Hardlopen in een zandstorm

 

Het was heel de dag al wat vreemd weer. Vanochtend vroeg was het warm, rond de 22 graden met een strak blauwe lucht. In de loop van de middag stak er een wind op en er verschenen wolken. Maar toch brak de zon weer door.
De wind wakkerde wel aan en de vlaggen hingen strak in de wind.
Op het dak van een aantal containers kon ik een deel van de buitenring zien. Ik had al gezien dat er regelmatig grote zandverplaatsingen plaats vonden. Maar het was zeer lokaal en dus trokken Marco en ik de stoute schoenen aan voor een duurloop van 2 uur in Z1.
Deze stond tenslotte nog op het programma. 
Wel had ik als voorzorgsmaatregel mijn lenzen uitgedaan en een buff mee genomen. Handig om voor je mond en neus te houden bij veel zand.
De eerste paar km vielen mee, een harde maar prettige wind en weinig stuifzand. Bij de burnpit aangekomen begon het wat meer te stuiven. Toen we boven waren en achter ons keken zagen we plots een hele grauwe lucht. Het leek op bewolking maar het was zand. De hele lucht zat vol met grote `zandwolken`.
Even leek het alsof het aan die kant bleef en vol goede moed gingen we verder. Een hele hoge dustdevil rechts van ons leek de enige bedreiging.
Maar 1 km verder begon ook  de lucht voor ons steeds meer `zandwolken` te vertonen.
En dan plots zit je in een zandstorm. Heel bizar. De wind steekt nog meer op en het is ineens koud. Het zicht is nog maar een kleine meter en je wordt  gezandstraald.
Je ziet werkelijk geen hand meer voor ogen. Het is dat wij de buitenring goed kennen en onze weg kunnen vinden anders zou je zomaar verdwalen.
We lopen nog dapper door maar realiseren ons dat het nergens op slaat.
Je ziet niets, het is koud, je ademt alle stof in,  het is totaal kansloos. Tegelijkertijd roepen we alle twee hoe gaaf dit is, bizar en zijn helemaal opgewonden. We rennen in een serieuze zandstorm.
We draaien ons om en nemen de kortste weg terug naar het kamp. We moeten soms stoppen omdat we echt gezandstraald worden en niets zien.
Dan komt er een collega voorbij in een MB en vraagt of we mee willen rijden. We springen in de jeep en ik vraag me gelijk af of we niet beter hadden kunnen lopen. Er zitten geen ramen in de jeep,  zo is het nog kouder en is er nog meer zand. Vervolgens rijdt hij zo de ingang voorbij. Het was niet te zien.
Volledig onder het zand rennen we het lachend het ziekenhuis in. Wat een surrealistisch geheel, hardlopen in een zandstorm.
Vervolgens duurt het nog meer dan een uur voordat de zandstorm is overgeraasd. Daarna gaat de wind weer liggen en is het of nooit gebeurd is. Stille getuige is op alle plekken een laagje zand.
Daar gaat onze duurloop van 2 uur, de teller is gestopt op 6.4 km.
Het is niet anders, het spel van de natuur. Zand erover.

Nb; laat ik nu toevallig mijn fotocamera mee genomen hebben. Hieronder een paar mooie beelden.

Er zijn van die dagen….

Soms heb je een baaldag. Die dagen heb je in Nederland endie dagen heb je ook in Afghanistan.
Vandaag was zo`n dag, de eerste na bijna 7 weken uitzending. Een baaldag waar je nergens zin in hebt. Waar je nietsdoet en waar je jezelf in de weg zit. Waar je verlangt naar dingen die er nietzijn en er ook niet zullen zijn de komende weken.
Wat doe je dan op zo`n dag? Je probeert je terug te trekken en dat is hier nietmakkelijk.
Te veel mensen overal om je heen. De wereld wordt al wat kleiner als je je mp3speler aanzet en je oordopjes in doet. Terug trekken in je eigen wereld metmuziek.
Toch valt het op, collega`s die merken dat je je dag niet hebt. Zeggen watliefs en begrijpen het want ze hebben het zelf ook. Uiteindelijk moet je tochweer lachen om grapjes en voelt het al iets lichter.
Gelukkig loop ik hard en vind ik daar een goede uitlaatklep in.
Er stond een pittige interval training op het programma. Het kwam goed uit wantMarco had net zo`n dag als ik en dus wilden we samen onze boze bui eruit lopen.
Eerst 2 km inlopen. Hierna volgden 5 x 200 metertje met ertussen 200 meterdribbel.
We hadden er een mooi 3hoekje voor gevonden die we met wat fantasie alsatletiekbaan gebruikten.
Daarna was het tijd voor 6 x 4 minuten in Z3 met afwisselend 1 en 2 minutendribbel ertussen.
We liepen beide sterk, in stilte met tijdens de dribbel even een paar woorden.
Na ongeveer 12 km zette ik de Garmin stil.
Beide hadden we onze boze bui achter ons gelaten en omgezet in een goede enpittige training.
De 4 minuten sessies liepen we rond de  13 km per uur. De 200 metertjes rond de 16 km.
Waar een boze bui al niet goed voor kan zijn, of waar een pittige training alniet goed voor kan zijn.

Het verschil in ondergrond

Gisteren stond er een 45 minuten Zg- loopje op het programma. Een mooie gelegenheid om wat stukjes van de ondergrond te filmen.
Het was tegen zonsondergang dus die kon niet ontbreken in het filmpje. Let verder even op de auto die voorbij komt, die op een goed stuk rijdt en zie wat een stof die maakt. Kun je je voorstellen wat er gebeurt als een auto je passeert op het eerste stuk van het filmpje. De betonplaten die je ziet is in totaal ongeveer 15 meter in het rondje.

Een produktieve week

De afgelopen week was het rustig in Uruzgan Medical Center. Dat gaf mij de ruimte om het weekschema af te werken. Met stiekem iets meer.
De duurloop van 3 uur kon gelopen worden en daarnaast nog 2 keer een 10+ loop, een 8+ en een 5 km loop. Vandaag als toetje een 12.6 km loop met versnellingen.
Eigenlijk wilde ik vandaag de 5 mijl base run doen. Maar sinds een dag of 3 heb ik een smerig hoestje waarbij er aardig wat groene sputum uit mijn longen komt. Er zijn wat mensen verkouden dus zal ik daar wel een bacterie van over hebben genomen. Niet zo heel moeilijk als je met z`n 3en in een hokje slaapt met weinig zuurstof en buitenlucht.
Gisteren met een uurtje rustig lopen hoestte ik aardig en merkte ik dat mijn ademhaling zwaarder ging. Vandaar dat ik had besloten om geen snelle 5 mijl te lopen. Als ik die loop wil ik onder de 40 minuten, mij niet kapot lopen en eindigen met hoestbuien in 44 minuten.
Dus ben ik vo om half 9 zelf gaan lopen om een soort interval te gaan doen en te kijken hoe het gaat. (je mag alweer even alleen lopen in de buitenring bleek bij navraag).
De morgen is heerlijk qua temperatuur en mooi omdat de zon nog laag staat.
Ik ben tegen de richting van de baserun ingelopen wat wel gezellig was omdat ik alle lopers tegemoet liep. Halverwege kwam ik de ambulance tegen met 2 collega`s en heb ik even een drinkstop gehouden. De ambulance rijdt overigens altijd als bezemwagen tijdens de baserun.
Ik heb na iedere rustige km een km tempo gelopen met af en toe een stop voor een hoestbui om de rest van de bagger uit mijn longen te hoesten. En het moet gezegd worden, de meeste sputum lijkt er nu wel uit. Ik geloof dat ik het aanbod van apotheek niet nodig heb om wat fluimicil te slikken om het slijm los te krijgen. Een uurtje rennen is een veel beter medicijn. Halverwege het tweede rondje, rond de 10 km, werd mijn muziek overstemd door herrie. Een prachtig gezicht, voor mij doken 6 helikopters op, 1 chinook en 5 apaches. Even dacht ik in een film te zitten, alsof ik opgejaagd werd. Tegelijkertijd hoorde ik op mijn mp3 speler `i predict a riot`van de Kaiser Chiefs. Het gaf het geheel een surrealistisch beeld.
2 minuten later kon ik rennen, niet voor mijn leven maar voor steen en stof slag. Van de andere kant kwamen er namelijk nog 2 helikopters en er ging een Dash weg. In volle sprint rende ik dan ook de controlepost door, mijn arm omhoog houdend voor mijn ID kaart. Ik liep 12.6 km op een tot 10 km heerlijke rustige zondagmorgen.
Het brengt de weekomvang op 72.4 km om precies te zijn. Nog 6 weken te gaan naar Spijkenisse. Ik merk dat het goed is om 3 maanden anders te trainen. September was een rustmaand na een lange hardloopzomer. Oktober en November wordt er flink getraind maar meer kortere afstanden. Waar ik normaal nog eens stiekem een marathon mee pak omdat ik het leuk vind doe ik dat nu niet. Ik merk dat ik hier sterker word, van de ondergrond, de hoogte, het relatief altijd vals platte parcours, de klimmetjes maar ook van een serieus schema zonder stiekem een marathon mee te nemen. Dan kan ik Januari weer andere dingen doen.

De vrouw en haar woestijn

Eigenlijk wil ik net zulke mooie heroïsche verhalen kunnen schrijvenzoals Wilfried de Jong doet in zijn boek `De man en zijn fiets`.
`De vrouw en haar woestijn`zou een titel kunnen zijn.
De koperen ploert staat strak aan de hemel als Marco en ik ons klaar maken vooreen duurloop van 3 uur. 3 uur lopen in de woestijn. Zand gemengd met zout staatop ons gezicht. Hitte gemengd met een woestijnwind is een van onzetegenstanders. We zwoegen over de onverharde paden. Stenen steken bijna dooronze schoenen. Onze voeten verdwijnen in een laag stuifzand. De heuvels doenonze kuiten exploderen. De drang naar water is groot. Afghaanse wachten kijkenons na als we voor de 3de keer langs komen. De helikopters cirkelen boven ons. Dezintuigen scherp door munitiegeluiden.
Enkels die steeds moeten corrigeren en uiteindelijk pijn gaan doen. Dust devils dievoor ons met de wind spelen. 3 uur hitte, stof en afzien maar na 31 km stoppenwe de klok op 3 uur. De woestijn overwonnen.

Maar zo was het niet. Eigenlijk was het helemaal niet heroïsch en ging het heelmakkelijk.
We hadden uitgerekend dat als we een rondje binnenring in combinatie met een langeronde buitenring bijna 10 km zouden lopen. Dus simpelweg 3 van die rondjes zouons naar 30 km moeten brengen. Stiekem zagen we er alle 2 wel een beetjetegenop. Marco had ooit een keer 30 km gelopen maar dat was al meer dan 1 jaargeleden. Ik had ook al even geen duurloop meer in de benen. Dat samen met dezware ondergrond hier, het ¾ vals plat omhoog en 3 keer hetzelfde rondje maakte ons toch wat onzeker. Maar samen staje sterk en dat bleek ook vandaag weer.
We liepen alle 2 erg soepel en waren druk aan het kletsen over van alles en nogwat. Ook waren we in de luxe positie dat Wouter en Odette zich opgeworpenhadden als onze persoonlijke begeleiders.
Zij hadden een van de ambulances gekaapt en stonden op verschillende punten ophet parcours met flesjes water en sportdrank. Voor ons een prettige afleidingen een genot om een koud flesje water in je keel te gieten. Van ver zag enhoorde je W en O want ze hadden boxjes meegenomen met muziek. Het tweede rondjeging ook soepel en vele onderwerpen passeerde de revue.
Het derde rondje ging redelijk tot km 26/27 km. Dat was het moment waar we hetbeide zwaarder kregen. We werden stiller en gingen dingen voelen. De enkelsgaan zeer doen van het vele corrigeren op het slechte parcours. Maar ook de rugen de bilspieren worden wat gevoeliger.
Maar de laatste 20 minuten konden we er ook nog wel uitpersen. Met W en Ozittend op een stoel begeleid door muziek kun je je bijna geen betere finishwensen.
De Garmin stopte ik na 31 km en 3 uur. Gemiddelde hartslag was 145. Eigenlijk eensuper duurloop die ons redelijk makkelijk afging. Een mooie hartslag op een relatiefzwaar parcours. We zijn hier beide een stuk sterker geworden, dat is goedmerkbaar.
De rest van de dag verbleven Marco en ik in hogere sferen. Het kan soms zo genietenzijn als je zo makkelijk loopt.
De beloning is vanavond een grote steak in onze Echos (een soort restaurantwaar je kunt eten tegen betaling).
Wouter en Odette, jullie zijn kanjers. Onze dank is groot en het eerste biertjeis vanavond van Marco.
NB; morgen probeer ik fmpjes en fotos in een filmpje te uploaden.

Stof happen

Volgensmij heb ik nog nooit gezegd dat lopen niet gezond voor je kan zijn.
Gisteren tijdens mijn duurloop heb ik die woorden uitgesproken, tegen mijzelf.
Gelukkig kan ik het tegelijkertijd relativeren en is het de schuld van anderen.
De hele week zijn we aan het werk met ons kleine meisje die een vlindermijntjeopgepakt had.
Dat betekent dat we ieder 2 dagdiensten, 2 avond en 2 nachten achter elkaardoen en zo herhaalt de cyclus zich omdat we met z`n 3en de ic runnen.
Dus moet je je hardloopschema zien aan te passen aan het werk. Dat gaat op zichredelijk wel behalve dat de 3 uursloop wat moeizaam gaat. Dat komt ook omdat jeals je  vrij hebt elkaar even helpt enaflost met eten.
Gisteren stond die 3 uursloop op het programma. Ik had avonddienst en konervoor lopen. Maar doordat ik de dag ervoor uit de nacht was gekomen en ergelijk een avonddienst achter aan draaide ( zo is het rooster nu eenmaal) voeldemijn lijf nog niet optimaal.
Rond de klok van half 12 zette ik mijn i-pod op en ging ik op weg. Eigenlijk alingesteld op 2 uur ipv 3 uur. Na een klein uurtje was ik er helemaal klaar mee.Er was zoveel verkeer zowel in de lucht als op de weg . Auto`s die heen en weerreden en helikopters die mij aan het zandstralen waren zodat ik alleen maar aanhet zand happen was. Dat was het moment waarop ik tegen mijzelf zei `dit isniet gezond meer`.
Ik was helemaal opgefokt met name op het deel waar de Amerikanen naar devliegstrip rijden. Sommige rijden echt als dwazen en hebben gewoon lak aan dehardlopers.
Ik heb er 2 uur uitgeperst maar het ging helemaal niet van harte en ik was erniet echt ontspannen van geworden. Demiddag is eigenlijk geen tijd om aan een duurloop te beginnen.
De 3 uur probeer ik volgende week wel een keer.
Als compensatie heb ik vandaag na mijn dagdienst wel een heerlijke traininggedaan zonder stof.
Een interval met heuveltraining. Na ingelopen te hebben heb ik 5 x 200 metertempo gedaan met daartussen 200 meter rust. Hierna ben ik gaan freewheelen opde heuvels over het terrein. Eigenlijk had ik 1 heuvel in gedachte maar die isnaast de burnpit (vuilverbranding). Aangezien de wind verkeerd stond liep ikprecies in de rook dus dat was geen handige keuze. Na 6 heuvels te hebbenoverwonnen heb ik de 3 km tempo terug gelopen naar het ziekenhuis wat hetgeheel op 10 km bracht.
Het brengt de km stand deze week op 60 km, niet slecht met een maximalewerkweek.
Overigens doet onze kleine meid het erg goed op de intensive care. Vandaag isde beademingsbuis eruit en ademt ze weer zelf. Prachtig om te zien!

Geen zin maar toch lekker

Na 4 dagen intensief gewerkt te hebben was er vandaag eenrustdag. Het begon met eens goed uitslapen tot half 10. Daarna waren erallerlei dingen die gedaan moesten worden waardoor de dag omvloog. Het plan wasom vandaag een loop te doen van dan wel 1.15 in Z2 of een 1 uur in 2 tempo`s.De beste tijd is vaak rond 16 uur omdat dat goed uitkomt .
Maar dat was vandaag het moment waar we eindelijk even rustig zaten in hetzonnetje. Marco en ik hadden beiden geen zin. Gelukkig was wouter in zijnhyperfase en om die rustig te krijgen nemen we hem mee lopen. Dus spraken wijonszelf toe en kozen we voor de laatste optie. 20 minuten in Z1 , 20 minuten inZ3 en wederom 20 minuten in Z1. Daartussen 5 x 100 meter versnellingen maar diezouden we omruilen voor een gemene heuvel die we 2 keer tegen zouden komen.
Wouter was van plan om de eerste 20 minuten mee te lopen wat voor hem weer eengoede tempotraining zou zijn.
De eerste 20 minuten liepen we rond de 10.2 km per uur. Ik hield de hartslag netjesrond de 140.
Ondanks dat we totaal geen zin hadden was dat gevoel weg na 2 minuten lopen. Weliepen heerlijk, het is rond de 15 a 17 graden met een strak blauwe lucht dusideaal loopweer.
Hierna kwam de klim, in een hoog tempo probeerde Marco en ik naar boven terennen. Mijn hartslag zat binnen een halve minuut op 173.
Hierna zijn we 20 minuten in Z3 gaan lopen, met een hartslag rond de 160 liepenwe km`s van 4.55. alleen de eerste km ging wat te snel 4.33. Maar dat kwam doorMarco zijn enthousiasme.
Hierna volgde de tweede sessie van Z1. We waren beiden in onze nopjes omdat wezo lekker liepen. Kletsend en steeds weer lachend als we de gezichten zien vande Afghaanse militairen als wij voorbij komen vlogen de minuten voorbij. Wepasseren op dit rondje namelijk het Afghaanse militaire kamp. Het is bijna aandoenlijk hoe ongeneerdzij naar mij kijken als ik voorbij kom rennen. Vrouw, korte broek, blonde harenen hardlopen blijft een bijzondere combinatie voor velen. Als ik alleen loopzeggen ze meestal wel wat maar als Marco bij mij is blijft het bij kijken. Maartoch zijn er ondertussen genoeg mannen die er wel aan gewend zijn. Zo kom ik een paar keer per week Meneer snor tegen. Hij wandelt vaak als ik ren en groet steedsenthousiaster.
En zelfs een training met Shakeeb, de Afghaanse medic is niet raar.
Maar terug naar ons rondje. De tweede keer dezelfde heuvel ging ook in eenstrak tempo. Terwijl we daar van uit stonden te hijgen knalde achter ons eenaantal militairen op de `Heavy Range`  een pantserfaust af. Tsjonge, wij schrokkenons alle twee rot. In een split second dachten we beide aan een raketaanval.Maar gelukkig was dat het niet en vervolgde we ons rondje met een iets hogerehartslag. We liepen totaal 11.3 km in een uur.
Als afsluiting heb ik nog een wedstrijdje gedaan met Wouter. Maximaaltempo in een klein rondje van 800 meter, hij hield het toch een meter of 350vol. Onderweg passeerde ik nog 3 Slovaken die ook spontaan begonnen mee tesprinten.
Zo zie je maar, je hebt geen zin en uiteindelijk loop je een heerlijketraining.
Morgen hopen we als het werk het toelaat1.15 uur in Z2 te lopen.