Pyrénées Tour trail coming up

Komend weekend ga ik samen met Nico de Pyrénéen Tour Trail lopen.
Een trail loop van 4 etappes in drie dagen en onderdeel van de Grand Raid Des Pyrénéen. Het is een van de 6 wedstrijden die in het hele weekend gelopen wordt.
Uiteindelijk loop je ongeveer 10o km en 7700 hoogtemeters.
Etappe 1 – 40km en 2900 hm.
Etappe 2 – Een vertical km – 4,3 km en 1050 hoogtemeters.
Etappe 3  – 36 km en 1650 hm en 2448 dalende meters.
Etappe 4 – 25 km en 2100 hm.
Etappe 1 en 2 worden op 1 dag gelopen als ik het wel begrijp. De site is een soort half vertaald in Engels. Maar er is nog een briefing dus dan zullen we het vast wel horen.
Al met al aardig wat km’s en lekker veel hoogtemeters.
Het terrein is ws wel mijn ding, lekkere technische stukken.
Ik heb er enorm veel zin in, samen met Nico rennen en een pintje drinken. Het weer beloofd goed te zijn, ook niet onbelangrijk.
Dit keer gaan we met de Thalys, de nachttrein, eens kijken hoe dat bevalt ipv een dag in de auto zitten of  op een overvolle luchthaven in een vliegtuig stappen.
Mocht je een bolletje willen volgen dan kan dat middels deze link, die wordt actief als de race start.
Opvallend genoeg zijn het grootste deel van de deelnemers Frans, in alle 6 de races die men organiseert.
In de etappe race ben ik de enige NL en een handje vol Belgen, de rest is zo goed als allemaal Frans. Wel zijn alle races uitverkocht op de ultra 220 km na. Wil je nog inspiratie opdoen voor 2020, links zie je welke afstanden er nog meer zijn.
Met een maximum van 250 deelnemers beloofd het in ieder geval geen massaal event te zijn en laat ik daar nu net van houden!

Het WK ultratrail coming up – live verslag info

Zaterdag 8 Juni start om 9 uur het WK ultratrail in Portugal bij de Ultra Trail Trilhos Dos Abutres . 
Een wedstrijd van 44 km en 2100 hoogtemeters, niet heel erg ultra maar het parcours zou genoeg uitdaging geven.
In totaal doen er iets meer dan 400 lopers mee uit 53 landen. Nederland is vertegenwoordigt met 9 lopers.
Met Ragna Debats in de gelederen heeft Nl een titel te verdedigen. Ze was vorig jaar wereld kampioen en alle ogen zullen op haar gericht zijn.
In alle voorbeschouwingen wordt ze wederom gezien als grote kanshebber. Maar de top 15 bij de vrouwen kan allemaal winnen. De vorm van de dag zal het bepalen.
De rest van de Nederlandse lopers/loopsters worden niet genoemd in de voorbeschouwingen maar wat niet weg neemt dat het allemaal goede lopers/loopsters zijn. Wie weet welke verrassingen ze kunnen brengen!
Met Laurens Groenendijk, Jose Vicente en Bart van Driel vorm ik het begeleidingsteam voor de Nederlandse delegatie. Wij zullen er alles aan doen om het de lopers zo makkelijk mogelijk te maken.
Het team is te volgen op de fb pagina Dutch Team Trail World Championships IAU
Daar zal Susan Van Duijl een voorbeschouwing en live verslag doen van de wedstrijd. Wij zullen haar voorzien van foto’s en info ter plekke de komende dagen.
Kortom, zoek je info voor het WK, je vind het daar.
Wij hebben er enorm veel zin in!
Ik vind het overigens ook ontzettend leuk om een wedstrijd met zo een enorm sterk deelnemersveld eens van dichtbij te zien ipv zelf te lopen.

Voor Nederland starten deze 9 afgevaardigden.
🚺
Ragna Debats
Bertine de Vries
Hinke Schokker
Bonnie van Wilgenburg

🚹
Zachary Freudenburg
Diederick Calkoen
Ruud Kappert
Cees van der Land
Martijn Klaasse

Keuzes – Dolomieten trail of Begeleider tijdens het WK Ultratrail?

Ik loop, maar ik heb nog niet echt lange dingen gedaan dit jaar. Mijn mojo is er nog steeds niet echt. Bovendien heb ik ook veel plezier in het fietsen.
Afgelopen weken heb ik mij afgevraagd of ik de Dolomieten ultra trail wel ga lopen, begin juni.
104 km en heel veel hoogtemeters. Dat betekent dat ik in 8 weken mijzelf klaar moet stomen voor die race. En eerlijk gezegd heb ik daar geen zin in.
Dus moet je jezelf de vraag stellen of je het wilt en of je het leuk vind. Ik kan veel finishen op karakter, maar heb ik daar zin in? Nee dus.
Komende 1.5 maand heb ik het erg druk met van alles, ook dat speelt mee.
Kortom, ik had eigenlijk al een keuze gemaakt alleen nog niet uitgesproken.
Verleden week werd ik gebeld, of ik iets te doen had begin Juni, in het weekend van de dolomieten race dus.
Of ik mee wilde als begeleider voor het Nederlands team die naar het  WK ultratrailen gaan in Portugal. En eigenlijk was er toen al niets meer nodig behalve overleg met mijn wederhelft om ja te zeggen.
Dus exit Dolomieten en op naar het WK Ultratrail.
De afstand is helaas niet zo lang, dat zou ik persoonlijk wel leuker vinden.
44 km met 2200 hoogtemeters.
Ik heb er nu al zin in!

Tromsō Hamperokken Skyrace – I am in!

Vanaf de eerste editie wil ik de Tromsø Skyrace al lopen, maar steeds was er wat anders. Dus dit jaar weer een poging .1 februari startte de inschrijving dus zat ik klaar om 00.00 uur. 

Toen kwam  ik erachter dat het om 12.00 uur in de middag pas open ging. Dus zat ik in de middag klaar achter mijn ipad om een poging te wagen. Met 200 lopers als limiet moet je er snel bij zijn. Vantevoren had ik al een account aangemaakt zodat ik snel alles kon afhandelen.

Het leek te lukken maar vervolgens kreeg ik geen bevestiging en was het onduidelijk of ik er nu inzat. Vandaag werd het duidelijk, ik mag meedoen! Ontzettend gaaf.

De race is in 2014 gestart door Kilian Jornet en Emilie Forsberg. Nadat ze een tijd in het Tromsø gebied waren geweest wilden ze er graag een race organiseren in de vorm van een skyrace. Deelnemers moeten een combinatie van uithouding en mountaineering skills hebben.  En men moet een erg ervaren trailer zijn die bekend is met technish  terrein. Die ingredienten maken dat ik deze race zo graag wil lopen.

En zo is de Tromsō Hamperokken Skyrace ontstaan. Het verbind de toppen van Tromsdalstind (1238 m) en Hamperokken (1404 meters).

Er zijn een aantal cuttof times en het is niet zomaar haalbaar om die te halen. Dus finishen is niet vanzelfsprekend. Maar goed, ik heb nog even om te trainen. Het eerste weekend van Augustus is nog ver weg. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in, mijn eerste race in Noorwegen!

Keuzes – keuzes – keuzes – plannetjes voor 2019

Zonsopgang Irak

Na bijna 3 maanden in Irak ben ik weer op Nederlandse bodem en geniet ik van alle dingen die vanzelfsprekend zijn als je thuis bent maar luxe worden als je ze een tijdje niet gehad hebt.
Ik heb de maanden in Irak best goed getraind. Gefietst, krachttraining gedaan, hard gelopen drie x per week tot ik een avulsie fractuurtje opliep onder de douche. Daarna een aantal keer op de crosstrainer gestaan wat toch een aardige vervanger is voor hardlopen en waar je best heuveltraining op kunt doen.
Nu heb ik een maandje verlof met wat vakantiedagen erbij. Dus in ieder geval tijd om te blijven fietsen en krachttraining te doen. Heerlijk winterweer voor een rondje op de mtb.
Maar ook tijd om wat plannetjes te maken aangezien de inschrijvingen al in volle gang zijn. Nu wil ik niet te veel plannetjes maken, een paar wedstrijden en voor de rest zie ik wel  wat leuk is gedurende het jaar. Het begon al gelijk met een dillema.

Mtb Al Assad

Als puber keek ik naar Eurosport , de Ecochallenge. Ik dacht als je dat kunt ben je een supermens. Nu vele jaren later weet ik beter. Ik heb twee grote expeditie races gedaan en weet dat als je ervoor gaat je zulke dingen kunt. Het kost heel veel investering van tijd, trainingen, geld en commitment. Maar als je dat er voor over hebt kun je als gewoon mens ook een expeditierace finishen. Vooral het WK In Tasmanie is denk ik het mooiste wat ik op sportnivo heb gedaan.
Nu kreeg ik een aantal weken geleden een mailtje van een team. Of ik mee wilde doen met hun aan de hernieuwde versie van de Ecochallenge , een expeditie race op de Fuji eilanden. Jeetje, wat een moeilijke vraag. Je eerste instinct zegt, mooie uitdaging!
Wel iets waar ik serieus over nagedacht heb. Ik heb een week bedenktijd genomen en uiteindelijk besloten om het niet te doen.
Met eigenlijk de redenen als hierboven beschreven. Een kost een jaar van heel veel tijd, trainingen en geld. Het kost mij bijna 3 weken vakantie en heel veel tijd en commitment aan een team. Daar heb ik nu gewoon geen zin in, simpel.
Wel ga ik ws nog wat kleine adventure races doen.
Als grote race ga ik de Dolomieten extreme doen.

Profiel dolomieten

Deze stond al een tijdje op mijn lijst, 103 km en 7100 hoogtemeters. Ik heb nog niet echt een race in de Dolomieten gedaan dus daar zie ik naar uit.
Verder wil ik nog een stagerace doen, 4 dagen. Dat wordt de Pyreneeën. Er zullen vast nog wel wat kleinere races volgen maar dat zal ws een last minute beslissing worden.
Continue reading “Keuzes – keuzes – keuzes – plannetjes voor 2019” »

PSR – Here we come – de Pyreneen Stage Run

Over een paar weken sta ik samen met Mirjam als Team Mountain Medics aan de start van de Pyreneeën Stage Run.
Een wedstrijd verdeeld over 7 dagen/etappes.
240 km en 15.000 hm.
De beelden zijn spectaculair en wij hebben beide nog niet eerder in de Spaanse Pyreneeën gelopen dus we hebben er enorm veel zin in !
Check het filmpje maar eens!

Op naar de Harz – 32 uur adventure racen

Komend weekend is het tijd om buiten te gaan spelen, lang buiten spelen.
Samen met Ann ga ik meedoen aan The HarZ, een prachtige adventure race in Duitsland.
Het lopen staat bij mij op een laag pitje door wat problemen met de hielen maar het gaat al een stuk beter na 7 sessies schockwave.
Dat neemt niet weg dat alles rennen niet echt een optie is. Maar geluk bij een ongeluk. Ann  kan ook niet echt rennen na een blessure. Dat komt dan mooi uit, kunnen we er mooie trekkingen van maken. Er zit ongeveer 80 km lopen in dus daar moeten we wat keuzes gaan maken.
Maar dat mag de pret niet drukken, het wordt enorm lekker weer en wij hebben er zin in! Bovendien is the Harz een heel tof gebied. Mooi om daar weer eens te zijn!
Zaterdag ochtend om 4 uur start en zondag om 12.00 uur moeten we binnen zijn, 32 uur later.
Mooie actie van de race is dat je extra kaarten kunt kopen. Normaal krijg je 1 set kaarten. Dat is mooi want zo kan ik goed meekijken en uiteraard stukken zelf oriënteren.
Maar Ann is bij ver de betere oriënteerder en daar kan ik alleen maar van leren.
Hieronder zie je het schema – dat wordt genieten!
Komende dagen eerst maar eens al mijn gear bij elkaar zoeken!

Overigens zijn er drie categorie die meedoen, wij doen mee in de Pro 2
De Challenger heeft een break om te slapen van 4 uur:

  • PRO: 2 members (any combination of genders allowed);
  • Team composition PRO-4 (any combination of genders allowed);
  • CHALLENGER: 2 members (any combination of genders allowed).

De EMI 2018 – 3 x is scheepsrecht!

Alkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
1 smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek. 2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

Rond Sinterklaas valt traditie getrouw een uitnodiging voor de EMI in de mailbox van een groep van ongeveer 50 trailers uit Nederland en Belgie. Veel lopers willen graag meedoen met deze prachtige race. Maar er is geen inschrijving, alleen op uitnodiging mag je meedoen.
De Esprit Montage  Invitational, ook wel de Barkley van Europa genoemd door sommige mensen. Een route bedacht door Alke, eigenaar van het hotel Esprit Montagne. Als je het concept nog niet kent. Alke tekent de route in op een kaart, en jij loopt hem. Uiteraard heeft hij zijn best gedaan om alle bijzondere stukken in de race te doen. Rond de 90 km met 9000 hoogtemeters, het is niet Zomaar iets. Bovendien moet je ze Orienteren en zijn er maar 4 magere posten ergens op de route. 
Gegarandeerd  een prachtige maar loodzware route met onbegaanbare delen aka alke paadjes, graatjes, touwen, verzin het maar. Alles wat je niet vindt in een gewone trail in de bergen. Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Ik ben een van de gelukkige die mee mag doen in 2018, mijn derde keer en nog steeds niet gefinished. Het begint een obsessie te worden. De eerste keer viel Mirjam uit en zag ik het niet zitten om alleen de tweede dag n te gaan met mijn orientatie capiciteiten.
Het afgelopen jaar waren we er zo klaar voor, we liepen sterk en waren er van overtuigd dat we gingen finishen. Tot ik na 45 km met een bloedgang naar beneden viel. Ik lag helemaal open, had flink wat ribben gekneusd en doorgaan was eigenlijk geen optie. En zo moesten we voor de tweede keer uitstappen.
Dus in 2018 moet het gaan gebeuren! Drie keer is scheepsrecht en het eerste deel van 2018 zal alles gericht Zijn op supersterk worden voor de EMI! Want nu moet hij voor eens en altijd gewoon een vinkje krijgen!