Trainen op een Marine schip – het kan en is nog leuk ook!

De afgelopen 2 maanden was het erg stil op Runtodream. Dat had een reden want ik was op uitzending en internet was beperkt tot whats up zo ongeveer.
Ik was mee met het mooiste schip van de Marine, Zr Ms Rotterdam. Wat een mooi naam!
De missie Atalanta Is nog steeds actief tegen de piraten bij Somalië.
Qua werk heb ik het gelukkig niet druk gehad. Gelukkig in de zin dat er niets is gebeurd.
Wat betekent dat je jezelf echt moet bezighouden. Dat doen we qua werk met lessen en scenario trainen. De overige tijd met sporten, lezen, spelletjes en ik heb mijn Spaans weer opgefrist.
Gelukkig was er ook ruimte om leuke dingen te doen, zwemmen in het dok op het schip, meevaren met de CB90 en de Frisks en 3 leuke havenbezoeken, Kenia (mombassa), Oman (Salala)en Lissabon.
Qua sport betekent dat anders/beperkt sporten zeker wat lopen betreft.

Uiteraard zijn er sportmogelijkheden. Op het dek waar de Heli staat is er een soort fitness gemaakt. Dat is tegelijkertijd een plek waar het bloedheet is. De luchtvochtigheid is enorm.
Er zijn 4 loopbanden boven op een soort etage gezet en doordat ze hoog staan is het nog warmer. Ik wist het van te voren en was er dus op voorbereid dat ik bijna niet zou lopen. Want lopen op een loopband in die hitte met die luchtvochtigheid is niet te doen bijna. Er lopen liters zweet uit je, alsof je live onder de douche staat. Je hartslag is binnen 10 minuten veels te hoog. Zo werd mijn lopen beperkt tot 1 x in de week een uurtje rennen. Als het niet anders kon op de loopband (wat echt een enorme opgave is) of
als het lukte buiten op het helidek. Maar dan moeten de hekken naar beneden zijn en dat is vaak niet het geval omdat er helikopter activiteiten zijn of andere dingen gedaan worden (bv schieten) 

Maar gelukkig zijn er andere alternatieven, beneden op het K dek staan 9 spinningfietsen. En ook daar is het bloedheet en zweet je enorm maar dat is wel beter te doen dan lopen.
En ook daar haalde ik een soms een hartslag van 170 wat ik normaal nooit haal met fietsen.
Maar al snel werd ik de spinning drill instructeur. Om de dag les geven en ook zelf een uurtje alleen fietsen om een nieuwe les te maken. Dat geeft al snel een uur of 5 spinnen per week.
Dan hadden we toevallig een leuk sportgroepje waardoor we ongeveer om de dag een circuitje deden. Dat begon met 2 of 3 en eindigde met een serieuze buddy crossfit training met ongeveer 14 man/vrouw. Erg leuk en heerlijk om dat in de avond op het heli-dek te doen op een varend schip op zee.
Zo kun je echt volledig naar de klote gaan in 35 tot 45 minuten.
En zo heb ik toch veel sportmomenten gehad. Anders dan normaal maar toch een goede manier om fit te blijven en eens een tijdje anders te trainen.
Komende weken zullen de loopbenen nog steeds in de slaapstand blijven omdat er nog vakantie gevierd gaat worden.
Vanaf januari gaat het loopseizoen weer beginnen en zullen de plannen die nu grofweg gemaakt zijn gepolijst en concreet worden.


Zr Ms Rotterdam

Loopster trotseert wild water

Afgelopen zomer ben ik week wezen wild waterkayakken in Oostenrijk met Zwalkersport.
Een van de instructeurs heeft van onze groep een filmpje gemaakt. Gaaf om terug te zien.
Blauwe helm en blauw jasje ben ik 🙂
Wil je komende zomer je grenzen verleggen, dit is echt de moeite waard!!

Zwalker – Wildwater kajakken Oostenrijk 8 – 12 augustus 2011 from Paul v Boerdonk on Vimeo.

Rennend de politie proberen te helpen

In gedachten loop ik op de Erasmusbrug.
Op weg om de route van de Weather Warriors te lopen. Ik was in mijn hoofd de kortste route aan het bepalen toen ik in de verte  iemand hard rennend aan zag komen, heel hard rennend. Erachter 2 mannen in uniform.
Het ging heel snel, terwijl ik nog aan het bedenken was of het nu politie, stadwacht of parkeerwachters waren was de jongeman al bijna bij mij.
In een flits moest ik bedenken wat te doen. Want in die paar seconden was het wel duidelijk dat het 2 agenten waren die hem achterna zaten.
De jongen komt mijn richting op en het enige wat ik kon bedenken was mijzelf groot maken en mijn armen in de lucht steken, heen en weer bewegend zodat ik hem een soort de weg belemmer. Hij is bijna bij me, kijkt me aan, nog steeds rennend en trekt zijn arm op zodat hij mij een vuistslag kan geven.
Ik probeer hem te grijpen, maar hij komt naar beneden rennen en is snel, hij zit vol adrenaline aan zijn ogen te zien.
Ik heb zijn jasje vast maar hij rukt zich los en wordt een soort gewongen doordat ik in zijn weg sta om de brug over te steken. Een auto moet keihard remmen om hem niet aan te rijden. Ik zie de agent ook de brug oversteken en voor ik het weet is dat rotjong al aan de overkant.
Een soort stomverbaasd loop ik verder en ondertussen is de tweede agent er ook en bedankt mij. Het ging allemaal zo snel. Als ik doorloop komen de acties omhoog die ik had moeten doen zoals naar zijn benen duiken. Maar ja….achteraf ….
Ook verbaas ik mij later dat eigenlijk niemand ewat deed. Er waren aardig wat mensen bv op de fiets op de brug. Maar iedereen kijkt en fiets verder.
Al rennend door de stad slalom ik door de menigte. Rennen door winkelend publiek is wel wat vreemd, maar ja de km`s moeten geteld worden voor de Weather Warriors.
Onderweg even een drinkstop bij Run2dayRotterdam, de startplaats van het event op 4 januari.
14 km later ben ik thuis en vraag ik mij af of de agenten dat rotjong nog te pakken hebben gekregen.

In de flow

Gisteren was het tijd om de km’s wat op te voeren en ging ik pad voor 23 km (tenminste dat dacht ik). Rugzakje op, gels, sportdrank en een regenjasje mee, ipod vol met goede muziek, Nike frees aan en het asfalt op.
Na een paar km kwam ik in een flow, ik ben er niet meer uit geweest.
Volledig in gedachten, muziek luisterend gingen de km’s voorbij. Eigenlijk heel weinig in mij opnemend van de omgeving. Soms even om mij heen kijkend of ik nog op de goede weg liep.
Vrij snel werd het donker omdat ik redelijk laat op pad ging. Op een eindeloos fietspad in de polder liep ik in het donker, pikdonker soms. Af en toe licht van een auto die mij zichtbaar maakte. Af en toe voel ik een regenbui en zie ik  de regen in de verlichting van de spaarzame lantaarnpalen.
In trance, verbaasd dat ik al op 20 km heb gelopen als ik weer eens op mijn gps kijk. Een lift van een vriendin afslaan omdat ik die laatste 5 km best nog kon lopen in de regen.
Rennend door een dorp waar ik eten en vuur van een open haard ruik. De laatste km’s en weer in de bewoonde wereld.
25.6 km later stop ik mijn gps en ipod. 25,6 km gelopen in mijn eigen wereld, met mijn eigen muziek. Alsof de wereld niet bestond.

Een record en plannen 2012

planning 2012 in de maakDe afgelopen 3,5 week waren er heel weinig sportactiviteiten.
Ik heb 3 keer gelopen wat een totaal was van maar liefst 20 km.
Een record aan minimale km`s .
Gisteren was het al 9 km en er zit totaal geen tempo in.
Allemaal niet erg, ik heb een herstel periode en loop wanneer ik zin heb. Dat was niet het geval de afgelopen weken.
Vooral lui zijn, veel etentjes met vrienden, boeken lezen en herstellen en vooral opladen voor het volgend jaar.
Want uitereraard zijn er veel plannen voor 2012. Te veel eigenlijk.
Een aantal zijn al definitief en een aantal hangen af van andere factoren. Zo zijn we bezig om te kijken of het lukt om Team BART gesponserd te krijgen.
Lukt dat, dan gaan we meedoen aan het WKAR in Frankrijk. Maar dan moeten we er ook nog in zien te komen, uitdagingen genoeg dus.
Verder staan er veel prachtige trails op de lijst voor 2012 en ga ik met Paula een gelegenheids AR team vormen. Samen gaan we kijken of we wat leuke adventure races kunnen doen. Een Teamnaam hebben we al, Girlzonamission.
Het definitieve plan zal zeker over 2 weken bekend zijn want dan moeten er beslissingen genomen zijn.
Komende week ga ik proberen iets activer te worden. Want zondag moet ik 15 km lopen, en dat klinkt best veel nu. Eens kijken of de bruggenloop dit jaar doorgaat.

Veluwe Classic als training, de laatste puntjes op de I

Het was de laatste training met ons 4en. Team B.A.R.T is bijna op weg naar Tasmanie.
Met nog 2 weken voor de start hadden we besloten om de adventure race, de Veluwe Classic niet te te racen. Een ontspannen training, bijkletsen, de laatste dingen doornemen en ondertussen voor de organisatie alle Cp’s (lees knijpers) ophalen als de teams voorbij waren.
En dus stonden we om 6 uur in Wageningen. Daar was de finish, de start was in Nunspeet.
Dus zijn we naar Nunspeet gefietst. Het was een hele koude maar prachtige morgen. De heide was helemaal wit van de nachtvorst. Met de bloedrode zon erboven was het prachtig. 55 km later stonden bij de eerste TA waar de teams moesten switchen van fietsen naar lopen.
Harm had heerlijke hotdogs en daarna zijn we met de kaarten op pad gegaan. Gewapend met een tangetje draaiden we alle cp`s los om in mijn rugzak te proppen. Zoals later iemand zei ‘moest jij die allemaal dragen?’ Ja, de mannen hebben no mercy .
En zo vlogen de km`s voorbij. Ondertussen kletsend over ons komende avontuur. Nog even de puntjes op de I. Wie neemt nu de buitenbanden mee? hoeveel binnenbanden ieder? hoeveel hoofdlampen enz enz. Wat gaan Francis en ik bekijken tijdens onze vakantie? We gaan in ieder geval 1 of 2 leuke dagtrekkingen doen!
Ondertussen fietsend door onder andere de plaatsen Stroe, Nunspeet, Vierhouten, Ermelo, Harskamp, Elspeet, Klootwijkerbroek, Ede, Wageningen. En vooral over de heide en door het bos. Wat is het toch een prachtig gebied.
En wat hadden we mazzel met het weer. Het was wel erg koud in de morgen, maar het warmde wat op en met een strakke blauwe lucht was het een prachtige herfstdag.
Toen de zon eenmaal onder ging werd het ook wel weer snel fris.
Uiteindelijk kwamen we na bijna 200 km op de fiets, met 2 rugzakken vol cp’s, aan bij de sporthal en konden we nog net de prijsuitreiking zien.
3 borden vol met chinees eten en een bokbiertje maakte de dag compleet.
Na 200 km was er niemand van ons die er doorheen zat. We hebben sterk gefietst of beter, we zijn er gewoon klaar voor!
Tasmanie here we come!!

Kill them all!!

Dat het zondag na 24 km plots ineens heel zwaar ging had al een reden maar na gisteren begrijp ik helemaal waarom.
Ineens was ik gisteren geveld door een virus/ bacterie of wat voor beestje dan ook. In de loop van de dag voelde ik me steeds rotter. Toch maar naar het werk met 1 gram paracetamol in me.
Het werd er niet beter van. S ‘avonds lag ik gevloerd met 39.4 koorts. Alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden, zo voelde het. Alles deed me zeer.
Slapen en nog wat paracetamol. Een griep kan ik nu echt niet gebruiken. Alhoewel beter nu dan over 2 weken vlak voor het WK.
Vanochtend werd ik wakker na 10 uur slapen, en zie daar, geen koorts en ik voel me een heel stuk beter. Nog wat snotterig maar toch bijna weer het wijffie.
Eigenlijk gek, gisteren lag ik echt voor pampus en nu voel ik me weer een normaal mens.
Toch mooi het menselijk lichaam. Een explosie van koorts en malaise en in 1 dag is alles opgeruimd.
Ook een teken dat ik fit ben. Ziek kun je altijd worden, zeker met veel trainen, drukte en weinig slaap. Als je dan snel weer opknapt is het een goed teken.
De beestjes lijken te zijn vermoord, de komende weken goed eten, slapen en weinig sporten. Vandaag over een week vlieg ik naar Tasmanie!

12de Pijnenburg bosmarathon (31,6 km)

Eigenlijk stond er niet echt iets in de planning qua sport dit weekend. Het was weer tijd voor het jaarlijkse vriendinnen weekendje maar dat werd, door omstandigheden, een avondje eten met de meiden.
Dus kon ik best een stukkie gaan rennen in het bos.
Bij de club van Gert was een bosmarathon, 4 rondjes van 10,5 km. Ideaal omdat ik daardoor eventueel de keus had om 2,3 of 4 rondjes te lopen. Ik ging wel weg om 4 rondjes te gaan lopen maar was niet helemaal fris.
De afgelopen week was een hele drukke werkweek, nachten van 5 uur slaap en lange dagen. Dat zorgde ervoor dat ik ontstoken amandelen kreeg. Dat is altijd mijn sein dat ik op moet letten. Ik had ook heel de week niet gelopen omdat ik gewoon geen puf had.
Maar met de geur van bos en regen in mijn neus begon ik aan het eerste mooie rondje. Continue reading “12de Pijnenburg bosmarathon (31,6 km)” »