Duiken van 6 meter in een kajak kan best…..toch?

Na een wel hele gave week is het weer 8 hoog ipv laag op of in de rivier.
Een spectaculaire week kan ik wel zeggen.
Kajakken is echt leuk, tenminste op een rivier als de Salza wel.
Ik heb deze week mijn grenzen op vele manieren verlegd. Zittend en zwemmend, dat wel. Van een springplank afgeduwd worden in een kajak….ben je gek ofzo???
En toch……heb ik het gedaan…..of ik nog rechtop zit na de duik moet je zelf maar bekijken. Een week kajakken met ZwalkerSport is een aanrader!

Counting down, nog 3 maanden te gaan….

Vandaag over 3 maanden zijn we bezig met de race van ons leven.
Het WK adventure racen is dan 3 dagen bezig. We zijn dan 3 dagen in een verlaten prachtig gebied van Tasmanië aan het lopen, aan het fietsen en aan het kajakken.
De westkust zal het gebied zijn waar wij rondzwerven. Dat is aaneenschakeling van natuurparken.
Ik ga samen met teammaat Francis nog 2 weken rondreizen om de andere kant van Tasmanië te ontdekken. 4 weken Tasmanië, wat een heerlijk vooruitzicht.
Maar met nog 3 maanden te gaan is er nog steeds een hoop te doen.
De tijd vliegt werkelijk voorbij.
Tot nu toe heb ik het programma zoals begin van het jaar gepland bijna helemaal kunnen doen. Dat is al heel wat!
Verleden week heb ik alleen de Chiemgauer 100 km laten schieten. Dat om een paar redenen. Geen zin om 2000 km te rijden in 4 dagen.
Behoefte om een weekend thuis te zijn en om mijn knie nu geen 100 km te laten klimmen en afdalen. Daar win ik niet heel veel mee want met de loopkm`s zit het wel goed.
In plaats daarvan heb ik het weekend gefietst en wat gelopen maar gewoon thuis en wat bijgeslapen.
Want soms lijkt het wel een beetje op het leven van een topsporter. Alleen 1 die ook nog moet werken.
Doordeweeks werken, een weekend van veel uren sport om maandag weer op je werk te verschijnen vraagt soms best wat van je.
Dat is helemaal niet erg want dat is de keuze die je maakt als je een droom uit wilt laten komen.
Maar het betekent ook dat je heel goed naar je lijf moet luisteren. Gelukkig is dat iets wat ik ondertussen wel heb geleerd. Ik voel heel goed wanneer ik even een stapje terug doen en kan nu veel beter een week zonder sport inlassen als ik voel dat ik moe ben.
Die balans is misschien wel de beste training. Want zo ga je niet over de grenzen, blijf je blessure vrij en krijgt je lichaam ook de rust die het nodig heeft.
Komende weken staat er nog genoeg op het programma, te beginnen met een week trainen in Oostenrijk, vooral in de kajak maar ook wat lopen en fietsen.
Eind Augustus is een goede test, dan doen we mee aan The Harz, een adventure race van 40 uur in Duitsland.
En dan is het nog maar 2 maanden voor het startschot van het WK…….

Gladde stronken, nattigheid en weinig water

Vrijdag, zaterdag en zondag stond in het teken van trainen met het mijn team BART.
Een dag op de mtb, een dag in de kajak en een stukje lopen en vooral ook vergaderen.
Vrijdag zaten we om 8 uur al op de fiets. De route zou de Grand Raid Godefroy worden. Een mtb route voor die-hards. 3 opties, 90, 130 of 160 km.
We zouden onderweg wel kijken waar we uit zouden komen. Al snel werd duidelijk dat sommige delen erg glad waren, aardig wat bomen hier en daar op het pad en vooral een pittige route.
Of naar boven of naar beneden. Ook het afdalen was geen ontspanning want er zitten erg technische stukken tussen of slechte ondergrond.
Maar bovenal een prachtige route!! Erg afwisselend en haast geen asfalt.
De route was al met al goed aangegeven. Soms een punt waar ineens geen bordje stond, maar met de kaart kwamen we er wel uit. Mn de eerste 60 km stonden prima aangegeven, daarna was het soms wat lastiger.
We kregen een paar buien op onze kop en na 40 km waren er dan ook genoeg redenen om een warme choco te nuttigen.
Daar werd al duidelijk dat we voor de 90 km zouden gaan. Dat was heftig genoeg, met bijna 3000 hoogtemeters was dat mooi genoeg.
Wim maakte nog een smakker en ook ik lag 2 keer op mijn snufferd met een afdaling. Waarbij gezegd moet worden dat wij redelijk hard afdalen ( of onbesuisd)
Uiteindelijk waren we 9 uur later weer bij het huisje. De km teller stond op 96 km.
Dag 1 was een pittige training maar goede training.

Dag 2 zou de kajak worden. Dat was nog even spannend. De Semois was 2 weken gesloten geweest voor kajakken en was net weer 2 dagen open.
Het water was nog erg laag en daarom konden we niet in een 2 persoonskajak. Dus gingen we met 4 x 1persoons kajak op pad. En ook daarin bleek nog dat het water op sommige plekken erg laag stond.
Het werd soms klunen met je kajak. Maar ook genieten van de omgeving. Er was niemand op het water behalve wij, de natuur en veel vogels.
Een erg mooi gebied die veel rustiger is dan de Lesse.
Maar na een km of 15 begon mijn rug te verkrampen. Ws heb ik met de val van de dag ervoor mijn spier wat verrekt en het kajakken maakt het er niet beter van.
Na 20 km kon ik bijna niet meer in de kajak zitten. Alles verkrampt en ik probeer in alle standjes te kajakken. Maar het maakt niets uit wat ik doe. Ik besluit bij de eerste stopplaats eruit te gaan want het is haast geen doen.
Ik moet nog 7 km. Bij km 27 mag ik weer staan en kan ik mijn rug iets ontspannen.
De jongens gaan nog 12 km verder en ik loop 5 km terug wat erg aangenaam is na het kajakken.

Zondag is rustdag en dus een uitgebreid ontbijt na wat uitslapen.
Alhoewel uitslapen? Die nacht staan de jongens, om half 2,  aangekleed met hoofdlamp op naast mijn bed. We gaan trainen. Eerst denk ik dat ze me in de maling nemen maar ze overtuigen me en ik kleed me aan.
Buiten krijg ik de kaart en staan ze met de fiets klaar. Ik pak ook maar mijn fiets met mijn slaaphoofd denk ik dat we een bike-run gaan doen.
Dan beginnen ze te lachen en vertellen ze dat het een test is om te zien hoe snel ik ben als ik wakker wordt, alvast voor Tasmanië. De schurken!
We vergaderen die ochtend na het ontbijt en het is best een hele organisatie. De materiaal lijst, wie neemt wat mee, wie heeft wat, wanneer gaan we, waar slapen we, geld, wat wordt onze slaap tactiek tijdens de wedstrijd enz enz. Er zijn heel veel dingen te bespreken.
Best een grote puzzel, maar gelukkig hebben we aardig wat ervaring in het team en zo komt over alles duidelijkheid. Sommige dingen moeten we nog uitzoeken en sommige dingen zijn duidelijk.
Erna doen we nog een trailloop van 1.5 uur , een mooie route waar onder andere de trappen van de trailloop de Boullionnante in zaten. Overigens was die route afgesloten door de gladheid/nattigheid. Maar een beetje adventure racer klimt over een hekje, of loopt erom heen.
Rond de klok van 16 uur reed ik weer richting NL met een heel goed gevoel.
We zijn een echt team, alle 4 gaan we ervoor en het voelt ontzettend goed. Het vertrouwen is groot, niet alleen fysiek maar ook met ons 4.
Een niet te onderschatten factor is de teamspirit, en dat zit bij ons wel goed!
Hieronder een sfeerimpressie…..

Weekend training met team BART

Aankomende 3 dagen staat in het teken van trainingsweekend met ons team B.A.R.T.We zullen neerstrijken in de Ardennen rond Bouillon. Op het programma staat behoorlijk wat, maar aangezien we altijd erg optimistisch van aard zijn zal het vast iets minder zijn dan gepland.De drie dagen zullen verdeel worden in 3 trainingen. 1 dag op de MTB, 160 km . We willen de Grand Raid Godefroy mountainbiken. Een route die aangegeven staat en 160 km is (90 of 130 kan ook)Als de Semois het ondertussen toelaat gaan we 49 km kajakken, van Bouillon naar Bohan. Afgelopen week was er niet te kajakken door de lage waterstand. Maar we hebben goede hoop door de regen van de afgelopen week.Vervolgens gaan we de laatste dag een run en bike doen van rond 50 km. Het ontspannings-moment zal zondag morgen zijn, champagneontbijt!!En natuurlijk aan het eind van iedere dag een heerlijk diner cq bbq en een Belgisch biertje.Verder zullen we ons eens gaan verdiepen in onze materiaal lijst en het reisprogramma voor Tasmanië . En zullen de sponsermaterialen eens goed getest worden!4 dagen zal weer te kort zijn.

Het blessure spook

Niemand zit te wachten op een blessure en gelukkig ben ik zelden geblesseerd.
Gebeurd het wel dan baal je ontzettend, loop je niet, en loop je een andere marathon dan je gepland had. Niet heel onoverkomelijk ondanks dat je misschien zelf niet heel aangenaam bent voor je omgeving.
Maar nu, het jaar dat we mee gaan doen aan het WK zou het een drama zijn als je geblesseerd raakt. Voor jezelf maar ook voor het team.
Als team ben je op elkaar ingespeeld, weet je de zwakke en sterke kanten van elkaar en weet je wat je aan elkaar hebt. Je bent niet zo maar vervangbaar dus.
Dan heb ik het nog maar niet over je eigen droom die in het water zou vallen als je geblesseerd raakt.
Dus is de kunst om te trainen, te belasten, veel te doen maar niet overbelasten.
Ik ben er niet mee bezig maar stiekem wordt het soms toch in je je hoofd gestopt.
Zo brak Francis zijn been eind Februari. Ondertussen is hij weer aan het trainen en wordt het lopen opgebouwd. Dat gaat goed maar hij is er nog niet.
Afgelopen weekend had Nico al iets last van zijn kuit. Nu heeft hij waarschijnlijk een kleine spierscheuring in zijn kuit.
Kortom, het ligt op de loer voor ons allemaal.
De uitdaging van dit jaar ligt daar, de balans vinden om maximaal te trainen en niet geblesseerd te raken. Om vervolgens met het hele team fit, maximaal getraind en blessurevrij in Tasmanië te starten aan het WK.

 

In weer en vooral wind

De afgelopen week was een aardige trainingsweek.
Maandag nog een aangename Run en Bike in de Ardennen. Dinsdag een rustdag qua lopen maar wel een stukje gefietst om woensdag 2 uur te gaan lopen. Helaas werd ik woensdag geveld door een acute voedselvergiftiging en was er geen sprake van iets doen behalve in bed liggen na alles eruit te hebben gegooid.
Donderdag was bijna alles weer tot rust en heb ik in de avond 11,5 km gelopen.
Het weekend wilde ik op zaterdag 2 a 3 uur lopen. Dan zondag een loop/fietscombi.
Het weer was niet echt motiverend, maar goed. Regenjas aan en lopen.
2 buien, zon, wolken en vooral heel veel wind waren de elementen onderweg. Na 28 km was ik weer thuis.
Vandaag eerst 27 km gefietst met uiteraard buien en wederom veel wind, erna 13 km gelopen.
Al met al een redelijke week. 70 km gelopen en rond de 65 km gefietst.
Volgende week wordt een pittige week. Vooral het weekend zal er maximaal getraind gaan worden met het team BART.
Zaterdag zullen we een 8 uurs adventure race doen, de Venose Adventure race waar we ons verleden week nog voor mochten inschrijven.
Zondag lopen we de 50 km veluwetrail. Dus met de km`s lopend en op de fiets komt het wel goed komende week.

In een mooi pinksterweekend

Een weekend in de Ardennen. 43 koppels, een pa of ma met een dochter of zoon die een stoere uitdaging aangaan. Een 2 daagse adventure race.
Het parcours was echt pittig maar de kinderen hadden de tijd van hun leven. Klimmen, rennen, skaten, fietsen, boogschieten, via ferrata en in grotten. Hele stoere, gelukkige en later moeie gezichtjes. Als crew van de race heb ik meegenoten.
En tussen de bedrijven door getraind.
Vrijdagavond een 10 km loop om cp`s te checken. Zaterdagmorgen vroeg 15 km gelopen om wederom cp`s te checken.
De hele middag geklommen op de Via Ferrata om kinderen te helpen met het klimmen. Prachtig om te zien hoe ze boven komen op een echt hoge Via Ferrata. Waar ouders soms niet durfden kwamen de kids boven.
In de late avond nog een stuk gelopen om breaklights op te hangen voor de nachtoriëntatie.
Zondag een touwenparcours bemand inclusief touwladder. De kinderen geholpen om erover te komen. Tussen de bedrijven door zelf wat geklommen en ondertussen redelijk bedreven geworden in The Postman Walk.
Zondag in de namiddag was de prijsuitreiking en daarna waren we vrij.
Samen met het team BART hebben we een gezellige avond gehad om maandagmorgen met z`n 4en alle cp`s op te halen dmv een Run/Bike. Na 34 km hadden we ze allemaal.
En had ik gelijk het hele parcours gezien. De kids hebben echt moeten buffelen!
Een mooi weekend waar wij als team ontzettend van hebben genoten!
Meest besproken topic? Het WK in Tasmanië….het neemt langzaam echt bezit van ons.
ps; 8 teken zijn meegelift naar NL!