Mount Kinabalu, de berggoden waren met mij!

De taxi stond er vanochtend om 4.45. Toen ik me meldde bij HQ wist de man wie ik was en kon ik papieren invullen om echt de berg op te mogen. Bijna to good to be true.
Maar toen de gids Richard zich voorstelde wist ik dat het echt ging gebeuren. Ik mocht naar boven.
Het was een klassiek voorbeeld hoe iemand zich toch kan vergissen. Ik en een australische jonge kerel gingen beiden naar boven met ieder een gids (is verplicht). Richard, een van de gidsen mocht kiezen wie hij zou nemen. Hij keek en dacht, ok, slowly slowy. Ik neem Martine. De Australier was ‘ way to fit’ zei hij. Ik zei niets, glimlachte en dacht er het mijne van. Later zei hij dat hij het totaal onderschat had en inderdaad voor de langzamere vrouw had gekozen.
De Aussie jongen was 20 minuten eerder weg dan wij omdat ik al het papierwerk nog in moest vullen.
Maar om 7.20 konden wij ook op pad. Ik voelde eigenlijk al snel dat het erg makkelijk ging. Ik liep soepel omhoog en was toch ook al vrij snel mijn gids kwijt. Met een foto maken kwam hij weer bij.
Ik liep door en zag tijdens het klimmen hoe de vegetatie veranderde. Van jungle naar mossy forrest naar meer kalere bomen. Erg mooi.
Soms zag je ergens een glimp van de berg. Het weer was goed te noemen. Het eerste deel liep ik wat in de mist maar je zag steeds meer blauwe lucht.
Onderweg kwam ik wat dragers tegen die iedere dag de hut voorzien van proviand. Wat een baan…
Rond de 3000 meter haalde ik de australische jongen in. Op 3300 meter was Laban Rata, het basiskamp zeg maar. Hier slaapt iedereen die in 2 dagen naar boven gaat. Ik was er na 2 uur en vijf minuten.
Daar heb ik toch maar even op de gids gewacht. En na zeker 10 minuten kwam hij binnen, al van ver roepend dat hij in die 20 jaar nog geen vrouw had gezien die na 2 uur bij deze hut was.
Wat ik erg waardeerde van richard was dat hij meer onder de indruk was dan dat hij zich gepasseerd voelde. Overigens had hij 20 jaar geleden met de race 2.27 uur gelopen naar de top dus hij weet wat lopen is.
Hij stelde voor dat ik gewoon door kon gaan en dan via de touwen naar boven kon lopen naar de top. Hij zou even bijkomen en mij tegemoet lopen als ik weer naar beneden kwam. Dan zouden we samen verder gaan. Perfect idee leek mij.
Het mooie was dat doordat je het in 1 dag doet je echt bijna alleen op de trail loopt. Je komt na 1.5 uur wat mensen tegen die aan het afdalen zijn maar voor de rest was ik alleen.
Het laatste deel is indrukwekkend. Een soort grote granieten berg waar dikke touwen langs zijn gespannen die je kunt gebruiken en die je in ieder geval de weg wijzen hoe je boven komt.
Terwijl ik de berg oploop schuiven de wolken weg en zie ik de berg voor me en schiet ik vol. Men zegt dat als je het in 1 dag doet je door de wolken niets ziet boven.
En daar sta ik dan, de wind blaast me haast van de berg af maar het uitzicht zorgt ervoor dat er tranen over mij wang lopen.
Het gevoel dat dit voorbestemd is, dat ik mag lopen vandaag en dan ook nog gewoon een prachtig uitzicht. Het maakt me emotioneel.
Het stuk naar boven is echt pittig, steil, soms technisch maar zo de moeite waard. Ik ben er helemaal alleen. Ongelooflijk!
Na 3.31 minuten sta ik op de top. De wind raast echt om me heen maar de uitzichten maken mij stil.
Bijzonder genoeg heb ik echt totaal geen last van de hoogte. 4095 meter is toch geen kattepis terwijl ik die ochtend nog op zeenivo zat.
Ik neem foto’s en begin aan de terugtocht. Halverwege (rond 3600 meter) kom ik de australier weer tegen. We kletsen even en hij zegt ‘ you make me look so bad‘. Ik zeg hem dat snelheid er niet toe doet, maar het genieten en de top halen wel. ‘There you have a point‘ zegt hij.
Even later komt Richard me tegemoet, met een grote glimlach en een high five schreeuwt hij me toe, you have new record!! You superhero.
Zo grappig, hoe enthousiast hij is.
We zetten samen de afdaling in. Rennend. Hij heeft er helemaal plezier in, net als ik. Een hele technische afdaling met al die trappen, soms glad en heel veel stenen. We halen mensen in en steeds vertelt de gids aan de andere gidsen dat ik in 3.30 uur boven was. Ze geven me een hand, of zeggen…wiiihiie…zoiets als wow in het Maleisisch.
Met afdalen kan Richard mij goed volgen, vlak achter elkaar dalen we rennend 2500 hoogtemeters af. We komen zelfs mensen tegen die ik al had ingehaald toen ik nog op weg naar boven was.
Mijn benen voelen nog steeds goed en uiteindelijk sta ik na 5 uur en 47 minuten lachend met de gids weer waar we begonnen waren. We hadden er echt plezier in en met een high five bezegelen we onze tocht.
In de office waar je een certificaat krijgt wordt nog eens verteld dat ik echt de snelste vrouw ooit ben die in deze tijd heen en weer is geweest in 1 dag. Het doet er niet echt toe maar is toch wel heel grappig.
Ze vragen of ik geen zin heb om de wedstrijd te komen lopen in 2013.
Tuurlijk, als zij mijn vliegticket betalen wil ik dat best doen.
Overigens wordt de wedstrijd in 2013 weer gewoon een to the summit race. Er waren zo veel klachten van lopers dat men weer terug gaat naar de oude formule.
Wat een prachtige dag, het heeft zelfs niet geregend terwijl het meestal begint te regenen op de berg rond een uur of 12.
De berggoden hebben mijn wens in vervulling laten gaan. En daar ben ik meer dan dankbaar voor.
Foto’s volgen zeker nog, maar dat lukt niet in dit internet cafe.

Op naar The Harz, 40 uur buiten spelen

The Harz adventure race begint vrijdag aan zijn 3 de editie.
Een adventure race in het Duitse Harz gebied.
Wij doen mee aan de Pro race, een 40 uurs race. Een andere optie is de 20 uurs race, de challenger.
De bedoeling was om met z`n 4en te gaan racen maar dat gaat helaas niet lukken met Nico zijn blessure. Na overleg met de race-directeur mogen we met z`n 3en racen.
Een andere optie is om nog iemand te vinden als vervanger maar alle 3 willen we liever niet met een ander dan Nico.
Dus gaan we creatief met z`n 3en op stap. Er zit geen kajakken in dus dat maakt het wat makkelijker. De route is vooral lopen en mtb-en. Maar er zitten ook wat special tasks in. Te beginnen bij de start waar een soort mini adventure race in een klein gebied in. Zwemmen rond middernacht ben ik niet zo van…maar goed…zie het maar als een uitdaging.
De start is vrijdag om 22 uur en zondag om 14 uur moeten we binnen zijn.
Ik heb er zin in, hopelijk gaat het goed met mijn knie. Maar na een paar intensieve behandelingen bij de fysio gaat het al een aanzienlijk stuk beter.Via Twitter is het een en ander te volgen, @thehARz

Dutch coast ultra-run by night 2012

Verleden jaar heeft Rinus over het Hollandse strand een ultraloop georganiseerd. Een groepsloop wel te verstaan.
Een mooi initiatief, zeker omdat NL al niet zo veel ultralopen heeft en al helemaal niet off the road.
Ik zat toen in Afghanistan dus was er niet bij.
Maar Rinus is zo lief dat hij het gewoon nog een keer organiseert.
De Dutch coast ultra-run by night 2012. Deze gaat van start op 27 Januari 2012. Deze zware prestatie/groeps ultra loop start op de Vrijdagavond en zal in het teken staan van lopen onder moeilijke omstandigheden, waarbij de elementen van de natuur een hoofdrol spelen. De factoren strand, vloed, wind en lopen in het donker maken het een unieke loop.
Men zal starten in Den-Helder om na 90 km strand in Zandvoort aan Zee aan te komen.
Er kan ook gekozen worden voor de korte afstand van 50 km, dan is de finish in Castricum aan Zee.
Een Ideale training als voorbereiding op de 100/50 mijl JKM op 6/7 April 2012 die ook geheel over het strand gaat.
Er zal in een groep gestart worden en bepaalde tempo`s gelopen worden.
Verdere info over inschrijving, route, startplaats, enz volgen binnenkort op de Dutch Coast Ultra Run site.
Ik ga in ieder geval mee doen. In de nacht lopen is iets wat mij altijd aanspreekt. Het heeft iets magisch.
Wie weet komt het ooit nog eens zo ver dat Rinus Race director wordt en het een officiële ultra run gaat worden.

De Ardennen Megatrail, 80 km rennen en 4000 meter klimmen

 

Net over de grens van België is de start van de Ardennen Megatrail, France dus.
Ook wel de helletocht genoemd door de insiders.
Een mega zware trail maar waarschijnlijk bloedmooi!
Eigenlijk stond die niet op het programma. Maar een gewonnen inschrijfnummer (bij de boullionante) trok mij over de streep.
Dit is wat de organisatie op de site heeft gezet.

De AMT neemt je mee naar wegen en paden die gekozen werden voor schoonheid en moeilijkheid, in het hart van het Ardense woudmassief. Het parcours slalomt tussen de Valleien van Maas en Semois in een opeenvolging van mytische oorden en buitengewone gezichtspunten zoals : Rots “La Tour””, de “4 kinderen van Aymon”, “Col du Loup”, de “ravijn des Hazelles”, “Croix de l’Enfer”, … .
 Technisch gezien bestaat de omloop uit een opeenvolging van hellingen en afdalingen die ook voor de trailrunner die gewend is aan de typische continue hoogteverschillen van wedstrijden in de Alpen, een echte uitdaging zullen vormen. Het is een reeks van technische mono-tracées, paden in het bos en op rotskammen, meer glooiende pistes en steenvelden.

Kortom, een uitdaging!
Er is een kleine maar. Afgelopen zondag heb ik mijn enkel dubbel geklapt bij de Veluwetrail. Het gevolg was een hele dikke en paarse enkel. Volgens de chirurg zou ik mijn enkelband ingescheurd moeten hebben. Maar gelukkig voelt het niet als zodanig. Ik kan er goed mee lopen. Het is gelijk ingetaped met medical tape en de zwelling is er zo goed als uit.
Ik heb er deze week niet mee hard gelopen. Als vervangende training gefietst.
Dat is het voordeel van Adventure racen, er is altijd wel een vervangende training.
Hoe dan ook, ik ga de megatrail lopen en ga ervan uit dat de enkel geen problemen oplevert.
Krijg ik last, dan stap ik uit. Ik zal in ieder geval geen risico nemen.
Ik heb er zin in!!
Het zal gelijk de eerste test worden met de JVC Picsio GC-WP10 camera.
Hieronder het hoogteprofiel….dat zegt genoeg…..

 

Al Andalus Ultra Trail 2011

Het gaat alweer mijn derde editie worden, de Al Andalus Ultra Trail.
Een prachtige wedstrijd waarin je 5 dagen lang een etappe loopt, 220 km in totaal.
De omstandigheden zijn extreem, bloedheet, bijna geen schaduw, en bijna iedere dag een marathon plus. Daarnaast is het allemaal trail met hoogtemeters.
Maar de route is prachtig. Iedere dag is anders en je ziet Andalusië zoals je nog nooit hebt gezien. Slaperig, warm, mooi en puur.
Dag 1 loop je 37 km.
Dag 2; 45 km
Dag 3; 43 km
Dag 4; 60 km
Dag 5; als afsluiter 38 km.
Je kampeert op campings waarbij de organisatie alle tenten ed regels. Jij hoeft alleen maar in je slaapzak te kruipen.
Wat naast de prachtige omgeving tekenend is voor deze race, is de kameraadschap van de vele internationale lopers. Er lopen toppers en recreanten met als doel winnen of uitlopen.
Maar voorop staat het respect voor elkaar. Dat is iets wat ik heel sterk voel in deze wedstrijd.
Dat meer lopers dat hebben is wel duidelijk. Want ieder jaar komt er een groep lopers weer terug…..gewoon om die redenen.
Ik zie er al naar uit!
Mijn doel voor dit jaar? Verleden jaar won ik verrassend de Al Andalus Ultra Trail. Ik liep heel sterk. Dat zal niet het doel worden voor 2011.
Dit jaar heb ik getwijfeld om een combi te doen. Om de dag op de MTB of de loopschoenen aan. Het is training voor het WK en dat zou er mooi inpassen.
Ik ben er nog niet helemaal uit. Want het is ook een waanzinnige training om gewoon lekker te gaan lopen.
Er zijn nog een aantal plaatsen beschikbaar. Het gaat weer een groot internationaal veld worden met wederom veel vrouwen. Dat vind ik op zich al heel mooi!
Mocht je nog zin hebben om een weekje te gaan genieten van de Spaanse zon, hier kun je je inschrijven.

Tor Des Geants

Er zijn een aantal wedstrijden die op je wenslijst staan. Zoals bij mij bv de UTMB nog op de lijst staat.
Maar er is er nog een die wat onbekender is maar ontzettend mooi.
Het gebied ken ik en is prachtig. Valle d'Aosta in Italie,een gebied waar ik gewandeld en gerend heb.
Daar is een 336 km race waar je 150 uur over mag doen, Tor de Geants.
Je mag zelf indelen hoe je loopt qua tijd. De eerste die binnen is wint, simpel.
Het is voor de duidelijkheid onderverdeeld in etappes maar je kunt aan 1 stuk lopen of na iedere etappe rusten (als je dan de 150 uur haalt)
Courmayeur – Valgrisenche 49 km 3996 D+
Valgrisenche – Cogne 56 km 4141 D+
Cogne – Donnas 44 km 3348 D+
Donnas – Gressoney St Jean 53 km 4107 D+
Gressoney St Jean – Valtournenche 39 km 2601 D+
Valtournenche – Ollomont 44 km 2702 D+
Ollomont – Courmayeur 48 km 2880 D+
Het zou toch zomaar en mooie combi zijn met een vakantie. Paar dagen rennen en ondertussen genieten van de bergen om je heen.
Er mogen maximaal 500 lopers meedoen en kost 350 euro.

Spijkenisse here we come

Nog 3 nachtjes slapen en dan is het zover. Dan moet het gaan gebeuren tijdens de Spijkenisse marathon. Er zijn marathons met een groter aanzien maar juist de kleinschaligheid van Spijkenisse heeft ook zijn charme.
Vandaag heb ik de tweede training van deze week gedaan. De een na laatste. Want alleen zaterdag staat er nog een half uurtje Z- op het programma.
Nu was het 10 minuten Z1, 2x 1 km marathontempo met 5 minuten dribbel ertussen. Het begon ietwat gestrest, ik voelde pijn in mijn rechterknie bij het begin. Ik dacht gelijk, ok, ik ga niet. Daarna was de volgende gedachte, zeik niet, het verdwijnt zo en dat deed het ook.
De km`s gingen te hard. De Z1 was 11 km per uur met een hs van 138. De marathontempo was 4.44, ook te hard. Maar het voelde goed. Hopelijk staat er zondag niet zo`n harde wind als vandaag.

Maar dan nog, dan hebben Leonie en ik een cordon van grote mannen voor ons die ons uit de wind houden.
Nu nog even zorgen dat mijn lichaam weer in de Nederland stand komt. Het is nog moe/lui, mijn eetpatroon is  nog niet wat het moet zijn en ik slaap nog niet optimaal. Het zal alles te maken hebben met het zo lang in de Afghanistan tijd geleefd te hebben.
Gisteren heb ik een uitgebreide massage gehad want mijn rug en schouders zitten erg vast. Ook dat is niet gek als je 3.5 uur opgevouwen hebt gezeten in een Hercules vliegtuig. (zie foto)
Maar niet getreurd, ik heb nog een dikke 2 dagen om dat alles uit mijn systeem te krijgen.
De spanning stijgt en de verwachtingen zijn ondertussen hoog. We gaan het zien, aan ons en onze hazengroep zal het niet liggen, wij zijn er klaar voor!

Tempo zoekende

Sinds lange tijd moest ik weer een lange tight en een jas aan met hardlopen. Sinds lange tijd heb ik weer in het donker gelopen. Sinds even ook weer op vlak asfalt en dat is aangenaam.
Ken je dat gevoel dat je je steeds in moet houden. Dat het voelt alsof je 8 km per uur loopt terwijl je er 11 per uur loopt? Dat gevoel had ik tijdens de training vanavond.
Voor vandaag stond er 20 minuten in Z1 op het programma, 2 km in marathontempo en 10 minuten in ZG-. De Z1 ging veel te hard, de eerste km kreeg ik mijn hartslag niet omhoog en liep ik 11.5 km p/u met een hartslag van 130. De tweede nog te hard, 11.3 km bij een hs van 139. De volgende 2 km stabiliseerde ik wat, 10.7 km bij een hs van 143.
Hierna volgde 2 km in marathontempo, 12 km per uur bij een hs van 155. Om te eindigen met 2 km van 10.2 km p.u met een hs van 141.
Ik heb nooit geweten dat je op het nummer `they dont care about us`van Michael Jackson zo waanzinning ritme kunt lopen, strak 12 km per uur op de beat. Toen hij afgelopen was, was ik gelijk mijn ritme kwijt. Dus op repeat dan maar.
Een prima training dus en dat terwijl de alcohol intoxicatie nog niet geheel mijn lichaam heeft verlaten. Ietwat veels te veel rode wijn bij een heerlijk etentje was iets te veel van het goede. Niet erg handig maar wat was het lekker.