Naalden, triggerpointen enzo

Gluteus-minimus

Terwijl iedereen al druk de ene ultratrail na de andere loopt, loop ik nog maar erg weinig. Niet dat het mij bezig houdt maar ik zie het passeren op bv Facebook.
De irritatie aan mijn rechterkant komt van mijn Piriformis en de Glutus, de billen dus.
Afgelopen week heeft de fysio wat naalden op mijn bil en hamstring los gelaten, dry needling.
Voor hij begon bewoog hij mijn heup en bil door. Ik voel dan alles en kan niet goed doorbewegen merk ik. Na een sessie naalden is het bizar hoe een stuk beweeglijker ik gelijk ben.
Op advies van de fysio heb ik een triggerpoint roller aangeschaft om die punten zelf te stimuleren. Niet leuk en vooral niet prettig maar wel effectief. Had ik al gezegd dat ik de pest heb aan oefeningen ? c8d9e66e83f6d85cd37c9c4fd678c48e
Hoe dan ook, dinsdag gaan de naalden in mijn kuit want de hele rechterkant doet mee. Door die bilspieren trekken alle spieren overal aan en eindig ik uiteindelijk met een onwillige zijkant kuit, enkel en achilles/hiel.
Dus loop ik, kort en rustig. Het voelt weer iets beter dan de week ervoor maar ik ben er nog niet. Vooral als ik twee dagen achter elkaar ren voelt het die tweede dag niet prettig.
Dus loop ik nog even weinig maar probeer in ieder geval 7 uur per week te sporten. Dat lukt aardig met wat spinnen en bodypump.
En ach, slim trainen heb ik altijd gedaan. Relatief niet zo veel lopen maar wel genoeg uren sporten is ook een manier.

Running the Grampians – wat een mooi NP!

imageGrampians National Park ligt in Victoria en is een klein zandsteengebergte. Je kunt je het haast niet voorstellen als je door het redelijk vlakke landbouw gebied vol korenvelden rijdt. Maar ineens is het er, de Grampians, genoemd naar de Grampian Mountains in Schotland.
Bergbossen vol eucalyptus bomen, varens en uiteraard weer veel wildlife.
Er loopt een weg door het park die omhoog kronkeld en je naar mooie uitzichten brengt. imageAdembenemende uitzichten, zoals de Mackenzie watervallen Van 25 meter. De Balconies en de wonderland range. Steeds een of twee km wandelen. Veel delen zijn ook niet bereikbaar tenzij je een 4 wheeldrive hebt. Dat lukt ons niet met de kleine camper.
Als we bij een van de uitkijkpunten zijn ziet jeanet een bordje – 6 km Halls Cap. Daar loopt een trail heen, en dat ligt midden in het park waar wij doorheen moeten.
imageEen plan is snel gemaakt, ik kleed mij om, jeanet rijdt naar beneden en ik ga naar beneden rennen. We zien elkaar daar weer.
Het begint met een behoorlijk technisch rotsendeel. Ik ga geconcentreerd naar beneden en zie als ik iets lager ben halls gap al liggen. Ik wordt via een trail door de berg in een lus er naartoe geleid. Door een bosgebied daal ik af en het wordt steeds beter te rennen. Ik schrik me rot als ik bijna tegen een overstekende echidna loop. Hij schrikt even hard van mij en rolt zich op tot hij niets meer hoort. Niet wetend dat ik hem sta te observeren komt zijn lange neus weer tevoorschijn als hij denkt dat de kust veilig is. Zulke grappige beesten.
Ik ren verder en moet een keer de weg oversteken om vervolgens in een soort canyon te komen. image
Weer een stenig gedeelte en overal liggen pools met water. Het zorgt voor wat afkoeling en ik daal nog wat verder. Tot ik bijna bij halls gap ben, plots zitten de pools vol met kinderen die een zondag op stap zijn met de ouders.
In halls gap vind ik jeanet en tevreden fris ik mij op en stap weer in de camper. image
We doen nog het meer aan maar het is toch iets te fris voor een duik nu.
Op de camping gooien we sate op de bbq en ontstaan het plan voor de volgende dag.
Ik wil graag mount Abrupt op. Een bergje van bijna 900 meter waar je mooi het hele gebergte kunt zien liggen. image
Dus de volgende ochtend rugzakje op en 3.3 km naar boven en uiteraard weer naar beneden. Boven zit een klein lusje en ren je erna dezelfde weg terug.Het begint vrij simpel, zelfs nog te rennen maar na 1.5 km wordt het meer en meer rots.
Ver boven je zie je het uitstekende punt van een herkenningsding wat op de top staat. Ik loop lekker door en na 41 minuten ben ik boven op Mount Abrupt. Tevreden zit ik op een grote rots en neem de omgeving in mij op voor ik afdaal. Een lastige afdaling maar het tweede deel is een vlieggedeelte, heerlijk. Overal hoor ik papagaaien fluiten. image

Ik hoor ergens een hoop geritsel als ik voorbij ren. Ik stop , niets. Ik beweeg, geritsel. En dan zie ik weer een grote Echidna in de bosjes met zijn neus in een heerlijk diner, een mierennest.
Met een big smile kom ik beneden, een uurtje genoten!
De Grampians, wat een een bijzonder gebergte zo midden in een redelijk vlak stuk. Een aanrader. Er liggen maar liefst 50 trails dus je zou hier wel even zoet kunnen zijn! Maar voor ons is het tijd om verder te gaan, op naar de Great Ocean Road.

Voorzichtig heb ik iets gedaan wat op lopen lijkt

Na een maand van niet lopen en voor de rest ook niet heel activiteiten op sportgebied is het tijd om het roestige lijf weer wat in beweging te krijgen. Dat valt nog niet mee kan ik je verklappen. Maandag heb ik voor het eerst gerend. Het voelde of ik de Mont Blanc op rende ipv de Brienenoordbrug. Zwaar en moeizaam is een goede omschrijving. Het is ook alweer lang geleden dat ik op asfalt gelopen heb. Dit seizoen heb ik bijna alles onverhard gelopen, wat een genot. C630x400_6d1ff48ee17517f26865adc73b8cdbec-1439985708
Snelheid is al helemaal ver te zoeken. Maar goed dat komt allemaal wel weer terug. De komende maanden moet ik niets en probeer ik weer wat snelheid in de benen te krijgen.
Uiteindelijk heb ik drie keer een uurtje gelopen deze week, het begin is er. De voeten zijn in totaal nieuw vel gestoken na het blaren debacle.
Daarnaast twee keer bodypump gedaan en vandaag nog een rondje van 40 km op de racefiets gereden. Dat brengt het weektotaal toch op 6 uur sport. Een record van de afgelopen 5 weken!
Ondertussen krijgt het plan voor 2016 langzaam vorm. Wat wedstrijden die ik wil lopen staan met potlood in de agenda en een aantal al met pen. Ook een paar leuke projectjes krijgen vorm.
Eerst nog een kleine maand een beetje sporten , wat tempo’s doen, dan 4 weken een prachtige reis door Australië maken en dan half december begin ik weer serieus dingen te doen en weet ik of mijn masterplan voor 2016 gaat lukken of niet.
En als dat lukt dan is mijn plan daar al min of meer omheen gebouwd.

Bodypump voor traillopers

imageAangezien ik een luie maand heb maar toch wel wat wil bewegen had ik het idee om eens mee te doen aan een les Bodypump in de sportschool. Weet ik veel wat bodypump is, wat heen en weer huppelen en meer van dat.
Toen ik het lokaal in liep was iedereen druk in de weer met gewichten aan het verzamelen. Er werd een stang, gewichten, dumbels, een step en een matje gepakt. Hm, toch maar even aan de juf vragen wat de bedoeling is. Inderdaad, die dingen verzamelen en een plek zoeken. Hoeveel kg gewichten moet ik hebben dan voor de eerste keer vroeg ik nog snel aan de juf. Nou je ziet er atletisch uit dus je kunt wel wat hebben. Daar ging het mis.
Hup, 20 kg aan de stang voor de benen en 10 kilo voor de armen.
Ik was er klaar voor. Geconcentreerd volgde ik de juf en deed ik precies wat zij deed. Alleen mijn stang was een stukje zwaarder.
De warming up met 10 kilo was al pittig voor de armen (bleek later). Maar toen begon het echte programma. Alle spiergroepen werden onder handen genomen. De benen ging best aardig met 20 kilo behalve die lunges daar heb ik een week pijn in mijn heupen van gehad. Oh ja, en ook die bewegingen waar je je voeten naar buiten zet en je dus dijen dingen doet die ze niet gewend zijn. Ook heel pijnlijk geweest een klein weekje.
Toen de armen. 10 kilo, dat ging best goed het eerste deel. Maar erna kreeg ik het amper nog omhoog. Maar aangezien ik geen sissie ben en te koppig om er dan even snel gewicht af te halen pompte ik die stang omhoog op alle manieren. Na de les kreeg ik mijn armen haast niet meer omhoog. De rug en buik overleefde ik. Na 60 minuten max inspanning kwam ik erachter dat het niet even een beetje hupsen was. Ik heb een kleine week pijn in mijn lijf gehad. image
Een serieuze workout die eigenlijk ideaal is voor de trailloper. Je traint al je spiergroepen en je kunt zelf spelen met de gewichten. Dus wat meer op de benen en uitbouwen naarmate je sterker wordt.
Ondertussen ben ik 4 keer naar de les geweest en heb ik geleerd de warming up met minder gewicht te doen. De armen wat minder gewicht. De lunges wat minder intens te doen omdat mijn knieen dat ook nooit zo leuk vinden. Maar vooral is het een leuke les met goede muziek, een goede instructrice die let op je houding. En zeer effectief voor trailers omdat je alles sterk maakt en dat het de training is die er nog wel eens bij inschiet. Ik doe zelf nog wel eens wat met gewichtjes in de sportschool maar dat vind ik erg saai. Door deze les wordt het ineens leuk en het vliegt voorbij.
De lessen zijn drie maanden ongeveer hetzelfde en worden dan verniewd. Dus als je ongeveer weet wat je moet doen is er een nieuwe les om te leren.
Bovendien ideaal voor de wintermaanden! Ik ga in ieder geval 1 keer in de week en als het lukt twee keer. Morgen ben ik er weer van!

Een les is opgebouwd met een warming-up (om het lichaam in beweging te krijgen, wordt er gestart met lichte gewichten)
training (elke spiergroep komt aan bod, waaronder been -, borst-, rug-, schouder- en buikspieren)
cooling-down (rekken en strekken van de spieren om het risico op spierpijn te verkleinen)

Het lijf is in ruststand maar het hoofd draait op volle toeren

Een dikke drie weken geleden heb ik het seizoen afgesloten met de prachtige EB.
Daarna verplichte rust door serieuze blaren. De blaren zijn ondertussen dicht maar wel heb ik bijzondere slangenvoeten. Een soort totale ontvelling, Mijn voeten weten ook dat het even rust is en denken het is tijd voor een nieuw vel. image
Na EB heb ik nog niet gelopen, geen zin en te gevoelige voeten. Wel wat bewogen in de sportschool. Uurtje spinnen hier en daar en wekelijks begonnen met bodypump. Een intense krachttraining voor heel je lichaam een uur lang. Spierpijn gegarandeerd. Het plan is om dat minimaal wekelijks vol te houden in ieder geval 1 keer.
Wat nu verder. Traditie getrouw neem ik een maand rust. Iets doen als ik zin heb en anders niet. Ik geloof daarin. Mijn lijf rust geven en een herstel periode inlassen.
Dan begin ik weer wat te doen begin oktober maar ook dat nog steeds hoe ik me voel en waar ik zin in heb. Freewheel tijd zeg maar. Geen lange dingen, misschien beetje meer korte dingen om weer eens wat snelheid op te bouwen.
Dat tot januari. En daar begint het plan in mijn hoofd vorm te krijgen.
Een groots plan waar ik nog niet van weet of het lukt. Maar waar ik voor aan het kijken ben, over aan het nadenken ben hoe ik dat moet aanpakken, waar ik wat voor wil trainen en welke wedstrijden daar in zouden passen. En dat begint serieus vorm te krijgen, nu nog het hoofddoel, het masterplan, voor elkaar krijgen.
Dus terwijl mijn lijf in slaapstand en herstelstand staat draait mijn hoofd op volle toeren.
En zo blijf je dan toch weer in balans…..

Het zwarte gat

Vandaag twee weken geleden ben ik gefinished in de Echappee Belle. Dat was gelijk het laatste grote project van dit seizoen.
Wat een prachitg seizoen was het! Mooie trainingen in de bergen en een aantal geweldige wedstrijden met als hoogtepunten en grote doelen van 2015 het EK Adventure Racen en de EB. Vantevoren wist ik niet of dat ging lukken zo vlak na elkaar maar het ‘oude lijf’ heeft het toch mooi volbracht. image
En nu is er rust…..verplichte rust. Na het EK waren mijn voeten al aardig op de proef gesteld maar na EB waren de blaren niet van de lucht. Vooral twee grote blaren onder mijn voorvoeten. Hoe dat nu is gekomen weet ik wel denk ik. Er zaten twee kleine blaren en die had ik zelf al doorgeprikt. Op de post laten behandelen door een ehbo-er. En dat had ik niet moeten doen. Die heeft er iets van verband en tegaderm op gedaan. Dat heeft er voor gezorgd dat het enorme blaren werden. Maar goed, de intentie was goed.
Vooral 1 blaar werd later een grote pus ellende. Ik heb bijna een week niet normaal kunnen lopen. Nu is alles dicht, nog wel een dun fragiel geheel maar ik loop weer normaal. Rennen lukt nog niet, te gevoelig. Wel al gespind en dat gaat goed een uur.
Kortom, verplichte rust. Val ik nu in het bekende zwarte gat?
Eigenlijk niet, het is wel lekker om even helemaal niets te doen. Geen plannen, geen doelen, gewoon doen waar je zin in hebt. Dat geeft weer nieuwe energie voor nieuwe plannen die weer ontstaan. Ik geloof namelijk heilig in een periode van weinig doen na een periode van veel doen. Een reset voor je lichaam, tijd voor andere dingen die er soms niet van komen en vooral tijd om je lichaam even op adem te laten komen. imageDus freewheel ik lekker een tijdje en ben ik voorzichtig eens aan het kijken wat ik zou willen doen volgend jaar.
Staat er nog wat op de agenda dit jaar? Ja, het nk vertikal km, een 23 km  in Limone en de vertikal km in Foully. Maar dat is voor de fun en niets meer dan dat. Diezelfde week ga ik met Nico een week in Hotel Espirit doorbrengen om wat routes te lopen voor de wandeltocht in 2016. Daar heb ik enorm veel zin in. Rugzakje op, kaart mee en samen op pad.
Voor 2016 heb ik toch alweer een lijstje met wat dingen die ik graag zou willen doen. Zomaar een greep….
Corsica (110 km), Ronda Del Cimes (100 mijl), Grossglockner (110 km), Hoch Koenig man (80 km), Ut4m (100 mijl), Lavaredo (120 km), de PTL (heel ver), adventure race slovenie, adventure race tsjechie.
Dan ga ik ws nog 6 weken naar Zuid Afrika voor het werk in 2016 waar ik misschien de Ocean to Ocean mee zou kunnen pikken. Kortom een hoop mooie dingen waar ik nog eens allemaal over na ga denken en keuzes in ga maken. En dan heb ik het nog niet gehad over de twee 100 mijlers in de USA die al lang op mijn lijst staan.
Kortom, een rustperiode waar ik eens na ga denken wat voor mooie dingen ik hoop te gaan doen in 2016. Het afgelopen jaar was in ieder geval prachtig, en dat zwarte gat….daar val ik niet in.

Op naar de grote doelen van 2015!

Na bijna 3.5 week alpengeweld qua trainen en ander werk is het weer terug naar het normale leven. 11140346_10153414174101520_6902349445198038671_nGewoon weer werken op de intensive care ipv bedienen in het hotel en weer rennen in Rotterdam ipv in het prachtige massif du chablais. De twee ultras die ik gelopen heb stonden in het teken van het eerste doel van 2015, het EK Adventure racen. Net zoals al de km’s rennen en fietsen in de bergen.Deze week heb ik bijna niets gedaan. Een uurtje op de fiets en een uurtje gerend. Ik ben goed hersteld, sterker nog, ik heb van de Icetrail helemaal geen spierpijn gehad. Wat beurse voeten en wat nagels kwijt was het enige.Maar ik merk wel dat ik meer slaap. Ik moet bijtanken. Daarom heb ik een week rust genomen.

imageDe weken in de alpen heb ik veel getraind maar ook hard gewerkt. Dus heb ik een paar nachten gemaakt van 10+ uur en val ik af en toe in slaap op de bank. Een teken dat ik even moet bijtanken. Niets mis mee. Komende week nog wat trainen, korte loopjes en een paar fietstochtjes maken en dan moet het goed komen op het EK.
Ik denk dat ik er klaar voor ben, ik ben fit. Geen blessures en heb er vooral enorm veel zin in.
Het EK is in mijn systeem neergedaald. Ik ben er mee bezig, ben al mijn spullen al aan het verzamelen en aan het inlezen. Dat is goed, voelt goed.
We gaan racen in Ierland, in de counties Cork, Limerick en Tipperary. Een land/gebied waar ik altijd al imageheel graag een race hebben willen doen.
72 uur om ongeveer 450 km af te leggen, tenminste als je geen navigatie fouten maakt. Maar met Tom als navigator moet dat lukken.
De onderdelen zijn de volgende –
Mountain biking – Trekking – Kayaking – Swimming – Rope work – Oriëntering – special task.
De race zal live te volgen zijn op de site van The Beast of Ballyhoura. De facebook site van team FAR zal ook live verslag doen via de thuisblijvers.
Het tenue is (bijna) klaar zodat we er strak uitzien zoals je kunt zien op de foto. De kleding is 100% recyclebaar en komt van duurzaamsport. Een mooi iniatief om zo kleding te maken.
Hieronder nog een promofilmpje!
Op naar de Beast of Ballyhoura!
Nb – het tweede doel van 2015 komt daarna – de Echabelle trail (144 km en 11000 hm). Maar daar hou ik me nu nog niet echt mee bezig. Eerst het EK, daarna project 2.

The Beast of Ballyhoura 2015 from moxyfilms on Vimeo.

Werken en trainen in de bergen van France

imageOndertussen ben ik al 1.5 week hard aan het werk in hotel Espirit Montagne.
Werken in de horeca heeft eigenlijk best wat overeenkomsten met werken op de spoedeisende hulp. image
Piektijden, multitasken, met mensen omgaan, alleen zijn de gevolgen minder erg als je dingen vergeet.
imageIk vind het leuk, vooral omdat je nu wel de tijd kan nemen voor de gasten. Het hoort bij het werk. In het ziekenhuis lukt dat niet altijd omdat er te veel andere belangrijke dingen wachten.
Hoe dan ook, ik vermaak mij prima. Na het ontbijt en tafels dekken voor de avond kleed ik mij om en ga ik op pad om te trailen of op mijn mtb een stuk te fietsen.

Afhankelijk van hoe laat ik begin in de namiddag plan ik een lange of korte route. Het is soms lastig om een rustdag te nemem omdat de bergen je heel de dag aankijken.
imageOok hier is het erg warm, gelukkig zijn de nachten wat koeler dan in NL.
Ondertussen heb ik al een paar ontzettende mooie tochten gemaakt.
Het is bijzonder om te zien dat ik best snel hersteld ben van de Zugspitze. Een paar dagen stijf maar dat liep ik er snel weer uit.
Iedere dag na de zugspitze heb ik gelopen of gefietst. image

Ik heb denk ik nog nooit zoveel hoogtemeters gelopen in bijna 2 weken tijd.
De lokatie van het hotel is echt super. Een paradijs voor trailers! Vanuit hier kun je alle kanten op. Of je rijdt een stukje en neemt ergens anders een route.
Ik heb ondertussen al een paar hele mooie routes gelopen en gefietst. Col de Bise, het deel rond Dent D’och, een mooi rondje langs lac la plagnes en lac de Tavaneuse, Col de Ferret rondje en het een en ander rond gefietst.
De trails zijn eindeloos en van ongekende schoonheid.
imageOp de mtb wil ik nog een rondje port de soleil fietsen. Het is echt lastig om niet iets te doen. Als ik me voorneem om niets te doen ga ik toch even een uurtje fietsen. Een rondje langs de rivier heen en weer is rond de 20 km en vrij vlak, een mooi uitrij rondje dus.image
Een ander ding van hotel Espirit Montagne is dat hier een ongelofelijk goede kok werkt en die zet maaltijden op tafel dat is ongekend! ik denk dat ik hem mee naar huis neem!
Het eten is iedere dag een feest!
imagekortom, hard werken is zo helemaal niet erg. Een perfect trainingskamp!
De routes die ik gelopen heb zal ik thuis nog eens uitwerken als ik wat meer tijd heb. En de fotos in een filmpje zetten.
Nog een dikke week in de bergen verblijven en afsluiten met de Ice Trail, wat een heerlijk vooruitzicht!