In the Dutch Mountains

Afgelopen week was ik drie dagen vrij, dat was even geleden. Ik had een enorme drang om er even uit te gaan. Tonkie inpakken en op pad. Normaal gezien zou ik rijden en wel zien. Nu is alles anders en dus heb ik toch maar een camping geboekt.
Geen toilet en geen douche. Een wc emmertje aangeschaft, weggooi washandjes, Tonkie ingepakt en weg was ik.
Limburg, hoe kan het anders, toch iets van bergjes.
Dus vertrok ik dinsdagochtend en zat ik rond 13 uur op de racefiets.
The force was with me – het beloofde drie dagen prachtig weer te worden.
Een prachtig route die ik online gevonden had en met de Rox gps reed.
70 km en 1200 hm. Fikse klimmetjes, en mooie afdalingen door mooi Limburg.
Wat wel wennen is, is dat je nergens even een terrasje kunt pakken voor een bak koffie. Maar goed, het is niet anders.

Dag 2 wilde ik hardlopend gaan oriënteren. Raymond van Beartrail heeft kaarten gemaakt en die kun je opvragen. Een route van rond de 25 km met 9 cp’s (controlepunten) die je moet vinden. De cp’s zijn duidelijke punten zoals grenspaal 14, een brug enzovoorts.
Een mooie uitdaging en training. En zo ging ik op pad met kaart, kompas, eten en drinken en een big smile.
Op de kaart staan rode wegen die je wel mag oversteken maar niet mag volgen.
Het resulteerde in eigenlijk bijna alles off road. ik zocht naar 9 punten en maakte doorsteekjes. ging soms verkeerd maar kon mijn fouten zelf corrigeren.
Wat een toffe route werd het zeg. Toen ik weer bij Tonkie was had ik alle 9 punten gevonden en had ik 27 km gelopen en 500 hoogtemeters gemaakt.
Dag 3 was het plan om nog een rondje te fietsen en wat op tijd naar huis te rijden zodat ik thuis nog met mijn lief en Flynn kon wandelen.
Wederom een rondje van internet afgehaald en wederom een mooi rondje dat beschreven stond als niet te zwaar en dat was ook de bedoeling. Want met de klimmetjes voelde ik mijn benen steeds wel wat vollopen.
Het werd 51 km en 500 hoogtemeters.
3 dagen even weg, wat een zaligheid zeg. Even weg van het werk , van Corona , van alles.
Gewoon met mijzelf zijn en buiten spelen, ik knap ervan op.
Wetende dat we voorlopig niet het land uit kunnen ga ik maar meer van deze dingen doen. Met Tonkie ergens heen in Nederland en het liefst doordeweeks zodat het niet te druk is. Meer in het weekend werken en dan doordeweeks vrij zijn is dan nog niet zo slecht.
Het gaat het jaar worden van Nederland verder ontdekken.
Fietsplannen maken en korte weekendjes weg.
Vooralsnog staat Limburg nog steeds op nummer 1 qua provincie.
Wie weet komt daar dit jaar wel verandering in.

The Great Virtual Race Across Tennessee 1000K

Een virtuele race is een snel groeiend fenomeen en  enthousiast doen veel lopers daaraan mee.
Barkley Marathons bedenker  Gary “Lazarus Lake” Cantrell bedacht er ook een.
The Great Virtual Race Across Tennessee 1,000K
Nadat Barkley is gecanceld en zijn andere wedstrijden ook bevroren zijn wilde hij iets unieks verzinnen en verzon samen met Steve Durbin deze virtuele race.
Het concept is simpel maar toch ook weer bijzonder.
Je schrijft je in voor 60 dollar (wat naar de voedselbanken in Usa gaat).
Je krijgt een link en kunt iedere dag je km’s registeren.
De bedoeling is dat je 1000 km loopt tussen 1 Mei en 31 Augustus. Dat komt neer op 5 mijl per dag.

Het mag rennend of wandelend maar het moet een sportmoment zijn. Dus niet je km’s die je bv op je werk aflegt.
Er is live tracking en een interactive map dat je kunt gebruiken tijdens je virtuele race. Je ziet je progressie en de mannen plaatsen foto’s en info over plekken die je passeert.
Ik vind het een superleuk idee. Vooral dat je over de komende 4 maanden een geschiedenis verhaal krijgt over de route die je virtuele gaat lopen en voor sommige een stok achter de deur om toch te gaan lopen.
Een event organiseren is een ding, maar die Lazarus maakt er gelijk iets bijzonders van.
Zijn idee was dat er misschien 200 lopers aan mee zouden doen. Ze zitten nu al boven de 92.00 inschrijvingen uit 48 landen.
En voor de liefhebbers, je kunt ook een back to back doen. Eerste 1000 km en erna terug.
Alle info vind je hier.
Je kunt je overigens nog steeds inschrijven.

 

De (sport)balans vinden in Corona tijd is niet altijd makkelijk

4 weken zijn er verstreken, 4 weken nadat het Corona virus ons leven binnenkwam.
Eigenlijk is niets meer zoals het was. En waarschijnlijk zal niets meer worden zoals het was.
Er is een leven voor en na Corona.
We hebben allemaal ons persoonlijk verhaal hoe Covid 19 ons leven beïnvloed.
Ik probeer een balans te vinden in mijn leven. Op zich is dat vrij makkelijk als je het wel beschouwd. Maar toch voelt dat helemaal niet zo.
Makkelijk omdat ik op een intensive care werk en dus ‘gewoon’ werk. Nog makkelijker omdat we nu zoveel patiënten hebben dat iedereen extra werkt omdat het anders gewoon niet gaat.
Dus werk je meer als anders en is je tijd daarmee gevuld. Simpel zou je zeggen. Daar is je balans. Niet lullen maar werken. Dat doe ik ook maar toch vind ik het lastig om daarin mijn balans te vinden.
Soms voelt het ook alsof ik in twee werelden leef. Op het werk waar je midden in de Corona crisis staat samen met collega’s en als ik erna naar buiten stap lijkt het wel of half Nederland vakantie heeft met het mooie weer en heerlijk aan het fietsen, rennen en wandelen is.
Mijn leven bestaat normaal gezien uit veel meer dan werk. Ik hou van avontuurtjes, op pad zijn, fietsen en lopen op plekken waar ik graag ben. In de bergen, in de bossen, in de natuur.
Vaak ben ik weekendjes op stap. En dat is nu niet meer, ik mis dat enorm.
Het geeft me periodes van onrust. Ik mis de weekendjes met vrienden sporten en een biertje drinken. Ik mis het op pad gaan in een gebied dat ik niet ken. Ik mis het met Tonkie ergens heen rijden en zien wat de omgeving je brengt.
Misschien heb ik er nog meer behoefte aan door wat er nu op het werk allemaal gebeurt, heftige periodes waar juist die weekendjes weg je rust in je hoofd geven.
Wat het extra lastig maakt is dat je misschien wel al weet dat het de komende maanden niet beter gaat worden. De vraag is of je de komende maanden überhaupt nog ergens kunt komen.
Alle wedstrijden die je had gepland zijn geannuleerd voor zowat heel 2020. Alles wat ik voor defensie doe ligt stil, iedereen is hard nodig in het ziekenhuis. Dus vooruit plannen is ook niet heel zinvol.
Wij hebben in Nederland nog het geluk dat we naar buiten mogen en kunnen sporten. Maar echt op pad gaan voelt ook niet helemaal ok meer. Het voelt als iets doen wat niet klopt.
En al zou je het wel doen dan zijn de mogelijkheden redelijk beperkt omdat veel plekken afgezet zijn.
Sporten vanuit huis is het enige juiste op dit moment.
Dat doe ik ook wel als ik er de energie of zin voor heb. Ik fiets een rondje vanuit huis, ik ren een uurtje een paar keer in de week. Het is soms lastig om na een drukke dienst energie te vinden om nog te sporten als je thuis komt.
Dus probeer ik een combinatie te maken door mijn fiets mee te nemen en na het werk naar huis te fietsen als ik dagdienst heb. (fiets in auto of in trein). Dan moet je wel en kun je gelijk even je hoofd leeg fietsen.
Ik ben enorm blij dat wij nu in Brabant wonen en we meer ruimte hebben om te fietsen waar het wat minder druk is ipv in de stad. Dat we een heerlijke tuin hebben waar we in kunnen zitten.
De kunst nu is om microplannetjes te maken. Dan maar vanuit huis. Zo ben ik aan het puzzelen om een gravelroute te maken. Een leuk projectje om vanuit huis een rondje te maken op de gravelbike met zoveel mogelijk gravelpaden.
En zo probeer ik in balans te blijven en dat gaat de ene dag beter dan de andere dag. Maar gelukkig ben ik van nature een optimist en zal ik dit net als iedereen ook wel doorkomen. Mijn kracht in het sporten is altijd het mentale aspect. Laat ik dat dan nu ook maar gebruiken om in deze periode mijn balans te vinden.
En zodra het kan en mag stap ik in Tonkie om minimaal een week in de bergen te gaan zwerven. Om gewoon op een topje te gaan zitten, het moment te koesteren en terug te kijken op een hele heftige periode in het leven van ons allemaal en te constateren dat we het toch mooi gefixt hebben met elkaar en we weer kunnen doen wat zo graag willen doen.

3 dagen zwerven in de Vogezen – toen was geluk nog heel gewoon

De afgelopen 1.5 week zijn we in een soort nachtmerrie gekomen in Nederland. Waar iedereen dacht dat het wel mee zou vallen en het de vervanmijnbedshow leek is er nu een nieuwe realiteit. Voordat ik officieel vorige week vrijdag hoorde dat ik het land niet meer uit mocht als zorgverlener was ik donderdag na het werk met Tonkie al op weg naar de Vogezen.
Ik zou samen met Yvon drie dagen gaan lopen. De routes had ik ingetekend op de kaart en we hadden een hut besproken zodat we een tweedaags rondje konden lopen met rugzak(je) en dan nog een ochtend een andere mooie route lopen.
De start was in Wildenstein, een uitgestorven dorp vlak bij La Bresse.
Dat ligt op 572 meter hoogte. Ik had de route niet in gpx dus alles met de kaart en kompas. Een mooie uitdaging.
Het begint met een fikse klim door het bos om uiteindelijk uit te komen op de berg(jes) van de Vogezen. Mooie uitzichten ! We klimmen toch mooi naar 1170 meter.
We lopen over de toppen van de Vogezen, allemaal niet heel hoog maar wel echt een prachtig deel. De Batteriekopf, Rottenbachkopf en de Rainkopf. Het deed mij erg aan Ierland denken.
Hier en daar komen we een Auberge tegen maar alles is dicht.
Het begin is alles groen maar op een gegeven moment komen we toch echt in de sneeuw terecht. We zakken soms tot onze knieën weg. Zwaar lopen maar super mooi.
We dalen af richting eerst Lac Fishboedle en klimmen vervolgens richting Lac de Schiessenrothried. Er volgt nog een klim en zware stukken door sneeuw. We kunnen het pad amper vinden en moeten soms echt goed zoeken. Op sommige momenten zijn we echt het pad volledig kwijt en lopen terug waar we voor het laatst op het pad zaten.
Het kaart lezen gaat goed maar op sommige momenten heb ik ook twijfel. Maar gelukkig vinden we steeds de weg. De tijd gaat namelijk dringen en je wilt toch niet in het bos lopen zonder licht.

Dus houden we de vaart erin en als we een fikse klim maken in het bos zouden we als we nog een keer dwars door de sneeuw oversteken een hut moeten zien.
En dat klopt, moe en opgelucht dat we op tijd in de hut zijn is het eerst eens tijd voor een heerlijke blonde tap, die is meer dan verdiend. 22 km en 1600 hm volgens de suunto.
De dames in de hut maken een lekkere maaltijd klaar en met maar drie anderen mensen in de hut hebben we een 4 persoonskamer voor ons alleen.
De volgende dag besluiten we om naar Col de la Schlucht te lopen en via dezelfde weg weer terug. Het deel wat ik graag wilde doen, Sentier Des Roches is normaal gezien al een pittig stuk maar met de sneeuw en in de morgen het opgevroren sneeuw misschien niet zo goed idee om nu te lopen. Dus die slaan we over.
We maken een heen en weertje en lopen weer langs de hut op weg naar de Hohneck. Dat stuk ziet er fantastisch uit met een paar meter sneeuw in de flanken. We komen vandaag iets meer wandelaars tegen omdat er een parking bij de Hohneck is.Vanaf de Hohneck doen we nog een ander topje aan en lopen nu ipv via de toppen die we de vorige dag al gedaan hebben langs de Westelijke kant.
Het levert een paar mooie uitzichten op meren die we nog niet eerder zagen.
We zoeken wat naar het GR pad, want we zitten net iets lager maar zien dan toch erboven een pad lopen, inderdaad het GR pad.
Van het groen komen we weer in hele stukken sneeuw terecht.
Alles ziet er tof uit zo in de sneeuw ondanks dat het lopen wat lastiger is en vooral soms lastig om een pad te vinden. De bewegwijzering is niet heel duidelijk dus je moet het echt met de kaart doen.
Uiteindelijk komen we in een heerlijke afdaling  door het bos die ons weer naar Wildenstein brengt en waar geen sneeuw ligt. Vliegen over de paden.
Een prachtige tweede dag, 20 km en 1000 hm.
Zondag was het plan om een rondje Lac De Corbeau te doen. Dat meer staat bekend als een van de mooiste meren in de vogezen.
Als je er naar toe rent via het bos is het een paar km vanaf waar wij de auto geparkeerd hadden. Dan kun je beneden een rondje om het meer lopen maar je kunt er ook bovenlangs omheen.
Je klimt 450 hoogtemeters en uiteindelijk kom je op een uitkijkpunt want een geweldig uitzicht oplevert. Wij zijn rechts van het meer via het moeilijkere pad omhoog gegaan. Daar lag ook nog aardig wat sneeuw. Via de andere kant zijn we afgedaald waar er bijna geen sneeuw lag en we een toffe afdaling naar de auto konden maken.
10 km en 450 hm .
En dat waren dan de laatste km’s in de ‘bergen’ voor een langere tijd.
Wat een geluk dat we dit nog net mee konden pikken.
Voor nu is het sporten op een lager pitje en zal het werk op maximaal gaan. Laten we hopen dat we dit snel onder controle hebben en we allemaal weer van de bergen kunnen genieten. Zolang dat niet kan droom ik weg in tijden van onzekerheid naar oa deze drie dagen.

Dutch Marines Trail 2020

Vandaag was de vierde editie van de Dutch Marines Trail, georganiseerd door, juist, de Mariniers.
Drie afstanden, 5,10 en 15 mijl.
De start is bij doorn. De mannen hadden het goed geregeld. Een grote Parking, boogtenten met veldbedden om je om te kleden en je spullen achter te laten. Een tijdsmeting, muziek, alles erop en eraan.
De 15 mijl ging als eerste weg, een niet heel grote groep.
Maar eerst een briefing. Als je niet wist dat het een defensie event was, dan kwam je erachter bij de briefing.
Het is gemarkeerd met oranje linten, iedere 300 meter zie je wel een lint. Zoniet, durf dan terug te lopen’ .
‘ Het is eigenlijk Kako ( kaartlezen en kompas lezen) voor dummies’.
En toen werden we weg geschoten, Lia en ik hadden ons als laatste opgesteld omdat we gewoon een duurloop wilden doen.
En binnen 1 minuut was iedereen weg, ws een aantal ook veels te snel, maar dat zou de tijd wel uitwijzen.
En zo liepen we over mooie paadjes die op sommige stukken echt sloten waren en veel blubber. Maar echt met zorg uitgezet.
Er waren geen posten, gewoon zelfvoorzienend, zoals een marinier zou doen.
Na een km of 6 haalde we de eerste in die te snel was gegaan.
Na een km of 11 komen er wat lopers in zicht. Lia spot een vrouw en als we langzaam dichterbij komen zien we dat het inderdaad een vrouw is . Bij km 14 gaan we er voorbij, stiekem zijn we toch vanzelf wat sneller gaan lopen.
We halen nog een paar lopers in en verbazen ons over het gebied. Echt mooi en veel single tracks.

Het laatste deel zitten een paar mooie klimmetjes in maar het einde komt in zicht. Daar maak je nog een lusje en dan is daar de finish.
Wij zorgen dat ons nummers tegelijk over de streep gaan want we zijn derde vrouw (vd 5 :-)). Samen gelopen is samen derde.
Maar het reglement zegt dat er 1 derde is. Wij zijn het er niet mee eens en de mannen zijn zo sportief dat we wel samen op het podium kunnen , alleen is Lia officieel derde.
25 km en 300 hoogtemeters in 2.40 uur.
We krijgen nog een Lupa (lunchpakket) en een Radler.
Super georganiseerd en echt een hele mooi ronde !
Volgend jaar zijn we er weer bij (als de baas het goed vind)

 

Een duurloop en mtb tocht in mooi Brabant

Je kunt er niet veel hoogtemeters maken maar mooi is Brabant wel. Dus een weekend vanuit huis sporten is ook zeer de moeite waard.
Dat begon gisteren met een duurloop van 30 km. Dat is lang geleden. Aangezien ik plots een startnummer heb voor de Rotterdam marathon is het wel handig om wat duur op de weg te doen. Een uitvaller op het werk zorgt voor een startnummer in Rotterdam.
Dus vanuit huis een route ingetekend en een mooi rondje van 30 km gelopen. De eerste 2 uur was het heerlijk lente weer, eindelijk in korte broek!  De laatste 10 km gingen niet vanzelf en de verleiding voor een short cut was heel aantrekkelijk. Maar ik had met mezelf afgesproken om 30 km te lopen, en dus werd het 30 km. Het bad erna deed deugd.
Vanochtend besloot ik om toch een tourtochtje op de mtb te doen.
Die werd georganiseerd door Pek en Slik, een lokaal clubje fietsers. Nergens een site te vinden dus maar gewoon naar het adres gereden. Bij een garagebedrijf op een industrieterrein in Essen vond ik de start. Weinig mensen maar het was dan ook al 10 uur.
Een leuke ronde van 40 km door de bossen van Essen, Roosendaal en Ruchphen, stukken over de mtb routes maar ook hele stukken over paden die ik niet kende.
Op 25 km een prima post(je) met soep, drinken en eten.

De wind en regen waren wat minder maar daar wordt je groot en sterk van.
De laatste 5 km gingen langs de weilanden en een stuk asfalt. Daar haakte nog een man aan die volledig naar de klote was, zoals hij zelf zei. Achter mijn rug zodat hij wat uit de wind bleef haalde we samen de finish en was de beloning een paar pannenkoeken en een Blonde Leffe. De garage was ongebouwd tot lokale kroeg met een bar en een tap.
Weer een mooi tochtje, de laatste georganiseerde tourtocht van de winter.
Ik heb er enorm van genoten, al die mooie tochten in de buurt.
En zo was het toch best een goed trainingsweekendje. Komende week wordt het nogal een pittige week qua hardloop km’s. Eens kijken hoe dat uit gaat pakken.

Een weekend met de Kompel Riders / runners

Afgelopen weekend was ik in Belgisch Limburg. Wederom was onze basis Nationaal Park de Hoge Kempen. Met ons vriendenclubje zouden we er weer een mooi trainingsweekend van maken met natuurlijk een lekker Kompel biertje.
Nu hebben we allemaal wat andere doelen en plannen en dus hadden we allemaal een idee wat we wilden doen het weekend. Maar het is een aangenaam flexibel groepje dus iedereen kan doen wat hij wil. Als we aan het eind van de dag maar allemaal aan een biertje zitten.
Zo wilde ik zaterdag een duurloopje doen van 20 km. Maar Lia, Yvet en Nico wilden een uurtje. Dus was het simpel, ik ging eerst voor een rondje van 10 km en dan zou ik de rest oppikken en nog een ander rondje met z’n 4en achteraan plakken.
Jeroen gaat over twee weken een mtb tocht doen van 200 km en die had als doel een 100 km ronde op de mtb. Thieu wilde wel mee en kijken hoe ver hij zou komen.
En zo hadden we allemaal een plan.

Ik ging vroeg op pad voor het eerste rondje, Heerlijk weer, vogels die fluiten en zo liep ik een mooi rondje in het nationaal park. Na 9 km was ik weer op de camping en gingen we met 4 verder. Nu wist Nico overal de weg dus dat was lekker makkelijk.
Er ligt een enorme krater in het park en daar zou je naar beneden kunnen. Een enorme stijle afdaling en ergens moet je ook weer naar boven komen. Ik wilde dat eens uitproberen. De rest twijfelde maar gingen uiteindelijk toch mee. Beneden stond veel onder water dus een pad was niet goed te vinden. Maar uiteindelijk kwamen we er weer uit en vonden we werkelijk een muur zo stijl.
Wederom een mooie ronde en uiteindelijk kwam ik aan 19 km en 500 hoogtemeters. Mooie begin.
Na de beste worstenbroodjes en rijstevlaai gebakjes van de warme bakker in Maasmechelen stapten we op de mountainbike.
Dit keer zouden we de Groene route doen. Toen we een uurtje onderweg waren en door al aardig wat plassen waren gescheurd brak de hemel open.
Fikse bui en gelijk 10 graden kouder. De paden werden modderpaden.
Het werd een fikse route van 35 km, 350 hm en met veel obstakels onderweg. Er liggen heel veel omgewaaide bomen over de paden, de boswachter heeft nog wel wat werk te doen.
Jeroen tikte de 100 km aan en Thieu toch ook 54 km.
Dus iedereen was happy en konden we proosten met een Tongerlo van de tap en erna met een Bovengrondse Kompel bier op fles.
Zondag was het plan om de blauwe route te mountainbiken met de hele club.
Droog weer, heerlijk. We scheurden over de paden en klommen weer pittige klimmetjes.
De mtb routes zijn daar echt goed aangegeven.

Zo enorm tof gebied om te fietsen. Dit rondje was wederom 35 km en 300 hm.
Rond de klok van 1 uur waren we weer bij de start om te eindigen met een Kompel.
Een biertje smaakt enorm lekker na een inspanning, maar alles met mate.
Een heerlijk trainingsweekend met de Kompel riders/runners.
Zo konden Lia en ik ook nog even een beetje samen trainen voor ons Nisramont Trinatura. We hebben ons enthousiast ingeschreven als koppel maar wat we moeten doen wisten
we niet meer. Maar bij een check blijkt – 4km kayak op het stuwmeer van Nisramont. Daarna volgt een pittig Ardens MTB-parcours van 22km. De trailrun van 8km en nog een MTB-rit van 9km. Als afsluiting nog een run/bike van 4 km.
Dus een ideale training dit weekend!

 

Wat getrain in Afrika

Afgelopen week was ik een dikke week in Afrika, werkgerelateerd.
Ik had uiteraard een setje loopspullen meegenomen maar er zou niet veel tijd zijn om te rennen. Maar goed, je weet nooit. Dus altijd in je tas doen.
Als ik niet kon sporten zou het een goed herstel weekje zijn. Zo is er voor alles een oplossing.
Maar uiteindelijk viel het helemaal niet tegen.
We moesten er wel heel vroeg voor uit maar zo konden we wel een rondje rennen in het rode zand.
Als het net licht was en nog niet zo bloedheet stonden wij buiten met een slaaphoofd.
Mochten we in de middag nog tijd hebben gehad dan was dat niet erg aangenaam met 37 graden.
Dus was de ochtend prima.
Met twee of drie liepen we een rondje van 5 km op het tempo van de langzaamste. Ik liep erna soms zelf nog een rondje als er tijd was.
En zo werd de week toch nog best gevuld met wat loopkm’s. Ik liep 5 x waarvan 2 x een half uur, 2 x een uur en 1 x 45 minuten.
De loopjes waren soms erg bijzonder omdat er grote groepen Afrikanen waren die al zingend aan het rennen waren. Dat geeft nog eens een boost.
We hebben zelfs nog 2 x een half uurtje krachttraining gedaan. Wel met spullen die bijna uit elkaar vielen maar dat mocht de pret niet drukken.
Enige puntje is dat ik een pesthoestje heb van al het stof en de rook van vuur dat overal was. Maar goed, dat weegt niet op tegen een paar bijzondere loopjes.