De bezem/bordjes wagen bij de Terhill trail

Een Terhill is een ophoping van steenafval dat als bijproduct van de ondergrondse mijnbouw ontstaat. De omgeving van Maasmechelen ligt vol met terhills want er was hier ooit veel mijnbouw.
Nico staat daar op de camping dus ik kom daar nog wel eens en het is een geweldig gebied om te rennen, te wandelen en te Mountainbiken.


Bearsport  organiseert daar de Terhilstrail – met de altijd goed georganiseerde trails van Raymond weet je dat ze een mooie route gemaakt hebben.
Dus wilden Nico en ik onze bijdrage leveren en de bordjes ophalen.
En dat hebben we geweten. Want er hangen zoveel bordjes dat ook slechtzienden de trail makkelijk kunnen lopen, je kunt gewoon niet verkeerd gaan.
Als je linksaf of rechtsaf moet hangen er ongeveer 8 bordjes. Dan moet je wel van goede huize komen wil je die missen.

Gelijk een goed ontmoedigingsbeleid voor bordjes terroristen. Bij de vorige trail van Bearsport heeft een of andere stumper namelijk alle bordjes weg gehaald.
De 30 km startte om 10 uur en de 20 km om 10.30. Wij zijn 15 minuten achter de 20 km aangegaan en hebben de hele route van 30 km ontdaan van bordjes.
Het is een prachtige route, veel singletracks, mooie vergezichten en meren die in dit gebied liggen.
Bij de eerste post na 5 km hadden we beide al een rugzak vol bordjes, paaltjes en grote splitsing borden.
Dan gaat de 20 km naar rechts en maakt de 30 km een lus van 10 km in het Nationaal park Hoge Kempen, wat overigens het enige Nationaal park van Belgie is.

Een paar weken geleden hadden we hier nog een mooie ronde op de mtb gedaan.
Er was in dat deel nog een prachtige singletrack die Nico nog niet kende, ook mooi meegenomen.
Ik liep niet echt heel lekker. Ik was heel de week niet fit van twee inentingen die ik gehad heb. Soort grieperig. Dat had denk ik nog wat zijn nawerking.
Maar goed, we hadden alle tijd dus who cares.
En we hadden heel het prachtige parcours voor onszelf.
Toen we terug kwamen bij de post na 9 km waren onze rugzakken overvol en hebben we alles achter een rots gelegd zodat ze daar opgehaald konden worden. Iemand vd post had nog wat bananen en cola voor ons neergelegd zodat we even bij konden tanken.
Dit hebben we nog een keer herhaald alleen nu de bordjes achter boomstammen verstopt.
Na 24 km loop je het terrein van Connectera op.
Dat is een niet te onderschatten stuk met steile pittige klimmen. Ook een mooi deel met meren en prachtige uitzichten.
Ze zijn daar een bungalowpark aan het bouwen, of dat nu een goed idee is laten we maar in het midden.

Ondertussen waren wij aan het laatste stuk bezig. Onderweg nog een heerlijk worstenbroodje van de bakker naar binnen gewerkt wat genoeg energie voor het laatste stukje gaf.
Na precies 30 km waren we weer in Eisden met nog 2 rugzakken vol bordjes.
Prachtige ronde!
De trails van Bearsport zijn altijd goed georgansieerd en vooral mooie rondes!
Goede nieuws is dat we maar 5 dingen opgeraapt hebben qua afval.
2 gelletjes, 2 repenomhulsels en 1 nutritape pleister die blijkbaar los gelaten heeft.
Dat is voor rond de 1100 lopers op drie afstanden best netjes.
Wij hebben afgerond met een heerlijk Kompel biertje, dat is nog een tip voor Beartrails.
Als je in deze streek loopt moet je eigenlijk een Kompel biertje klaar hebben staan bij de finish.
Een van mijn favorieten bieren, Kompel blond en alleen in dit gebied verkrijgbaar.

Next stop – Polarbear trail, je kunt je nog inschrijven. Op de zaterdagavond een night trail van 14 km en op de zondag de 22 km met 550 hoogtemeters.

Mtb route Vijlen en KVS 28 km in mooi Limburg

Limburg, ik hou van Limburg. Trails, heuvels, veel eet en bier tentjes en de taal nemen we dan maar op de koop toe.
Afgelopen weekend was ik er om te relaxen en om wat te trainen, in ieder geval hoogtemeters maken.
Standplaats Vijlen op een boerencamping.

Vlak bij ligt de mtb route Vijlen. Een mooi rondje met 620 hoogtemeters in 26 km.
Een pittig rondje waar best langere steile beklimmingen in zitten, voor Nederlandse begrippen dan wel.
Het bos ligt vol bladeren en eronder liggen veel losse stenen, dus zeker in de afdalingen is het echt wel opletten geblazen.
Een mooie ronde met een paar stukken asfalt. Het heeft niet veel technische bochten, de uitdaging ligt vooral in het klimmen en afdalen. Mooi afwisselend landschap, open stukken en grote stukken bos. De route is goed aangegeven, overal staan duidelijk bordjes.
Echt een toffe mtb route, aanrader.
Als je start bij boscafe het Hijgende Hert kun je mooi afsluiten met een heerlijk biertje van het Hert zelf, Hert blond. En je kunt er heerlijk eten!

 

Zondag wilde ik proberen om 25 km te lopen. Ik had de route van Koning van Spanje in mijn gps gezet, 28 km. Eens kijken hoe ver ik zou komen.
Jeanet zou hier en daar staan met wat eten en drinken, ideaal.
Een gure grijze dag, dat wel.
Ik ben halverwege het parcours begonnen en was na 8 km bij Rocca, waar normaal de start is.
Daar was de eerste ‘verzorgingspost’ .
Ik liep wel lekker, ontspannen vooral. En zo gingen de km’s voorbij.
Wel leuk om de route zo te lopen als er niemand is, je neemt het toch beter in je op.
Ik herkende hier en daar wel wat stukken ( 2jaar geleden liep ik hem als bezemwagen) .
In de open stukken was het koud, fikse wind en vooral guur, in het bos prima qua temperatuur.
De route neemt eigenlijk alle bosstukken mee die daar in de regio liggen, vooral het deel in het Bovenste bos vind ik mooi. Na een km of 20 was Jeanet daar met warme choco, heerlijk.
De laatste 8 zou ik er wel uitpersen had ik besloten.
Er waren twee delen die niet helemaal klopte op de een of andere manier. Ergens moest ik het prikkeldraad 2 x over terwijl ik wel op de route zat en in een bos kon ik het pad niet vinden dat in gps stond. Maar goed, een doorsteekje bracht mij wel op het goede pad.
Ik kwam uiteindelijk na 28 km en 660 hoogtemeters weer bij de startplek.
Meer dan tevreden, de laatste paar km was wel harken maar het was lang geleden dat ik 28 km gelopen had.
Erna een dikke vette spek en kaas pannekoek naar binnen gewerkt met uiteraard een Gerardus biertje.
Wat een heerlijk weekend weer. Limburg blijft mooi, hoe vaak ik er ook kom.

Nazomer slaap – nu herfst en winter actie!

Afgelopen twee maanden waren nogal hectisch. Allemaal toffe dingen maar het zorgde ervoor dat ik minimaal heb getraind. Ik was bijna niet thuis en er was geen ruimte voor trainen.
Eigenlijk is minimaal trainen wel een beetje het verhaal van 2019.
Een druk jaar zover met veel andere dingen en weinig hardloop km’s.
Het begon al met een fractuurtje aan mijn hiel begin van het jaar. Daardoor ben ik pas weer wat gaan lopen in Maart. Wel heb ik meer gefietst dan ik de afgelopen jaren heb gedaan. In Brabant fietsen met de Bikeladies is leuk.
Ondanks minimale loopdingen ben ik gelukkig wel veel in de bergen geweest.
Qua wedstrijden was het ook minimaal. Tromso en de Pyreneeën stage race waren de enige echte wedstrijden.
Allemaal niet erg want ik heb dit jaar hele toffe dingen gedaan.
De zomer en winter cursus Mountain Emergency Medicine in Zermatt waren werkelijk fantastisch.
Dan was er de jaarlijkse wandelweek in de Ecrin, wat een tof gebeid! Verkenning tochtjes met Nico in de bergen waar we altijd enorm van genieten.
Als begeleider mee naar het WK ultratrail in Portugal, hoe tof was dat!
Een skiweek met mijn lief en mijn zus, en een prachtige vakantie in Namibie en Botswana. Daartussen nog wat defensiedingen en twee weken geleden het eerste project met PeopleinProgress – outdoor coaching. Wat een groot succes was en zeker vervolg gaat krijgen.
Kortom, een mooi jaar qua alles, alleen wat weinig getrain.
Komende periode is het iets rustiger, niet zoveel op pad voor werk en wat regelmaat.
Dus is het tijd om weer eens echt te gaan trainen.
Voorzichtig ben ik aan het kijken naar wat leuke projecten voor 2020 en er staan al wat leuke dingen op de agenda. Dus tijd om weer in shape te komen.
Het eerste toffe project is de Costa Brava Stage Run in April. 125 km en 4300 hm in 3 etappes.

Vanaf deze week gaat er dus weer 4 a 5 keer in de week getraind worden. Meer lopen, minimaal 1 x krachttraining en fietsen. Wat leuke mtb tourtochten staan al op het programma. Als het weer ok is, is een rondje op de racer ook leuk.
Normaal gezien heb ik altijd een soort winterstop na een drukke zomer. Die slaan we nu maar over na een mager trainingsjaar en een nazomer stop van 2 maanden.
Ik heb er zin in! Laat de herfst en de winter maar komen!

Hardlopen in Namibie en Botswana

Over het algemeen doe ik niet perse heel veel aan sport als we op vakantie zijn maar uiteraard probeer ik wel altijd wat loopjes in een nieuw gebied te doen.
Ik wist vantevoren al dat het tijdens deze vakantie niet heel veel zou worden Qua hardlopen en had dus ook maar 1 setje loopspullen meegenomen wat best weinig is voor mijn doen. De eerste week waren er wel wat mogelijkheden om te rennen maar vond ik het wel best.
Ik ben wat duinen opgeklommen en afgedaald en dat was het wel.
Onderweg naar de Sossusvallei heb ik nog wel een paar km gerend bij een pas. Simpelweg de auto uitgestapt en gaan rennen gewoon omdat ik er zin in had. Het was zo tof stuk dat ik niet anders kon.
Bij Walvisbaai en Swakumund hebben we gekayakt en gefietst. Daar was nog wel een mogelijkheid om te rennen en was ook de enige plek waar ik wat mensen heb zien rennen. Maar aangezien we een redelijke strakke planning hadden kwam het er niet van.
Daarna reden we naar Etoscha en vanaf daar is het niet meer mogelijk.
Er zit overal wild , niet alleen in de Nationale parken. We zijn onderweg tijdens het rijden ook gewoon olifanten tegen gekomen. Botswana is eigenlijk een groot wildpark. Op de plekken waar we het nooit verwacht hadden zat wild.
Dus ja, je kunt het doen en ws ga je je snelheids pr neer zetten met een beest achter je aan.
Bovendien was het tweede deel van de reis behoorlijk heet, tot 41 graden, geen temperatuur om te lopen.


Maar ja, ik wil toch altijd een loopje doen in ieder land waar ik ben. Zover ben ik in 56 landen geweest en altijd gelopen. Dus er moest gelopen worden.
Continue reading “Hardlopen in Namibie en Botswana” »

Rennen in de Eiffel -genieten met wat obstakels

Over 1.5 week loop ik Tromso , de Skyrace in Noorwegen. Om nu te zeggen, jongens wat heb ik getraind, verre van dat.
Het hele jaar staat het lopen op een laag pitje met uitzondering van een paar uitschieters in de bergen. Drie weken geleden een hele goede week qua km’s en hoogtemeters moet het doen.
Maar, ik dacht ik wil toch nog een keertje een 30 km doen met hoogtemeters.


Dus zo kwam ik in de Eiffel terecht. Het werd een combinatie van trainen en een route bepalen voor een heel tof project wat ik ga doen samen met PeopleInProgress.
Zondag wilde ik het lopen. Voor mij doen was ik erg vroeg op, half 7 op en 6.50 uur de deur uit.
Alles al klaar gelegd, routes in Gps, kaart ingetekend, rugzak met 4 liter water, zak krentenbollen.
Een slimme meid is op haar toekost voorbereid.
Route in gps van auto, podcast aan en 2,5 uur rijden.
Na 2.5 uur ben ik in een dorp wat mij niet erg bekend voorkomt. Ik kijk nog eens, tot mijn schrik kom ik erachter dat ik een tikfout gemaakt heb en het dorp waar ik moet zijn nog 45 minuten rijden is. @@@f@@
Na 45 minuten ben ik waar ik wezen moet, ik start de gps en de routes komen niet te voorschijn. Ik had het nog gecheckt de avond ervoor. Ws iets mis na de upgrade.
Shit, plan b, ik had de route ingetekend met de kaart, dus dan maar zo.
De gps kaart erbij voor backup. Ik laat vervolgens de gps vallen, scherm kapot.


Het is niet mijn dag geloof ik. Maar alles in mij zegt , relax, het is een mooie dag, je gaat buiten spelen heel de dag, laat je humor niet verpesten.
En dat doe ik ook niet.
Ik ga met de kaart op pad en kom al snel bij een klim klauterpartij waar ik mijn been lelijk open haal. Ik spreek met mijzelf af om easy aan te doen vandaag voordat ik straks ergens naar beneden stort.
En zo klim en klauter ik, ren ik , wandel ik, geniet ik.
Ik check stukken extra voor het project, welke opties zijn er nog meer. Denk na over niets en over alles.
Ik kom het eerste kruis tegen, altijd een reden om een kruis aan te tikken, gewoon omdat het kan en ik iets met kruizen heb.
En zo zwerf ik over de paden, wat een mooi stuk is dat toch. Niet te ver van huis maar wel een heel mooi trainingsgebied.
Halverwege ga ik in een grasveld liggen en nuttig een paar krentenbollen. Het leven is goed. De zon schijnt , mijn benen zijn niet in alle beste doen maar who cares.
Ik beweeg dus ik besta. Bovendien gaat het lopen met de kaart supergoed en daar word ik ook blij van.
Ik tik een tweede kruis aan en geniet van de uitzichten. Het einde komt in zicht volgens de kaart.


De 4 liter drink ik ruim op, zo ook 6 krentenbollen.
Na 29 km en 1200 hoogtemeters ben ik weer bij mijn auto.
Het koeltasje wat jeanet meegegeven heeft in alle vroegte is een hoogtepunt.
Koude cola, worst en kaas , heerlijk!
Met de Quilty pleasure playlist op Spotify rij ik tevreden terug naar huis.
Een goede training gedaan, genoten van het gebied, goede ideeën opgedaan, meer hoeft dat niet te zijn.
De Eiffel rocks!
En Tromso, daar hebben we het nog wel over…..

De 7de editie van de wandelweek – Nationaal Parc De Ecrins

Alweer de 7de keer dat ik samen met Nico een wandelweek organiseer. Wat ooit begon als een week meegidsen voor de gemeente Izegem is nu een jaarlijkse traditie geworden.
Bijzonder genoeg vragen veel mensen of ik dat niet heel saai vind, niet uitdagend genoeg.
Maar niets is minder waar. Ik vind het ontzettend leuk om te doen en dat begint met de verkenning.

Nico en ik kiezen ieder jaar weer een gebied uit en van te voren gaan we altijd op verkenning. De routes die we op de kaart bedacht hebben lopen, zodat wij niet voor verassingen komen te staan tijdens de wandelweek.
En dat is het begin van de pret. Routes uitzoeken en samen op pad. Zo waren we 1.5 maand geleden in de Ecrins maar lag er nog een heel veel sneeuw. De meeste routes konden we tot een bepaald punt doen, sommige niet helemaal.
Reden om 2 dagen eerder dan de wandelaars naar de Ecrin te gaan. De vrijdag heb ik een van de routes gelopen die er op de kaart lastig uit zag. En dat klopte, die zou niet voor iedereen geschikt zijn. (ik liep 17 km en 1250 hm)
De zaterdag liep ik met Nico een kortere route voor de zondag. Die hadden we nog niet gezien. Zaterdag in het begin van de avond arriveerden alle wandelaars.
Met ons erbij een groep van 21 mensen. We waren te gast bij chalet Alpina Luna. Een toplocatie voor een groep.
Zondag Rondje Crete de La Rortie – 10 km en 630 hmeters.
Een relatief makkelijke route. We hadden deze eerste dag een kortere afstand en minder hoogtemeters ingepland zodat iedereen erin kon komen na een lange reisdag en zo konden wij de verschillen in de groep gelijk analyseren.
En die verschillen werden gelijk duidelijk. Ervaren lopers in de bergen en lopers die wel heel veel wandelen maar voor het eerst in de bergen lopen. En dat is wel wat anders, daar kwamen ze snel achter.
We sloten de wandeling af op een terras bij het meer. Om er uiteraard met een aantal een duik in te nemen.

Maandag – Rondje Col De Tetes en Tete Oreac – 21 km 1000 hm. 
We vertrekken vanaf de chalet. Deze dag hebben we een keuze menu. Een aantal rijden naar de Parking en de rest loopt daarheen. De eerste 300 hm zijn gemaakt als de groep samen komt op de parking. We starten het eerste deel met heel de groep naar het mooie Tete. Het doet mij steeds weer denken aan Ierland. De eerste marmotten worden gespot.
Daar is de pauze en geniet iedereen van het prachtige uitzicht.


Als we weer bij de parking zijn gaat een deel terug naar de chalet nadat we daar ons lunchpakket genuttigd hebben. Met het grootste deel van de groep lopen we de andere lus. Daar zit een fikse klim in maar het uitzicht op de vallei is prachtig.
Na een mooie tocht waarin de twee lussen weer heel anders zijn komen we weer bij de chalet.
Iedere avond eten we er enorm lekker, gevarieerd en gezond. Annemarie verwend ons met de heerlijkste maaltijden. De maaltijd bleek heel de week weer een feestje te zijn.


Dinsdag – Glacier Blanc en Glacier Noir – 15.5 km en 1230 hoogtemeters
Een heel ander gebied, veel ruiger. We lopen met de hele groep naar het plateau van Glacier Blanc. Een fikse klim maar oh zo mooi. Iedereen loopt zijn eigen tempo en uiteindelijk gaan de meeste verder naar het hoogste punt, de hut. Continue reading “De 7de editie van de wandelweek – Nationaal Parc De Ecrins” »

TMPT kruis drie – het blijft best een ding

In 2014 deden we voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. Dit jaar wilden we ons derde kruisje halen. We slaan hier en daar een jaar over omdat een van ons op uitzending is. Maar twee gezamenlijke trainingen gedaan en daar hadden we onze vertrouwde zwakke punten weer eens bloot gelegd. De TMPT lijkt makkelijk te doen op papier maar dat is het niet. Straftijd en maar 2 onderdelen fout mogen doen zorgt ervoor dat meestal 35 procent al geëlimineerd is na 1 dag.
Afgelopen dinsdag om half 9 begonnen we aan onze speedmars van 3km. In 17.50 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten. Het regende al en zou niet meer stoppen tot de middag.
Op de fiets (wat een gewone fiets of mtb moet zijn, racer verboden) moesten we 75 km afleggen (het waren er 80) en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.50 minuut met een kist van 13 kilo, 40 seconden over dus. We fietsen door en komen bij de hei uit.

We lopen een prachtige orientatie loop van 11 km over de heide en vinden 20 cp’s.

Dat gebied blijft erg mooi.
Dan komen we bij ons gevreesde onderdeel, het touwenparcours. De laatste keer dat we dat trainden deden we er 5.34 minuut over en dat is 4 seconde te langzaam.
We moesten een half uurtje wachten en dat maakte dat de spanning steeg.
Een soort gestressed begonnen we. En plots ging het best soepel. De tijd stopte op 4.03 minuut, we hadden gewoon bijna 1.30 minuut over. Adrenaline doet toch wat met je prestaties.
Weer op de fiets en het laatste onderdeel kwam in zicht. Kayakken .
Daar vinden we alle cp’s en na 8 uur zijn we binnen en hebben 1.5 uur over qua tijd. (je moet binnen 10 uur binnen zijn) Geen strafloop en geen straftijd! Op naar dag 2.


Vol goede moed beginnen we om 6.36 uur aan dag twee. 35 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
Granaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en dat ging goed.
Op een of andere manier gooi ik de eerste 2 mis, de drie erna gaan raak en leveren 8 punten op. Ann gooit 6 punten en dat is 14 en dus 4 punten te kort, shit.
2 km strafloop.
We halen erna de kaart op en Ann tekent de cp’s in. We stappen op de fiets voor 60 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen goed beantwoorden ter plekke. Tenminste dat denken we, we blijken met een heleboel andere teams toch een vraag fout te hebben. Blijkbaar hebben we allemaal voor de verkeerde paal gestaan en dus een verkeerd nummer opgeschreven. 15 minuten straftijd.
Onderweg komen we langs het afstand schatten en dat doen we perfect. Geen straftijd.
Op de kazerne moeten we weer een speedmars doen en hebben we 21 minuten de tijd voor 3 km. na 17 minuten zijn we terug.
We gaan aan de mars beginnen. 20 km, er begint wat stress te komen qua tijd.
Ik ga rekenen en als we rond de 5.5 km per uur lopen zouden we het moeten halen.


We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken.
Want schieten is altijd max straf voor ons. En ja hoor, zoals altijd schiet vooral ik weer ruk en gaan we weer op voor de maximale straf, 4 km extra lopen.
Er lopen heel veel mensen straf en iedereen zegt dat de wapens slecht afgesteld zijn. Laten we het daar maar op houden…..
Weer terug bij de schietbaan gaan we verder met onze mars en maken er een speedmars van. Met 6.5 km per uur lopen we een lekker tempo over heide, zandverstuivingen en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, kwam de kazerne in zicht. Chip erin en alles wordt gecheckt. Gefeliciteerd, TMPT gehaald! Ons derde tmpt is binnen. We hebben nog een uur over.
De TMPT is toch altijd best pittig. Mede doordat je in militair tenue alles doet maar ook doordat er veel onderdelen zijn en je er dus maar twee fout mag doen.
De Kolonel en de Luitenant zijn uitermate tevreden. We hebben nog eens nagevraagd hoe oud het oudste damesteam nu is die meedeed aan de tmpt, maar dat kan men niet terug vinden in de statistieken.
Het is zeer aannemelijk dan wel zeker dat wij dat zijn vertelde de organisatie. Samen 99 jaar dit jaar, ik met mijn 55 zal de oudste vrouwelijke deelnemer zijn ws.
We gaan proberen het nog een aantal jaar vol te houden. Theoretisch zou ik nog 4 kruisjes kunnen halen. Dat is een mooi doel voor de komende werkzame jaren.

Een weekend Fastpacking met Verleg Je Grens – Altenahr

Hoe het begon – Aangezien ik een tijd niet gelopen had door een fractuurtje kon ik niet echt mijn mojo meer vinden toen ik weer voorzichtig begon met belasten.
Ik moet de trails op, klimmen en dalen, dat geeft mij energie.
Maar dat zou dan niet te ver weg moeten zijn. Zo kwam ik bij Adele, ze had een gpx file van Altenahr omdat ze die in een 2daagse fastpacking organiseert.
Dus gemaild en nadat Adele zei, ‘waarom ga je niet mee’  vond ik dat eigenlijk niet zo’n gek idee.
Met een klein groepje, zeker omdat ik nog niet veel gelopen had wel prima.
En zo geschiedde, in de middag op zaterdag op de parkeerplaats bij Altenahr werden de rugzakken opgehangen en vertrokken we met 4 vrouwen en 2 mannen.


Het begint met prachtige klimmetjes! Klauteren en klimmen, heerlijk.
Voor sommige een grensverleggende activiteit maar er was altijd wel een padje wat er iets onder ligt. Mooie uitzichtpunten en veel singletracks over een route van 14 km en 750 hoogtemeters.
Dan komen we bij een schuilhut. Een ruime hut met wat banken en open ramen.
Buiten kun je vuur maken maar het waait keihard en een goed vuur zit er niet in.
Onderweg hebben Maarten en ik wat hout meegenomen van een omgevallen boom, bijna droog hout. Binnen staat een kleine bbq en wij zijn vervolgens een dik half uur bezig om een vuurtje te maken. De aanhouder wint want het lukt na vele pogingen.
Adele heeft een brandertje mee en er wordt koffie gezet.
Erna een heerlijke droogmaaltijd en nog een bakkie.
Het is best fris en we stoken het vuur nog wat op. Om een uur of 9 worden de matjes uitgerold en kruipt iedereen in zijn slaapzak.
Ondanks de wind in de hut slaap ik niet eens zo slecht.
Om half 8 een ontbijtje met koffie (muesli met heet water) en we pakken in en gaan op pad. Deze dag zijn vooral de afdalingen wat stijler. Mooie single tracks ook maar ook veel bredere paden. Er barst een enorme bui los, stom toevallig zijn we echt bijna bij een mini schuilhutje. We schuilen tot de bui over is en de rest van de tocht is het droog.
We eindigen met een mooie klim over een tof kammetje naar het kasteel.
18 km en bijna 1000 hoogtemeters.
2 mooie dagen die top georganiseerd zijn door Adele. Ze kent de route, regelt het eten (wel zelf dragen) en geeft je tips en tricks als je dat nodig hebt.
Als mensen spannende stukjes lastig vinden staat ze klaar voor je.
Wil je zoiets eens doen en vind je dat te spannend alleen, dan is verleg je grens een aanrader.
Ik heb wat videobeelden gemaakt onderweg met de nieuwe GoPro 7 Black en in een filmpje gezet. Het geeft een goed beeld van de twee dagen.
Mijn mojo is weer geprikkeld alleen had ik echt enorme spierpijn maandag. Dan weet je weer dat je hoogtemeters gemaakt hebt.