Een rondje lopen op Kreta

Kreta; 15 graden, wind en regen.
Dat is met recht adapteren. Hollands weer. Maar voor ons wel weer erg aangenaamom op asfalt te lopen. Want uiteraard moet er hier ook even gelopen worden.

Er stond nog een training van 3 x 4 km marathon tempo en 1km dribbel op het programma. We hadden een route naar een Duitse begraafplaatsgevonden die ongeveer 12 km zou zijn.
Niet echt een mooie weg maar het liep aangenaam op het asfalt. We liepen gelijkal iets harder dan 12 km per uur. Na het eerste blokje moesten we ons best doenom rustig te lopen.
Er zaten stukken vals plat in maar dat was niet echt merkbaar. Bij de afslagnaar de begraafplaats hadden we nog een aardige klim. Vreemd genoeg liepen weplots een olijfboomgaard in. Boven gekomen zijn we via de andere kant afgedaaldmaar nog steeds geen begraafplaats.
Nog maar een keer naar boven dan, en daar zagen we waar we mis gegaan waren. Naeven op de begraafplaats rond gewandeld te hebben zijn we weer terug gerend. 14 km later waren weweer bij ons hotel.
Na een lunch hebben we 3 mountainbiken gepakt en zijn we, Marco,wouter en ik,op de mtb gestapt.
Langs de kustweg om vervolgens omhoog te klimmen. Een serieuze klim naar de topvan de berg. Boven aangekomen bleek Wouter lek gereden te zijn. Oplossing, ikrennen, Marco de andere fiets aan de hand en afdalen maar.
Al snel waren we in een dorp waar we toevallig precies de juiste man aansprakenen hij gaf zoveel bar op de band zodat we verder konden met de afdaling.
Ondertussen begon het te onweren en keihard te regenen. Als 3 verzopen kattenkwamen we na 2 uur aan in het hotel. Dat was met recht een sportmiddag.
De avond is afgesloten met een heel gezellig en erg lekker etentje. Eenperfecte afsluiting met ons specialistenteam. Vandaag naar huis!!!

Hardlopen in de Verenigde Arabische Emiraten

De Verenigde Arabische Emiraten, Minhad; 23 graden Celsius .
Gisterenavond stapten we na 3 uur vliegen uit de Hercules om voet op de Emiraten te zetten. De speekselvloed nog in mijn mond na een aantal manoeuvres waarvan ik dacht dat ik in de achtbaan zat.
De warmte en de wind voelen anders dan in Afghanistan. We zien groene bomen en zelfs een grasveld dat nog redelijk groen is.
Nadat we op het NL minikamp een bed en eten hadden gekregen en wisten dat we niet het kamp af mochten ben ik toch maar even gaan informeren of het echt niet kon om morgen even een rondje te gaan hardlopen. De `huisbaas`ging het nog navragen maar helaas, het mag niet. Jammer want er loopt hier een weg, als je die afloopt kom je uiteindelijk op Highway 66 en die brengt je vanzelf in Dubai.
Het is ongeveer 50 km naar de beroemde palmbomen eilanden.
Maar het blijft bij dromen want we zitten hier simpelweg op een klein kamp waar we niet af mogen. Nu is dat helemaal niet erg voor een dag. Het is heerlijk weer en het is erg aangenaam om een dag in je korte broek rond te lopen in plaats van uniform.
Ik ben bezig in het boek (deel 2) van Stieg Larsson en er is een kleine fitness.
Voor mij genoeg elementen om mij een dag te vermaken.
Dus heb ik een gepaste training gekozen uit het schema van deze week.
De kortste wel te verstaan. Want lopen op een loopband is simpelweg niet mijn ding.
Er staan 2 loopbanden dus samen met Marco hebben we de training synchroon afgewerkt.
1 km Z1 (10 km per uur) 3 km marathontempo (12 km per uur), 1 km Z1, 3 km marathontempo en weer 1 km Z1. Een totaal van 9 km.
Na 2 km op de loopband ben ik er eigenlijk al helemaal klaar mee. Er is niets te zien, je ruikt niets, je voelt geen wind en je zweet je helemaal het ongans.
Het tempo voelde redelijk, ik heb wat last van de schoenen. Ze zijn zo gesleten dat ik dingetjes ga voelen. Maar nog maar 2 trainingen en dan mogen ze de vuilnisbak in op Kreta. In ieder geval kan de Verenigde Arabische Emiraten aangekruist worden op de `waar heb ik gelopen op de wereld kaart`.
Zaterdag volgt er hopelijk een mooi loopje op Kreta.

Stop – Watch for helicopters & Aircraft

Afghanistan, Kandahar: 25 graden Celsius en op 1000 meter hoogte.
Een kamp waar je kunt verdwalen. Meer dan 20.000 militairen zijn er gelegerd.
Dag en nacht is er geluid en licht. De F16`s zorgen ervoor dat je nachts regelmatig bijna rechtop in je tent zit, wat een kabaal.
Ik ben er meerdere keren geweest maar heb er nog steeds niet hard gelopen.
Vandaag was de mogelijkheid daar. In het verleden was hier een rondje uitgezet maar die schijnt er niet meer te zijn.
We besluiten om maar gewoon te gaan lopen. Als we ergens niet mogen komen zal het vast aangegeven staan. Het begint met een stuk asfalt waar het druk verkeer is. We moeten er beide aan wennen. Het asfalt loopt lekker maar het maakt gelijk duidelijk dat er totaal geen demping meer in mijn schoenen zit en dat vooral de voorvoet van de schoen bijna helemaal door is.
De drukte is vreemd, ineens een hoop auto`s waardoor we niet naast elkaar kunnen lopen en we moeten plots opletten. Maar als we voorbij het bijna nieuw afgebouwde Role 3 ziekenhuis komen neemt de drukte wat af.
We draaien de richting van de vliegstrip op. Het levert bizarre hardloopbeelden op. Helaas mag je niet fotograferen langs de vliegstrip. Het had mooie filmpjes kunnen opleveren.
Als we rennen landen vlak naast ons 2 F16`s, op nog geen 100 meter van ons vandaan. Even later zien we ze weer opstijgen en verdwijnen in de lucht.
Gedurende de loop landt en stijgt er van alles. Chinooks, Halo`s, Herculessen, een C17, Blackhakws, kleine vliegtuigjes, Apaches, het laatste snufje van de Amerikanen (een combi van een helikopter en een vliegtuigje) . Kortom, alles wat kan vliegen passeert ons.
Als we halverwege zijn staat er een stopbord. We steken de vliegstrip over en daar staat een bord welke zegt;  `Watch for helicopters & Aircraft`. Alles is veilig en we rennen verder. De weg gaat een stuk verder over in een stofpad en dat maakt het minder aangenaam. Het verkeer zorgt voor veel stof.
Als je niet weet dat je in Afghanistan bent zul je het ook niet merken als je op dit kamp rent. De bergen, de kala`s, de green zone, de passerende brommerrijders die we in TK zien, zie je hier niet. Om ons heen is alleen kamp en veel beweging in de lucht.
Toch lopen we plotseling op een stil stuk en zien we achter het hek een kudde kamelen. Er staan wat verlaten Kala`s, toch een beetje Afghanistan.
Na een paar km komen we weer op asfalt. We hebben geen idee waar we zijn maar uiteindelijk herkennen we de weg vlak bij onze legering. Ik stop de Garmin op 12.4 km. We liepen 11 km per uur met een gemiddelde hartslag van 146. Weer een bijzondere loop, ik had niet zo veel met vliegtuigen en helikopters maar sinds ik voor defensie werk heb ik er wel een zwak voor ontwikkeld. En zeg nu zelf, wanneer krijg je de kans om naast een vliegstrip te rennen waar al het vliegverkeer in de wereld voorbij vliegt?

De laatste km`s in TK

Vandaaghebben we de laatste km`s in Tarin Kowt gelopen. Tenminste, als we hier wegvliegen zoals gepland. Terugkijkend heb ik tijdens deze uitzending  620 km in de woestijn gelopen. Op en in zand,over keien, op en af heuvels, vals plat vooral omhoog en soms wat naar beneden.We hebben gelopen in de bloedhitte, wind, een zandstorm, en vandaag in de regen. Ik heb meegedaan aan 2 keer een 5 mijl baserun, een 10 mijl baserun en deestafette marathon. Eigenlijk was vandaag voor ons de laatste baserun. Maar na een pittige weekhadden Marco en ik beide geen zin om erg vroeg uit bed te gaan om maximaal telopen. 
In het schema stond ook een uur in Z2 dus hebben we dat in de middag gedaan.
Het brengt deze week op 80 km. Daarin hebben we een training van 21 km gedaanwaar we 18 km marathontempo liepen. Verder nog een uur in Mtempo, en een 30 kmduurloop. De trainingen gingen goed maar onze benen vonden het wel genoeg voor deze week.
Het is gelijk de laatste pittige trainingsweek voor de Spijkenisse Marathon. Ikheb hier netjes een 10 weken marathonschema afgewerkt van Rob Veer.
De komende 2 weken zijn meer afbouwen en dat is wel een lekker idee. Volgendeweek volgen er nog 4 trainingen wat een totaal van rond de 50 km is. Die zullenafgewerkt worden in misschien wel 3 landen maar niet in Nederland.
Vandaag vond ik nog 2 mooie foto’s van de baserun die we gelopen hebben.

Zomer voor wintertenue

Ook inUruzgan heeft de winter zijn intrede gedaan. Overdag is het rond de 15 graden, eigenlijkal te koud om in je shirt te zitten. In de nacht zakt de temperatuur onder de 0.
Dat is erg koud als je nachts naar de toilet moet in je short en shirt.
Deze week heeft het voor het eerst geregend. Op de bergen ligt zelfs al eenklein laagje sneeuw.
Als het maar 1 dag regent is dat hier erg prettig. Het stof is de lucht uit enalles is prachtig te zien. De bergen en het plaatsje Tarin Kowt zijn prachtig om te zien.
Nog prettiger is dat het terrein plotseling heerlijk is om te lopen. De diepestoflaag is weg en het pad is keihard. Toen we gisteren een uurtje inmarathontempo gingen lopen voelde dat ook aangenaam.
Ook de lucht lijkt veel zuiverder. De auto`s die voorbij rijden maken geen stofmeer omdat het stuifzand is verdwenen.
Vanmiddag was het plan om ontspannen 5 km te lopen. We liepen beide zo lekkerdat we eigenlijk verder wilde lopen maar hebben ons aan het programma gehouden.Zeker omdat we morgen een pittige training hebben. 2 x 4, 2 x 3, 2 x 2km inmarathon tempo. Ertussen 800-600-400 dribbels.
Dat brengt het geheel op 20 km. Dus washet verstandig om het maar bij een half uurtje rustig lopen te houden.
Onderweg hebben we nog wat foto`s gemaakt. Voor het eerst het zomer tenue uit enhet wintertenue aan.

Van Urzugan naar de Spark Marathon Spijkenisse

De afgelopen 10 weken heb ik mij sinds lange tijd weer aan een serieus marathon schema gehouden. Rob Veer heeft voor mij een schema op maat gemaakt en ik heb zo goed als het kon alle trainingen in de woestijn van Urzugan gedaan. Een pittig schema vooral omdat het parcours zwaar is en ik probeer 5 trainingen in de week te doen. Maar ook omdat ik weer eens tempo trainingen gedaan heb. Het werk heeft het niet altijd toegelaten om alles te kunnen lopen maar we zijn creatief genoeg geweest om te compenseren.
Zo hebben we vanochtend onze patient naar de ward overgeplaatst en hebben Marco en ik vanmiddag de 3 uursloop van gisteren gedaan. Dat ging redelijk wel. We liepen 30 km in 3 uur en 2 minuten.
Dat alles voor een poging om een PR te gaan lopen in Spijkenisse op 13 december. Mijn tijd staat sinds 2006 op 3.39.24, gelopen toen ik in het dreamteam van Runnersworld zat. Daarna heb ik niet echt meer getraind voor een snelle marathon maar ben ik meer de trails en de ultraweg ingeslagen.
In Spijkenisse wil ik weg gaan op 3.30 uur, wat betekent dat ik 12 km per uur moet lopen. Helaas moest mijn persoonlijke haas Hans afzeggen maar er zullen ook hazen zijn via de organisatie Spark. Als die niet te onregelmatig lopen ga ik proberen bij hun te blijven.
Maar ik heb uit betrouwbare bronnen dat er nog een andere sympathieke ultraloper is die me eventueel wel wil hazen. IK wacht af en hoop dat het gaat lukken.
Of ik een pr kan lopen zal afhangen van de omschakeling van Urzugan naar Nederland en de weersomstandigheden. Het is een behoorlijk open parcours en dus als er veel wind is kan dat een zware tegenstander worden.
9 minuten van een pr af lopen is behoorlijk wat, maar niet geschoten is altijd mis. Ik denk dat ik het in me heb om 3.30 te kunnen lopen.
De route is iets aangepast ten opzichte van 2008. Er is een mogelijkheid dat er begeleiding mee fietst. Eens kijken of ik Ingrid zo gek kan krijgen, die loopt tenslotte volgende week Olne Spa Olne en zit dus nog in haar herstelfase. Kan ze lekker uitfietsen in Spijkenisse.

De trainingsweek

De afgelopen week is een drukke werkweek geweest en dat zorgt ervoor dat we niet helemaal het marathonschema hebben kunnen lopen. De kortere trainingen hebben we kunnen doen maar de lange duurloop van 3 uur is er bij ingeschoten.
Een van de redenen is daarbij ook dat het rond 17.15 pikdonker is en je geen kant meer op kunt. Eigenlijk had het een week moeten worden van 77 km en dat is nu 57 km geworden. Maar de trainingen die we gedaan hebben gingen voorspoedig.
De training waar we 4 x 3 km in marathon tempo moesten lopen viel helemaal niet tegen.
Rob gaf al aan dat we best iets langzamer dan marathon tempo kunnen lopen op dit terrein. Maar eigenlijk liepen we makkelijk 12 km per uur. Ik probeer steeds een hartslag van rond de 160/162 aan te houden en daarmee loop ik rond de 12 km per uur.
De duurloop van 3 uur werd vandaag een duurloopje van 1 uur. Ik kwam vo de nachtdienst uit, na 5 uurtjes slaap heb ik nu weer avonddienst.
Dus een 3 uursloop haalde ik niet. Maar wel een uurtje ontspannen lopen met Wouter. We hebben onderweg wat beelden gemaakt van wat we tegen kwamen onderweg. Heuveltjes, vliegtuigen en helikopters.De heuvel die je als eerste ziet , is de klim in de 5 mijl run. Aankomende week is een hele pittige week. Daar hebben we wat in zitten rommelen om toch nog een 3 uurs loop te doen. Komende week zullen onze opvolgers er zijn en dus geeft dat ons ruimte om te lopen. Zoals het er nu uitziet gaan wij nog wat dagen in Khandahar doorbrengen. Daar is een baserondje uitgezet van 10 mijl dus mogelijkheden genoeg. Nu maar hopen dat we hier niet weg zijn voor zondag zodat we net nog de 5 mijlsrun mee kunnen pakken.

De schaduw van een helikopter

Ondanksdat de lucht weer strak blauw is, zijn overal de resten van de zandstorm tezien.
Het zand dringt door ieder gaatje en laat een dun laagje achter, zowel binnenals buiten.
Ook in de buitenring zijn veranderingen merkbaar door zandverplaatsingen. Op sommigeplekken is de laag los zand nog hoger geworden. Waar het eerst hard was is hetnu los zand. Stukjes waar wat los zand lag is het nu hard doordat het weggeblazen is. Het meest opvallende zijn de bergen om ons heen. Ze zijn scherpzichtbaar. Vaak zie je ze niet helemaal scherp doordat er stof in de luchthangt. Nu zijn ze vlijmscherp en prachtig om te zien.
Gisteren hadden Marco en ik besloten om vandaag een 3 uurs loop te doen. Diemoet komende week volgen en doordat de 2 uursloop niet lukte door de zandstormwas dat een goede optie. Bovendien konden we nu alle 2 en je weet hier nooitwanneer er een volgende keer komt.
Maar toen ik vo uit bed kwam voelde ik al dat het geen dag was voor een 3uursloop. Marco daarentegen had een stevig ontbijt op en was er klaar voor. Marcoovertuigde me en zo gingen we toch op pad voor een 3 uursloop.
De eerste ronde ging prima, de tweede ronde halverwege verraste wouter enOdette ons met koude flesjes drinken.  Zij verstopte er nog een paar op het parcoursen gingen lunchen. Aan het eind van de tweede ronde hadden we het alle tweegehad. De koek was bijna op.
Maar we moesten nog 10 km. Samen bikkelden we verder. Zo makkelijk als deeerste 3uursloop ging, zo zwaar hadden we het nu.
Maar niet zo gek, we zitten in week 8 van een pittig marathon schema. We werkenhet af op een zwaar terrein. Daar waar we normaal op vlak terrein en asfaltlopen, trainen we nu alles op slechte ondergrond met veel vals plat. Rob maildeal dat we gerust een extra rustdag kunnen nemen want de komende 4 weken staaner een paar pittige trainingen op het programma. Dat met het oog op welkterrein we trainen.
Hoe dan ook , we zouden die 3 uur lopen. Marco had het meest last van zijnschouders en rug. Bij mij zijn het meer mijn enkels en hielen die zeer gaandoen. We probeerden nog bijzondere dingen te zien. Zoals langs de vliegstriprennen. Wanneer kun je nu langs vliegtuigen rennen die 20 meter van je vandaagzijn?  Wanneer kun je nu lopen met bovenje hoofd een helikopter die zo dicht bij is dat je in zijn schaduw rent? Maarals je het zwaar hebt zie je die dingen net zo goed meer.
Na 3 rondes kwamen we weer op het kamp en moesten we  nog 4 km. Beiden zuchtend en steunend maarvooral tegen elkaar zeggen dat we nog even moeten bijten.
Nog een geluk dat we steeds samen een goede of minder goede dag hebben .
Na 3 uur en 30 km later konden we stoppen tot groot genoegen van ons beide. Datwas een zware loop. Maar toch weer mooi volbracht. Komende week volgen er nog 4trainingen waarvan er 1 een 5 mijl wedstrijd is. Daar willen we knallen. Rond de39 minuten lopen en als het kan nog sneller.
We kennen het parcours en weten waar het erg zwaar is, minder zwaar en zelfseen km makkelijk.
De rest van de middag hebben we relaxed met de beentjes omhoog. Ik heb zelfsnog een paar potjes volleybal met de brandweer gespeeld. Niet slecht na een 3uursloop.

Foto is de achtervolging van Wouter en Odette om ons water te brengen.