Trailen op Rhodos

Afgelopen week was ik bij mijn zus op Rhodos. Die woont daar en het was ernstig tijd voor een weekje met de familie.  En het was ook ernstig tijd om weer wat energie op te doen en te gaan trainen. Dus wilde ik deze week wat trails doen. Kijken of ik het nog kan en kijken hoe mijn hamstring zich houdt. Vanuit de tuin bij mijn zus zie je Filerimos liggen.
Een bergje met op de top een kruis. Ik had verleden jaar al geprobeerd die te bereiken via de trails maar kon het niet vinden. Nu met een kaart lukte dat wel. Samen met Jolanda op pad. Ik rende wat en nam wat paadjes die we tegen kwamen om te kijken waar dat uit kwam.
Mijn zus liep verder.
Ik zou haar wel inhalen. Maar toen ik halverwege de klim was zag ik haar nog steeds niet. Vreemd. Even bellen dan. Ja, ze was onderweg met klimmen. Toen ik boven was had ik haar nog steeds niet gezien. Weer bellen, ze was verdwaald. Uiteindelijk heeft mijn zwager haar opgehaald en ik ben terug gerend. Mijn zus heeft de route nooit gezien, maar ik heb de trail gevonden.
De volgende dag wilde ik toch eens kijken waar zij nu terecht was gekomen en of je via die kant er ook op kon komen. Lang verhaal kort, nee dat lukt niet. Je komt een heel eind, tot 100 meter onder het kruis maar alles is zo dicht gegroeid dat er geen doorkomen aan is. Geen pad, alleen doornstruiken. Moe maar voldaan en onder de krassen en bloed kwam ik terug. Toch twee dagen 2 uur geklauterd zonder last van hamstring.
De derde dag wilde mijn zus en neefje mij de route laten zien die ze al eerder gelopen hadden. De berg Akramitis op, 825 meter hoog. Het pad was bijna niet te vinden. Zeker niet in het lage deel. Maar daarna werd het zichtbaar en inderdaad een prachtig rondje. Omhoog via een klim klauter route.

Daarna een prachtige geleidelijke trail  door het bos en in de flank van de berg. 3 uur later waren we weer bij de auto. 
Genieten! Ik gerend en 700 hm gemaakt, dat lijkt weer ergens op.
Dag 4 wilde ik een rondje om Filiremos heen. Volgens maps.me zou het moeten kunnen. Er helemaal omheen via trails en dan naar boven en terug. Het klopte. 16 km van deur tot deur met 1 km asfalt! Een mooi trainingsrondje voor mijn zus zou ik zeggen!
Dag 5 werd een rustdag om mezelf niet kapot te lopen na een tijd van niets doen. Luieren en wat op het strand bivakkeren.
Dag 6 wilde ik dan eindelijk de hoogste berg van Rhodos op. Mountain Attaviros, 1215 meter hoog. 
Daar had ik verleden jaar al een poging toe gedaan. Maar ik kon het pad niet vinden, dwaalde enorm af naar rechts en toen was het zo heet dat het niet heel slim was om verder te gaan. Vandaag nieuwe kansen. Danny, mijn neefje ging mee. Die was er nog nooit op geweest dus konden we mooi samen op ontdekking.
Het begon gelijk flink omhoog en het was best al warm. Het eerste deel herkende ik nog.
Ik had er de pas in en Danny ook. Maar na een half uurtje ging het licht uit bij Danny. Hij was licht in zijn hoofd en eng. Geen goed idee om door te gaan. Deze berg is serieus klimwerk. Niet perse hoog maar veel klauter en klim en vooral losse stenen. Dus we besloten dat Danny terug zou gaan en ik naar de top en we zouden elkaar bij de auto weer zien.
Het werd inderdaad een klauterding. Een soort handen en voeten werk soms. Maar na een lange klim kwam ik boven. Toevallig stonden er twee militairen te posten en die stonden mij echt stomverbaasd aan te kijken waar ik zo gauw vandaan kwam.
al snel volgde er een leuk gesprek over ons werk en kreeg ik uitgebreid verteld waar wat ligt qua eilanden en Turkije. Geweldig uitzicht! Na een boterham en drinken ben ik weer afgedaald wat niet zo simpel was. Het pad volgen al helemaal niet, die heb ik behalve het eerste half uur omhoog nooit meer gevonden. Maar met de app maps.me kon ik wel de lijn ongeveer volgen, ideaal! Bijna 1000 hm, mooi tochtje!
Toch totaal rond de 2500 hm gemaakt in een klein weekje. Toch iets voor ik naar Oostenrijk vertrek.
Het was een heerlijk weekje samen zijn en de trails weer vinden. Rhodos heeft echt een hoop te bieden qua trails. Maar je moet ze echt zelf zoeken en je hebt een auto nodig. De paden die zijn ooit gemarkeerd met rode stippen. Daar is weinig van over. Men zou daar eens wat aandacht aan moeten besteden, goed voor het toerisme qua wandeltochten.
Het  seizoen vanaf eind mei is al echt warm en in de bergen bloedheet. Er vallen nog een hoop trails te ontdekken de komende jaren als ik naar mijn zus ga!

DNG – DNS – DNF – Finish – Hochkonigman Is coming up

Over twee weken is rond Maria Alm de start van de Hochkonigman. Ergens ben ik ingeschreven en de afgelopen weken heb ik ernstig nagedacht of ik uberhaupt zal gaan.
Een Dng(do not go), een dns (do not start) of een dnf ( do not finish) ?
Ik ben het slechts getraind sinds een hele lange tijd. Bijna geen km in de benen, al maanden niet. 
Een zweepslag in de hamstring zorgde ervoor dat ik weer even stilstond. Dat lijkt wel weer ok. Alhoewel ik het niet echt heel goed getest heb.
Een heel verdrietig verlies in onze familie zorgde voor veel verdriet de afgelopen periode. Waar lopen soms therapeutisch kan zijn was het nu het tegenovergestelde. Mijn energie en zin zijn gedaald tot onder het nulnivo. Het is ook ineens heel onbelangrijk allemaal.
Maar de vraag blijft ga ik naar Hochkonig en start ik dan? Ik ga erheen, ik heb ernstig behoefte aan de bergen.
Start ik? Nou ja, met 1.5 uur in de benen op de heide ben ik niet erg hoopvol om een 85 km race te finshen met 5000 hm. Maar goed, ook dat is niet belangrijk.
Dus of ik finish – ws niet en who cares. Wel ga ik van start. Gewoon om wat uren te lopen in de bergen. Samen met Nico die beter getraind is maar ook niet zoveel km’ s heeft gemaakt ga ik starten. Dan kan ik altijd hem nog een tijdje moed inspreken onderweg.
Vandaag ga ik een weekje naar mijn zus op Rhodos. Een heel fijn gevoel om even bij mijn zus te zijn. We gaan lekker wat hiken en ik ga wat rennen en hoogtemeters maken.
Vooral qualitytime met mensen waar ik van hou is belangrijker dan ooit. Dat lopen komt wel weer. Als het zo is dat ik een seizoen geen wedstrijden loop, dan is dat zo. Het kan mij nu even niet boeien. Maar laat ik dan in ieder geval de eerste wedstrijd starten om alleen al even in de bergen te zijn.

Hamstring getob

Verhuizen is een aanslag op je leven. Dat moet je niet te vaak doen, en al helemaal niet drie keer in een jaar. Je kunt beter een ultra lopen, daar ben je minder lang mee bezig en klaar is klaar. Met verhuizen blijf je bezig en kun je toch aardig jezelf overbelasten. Tenslotte gaat ook gewoon het normale leven door. 
Anyway, tussen het klussen door probeer ik hier en daar nog een uurtje te lopen. Zo ook twee weken geleden. En op 8 km kreeg ik plots een soort kramp in mijn hamstring. Ik had net een versnelling gedaan. Ik dacht dat ik een soort hevige kramp had en wandelde terug, beetje masseren en wat rekken. Het voelde beurs en trok door naar mijn bil.
De volgende dag was het weg. Een aantal dagen later trok ik de loopschoenen aan en ging ik met volle zin weg voor een rondje. Mijn hamstring al helemaal vergeten. Dat was een heel kort rondje, 10 minuten later stond ik weer thuis. Na 5 stappen rennen schoot het weer in die hamstring. Dat was ik eigenlijk vergeten maar het was gelijk pas op de plaats. Dat was dus duidelijk geen kramp toen. Na terugdenken ben ik tot de conclusie gekomen dat het een zweepslag is.
Het schoot er plots in, mijn benen/hamstrings zijn een soort overbelast van al het gesjouw en trappen lopen, in vreemde houdingen klussen en lange dagen.
Erna voelt het alsof ik een schop heb gehad. Dat herken ik van ooit lang geleden toen ik  een zweepslag in mijn kuit had.
Hoe dan ook, klote is het wel. Net nu ik weer wat tijd ga krijgen om te trainen en er eigenlijk serieus getraind zou moeten worden. Over 5.5 week is de Hochkonigman – 83 km in de bergen. Dat was al een opgave om daar nog een soort fit voor te raken maar nu wordt het wel heel lastig. Maar goed, er zijn ergere dingen in de wereld en dit gaat over, dat is het goede nieuws.
Als het zo is dat ik het seizoen helemaal bij moet stellen dan is dat zo. Vooralsnog maar even op de fiets. Eergisteren heb ik een poging gedaan om te lopen en dat ging 25 minuten pijnvrij, toen voelde ik het weer.
Dus maar even pas op de plaats en dingen doen op geleide klachten. Ondertussen met de roller masseren. To be continued…..

Giant steps for a woman

Het is wat stil op Runtodream, ongeveer net zo stil als mijn trainingsarbeid. Maar alles met hele goede redenen.
2 grote gebeurtenissen wat de meesten al veel eerder in hun leven doen heb ik afgelopen week gedaan. 24 maart zijn Jeanet en ik getrouwd zoals de meeste al op fb hebben gelezen. En afgelopen woensdag hebben wij de sleutel van ons prachtige huis gekregen en zijn we in 1 dag verhuisd. 2 huishoudens in 1 dag verhuizen, gelukkig met sterke mannen erbij maar ik was totaal kapot. Man wat hebben we gesjouwd!
Een soort bodypump marathon.
Dus vanaf donderdag zijn we met hulp aan het breken en ah verven en maken we lange dagen van 12 tot 14 uur. Maar zeer de moeite waard, het wordt supermooi!
Het betekent dus ook dat ik niet veel tijd neem om te sporten. Te veel andere dingen die nu belangrijker zijn. Dat was voor de grote verhuizing want toen was het inpakken en alles uit elkaar halen. Maar ook nu met al het klussen.
Maar gelukkig schopt jeanet mij toch af en toe naar buiten. Gewoon even een uurtje lopen om te resetten.
En zo ren ik plots in Hoeven en omgeving. Vanuit huis ren ik al snel het dorp uit en na 2 km zit ik in het Panjevaartbos. Een leuk speels bos vol paadjes waar je lekker een uurtje kunt rondrennen in alle rust.
Als ik op de Rucphense Heide wil rennen ben ik er in 10 minuten met de auto. Daar zal ik heel veel km’s gaan maken. Ik ren er nu nog met Maps.me want anders vind ik mijn auto niet meer terug. Er liggen daar ook een aantal mtb routes, aan elkaar geschakeld rond de 45 km. Dat is 10 km fietsen om er te komen.
Nog geen week verhuisd naar Brabant en ik voel mij al enorm thuis. Vanuit hier ben je ook zo op de Brabantse wal of op de Kalmhoutse heide. Ik voorzie nog heel weinig asfalt loopjes.
Giant steps for a woman …… maar ongelooflijk mooie stappen!

Sportfocus 040 en uit mijn luie comfort zone?

Er is maar matigjes getraind het afgelopen half jaar. En dat is merkbaar.
Merkbaar in meerdere dingen. Ik loop stroefjes, mijn hartslag is hoger bij een rustig loopje. Zo hier en daar wat pijntjes. Gewoon een matig getraind lijf die eigenlijk een prikkel nodig heeft misschien.
Dat ik niet zo veel getraind heb is niet heel gek. Het is druk met heel veel andere dingen geweest. Of beter, dat is het nog steeds. Over 2,5 week krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Dus veel tijd wordt opgeslokt door woonboulevards, inpakken en andere dingen die nu belangrijk zijn.
Dus ik train wel, fiets wat, loop wat en bodypump wat maar allemaal tussen de bedrijven door en vooral niet lang.
Dat is ook allemaal niet erg, ik ben in het begin het jaar vaak ondertraind , uitgerust en met wat extra spek. Alleen is de winterslaap dit keer iets langer dan normaal. 
Dus om in deze drukke tijden toch nog wat motivatie en vooral structuur te vinden helpt Laurens van Sportfocus 040 mij met een persoonlijk schema gebaseerd op hartslag zones gebaseerd op een sporttest.
Nu weet de lezer van Runtodream dat ik niet heel erg ben van de schemas.
Dat weet ook Laurens als geen ander dus heeft hij drie trainingen gemaakt per week. Met tempo’s en een rustig loopje. Verplicht twee rustdagen en ernaast kan ik nog fietsen, krachttraining doen en een loopje als ik wil.
Dat klinkt wel als iets waar ik mee kan of op zijn minst een poging wagen om het luie lijf weer in beweging te krijgen.
Dus enthousiast ging ik het eerste loopje doen deze week. Tempo’s van minuten met een hs van 170 max. Man ik was volledig naar de klote, kwam de laatste sessie niet meer vooruit leek wel. En dan die herhalingen. Dat je zo kapot bent dat je denkt dat je toch al 4 x de sessie gedaan hebt maar het er pas drie waren.
Vandaag was het plan een dl van 90 minuten met een lage hs. 137-143. Dat was ook nog wel een dingetje. Want ik zit zo op 145 en het eronder krijgen is niet zo makkelijk.
Ik kreeg een flashback van het dreamteam. Toen moest ik lopen met hs zones dat ik bijna moest wandelen. Zo voelde het vandaag ook ongeveer.
Maar goed, het zegt genoeg over mijn getraindheid, er is een hoop te verbeteren komende 2 maanden. Als daar dan de basis weer een beetje gelegd wordt dan ren ik ergens in mei weer als een jonge hinde in de bergen. En daar gaat het uiteindelijk om.
Hier vindt je trouwens alle info over Focus040. Zeker de moeite waard om eens een sporttest te doen en gericht te zien waar je sterke en zwakke punten liggen. Daarmee kun je specifieker trainen. Less is more!
Natuurlijk niet zo less als ik het laatste half jaar, maar toch.

Buiten spelen in het Teutenburgerwoud

Tonkietime – Vrijdag en zaterdag was het weer tijd voor wat getrain met Mirjam.
Na wat lezen kwamen we uit bij een deel van het Teutenburgerwoud waar we in ieder geval hoogtemeters konden maken.
Standplaats – Kempen. Op internet hadden we een mbt route gevonden van 50 km en 1000 hm. Dat klonk goed voor de eerste hm van het seizoen.
File in de gps en off we go. Het eerste deel leek wat saai door een paar dorpjes maar toch kwamen we al snel in het bos uit. En vanaf daar was het max genieten. En afzien. Lange klimmen en altijd korte afdalingen zoals het lijkt.
We hadden gezien dat we uiteindelijk uit zouden komen bij het Hermannsdenkmal (“Hermannsmonument”)  Dit kolossale beeld (totaalhoogte van ruim 53 meter) verwijst naar de Slag bij het Teutoburgerwoud en het verhaal van Hermann (Arminius), die gezien kan worden als een der eerste grondleggers van een verenigd Germaans rijk. 
En inderdaad, na een laatste fikse klim kwamen we uit bij Hermann , die volgens ons overigens gay is, maar dat ter zijde.
Een enorm beeld met een mooi uitzicht. En koffietijd! Helaas was alles dicht. Dan maar verder en in het eerste de beste dorp koffie. Toen we op een kruising stonden in het bos na een lang stuk zwoegen kwam er een andere mbt-er en vroeg waar we heen moesten. We vertelden hem dat we een route aan het doen waren en uiteindelijk in Kempen moesten uitkomen.
Hij fietste wel mee en wist veel betere paadjes. De volgende 25 km scheurden we achter onze vriend aan en inderdaad, geweldig! Singletracks, mooie klimmen en geen meter asfalt, Hij kende ieder paadje. Ondertussen gingen wij langzaam kapot, geen koffie maar klimmen en de benen liepen langzaam leeg.

Desalniettemin was het echt super en kwamen we leeg maar tevreden aan bij Tonkie na 56 km en 1120 hm. Eindelijk koffie!

Zaterdag loopspullen aan en hobbelen. We hadden van de boer gehoord dat via een stukje weg een pad liep naar de bergtop Velmerstot, met 441 meter de hoogste berg van het Teutoburgerwald. En inderdaad, we vonden overal trails en via het Velmerstot zijn we gaan zwerven op zoek naar de Externsteine. Vijf merkwaardig gevormde, door trappen toegankelijke, zandsteenrotsen van 30 tot 40 meter hoog.

Een heerlijke middag zwerven over mooie trails. Het leverde 22 km en 700 hm op.
Twee leuke dagen trainen op de mbt en trailend.
Genieten, wat een tof gebied.
Voor de bierliefhebbers, in Detmold heeft men een brouwerij met lokaal bier.
De moeite waard om een lokale brauerei in te stappen en wat te eten onder het genot van een Detmold Weisse of Detmold Landbier.

Polen, wat een mooi trailgebied!

Polen, ik was er nog niet geweest. Nu ging Defensie er een hele grote internationale oefening doen waar rond de 4500 militairen aan mee zouden doen, Bison Drwasko.
Een oefening met zoveel mensen betekent een risico dat er ongelukken kunnen gebeuren zeker bij het koude weer daar.
Dus werd een Nederlands  Role 2 ziekenhuis neergezet en waren wij er als Nonex ( non exercise) en dus gewoon aan het werk. En zo zat ik drie weken in Polen op een tentenkamp bij gem -10. Ik heb het wel luxer gehad.
Nu bleek ons ziekenhuis langs een militair vliegveld te staan midden in een groot bosgebied. Veel delen waren militair terrein maar daar mochten wij dus komen.
Een waar trainingsparadijs.
Roy, mijn ic/seh collega is ook een loper en dus hebben wij samen het gebied echt verkend. Overal paden en meren, werkelijk prachtig. Met de app Map.me vind je altijd het kamp weer terug. Ideaal. 
Er lag sneeuw en toen wij er waren sneeuwde het ook. Dat leverde prachtige plaatjes op met een goed zicht op de groepen reeën die we steeds weer zagen.
De hoeveelheid sporen van wild was enorm. makkelijk 10 verschillende dierensporen.
En zo liepen Roy en ik een aantal keer per week naar alle meren in de buurt dwars door het gebied. Paden waren soms niet makkelijk te vinden omdat er sneeuw lag.
Het werd een soort adventure racen.
Helaas werd het steeds kouder en werd alles een grote ijsbaan. En was het de laatste 1,5 week niet meer mogelijk om in het bos te lopen maar op de weg die schoon was.
Natuurlijk hebben we wel wat pogingen gedaan om door het bos te gaan. Maar man dat was een soort gevaar voor eigen leven. Vele keren gevallen met wat lichte schade als een kapotte broek, dikke elleboog en verrekte bilspier.
Maar al met al, een prachtig gebied. Het ligt vol met enorme meren , die waren dik bevroren. Als ik dat had geweten had ik mijn schaatsen meegenomen.
Het heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar dit gebied in de zomer.
Misschien nog eens langs met Tonkie.

Hoeveel km’s waren het nu in 2016?

Het jaar is voorbij. Een mooi jaar met ups en downs. Er gebeurde veel dingen die niet allemaal leuk waren. Vooral de gezondheid van mensen waar ik van hou speelde daar een grote rol in. Maar er gebeurde ook dingen die heel leuk waren en vooral waardevol, heel waardevol.
Maar wat altijd bleef in goede en slechte tijden was het sporten, lopen of fietsen.
Mooie projecten in de bergen en op de trails die ik zelf deed, of met vrienden. Ik liep niet veel races maar degene die ik deed waren fantastisch mooi.
Met als mooiste wedstrijd van het jaar de UTMR. 
De afgelopen week zie ik bij veel mensen voorbij komen hoeveel iedereen nu gelopen heeft. en hoe ze dat kunnen overtreffen in 2017. Nog snel  zoveel km’s lopen de laatste week want dan kom je boven de 3,4 of 5000 km in een jaar.
Grappig, als er nu iets is waar ik niet mee bezig ben is het de hoeveelheid km’s in een jaar. Als ik dan nog iets met cijfers zou hebben zou ik de hoogtemeters boeiender vinden.
Maar wat doet het er toe?
Als ik terug kijk op het jaar 2016, zie ik geen cijfers maar de mooie uren die ik gelopen heb.
De dag dat ik een uur op mijn buik heb gelegen om op Col de Bise de steenbokken te bekijken. Dat ik de zon op zag komen met de Matterhorn op de achtergrond.
De prachtige sneeuwvelden tijdens een 4daagse tocht rond Verbier. De trailtjes op Rhodos bij mijn zus. De prachtige tochten op Cape Verdie.
De warme uren tijdens de EMI over onmogelijke Alke paadjes, de Vogezen die ik ontdekte, de Mullertrail die ik liep, Het mooie Winterberg, de bergen rond het prachtige Grossglockner, al die mooie uren samen zijn onbetaalbaar.
Hoeveel km’s het waren, geen idee.
Hoe mooi ze waren kan ik je zo vertellen. Momenten die ik nog op mijn netvlies heb staan en ik nog steeds kan vertellen als ik 100 ben. Ik kan er de geuren en kleuren bij ruiken en zien, het geluk voelen, en ja soms ook het afzien.
Het is bijzonder om te zien hoe ik veranderd ben in de loop der jaren. Gaandeweg ben ik als trailloper veranderd. Ik hou niet meer van drukke wedstrijden, ik loop datzelfde parcours net zo lief zelf met een rugzak. 
Ik zoek de kleinschalige ultra’s, de juweeltjes voor mij. En het hoeven er ook maar een paar  per jaar te zijn.
Ik hou van eigen projectjes. Met je vinger langs de lijntjes van een kaart gaan en zo een projectje zien ontstaan. Om het dan te lopen en die lijntjes van de kaart onder je voeten te zien gaan.
En uiteindelijk zijn de vele km’s steeds minder km’s geworden. Less is more. Train as you fight en dat is niet op asfalt en niet vlak. Dus loop ik thuis steeds minder en worden de km’s die ik maak vooral gemaakt in de weekenden op plekken waar ik echt van het lopen geniet.
En dat is dan ook het voornemen voor 2017 als ik al een voornemen heb. Verander niets.
De wedstrijden die ik in 2016 zou lopen zijn bijna allemaal niet doorgegaan om verschillende redenen maar daar kwamen weer andere mooie plannen voor in de plaats.
Dus dit jaar ga ik nog minder plannen maken qua wedstrijden. We zien het wel. Just enjoy the mountains and do what i love the most, run on the trails and the mountains.
En de km’s , het is een gegeven dat je een idee geeft hoe lang je ongeveer onderweg zou kunnen zijn, meer niet.