaar voor!
Woensdag liep ik een interval. Om te beginnen met 4 x 1 km. 3 km inlopen en 3 km uitlopen. De tempo’s lagen hoog, 4.15, 4,18, 4,26 en 4,20. Ik wist niet dat ik dat nog kon lopen.
De 4de km deed wel mijn hele lijf ongeveer mee denk ik.
Klein detail is dat ik na 3 km even stond te rekken. Ik had het weekend de documentaire van Leo Blokhuis gezien, over disco muziek. Dat is mijn jeugd en dus, volledig geïnspireerd, had ik mijn ipod vol gegooid met die muziek en wat andere klassiekers van die tijd. Terwijl ik sta te rekken begint Tonight is the Night van Betty Wright. Man man man, wat een nummer, zoveel herinneringen ook.
BettyWrightAls vanzelf gaan mijn heupen bewegen, het geluid is best hard en ik zing mee. Uiteraard heb ik al lang gezien dat ik alleen ben, het is daar redelijk verlaten namelijk.
Ik sta mee te zingen en te dansen terwijl ik ondertussen wat mee rek op de maat. Plotseling hoor ik hard lachen achter me, ik schrik me rot. Staat er een man met een hondje mij enthousiast uit te lachen. Zingen kun je niet zegt hij, maar ritme heb je wel.
Daar sta je dan met je goede gedrag, maar ik moest toch ook wel heel hard lachen.
De man bleek 5 jaar ouder te zijn als ik en we hebben nog een tijdje staan kletsen over de muziek uit de jaren 70.
De dag erna voelde ik met spinning al wat zware benen, en ook heb ik iets te fanatiek aan de gewichten gehangen. Te veel kg’s met te veel herhalingen. De achterkant van mijn billen en benen heb ik iets te zwaar gelift met een apparaat.
Dus ging ik zaterdag op weg voor 16 km en voelde ik al snel dat het moeizaam voelde, hoge hartslag en gewoon moeizaam. Het rondje ingekort en er 11 km van gemaakt.
Vandaag wilde ik 30 km lopen, maar ik voelde al dat dat het waarschijnlijk niet ging worden. Of meer, dat het niet slim is om dat nu te doen als mijn lijf zegt dat het rust nodig heeft. Wel was mijn hartslag weer normaal vandaag. Dus ging ik toch op pad, het werden er 17. Gewoon genoeg.
Een teken voor mij om km’s terug te draaien is mijn gevoel en mijn slaap patroon.
Als ik me moe voel en steeds het gevoel heb dat ik niet uitgeslapen ben dan is het tijd voor een rust week. Afgelopen week viel ik na het werk in slaap op de bank, werd 4 uur later wakker. Naar bed en werd vervolgens 11 uur later weer wakker. Dan ben ik moe….
Het feit dat het op het werk al een tijdje een gekkenhuis is werkt niet echt mee aan uitgerust zijn.
Hoe dan ook, het werd een week van 4 hardloop trainingen met een totaal van 51 km.
1 keer krachttraining en 1 keer spinning. Toch goed voor een uurtje of 7 sporten.
headerDeze week kreeg ik een startnummer voor de Tis (voor) niks marathon. Eigenlijk niet meer verwacht omdat ik nummer 58 op de wachtlijst stond.
Eens kijken hoe het deze week gaat voelen allemaal anders wel een mooie lange duurloop om te lopen.