TMPT kruis drie – het blijft best een ding

In 2014 deden we voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. Dit jaar wilden we ons derde kruisje halen. We slaan hier en daar een jaar over omdat een van ons op uitzending is. Maar twee gezamenlijke trainingen gedaan en daar hadden we onze vertrouwde zwakke punten weer eens bloot gelegd. De TMPT lijkt makkelijk te doen op papier maar dat is het niet. Straftijd en maar 2 onderdelen fout mogen doen zorgt ervoor dat meestal 35 procent al geëlimineerd is na 1 dag.
Afgelopen dinsdag om half 9 begonnen we aan onze speedmars van 3km. In 17.50 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten. Het regende al en zou niet meer stoppen tot de middag.
Op de fiets (wat een gewone fiets of mtb moet zijn, racer verboden) moesten we 75 km afleggen (het waren er 80) en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.50 minuut met een kist van 13 kilo, 40 seconden over dus. We fietsen door en komen bij de hei uit.

We lopen een prachtige orientatie loop van 11 km over de heide en vinden 20 cp’s.

Dat gebied blijft erg mooi.
Dan komen we bij ons gevreesde onderdeel, het touwenparcours. De laatste keer dat we dat trainden deden we er 5.34 minuut over en dat is 4 seconde te langzaam.
We moesten een half uurtje wachten en dat maakte dat de spanning steeg.
Een soort gestressed begonnen we. En plots ging het best soepel. De tijd stopte op 4.03 minuut, we hadden gewoon bijna 1.30 minuut over. Adrenaline doet toch wat met je prestaties.
Weer op de fiets en het laatste onderdeel kwam in zicht. Kayakken .
Daar vinden we alle cp’s en na 8 uur zijn we binnen en hebben 1.5 uur over qua tijd. (je moet binnen 10 uur binnen zijn) Geen strafloop en geen straftijd! Op naar dag 2.


Vol goede moed beginnen we om 6.36 uur aan dag twee. 35 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
Granaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en dat ging goed.
Op een of andere manier gooi ik de eerste 2 mis, de drie erna gaan raak en leveren 8 punten op. Ann gooit 6 punten en dat is 14 en dus 4 punten te kort, shit.
2 km strafloop.
We halen erna de kaart op en Ann tekent de cp’s in. We stappen op de fiets voor 60 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen goed beantwoorden ter plekke. Tenminste dat denken we, we blijken met een heleboel andere teams toch een vraag fout te hebben. Blijkbaar hebben we allemaal voor de verkeerde paal gestaan en dus een verkeerd nummer opgeschreven. 15 minuten straftijd.
Onderweg komen we langs het afstand schatten en dat doen we perfect. Geen straftijd.
Op de kazerne moeten we weer een speedmars doen en hebben we 21 minuten de tijd voor 3 km. na 17 minuten zijn we terug.
We gaan aan de mars beginnen. 20 km, er begint wat stress te komen qua tijd.
Ik ga rekenen en als we rond de 5.5 km per uur lopen zouden we het moeten halen.


We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken.
Want schieten is altijd max straf voor ons. En ja hoor, zoals altijd schiet vooral ik weer ruk en gaan we weer op voor de maximale straf, 4 km extra lopen.
Er lopen heel veel mensen straf en iedereen zegt dat de wapens slecht afgesteld zijn. Laten we het daar maar op houden…..
Weer terug bij de schietbaan gaan we verder met onze mars en maken er een speedmars van. Met 6.5 km per uur lopen we een lekker tempo over heide, zandverstuivingen en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, kwam de kazerne in zicht. Chip erin en alles wordt gecheckt. Gefeliciteerd, TMPT gehaald! Ons derde tmpt is binnen. We hebben nog een uur over.
De TMPT is toch altijd best pittig. Mede doordat je in militair tenue alles doet maar ook doordat er veel onderdelen zijn en je er dus maar twee fout mag doen.
De Kolonel en de Luitenant zijn uitermate tevreden. We hebben nog eens nagevraagd hoe oud het oudste damesteam nu is die meedeed aan de tmpt, maar dat kan men niet terug vinden in de statistieken.
Het is zeer aannemelijk dan wel zeker dat wij dat zijn vertelde de organisatie. Samen 99 jaar dit jaar, ik met mijn 55 zal de oudste vrouwelijke deelnemer zijn ws.
We gaan proberen het nog een aantal jaar vol te houden. Theoretisch zou ik nog 4 kruisjes kunnen halen. Dat is een mooi doel voor de komende werkzame jaren.

Een weekend Fastpacking met Verleg Je Grens – Altenahr

Hoe het begon – Aangezien ik een tijd niet gelopen had door een fractuurtje kon ik niet echt mijn mojo meer vinden toen ik weer voorzichtig begon met belasten.
Ik moet de trails op, klimmen en dalen, dat geeft mij energie.
Maar dat zou dan niet te ver weg moeten zijn. Zo kwam ik bij Adele, ze had een gpx file van Altenahr omdat ze die in een 2daagse fastpacking organiseert.
Dus gemaild en nadat Adele zei, ‘waarom ga je niet mee’  vond ik dat eigenlijk niet zo’n gek idee.
Met een klein groepje, zeker omdat ik nog niet veel gelopen had wel prima.
En zo geschiedde, in de middag op zaterdag op de parkeerplaats bij Altenahr werden de rugzakken opgehangen en vertrokken we met 4 vrouwen en 2 mannen.


Het begint met prachtige klimmetjes! Klauteren en klimmen, heerlijk.
Voor sommige een grensverleggende activiteit maar er was altijd wel een padje wat er iets onder ligt. Mooie uitzichtpunten en veel singletracks over een route van 14 km en 750 hoogtemeters.
Dan komen we bij een schuilhut. Een ruime hut met wat banken en open ramen.
Buiten kun je vuur maken maar het waait keihard en een goed vuur zit er niet in.
Onderweg hebben Maarten en ik wat hout meegenomen van een omgevallen boom, bijna droog hout. Binnen staat een kleine bbq en wij zijn vervolgens een dik half uur bezig om een vuurtje te maken. De aanhouder wint want het lukt na vele pogingen.
Adele heeft een brandertje mee en er wordt koffie gezet.
Erna een heerlijke droogmaaltijd en nog een bakkie.
Het is best fris en we stoken het vuur nog wat op. Om een uur of 9 worden de matjes uitgerold en kruipt iedereen in zijn slaapzak.
Ondanks de wind in de hut slaap ik niet eens zo slecht.
Om half 8 een ontbijtje met koffie (muesli met heet water) en we pakken in en gaan op pad. Deze dag zijn vooral de afdalingen wat stijler. Mooie single tracks ook maar ook veel bredere paden. Er barst een enorme bui los, stom toevallig zijn we echt bijna bij een mini schuilhutje. We schuilen tot de bui over is en de rest van de tocht is het droog.
We eindigen met een mooie klim over een tof kammetje naar het kasteel.
18 km en bijna 1000 hoogtemeters.
2 mooie dagen die top georganiseerd zijn door Adele. Ze kent de route, regelt het eten (wel zelf dragen) en geeft je tips en tricks als je dat nodig hebt.
Als mensen spannende stukjes lastig vinden staat ze klaar voor je.
Wil je zoiets eens doen en vind je dat te spannend alleen, dan is verleg je grens een aanrader.
Ik heb wat videobeelden gemaakt onderweg met de nieuwe GoPro 7 Black en in een filmpje gezet. Het geeft een goed beeld van de twee dagen.
Mijn mojo is weer geprikkeld alleen had ik echt enorme spierpijn maandag. Dan weet je weer dat je hoogtemeters gemaakt hebt.

Heel voorzichtig weer wat ge-ren

Met kerst gleed ik uit in de douche en liep ik een avulsie fractuurtje van de aanhechting van mijn achillespees op. Minimaal 6 weken niet rennen was het advies.
Dus liep ik niet, 7 weken lang. Ik dacht laat ik nu ook eens niet eerder beginnen maar het goed laten genezen en dan proberen. Na drie weken zag je dat er al goede callus vorming was.
Dus dat het geneest, dat was een bevestiging dat rust goed was.
Wel heb ik de afgelopen drie weken bijna iedere dag 1 a 1.5 uur gewandeld. Dat voelde ik wel licht maar werd nooit erger.
Deze week waren er 7 weken voorbij en dus tijd om het uit te proberen. Het is nog een soort eng om dan weer te gaan rennen.
Dus liep ik van de week 5 km heel rustig. Het voelde ok. De volgende dag geen reactie.
Vandaag poging twee, 6.5 km. So far so good.
Gek genoeg voelt het ineens of ik 7 maanden niet gelopen heb in plaats van 7 weken. Nou ja, dat zal de leeftijd wel zijn. Langzaam opbouwen en niet te gek doen.
Het seizoen is nog even weg dus ik heb nog tijd genoeg.
Ondertussen heb ik een paar keer op de Elliptigo gelopen /gefietst. Maar daarover later meer.

Keuzes – keuzes – keuzes – plannetjes voor 2019

Zonsopgang Irak

Na bijna 3 maanden in Irak ben ik weer op Nederlandse bodem en geniet ik van alle dingen die vanzelfsprekend zijn als je thuis bent maar luxe worden als je ze een tijdje niet gehad hebt.
Ik heb de maanden in Irak best goed getraind. Gefietst, krachttraining gedaan, hard gelopen drie x per week tot ik een avulsie fractuurtje opliep onder de douche. Daarna een aantal keer op de crosstrainer gestaan wat toch een aardige vervanger is voor hardlopen en waar je best heuveltraining op kunt doen.
Nu heb ik een maandje verlof met wat vakantiedagen erbij. Dus in ieder geval tijd om te blijven fietsen en krachttraining te doen. Heerlijk winterweer voor een rondje op de mtb.
Maar ook tijd om wat plannetjes te maken aangezien de inschrijvingen al in volle gang zijn. Nu wil ik niet te veel plannetjes maken, een paar wedstrijden en voor de rest zie ik wel  wat leuk is gedurende het jaar. Het begon al gelijk met een dillema.

Mtb Al Assad

Als puber keek ik naar Eurosport , de Ecochallenge. Ik dacht als je dat kunt ben je een supermens. Nu vele jaren later weet ik beter. Ik heb twee grote expeditie races gedaan en weet dat als je ervoor gaat je zulke dingen kunt. Het kost heel veel investering van tijd, trainingen, geld en commitment. Maar als je dat er voor over hebt kun je als gewoon mens ook een expeditierace finishen. Vooral het WK In Tasmanie is denk ik het mooiste wat ik op sportnivo heb gedaan.
Nu kreeg ik een aantal weken geleden een mailtje van een team. Of ik mee wilde doen met hun aan de hernieuwde versie van de Ecochallenge , een expeditie race op de Fuji eilanden. Jeetje, wat een moeilijke vraag. Je eerste instinct zegt, mooie uitdaging!
Wel iets waar ik serieus over nagedacht heb. Ik heb een week bedenktijd genomen en uiteindelijk besloten om het niet te doen.
Met eigenlijk de redenen als hierboven beschreven. Een kost een jaar van heel veel tijd, trainingen en geld. Het kost mij bijna 3 weken vakantie en heel veel tijd en commitment aan een team. Daar heb ik nu gewoon geen zin in, simpel.
Wel ga ik ws nog wat kleine adventure races doen.
Als grote race ga ik de Dolomieten extreme doen.

Profiel dolomieten

Deze stond al een tijdje op mijn lijst, 103 km en 7100 hoogtemeters. Ik heb nog niet echt een race in de Dolomieten gedaan dus daar zie ik naar uit.
Verder wil ik nog een stagerace doen, 4 dagen. Dat wordt de Pyreneeën. Er zullen vast nog wel wat kleinere races volgen maar dat zal ws een last minute beslissing worden.
Continue reading “Keuzes – keuzes – keuzes – plannetjes voor 2019” »

Km’s rennen en fietsen op een vliegbasis

Al Asad Is een US Airbase, sterker nog, de grootste van Irak. Wij zijn hier als NL een jaar geplaatst middels 6 chirurgische teams en wij zijn het laatste team die hier werkt in een Amerikaans Role 2 ziekenhuis. Via deze link lees je meer.

Al Asad air force base is located in the province of Al Anbar in Iraq. It is situated approximately 180km west of Baghdad. It was the largest coalition base in western Iraq and the second largest US air force base in the country during Operation Iraqi Freedom / New Dawn. The airbase was handed over to the Iraqi Government in December 2011. It is currently the headquarters of 7th Division of the Iraqi Army and has an infantry school. Alle info lees je hier verder.

Na een week in Bagdad zijn wij nu al weer bijna 3 weken op de basis in Al Asad. Ondertussen uiteraard volledig verkent door mij zowel lopend als fietsend.
Een van de dingen die belangrijk zijn op een uitzending is sporten. Je hebt niet veel dus is sporten een goede manier om je bezig te houden en om fit te blijven.
Zo zie je amerikanen die zwemmen in hun uniform omdat ze veel kilo’s kwijt zijn of eerst smal waren en er nu uitzien als de hulk. Die zijn 9 maanden aan het trainen en proteïne shake aan het eten.
Dat is niet mijn bedoeling. Ik wil vooral proberen om weer eens drie keer in de week wat specifieker te trainen en wat tempo erin te krijgen. 
Dus heeft Laurens Groenendijk een schema voor mij gemaakt en probeer ik die nu eens netjes af te werken. So far so good. Ik loop al bijna drie weken 3 keer per week volgens schema.
Het tempo is ver te zoeken maar dat komt vanzelf wel weer. De hartslagzones weer zoeken bij een tempo is wennen. Maar als ik het tot half januari vol hou zal ik vast sneller worden.
Doordat dit een airbase is liggen er lange en brede taxibanen die niet gebruikt worden door vliegtuigen en dus ideaal om te lopen. Geen kleine rondjes en dat is fijn.
Nadeel is dat je niet met oortjes mag lopen. Nu deed ik dat uiteraard wel en zo werd ik al aangehouden door de MP. In alle onschuld deed ik net of ik dat niet wist en keek onschuldig. Ik kwam goed weg.
Verder hebben wij 2 , ondertussen gare mtb’s. Twee teams geleden heeft iemand die geregeld en die zijn 2 maanden geleden gearriveerd. Dus scheur ik er op los samen met een collega. Een leuk rondje met 190 hm en 28 km was het record. Niet slecht.
Dan hebben we de gym. De Amerikanen hebben altijd een goede gym.
Helaas wordt daar weinig gedaan aan lessen. Daar hebben wij verandering in gebracht.
Ik heb de eerste spinlessen gegeven. We hebben maar 5 fietsen maar het is wat.
Laten we het maar niet hebben over de administratie die ik daarvoor moet doorlopen. Maar door wat netwerken hebben we stiekem al illegaal lessen gedaan en wachten we nu op de officiële burocratische toestemming.
Dus 2 x in de week geef ik nu spinningles. Veel mensen willen aanhaken of vragen of ik het vaker wil doen. Maar eens kijken, eerst maar eens officieel toestemming krijgen voor ons NL clubje.
En dan is er natuurlijk de Army Yoga. Een reservist die normaal full time Yogajuf is geeft 2 x in de week les in een zanderige tent ergens op een bergje. En serieus goede lessen!
Wat ze allemaal doet lukt mij niet maar genoeg om er stijf van te worden op sommige plekken. Een waardevolle les wat ik zeker blijf doen tot ze weggaat.
Dan probeer ik ook nog 2 x in de week wat kracht te doen samen met een andere collega. Continue reading “Km’s rennen en fietsen op een vliegbasis” »

Naar de top van Slovenie – Mount Triglav op (2864)

Toen we de keuze hadden gemaakt on naar Slovenië te gaan wist ik gelijk een ding wat ik zoiezo wilde doen. 
Mount Triglav op, de hoogste berg van Slovenië op 2864 meter in de Julian Alps.
Triglav betekent de driekoppige, een verwijzing naar de vorm van de berg. De drie toppen staan voor het verleden, het heden en de toekomst. De berg geldt als nationaal symbool van de Slovenen.
In de loop der jaren is een traditie ontstaan die zegt dat elke Sloveen de nationale berg ten minste eenmaal moet beklimmen.
Op feestdagen kan men symbolisch een brief sturen vanaf de Triglav. Er is dan op de top een postbeambte die stempels zet op de door wandelaars meegebrachte brieven en ansichtkaarten.
Ik hou van die tradities en dus wilde ik als Nederlandse toerist in Slovenië ook eenmaal de Triglav beklimmen.

Dus heb ik een wandelkaart gekocht en ben ik wat gaan zoeken op internet.
Al snel bleek
# dat men vooral met een gids naar boven gaat.
# dat je misschien wel helm en klettersteigset mee moet nemen
# dat er verschillende manieren zijn om naar boven te gaan, inclusief serieuze klettersteigen
# dat men er tussen de 12 en 16 uur over doet
# dat de meeste mensen in een van de hutten blijven slapen en er twee dagen over doen


Dus moest ik kiezen welke route en uitvinden wat de meest makkelijke zou zijn.
Info bij de lokale vvv hielp niet echt, die raden steeds weer een gids aan.
Uiteindelijk spreek ik een local op de camping en die adviseert een route die via Rudno Polje gaat. Normaal gezien een wintersport plaatsje. Er loopt een smalle weg naar Rudno Polje dus bereikbaar met Tonkie.


Jeanet brengt mij daarheen in de vroege morgen, het is nog rond het vriespunt. Maar het beloofd een prachtige dag te worden, blauwe lucht en een heerlijk zonnetje.
Ik start vanaf de parking en toevallig begint er gelijk met mij een Sloveense man die ook trailt. Ik loop net iets harder dan hem maar we blijven tot de top steeds wat bij elkaar in de buurt.


Het eerste deel is vooral klimmen maar nooit lastig. Mooie paden in de bergwand. Steeds prachtige vergezichten en langzaam zie je Triglav steeds dichterbij komen. Ik kom weinig mensen tegen, degene die ik tegenkom zijn vooral Slovenen.
Ik passeer een hut, de Vodnikov hut en zie de hut voor de top, de Dom Planika Triglav hoog in de verte liggen. Dit deel is tot nu toe prima te lopen, dat had ik gelezen en het klopt.
Ik klim verder tot 2401 en kom bij de hut uit. Het uitzicht is nu al spectaculair.

Hier zie ik de mensen die er zijn allemaal met klimgordels en klettersteig set.
De Sloveense trailer komt 10 minuten na mij bij de hut aan. Ik was even gaan zitten en wat aan het eten. Ondertussen berg ik mijn stokken op en besluit gelijk achter de Sloveen aan te gaan die gelijk doorloopt. Hij heeft ook geen materiaal.
Overigens heb ik wel een klimtouw en een karabijn aan mijn rugzak hangen, voor het geval dat.
Het eerste deel is klauteren. Wij lopen samen achter een aantal mannen die rap naar boven gaan. Maar na 10 minuten stoppen ze, kapot, zwaar hijgend, iets te enthousiast.
Wij gaan er voorbij en dan begint het deel met stalen kabels. De Sloveen laat mij voor, you are faster zegt hij. Alhoewel ik hem sterk verdenk van dezelfde gedachte als ik had. Ga jij maar voor, dan kan ik kijken hoe het gaat.
Hoe dan ook, ik ga voor, met hem in mijn kielzog.


Het is klimmen en klauteren met overal pennen en staalkabels. Ik heb toch geen moment dat ik mij onveilig voel. Ik heb bij sommige trails spannender dingen gedaan. Maar het is wel focussen en geconcentreerd blijven. Er zitten wel een aantal smalle stukjes tussen.
Ondertussen komt er nog een andere zeer afgetrainde trailer naar beneden in een rap tempo. Wij zijn niet de enigen. Continue reading “Naar de top van Slovenie – Mount Triglav op (2864)” »

Punaises zoeken met kaart en kompas

Ik zocht iets over oriënteren en zo kwam ik op een site terecht met een geniale constructie.

Ik vond daar een aantal kaarten met ingetekende cp’s en die cp’s waren uitgezet middels punaises. Plus een aantal punten die je zelf moet intekenen aan de hand van coordinaten.
Hoe slim is dat. Je print de kaart uit, neemt je kompas mee en gaat op zoek naar de punaises.
Een hele toffe manier om een gebied te verkennen en vooral om te oefenen met oriënteren.
Dus zo geschiedde. Samen met Mirjam hebben we twee routes gedaan. Een lopend en een op de fiets.
Locatie – Lemelerberg
De eerste punaise was nog niet zo simpel. Maar toen we eenmaal op gang waren ging het steeds beter. Te grappig dat je gewoon steeds die punaise ergens vind. In een bankje, een oude boom, op een wandelpaal.
Een geniaal concept. Wij waren als kinderen zo gelukkig dat we ze allemaal hebben gevonden. Het wordt nog eens wat, de kaart en ik.
Het leverde een hele toffe training  op, 17 km lopen en 35 km op de mtb.


Hoe mooi zou het zijn als we landelijk iets kunnen fabriceren waar iedereen zijn kaarten op kan zetten met cp’s en punaises plaats.
Zodat je overal kunt oriënteren en nieuwe gebieden kunt ontdekken. Ik ga er eens over nadenken hoe dat tot stand te brengen.
Als eerste stap heb ik de kaarten gevraagd aan Andre die deze slimme constructie heeft bedacht. Hij heeft helaas de site van internet gehaald dus daar kun jun ze niet meer vanaf halen.
Een plek op Runtodream om mee te beginnen zou een start kunnen zijn.
Wordt vervolgd.
Als iemand een idee heeft dan hoor ik het graag.

De Escapardenne Lee Trail – 53 km genieten in twee dagen

“Het Escapardenne Lee Trail is een stevige wandelroute van 53 km in het Groot-Hertogdom Luxemburg. De tocht loopt door een prachtig stukje Luxemburgse Ardennen, met diep ingesneden rivier- en beekdalen, heel wat uitzichtpunten en snel op elkaar volgende landschapsveranderingen. Tussenin wandel je vaak over oude uit-stekende rotsformaties van hard gesteente, die prominent de valleien domineren en het geologisch resultaat zijn van miljoenen jaren ongelijke erosie. Een ‘lee’ of ‘ley’ of wordt zo’n rotsformatie hier genoemd, vandaar dus de Lee Trail”.

Dit is wat ik al even geleden ergens had gelezen, de Lee trail werd ergens in mijn achterhoofd opgeslagen om nog eens te lopen.
Pinksteren, prachtig weer en weg met tonkie, waar zullen we heen gaan? En plop, daar was de Leetrail weer.
Aangezien ik nog weinig km’s heb gelopen was dat de ideale manier om weer eens wat km’s en hoogtemeters te maken. Dat samen met een prachtgebied was genoeg om af te reizen naar Luxemburg. 
Er ligt een camping in Bourscheid en dat is precies waar de trail langs loopt. (camping Du Moulin)
Het idee was om zondag en maandag een deel, of het liefst de hele trail te lopen in 2 dagen.
Dus dropte Jeanet mij in Ettelbruck bij het treinstation (11 km verderop) want daar start de route en ging ik op pad.
Je loopt eigenlijk bijna gelijk het bos in en overal zie je de bordjes van de route, ideaal. Je hebt geen kaart nodig of je hoeft in ieder geval niet op de kaart te kijken. Dat scheelt nogal wat tijd.


De eerste 10 km zijn wat bredere paden maar daarna komen er meer single tracks. Enthousiast vloog ik over een afdaling na een km of 11. Maar toen ik bij de weg stond waren er nergens meer bordjes te bekennen. Even in mijn eigen wereld en ik loop gelijk 3 km meer. Terug vond ik de afslag die ik gewoon niet gezien heb maar wel goed aangegeven was. 
Regelmatig heb ik een uitzicht over de groene vallei van de  Sûre. De gele brem staat nog net in de bloei overal.
Het was heerlijk weer maar in de middag trok het dicht. Enorme stortbuien, gelukkig loop je veel in het bos dus liep ik redelijk beschut.
Dan duikt het kasteel van Bourscheid op en ben ik in de buurt van de camping.
En inderdaad, na 21 km was ik weer op de camping waar zoals gezegd de route precies langs loopt. Eigenlijk wilde ik nog een km of 7 verder maar ik was er klaar mee, regen, wind en honger. Tijd voor een biertje na een heerlijke trail gelopen te hebben van 21 km en 800 hoogtemeters.
Maandag wilde ik proberen om de rest van de route te doen maar dat was dan wel ineens 33 km en 1600 hm. Aangezien ik weinig km’s in mijn benen heb een redelijke uitdaging. Maar goed, we zien wel hoe het gaat.
Met Jeanet afgesproken in Hohsheid, 19 km verder. Daar zou ik verder kijken. 
Een prachtige etappe, veel single tracks, zelfs een mooi kammetje als je het zo wilt noemen.
Het laatste stukje tot voor Hohsheid is het mooiste deel denk ik.  Molberlee, het pad gaat over een scherpe bergrug omhoog en uiteindelijk kom ik bij Tonkie, Jeanet en Flynn uit.
Na een eet en drink stop ga ik verder. Ik wil de route aflopen tot in het eindpunt in Kautenbach.
De route is eigenlijk nooit echt technisch, wel mooi.
Met leuke single tracks, open velden, ver gezichten, gewoon genieten. En nog steeds perfect aangegeven! De laatste 6 km moeten uit mijn tenen komen maar pijn is een emotie…..
Ik eindig na 33 km en 1600 hoogtemeters in Kautenbach waar ik mijn voeten in de plaatselijke fontein dompel, wat een genot.
De Lee trail – 53 km en 2400 hoogtemeters.
Een mooie rustige trail die je heel goed kunt volgen middels de bordjes.
Het begin is iets saai maar het wordt steeds beter en mooier. Eigenlijk nooit echt technisch maar wel genoeg hoogtemeters.
Ideaal als (lange) training om dat in 1, 2 of 3 keer te lopen. Als je met meerdere bent en 1 de auto gebruikt om je af te zetten en je je tentje op de camping in Bourscheid zet heb je de perfecte lokatie voor een fijn weekendje trainen.
Ik had verwacht dat het een drukkere wandelroute zou zijn. niets is minder waar.
Ik ben totaal misschien 6 setjes mensen tegen gekomen in 2 dagen, en dat met mooi pinksterweer.

Ik heb ervan genoten en voel dat ik weer eens serieus iets heb gedaan. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen.

Het mooie is dat deze route eindigt waar de volgende begint. De Escapardenne Eislek Trail, deze is 104 km en loopt van Kautenbach naar La-Roche-en-Ardenne. Dat is dus samen 157 km.
Maar dat deel is voor een volgende keer.