Op weg naar de zugspitze 100 km ( in de sneeuw?)

Komende weken is het eerste bergavontuur van dit jaar eindelijk een feit. Vanaf vandaag ben ik er 3.5 week. Wat een heerlijk vooruitzicht.
imageVandaag was de eerste test op de Santos mountainbike. Samen met Nico zijn we van Ehrwald naar Grainau gefietst om onze startnummers te halen voor de Zugspitze ultratrail. 47 km in de zeikende regen, maar wat een fiets! Alsof ik op een Harley zit! image
Morgen om 7 uur starten we aan het eerste project, 100 km trailen in ons geliefde Zugspitze gebied. Helaas is het weer bar en boos, veel regen en voor morgen is de voorspelling regen, sneeuw en veel wind. De organisatie is voorbereid op een stukje alternatieve route. Hopelijk gebeurt dat niet want dat deel is juist zo mooi! Mocht het zo zijn dan wordt het 96 km met 4700 hoogtemeters ipv 100 km met 5400 hoogtemeters. Niet zo heel veel verschil maar wel een prachtig stuk wat er uitvalt. We gaan het zien.
Het zal ws een grote uitval race worden met deze voorspelling. Voor ons is het simpel. Finishen en heel blijven. Mijn bil aanhechting is een stuk beter maar nog niet helemaal weg.
Dit is vooral training om hoogtemeters en km’s te maken, en dit gebied nog een beetje beter imageleren kennen. We hebben er enorm zin in ondanks de slechte weer voorspelling. Voordeel is dat we een lichte rugzak hebben want het meeste zullen we aanhebben. Het is al verplicht om lange kleding aan te hebben. Zichtbaar huid of benen is verboden.
Een deel wat we lopen kennen we en als het geregend heeft is dat een grote blubberzooi. Dat gaat een heerlijk parcours worden!

Ik ga lopen op salomon wings omdat ik die ook aan wil op het ek adventure racen. image
Qua weer gaat het ws ook een goede training worden voor Ierland.

Zondag gaan we dan nog een stukje uitfietsen en maandag vertrek ik naar mijn vakantiewerk in hotel Espirit Montagne. Zo lang in de bergen maakt mij blij en ik prijs mij een gelukkig mens.
Hoe het ons vergaat morgen lees je zondag dan weer.
Happy trails gaan het worden, sneeuw of niet!

Met Team FAR trainen in Voeren

imageAfgelopen weekend hadden we een trainingsweekend met team FAR.
Locatie : Voeren.
Het prachtige Belgisch en NL Limburg. image
Zaterdagmorgen ging de wekker om 4 uur, ja om 4 uur. In het donker gingen we de vroege morgen in. Dirk had cp’s uitgezet en aan Tom de eer om ons daar te brengen. Nu had ik met een val maandag mijn bil/hamstring serieus verrekt. Het plan was om dan maar stevig door de lopen. Overleg met de fysio was vooral voorzichtig zijn. Dus besloot ik om voorzichtig te rennen. Kijken hoe het zou gaan. Dat viel eigenlijk niet tegen. Met af en toe wat stukjes wandelen werd het niet erger, eerder wat stijver. Hoe dan ook, we liepen in mooi imageLimburg en zagen de zon opkomen. Liepen uiteraard op en van het pad. Wat later overigens weer resulteerde in 7 teken! Na 27 km waren we weer bij de jeugdherberg en konden we aanschuiven voor het ontbijt.

Het was net wat gaan spetteren en toen we binnen waren kwam het met bakken uit de lucht. image
imageDus besloten we om eerst op de fiets naar de klimhal te gaan ipv in de namiddag. Na 13 km waren we al kletsnat. Maar een uurtje klimmen zorgde ervoor dat het buiten opknapte en zelfs de zon doorkwam. Prettig om weer even vertrouwd te raken met klimmateriaal.
imageVervolgens zijn we weer op de fiets gestapt en hebben we een prachtige ronde gefietst. Tom bracht ons feilloos bij de cp’s. 90 km en 1500 hoogtemeters op de mtb, een mooie tour! En wat opvallend was, mijn bil ging ik steeds minder voelen. Waarschijnlijk door de fietsbeweging werd alles opgerekt.
De rest van de avond werd besteed aan materiaal checks. Wat nemen we mee en wie heeft wat. image

Uiteraard met een lekker belgish biertje.image
Zondag was het plan om te kayakken. Terwijl het overal bewolkt was, was het in Limburg prachtig weer. Genieten, 22 km lang, op de Maas.

Ondertussen kreeg ik les in kayakken met andere peddels. Een andere manier van kayakken maar een stuk efficiënter. image
Wat een top weekend, goed getraind maar ook een heel goed gevoel. We passen prima als team bij elkaar. Open, goed gevoel voor humor waardoor we plezier hebben, Liefde voor de sport en natuur,  en toch ook allemaal met hetzelfde doel. Een mooi EK racen.
We hebben er enorm veel zin in! Maar eerst nog 3 weken naar de bergen om te werken en te trainen!

Rennen en fietsen en gelijk nieuwe plekken in NL ontdekken

De afgelopen week en komende week moet ik van hot naar her in het land voor het werk. Dus probeer ik het eea te combineren met sport en ik moet zeggen, dat lukt aardig. Ontdek Nederland.
imageZo was ik in Nijmegen en liep er 14 km met 450 hoogtemeters rond het altijd mooie gebied bij de duivelsberg. Er loopt daar een wandelroute van 14 km die aardig aangegeven staat middels bordjes. Ik blijf het een prachtig gebied vinden. Best een beetje vreemd daar rennen zonder Laurens. En ik moest toch minimaal 1 keer het pad af om gewoon ergens naar beneden te denderen. Grappig genoeg begin ik nu delem te herkennen na wat trainingen met Laurens.
Ergens in een avond deze week heb ik een uurtje gerend en erna de sportschool in en uur gespind. Ik weet tegenwoordig hoe de installatie werkt. DuS stop mijn usb stick erin en de deur dicht. Dit keer was het mijn eigen jaren 80 les. Alleen uit je dak gaan op de muziek, het kan met die muziek!
imageVerder heb ik op mijn vrije dag een middag op de veluwezoom rond gerend. Met de route van de Veluwezoom trail als back up. Ik liep er een deel van en heb er een eigen versie van gemaakt. imageEen erg mooi gebied, ik kwam niemand tegen! Wel ging het erg moeizaam, leek wel of ik overal last van kreeg na 15 km. Toen moest ik er nog 21 omgeveer. Gelukkig vmd ik een terrasje bij een vliegbasisje. Na een cola, koffie en een stuk appeltaart trok ik bij. Maar het lopen ging nog steeds niet van harte. Uiteindelijk beriekte ik de auto na 36 km. Een mentale training.image
Na een overleg in Zeewolde ben ik op de mtb gestapt en heb ik een rondje oostvaardse plassen gefietst van 45 km. Daar was ik nu nog steeds nooit geweest. Een mooie verassende ronde. Wist niet dat er zoveel groen was rond lelystad en almere. Ik wilde er nog een rondje echt mtb parcours aan vast plakken want daar kwam ik vlak langs. Maar na 2 km ben ik er weer imagevanaf gegaan, er stonden zoveel brandnetels dat het geen doen was.
Het weekend weer wat rust voor de achillespezen en zo fietse ik zaterdag 45 km en zondag 70 km.
Vandaag ben ik na lang vragen van de buurmannen een rondje meegefietst. Die gaan namelijk iedere zondag. Het zou een rondje worden van 60 km en hun gemiddelde lag rond de 27 km ongeveer, leek me mooi. Wij kwamen uit op 70 km en een gemiddelde van 29,3 km per uur. Iets meer maar ja, de mannen moeten toch wat harder gaan fietsen als er een vrouw bij is.
image
Was wel een prima training trouwens. Met fikse wind op kop namen we elkaar steeds over en zo reden we in een mooi treintje.
Maar eens vaker meegaan als ik er ben op zondag. image
En zo werd het best een aardige trainingsweek maar vooral een afwisselende trainingsweek. En zeg nu zelf. Beter om een uur of 7/8 in de avond thuis en heerlijk gesport dan in de file naar huis rijden.
Morgen begint de werkweek in Eindhoven. Doel is om mtb route daar te gaan rennen. Eens kijken of komende week weer ontdek Nederland gaat worden.

Kennismaken met team FAR

Tijdens een langere adventure race leer je iemand het best kennen. Je gaat door diepe dalen en hoge pieken. Je slaapt haast niet en wordt emotioneel labieler. Fysiek zoek je de grenzen van je kunnen op en dat alles samen zorgt ervoor dat mocht je een masker hebben hij heel snel afvalt en je je goede en slechte kanten deelt met je teamleden.
Samen met Team FAR ben ik begonnen aan een avontuur, het EK adventure racen in Ierland, 72 uur racen. Maar wie zijn nu die mannen? Dirk, Sven en Tom heten ze en afgelopen vrijdagnacht hebben we kennis gemaakt. 11140346_10153414174101520_6902349445198038671_n
Altijd de beste manier om kennis te maken, een nachttraining en zonder slaap een takke eind fietsen.
Dirk is de oudste in de groep, alleen nu niet meer met mij erbij. Hij is de regelaar van het team. Rustig, opgewekt en ontzettend gemotiveerd.  Hij wordt gezien als de locomotief van de groep, Daar heb ik beeld bij. We hebben tijdens het fietsen uitgeprobeerd hoe het is om aangehaakt te zijn met het fietsen. Dirk fiets als een dolle met mij achter hem aan. Opvallend is hoe snel we elkaar goed aanvoelden tijdens het fietsen. Als je aangelijnd zit en je fiets hard is het een behoorlijke uitdaging. Gaat hij naar links en ik niet dan vlieg je erover heen. Stopt hij plotseling en ik niet, hetzelfde. We hebben een paar hachelijke momenten gehad maar voelden elkaar perfect aan en konden een val voorkomen.
Tom is de oriëntatie man. Geef hem een kaart en hij fietst, loopt en doet zonder te stoppen. Hij brengt je naar alle punten. Hij gaat zo hard dat hij steeds terug geroepen moet worden. Mijn idee is dat hij ook een touwtje aan zijn fiets moet, kwestie van zijn krachten aan andere geven en zijn enthousiasme temmen. Man van weinig woorden maar veel kwaliteiten.
Sven is de jongste van de club. Misschien ook wel de meest veelzijdige. Kent veel sporten en dat is handig in ar. Sociaal, geïnteresseerd en relativerend. Met zijn twee mooie honden een liefhebber van de Canicross.
Vrijdagnacht hebben we 145 km gefietst en kennis gemaakt. Schermafbeelding 2015-05-31 om 20.37.23
Ik ben een gevoelsmens en meestal ga ik op mijn gevoel af. Dat gevoel is goed. Een aantal dingen die ik prettig vind. Geen machomannen. Ze staan open voor dingen. Vinden mijn ervaringen belangrijk. En vooral, geven mij het gevoel dat ik onderdeel van het team ben. De chemie is goed en daar begint het mee.
Team FAR op weg naar het EK is nu echt geboren. Half Juni gaan we een leuk trainingsweekend tegemoet, Ik heb er nu al zin in.
De route die we gefietst hebben was trouwens de lokale tourtocht die de dag erna was. De bordjes hingen al dus een kwestie van bordjes volgen.

De aftrap voor 2 maanden trainen naar het EK adventure racen is begonnen

De eerste 5 maanden van dit jaar waren zoals zo vaak weer rare trainingsmaanden. Eerst een maand trainen, dan 2 maanden op een schip wat heel anders trainen was. Veel spinnen, geen duur. Een maand thuis, de duur weer opbouwen met lopen en hup weer twee weken naar amerika waar ik bijna geen tijd had om te trainen. Zoals wel vaker, een raar trainingsgebeuren met weinig regelmaat.
Maar goed, whats new? Het hoort ook bij mijn werk. image
Ik wist dit van tevoren en had daarom een plan b voor als ik terug was. Plan b gaat dus nu in. Twee maanden voor het EK adventure racen.
Dat begint met wat kleine obstacels. Van twee weken op militaire kisten lopen zijn beide achillespezen geïrriteerd. Dat heb ik vaak door de harde schoen. Ervaring leert dat het ook wel weer snel verdwijnt.
Verder heb ik jetlag van hier tot met Ohio. Ik krijg hongerklop op rare momenten, natuurlijk tijdens sporten en val in slaap als het niet moet en ben wakker als ik moet slapen.
Maar goed, allemaal dingen die wel weer rap op te lossen zijn.
Deze imageweek meer fietsen ipv lopen en op pad gaan met eten in mijn rugzak.
Vrijdagnacht hebben we onze eerste team training, team FAR. Spannend, eigenlijk hebben we al een relatie terwijl de blind date nog moet komen. Want de tickets naar ierland zijn gekocht en we zijn ingeschreven.
Maar ik heb er vertrouwen in en de jongens ook anders gingen ze niet in zee met mij.
In juni hebben we nog een heel weekend om te trainen en elkaar wat beter te leren kennen.
Vrijdag nacht gaan we 6 uur fietsen om vervolgens 50 km te gaan lopen. Dat lopen sla ik even over. 50 km en op asfalt is geen goed idee voor mijn achillespezen.
De komende weken goed trainen, dan 3 weken in de bergen max trainen op de mtb. En 2 wedstrijden die ik als training ga gebruiken aan het begin en eind van die 3 weken.
De 100 km zugspitze en de 65 km icetrail. Als ik dan terug ben heb ik nog 2 weken hier om de puntjes op de I te zetten en dan is het EK eind juni.
Dan moet het goed komen. Ik denk dat ik een perfect plan b heb. Dat alles met steun van mijn lief. Want het is fijn als je gesteund wordt in je plan. Tenslotte ben ik best veel weg.
Daar hebben we dan weer wat op gevonden zodat we een halve week samen hebben in die drie weken dat ik in de bergen ben.
Ik heb er vertrouwen in, plan B is begonnen!!

Trailen in Ceasar Creek State Park – Ohio

imageAls ik ergens in de wereld ben check ik altijd waar er trails zijn. Ik hou er van om een nieuw gebied te verkennen. Zo ook in Ohio. Zo ontdekte ik dat niet zo heel ver van Dayton  er nog een State Park ligt, Ceasar Creek. Er ligt een enorm groot meer met eromheen bos en trails.
Dus was het plan om daar zondag 2 uur te gaan lopen. Mijn collega’s wilden gelukkig ook rennen/wandelen en dus reden we binnen een half uurtje naar het park. Er ligt een prachtige trail om een deel van het meer. De Perimeter loop trail, ongeveer 25 km. image
Dat ging ik niet halen maar ik kon wel een deel heen en weer doen. Zo ging ik op pad.
Er is geen betere manier om te ontspannen na een pittige week en om jezelf weer op te laden imagevoor de komende week. Helemaal happy rende ik de trails op beginnend met een prachtige overlook op het meer. Daarna verdween ik het bos in, allemaal singletracks! Heerlijk!
Niet ideaal op een modderig pad met de Nike Pegasus maar dat kon de pret niet drukken. na een km of 4 kwam ik in Pioneer village. Waar mensen een dorp hebben gemaakt zoals in 1800. Ik dacht ‘ wat zie ik daar nu lopen?’ ‘Twee mensen in klederdracht ofzo’ Het klopte.
Ongeveer 10 huizen in oude staat met mensen in kleding die er toen was, hylarish.
Men bleek ieder weekend deze leefstijl aan te meten en mensen konden hun bezoeken. Na even gekletst te hebben vervolgde ik mijn pad en met het kaartje in de hand en de tekens op bomen kon ik prima de weg vinden.
Onimagederweg kwam ik zomaar op een veld een soort open begraafplaats tegen. Wat een mooie plek imageom begraven te worden! De laatste graven waren uit de tachtiger jaren.
Nog een paar bruggetjes over tot ik bij de weg was. Daar moest je oversteken en dat was mijn keerpunt. Ik ben 1 wandelaar tegen gekomen in 2 uur. Wat een heerlijke ochtend. Overal modder op mijn benen en kletsnat van het zweet kwam ik helemaal happy weer bij de auto.
Alle drie opgeladen om te beginnen aan de huiswerk opdracht in de namiddag reden we terug.
Ceasar Creek state park, een aanrader om een mooie ronde op de trails te lopen. Met 115 meter als bonusje.

Meefietsen met Chicks On Bikes in de regio Rotterdam?

10403342_10153309852321520_8290727696530485929_nWe zijn begonnen met fietsen in 2013, het jaar van mijn blessure. Een groepje meiden die op de fiets een avondje rond scheuren in de regio Rotterdam. In 2014 kwam er niet zo veel van doordat iedereen andere doelen had. Maar dit jaar zijn we weer begonnen.
Gisteren fietsten we voor de tweede keer dit seizoen.
Ondertussen zijn we met een groepje van rond de 10 chicks. Iedere dinsdag of woensdagavond spreken we ergens af en rijden we rond de 50/60 km.
Erg leuk, meestal zijn er minimaal 4 meiden. Het zorgt ervoor dat je echt harder fietst.11200872_10153322390836520_7650834290828271875_n
Het leuke is dat er verschillen zijn maar dat niet echt uit maakt. Want dan fietsen de sterkere gewoon op kop. Degene die die dag wat minder wil doen gaat er achter hangen.

Om de beurt zetten we een route uit en scheuren we door de regio en ontdekken we mooie routes.
Een erg leuke manier om in de avond met gelijkgestemden te fietsen en de regio te verkennen.
11174812_10153322390416520_5316502665192435959_nUiteraard zijn er ook mannen welkom, zo moeilijk zijn we niet.
Niet geheel onbelangrijk, erna drinken we ook nog wel eens een speciaal biertje!
Kortom, als je zin hebt om mee te gaan. Altijd welkom!
Wil je meefietsen stuur dan een berichtje. We hebben een fb account waar we de afspraken maken. Dan voegen we je toe.
Chicks on bikes, zomaar een fietsgroepje in de regio Rotterdam.

Vakantiewerk in de bergen – de zuster in de bediening

Dat ik van de bergen hou is wel bekend. Dat ik altijd al eens in een berghut of hotel heb willen werken is minder bekend. Dat klinkt natuurlijk als een droom, beetje werken en tussendoor de bergen in. Maar ik ben in genoeg hutten en hotels geweest om te weten hoe hard het werken is en dat je het niet moet romantiseren.
imageMaar toch, plots was daar de kans om een paar weken te gaan werken in De Franse Alpen. In een kleinschalig, gezellig hotel in het authentieke bergdorpje La Chapelle d’Abondance.
Sommige trailers kennen het omdat het nog wel eens wordt gebruikt als trainingsgebied en men dan overnacht in het hotel.
Hoe het komt is simpel, Alke, de eigenaar zocht iemand. Ik heb nog heel veel vakantie uren en kon dus best een paar weken weg. Hij kon wel iemand extra gebruiken voor een paar weken. En zo was het snel geregeld.
Dus het plan is dat ik eind Juni de zugspitze ultratrail ga lopen. Erna rij ik door naar Frankrijk. Blijf daar bijna 3 weken en rij dan door naar de Icetrail. Een ideale trainingsmaand dus. Echt lange dingen hoef ik niet te doen tussen die twee wedstrijden in. Maar iedere dag een paar uur op de mtb en wat lopen is perfect.
Ik ga het ontbijt en het avondeten regelen en heb dus tussen die twee momenten vrij om de bergen in te gaan. image
Ik heb er nu al zin in! Nog even een schortje kopen, oefenen met 10 borden tegelijk lopen en een blad vol glazen en het begin van een nieuwe carrière is ingezet.
Mocht je in de buurt zijn, kom gerust wat drinken of logeren!
Op de een of andere manier schijnen veel bekenden het leuk te vinden om door mij bediend te worden, ik doe het graag dus wees welkom 🙂
Meer info over het hotel en het gebied lees je hier.  Er liggen 800 km trails en 600 km mtb routes….. Do I need to say more?