Kwart Triathlon Hoeksche Waard – een uitstapje

Als ik bij de grote boei ben waar ik omheen moet denk ik ‘ zo, kat in het bakkie, dat gaat lekker snel dat zwemmen’ . Maar als ik voor mij kijk en bijna heel het veld met oranje badmutsen rechtdoor zie gaan ipv een streep terug naar de steiger denk ik shit. Dit is nog lang niet de helft . Misschien even luisteren bij de briefing dan had ik geweten dat het een grote driehoek was.
Een aantal weken geleden had Barbara een startnummer over van een vriendin die niet ging. Ga gezellig mee, dat leek mij wel een leuk idee en dus ging ik van start onder de naam Janna. Twee weken geleden een x met Barbara gezwommen om zeker te weten dat ik niet verzuip en voor de rest maar gewoon zwemmen en zien waar het schip strandt.
En zo lag ik daar in het water met mijn oranje badmuts. Lia was mij al voorbij met haar schoolslag, sterker nog bijna heel het veld was mij voorbij. Maar ik was niet de laatste en dat vond ik al een winstpunt.

De meiden zijn er klaar voor.

Eindelijk na ws 1500 meter zwemmen ipv 1 km door het steeds uit koers raken kwam ik bij de steiger na 28.34 minuten. Het eerste onderdeel overleefd, de rest komt wel goed wist ik.
Op het hockey veld was het park ferme zoals men dat noemt. Of wisselplaats, daar fietsschoenen aan en een reep in mijn mond.
Ik vond het maar gek om in dat zelfde pakje te zwemmen, te fietsen en te rennen. Vooral om nat op mijn fiets te stappen. Maar ik moet zeggen, het was snel droog, mede door de harde wind die er stond in de Hoeksche Waard.

Defensie chicks

Eerst nog een eindje lopen door een zone waar je niet mocht fietsen en toen op de fiets.
Twee rondjes van 20 km. Ik had lekker de vaart erin. Door de wind had je een soort zijwind tegen, een stuk vol tegen en het laatste stukje mee.
Na een km of 10 haalde ik Lia in en na 15 km Barbara. Ik riep nog ‘ haak aan in mijn wiel’ maar dat mag dan weer niet.
Ik begon aan de tweede ronde en dankzij de vrijwilligers op bepaalde punten kon je goed tempo doorrijden omdat ze het verkeer tegen hielden. Ondertussen had ik in totaal 7 vrouwen ingehaald. Dat geeft de burger moed.
Het tweede rondje ongeveer gelijk gefietst en na 1.25 uur was ik weer bij de mat waar ik moest lopen. Netjes 28 km per uur.
Ik had mijn helm al los gemaakt na de mat waar ik moest wandelen maar moest hem weer vastmaken anders werd ik gediskwalificeerd. Weer een eindje lopen naar de wisselplaats wat niet zo handig gaat op die fietsschoentjes maar daar kon ik wisselen en hup de loopschoenen aan.
Via een klein lusje over het gras kwam ik op het loopparcours. Een lus van 2.5 km die je 4 keer doet. Daar liep dus ineens iedereen. Wel grappig.
En zo begon ik aan de 10 km, even rare benen na het fietsen maar ik had al snel een goed tempo te pakken. En zo liep ik 4 rondjes, Barbara en Lia kwam ik zo steeds tegen toen ze ook op het parcours waren. Uiteindelijk liep ik de 10 km in 51.55 uur wat dan best ok was aangezien ik geen enkel tempo iets heb gelopen het afgelopen seizoen.
Na 2.52 uur kwam ik de finish over.
Een leuke manier om zo je sporten te mixen en fiks aan de bak te gaan. Ok, dat zwemmen is nu niet mijn ding maar goed, dat half uurtje overleef ik wel.
Ik was ook zeer tevreden over mijn eindtijd want de limiet was 3.15 uur en ik was nu niet overtuigd dat ik dat ging halen.
Grappig genoeg had ik nog in de prijzen gevallen ook als ik onze mijn eigen naam in mijn klasse had gelopen.
Hoe dan ook , een leuk iets om af en toe eens te doen.
Erna een gezellig biertje met z’n 6en en de conclusie was dat het zeker voor herhaling vatbaar is.
De organisatie – super! Alles top georganiseerd, ik heb alleen maar aardige behulpzame vrijwilligers gezien en gehoord.

Christmas Run Al Asad – 5 km

5 weken geleden liep ik sinds een hele lange tijd 5 km. Met de 25.01 was ik meer dan tevreden. De afgelopen weken heb ik netjes volgens het schema van Laurens gelopen.
Nu was er met kerst weer een 5 km, een mooie manier om te kijken of ik op zijn minst iets sneller geworden ben. Hetzelfde rondje, dezelfde afstand, ideaal.
De eerste km ging ietwat te hard, 4.29. Dat voelde ook zo en dus ging ik vanzelf iets minder hard. Km 2 in 4.49. Dat voelde beter.

@usa army pic

Km 3 – 4.48, niet dat ik enig idee had hoe hard ik liep per km . Hard werken en proberen dit tempo vast te houden. Ik zag namelijk wel op mijn horloge de tijd na 3 km en dat was sneller dan de 15 minuten van de vorige tussentijd op de 5 km.
Km 4 gaat een stukje licht naar beneden, 4.41. De laatste km proberen alles eruit te persen omdat ik al zag dat ik zeker een minuut sneller was dan de vorige keer. Km 5 – 4.46.
De tijd stopte op 23.36. Dat is 1.25 minuut sneller dan 5 weken geleden. Toch een mooie verbetering. Wat dan gelijk een pr is in mijn 50 plus tijd.
Tijd om daar maar eens een lijstje van aan te leggen als bijna 55 jarige.
Mooi om te zien dat als ik train met het schema van Laurens ik redelijk rap progressie maak.

Helaas liep ik diezelfde dag een vervelende blessure op. Ik gleed uit onder de douche omdat iemand zijn sop niet had weg gespoeld. Ik probeer mijzelf te corrigeren en voel een felle steek bij mijn achilles en kan vervolgens bijna niet meer lopen.
Foto’s en een echo laat zien dat er een onderbreking is in de cortex en er een vocht zit. Wat wijst op een avulsie fractuurtje aanhechting achilles. Er zit niets anders op dan een aantal weken rust qua lopen. Na twee dagen bijna niet kunnen belasten loop ik wel weer normaal. Fietsen gaat prima en de crosstrainer gaat ook als ik niet te gek doe.
Het is niet anders. Dan maar vervangende trainingen.

De Turkey Trot run – 5 km

Op iedere uitzending worden er hardloopwedstrijdjes georganiseerd. Meestal in combinatie met een bijzondere dag. Gisteren was het Thanksgiving day in Amerika. En aangezien wij op een Amerikaanse basis in Irak zitten werd dat hier gevierd.
Alhoewel vieren op uitzending een groot woord is maar men had echt zijn best gedaan in de eetzaal. De kalkoenen waren niet aan te slepen.
Maar gisteren werd dus ook de Turkey Trot Run van 5 km georganiseerd.
5 km, dat is echt een eeuwigheid geleden dat ik die gelopen heb.
Mijn snelheid is echt heel ver te zoeken en de trainingen die ik doe gaan niet vanzelf.
2 maanden bijna niet gelopen na de Pyreneen stage run en heel lang geen echte tempo trainingen gedaan helpt daar niet aan mee. Wel ben ik nu een soort trouw drie keer in de week de trainingen van Laurens Groenendijk aan het volgen sinds drie weken. Mijn manier om toch regelmaat te krijgen en weer op hartslag te trainen en vooral iets van snelheid te krijgen.
Maar een 5 km lopen, hoe lang ga ik daar dan over doen?
Als ik naar de trainingen kijk dacht ik een spekkoper te zijn als ik 5,.30 per km kan aanhouden 5 km lang. Dus 27.30 proberen?
Bovendien wel een leuk moment om nu een 5 km te lopen en over 8 weken voor ik weg ga weer. Kijken of ik progressie heb gemaakt.
Dus stonden we met zo’n 200 man/vrouw achterlijk vroeg klaar om een ronde te lopen.
De start was niet eens met een schot en dat met al die wapens overal.
Km 1 ging in 4.58. Ohoh als dat maar niet te hard is. Km 2 en 3  is een stuk losse stenen pad en wat vals plat omhoog. die gingen in 5.04 en 5.05.
Daarna volgt er alleen nog asfalt. Ik had mijn pace gevonden. Moest wel werken maar niet dat ik kapot ging maar het vooral kon vast houden. Ik ging wat mannen inhalen.
Heel de tijd liep er een collega van het ziekenhuis een stukje voor mij. Steeds ging hij wat sneller als ik dichterbij ging.
De laatste km lukte dat niet meer en ik passeerde hem en hij kon niet meer aanhaken.
km 4 en 5 gingen beide in 4.52.
De klok stopte op 25.01 . En daar was ik meer dan blij mee., Een mooi begin en vooral een steady pace gelopen. Bijna geen verval. Ik wist niet dat ik het nog kon – 12 km per uur 5 km lang. 
Erna nog even gewacht op onze andere collega’s. We waren toch mooi met 6  van de 10 Nederlanders vertegenwoordigt.
Altijd mooi om te zien hoe sport toch altijd weer verbroedert. Contacten met mensen die je eerst wel zag in de eetzaal maar nu mee kletst.
En dan houden we er ook nog een leuk Turkey Trot shirt aan over gratis en voor niets.
Doel voor komende weken. Het schema volgen en ergens komt er wel weer wat snelheid in.
Het begin is gemaakt.

De Rotterdam marathon 2016 – misschien wel de meest sfeervolle ooit!

Eigenlijk zou ik in Zuid Afrika zitten voor mijn werk. Dat ging niet door en dus was ik niet ingeschreven voor de Rotterdam Marathon. Was het niet zo dat het ziekenhuis nog afvallers had en ik dus verleden week een startnummer op mijn naam geschreven kreeg.
Ik wist niet zo goed of ik er nu zin in had. Een marathon op asfalt en dat terwijl ik heel weinig km’s op asfalt had gelopen de afgelopen periode. IMG_8712
Maar Lia zou hem ook lopen en had niet zoveel km’s gelopen door verhuizing dus besloten we om lekker relaxed samen te gaan lopen.
Tijd zou niet uitmaken, genieten en ontspannen lopen.
Een mooie duurloop.
Dus stond ik aan de start met een hartslag van 60, vrij ontspannen.
Het weer was super!
En dat maakte dat er veel, heel veel mensen langs het parcours stonden. Het was overal druk en gezellig.IMG_8710
Wij liepen ontspannen, over de Erasmus, op Zuid, De dorpsweg, waar maggie stond met een colaatje en een banaan. En zo weer via de brug weer terug. Geen vuiltje aan de lucht.
Ik had al drie x een plasstop gemaakt en we liepen bijna strak 5,40-5.45 per km op de plasstop en maggie stop na.
Rond de 27 km begon Lia wat meer naar het asfalt te kijken ipv naar het publiek. Het begon langzaam zeer te doen. Bij 30 km waren we net onder de 3 uur.
Ik liep verbazend makkelijk en vooral ontspannen. ik genoot volop, Er waren zoveel bekenden en iedereen had lekkers, bananen, gummies, sinaasappels, chips, alles werkte ik naar binnen.
IMG_8706Lia daarentegen was misselijk en werd nog misselijker van mijn gevreet.
Ondanks mijn aansporingen dat ze wat moest eten kreeg ze niets meer binnen. Alhoewel, 1 gelletjes kreeg ik er nog in bij haar, met lichte druk.
Na 30 km begon haar lijdensweg. Maar we bleven lopen.
De km tijden liepen op maar ook niet heel erg. Behalve op de momenten waar we wat gingen wandelen. Maar dat duurde nooit lang want dan spoorde ik Lia toch aan met lichte drang om weer wat te hobbelen.
IMG_8715En ondanks dat ze volgens haar nog nooit zo had afgezien, dat ze waarschijnlijk op dit parcours zou sterven, dat haar lichaam afbrak liepen we toch gestaag verder.
Ondertussen was Lia aan het schelden op de mensen langs het parcours. Niet tegen hun maar via mij. Iedereen die riep ‘ kom op lia , nog een klein stukkie’ , werd vervolgens afgemaakt middels ‘ wat weten hun er nu van, het is nog een pleuriseind, lekker makkelijk als je langs de kant staat he ‘ . Waar ik natuurlijk weer smakelijk om moest lachen.
En zo verdwenen de km’s onder onze voeten. IMG_8704
En ondanks dat ze zelfs ng op km 40 dacht het niet meer te halen, kwam toch echt de Coolsingel in beeld.
IMG_8703Met een big smile gingen we dan toch over de finish in 4.23.
Wat een prachtige dag, ik heb zo ontzettend genoten van al die mensen langs het parcours, van al de bekenden en van Lia. Van al de bands en van onze mooie stad.
Weer een dag dat je ontzettend trots bent om Rotterdammer te zijn.
En daarbij liep ik nog heel makkelijk en zonder problemen. Mijn gemiddelde hartslag was uiteindelijk 148. De dag erna geen spierpijn, dat is mooi. Volgende week een trail van 70 km. Een perfecte duurloop door de mooiste stad van Nederland.

De bruggenloop – druk enzo…

imageHet was mij bijna ontschoten maar maanden geleden had de mw van het ziekenhuis die de loopjes regelt mij alvast ingeschreven voor de Bruggenloop.
Ik heb er eigenlijk een pesthekel aan maar ik vind het een goede zaak dat we bewegen met het ziekenhuis. Ik had er echt helemaal geen zin in, en dan druk ik mij voorzichtig uit, gewoon te druk. In de ochtend had ik al een uur bodypump gedaan dus ik had een excuus dat ik al gesport had. Maar zoals gezegd, lopen voor het ziekenhuis is goed, dus sleep ik mij naar de start om 15 uur. Zin of geen zin.
Daarbij komt ook dat ik last heb van mijn rechterkant. Mijn aanhechting bil, kuit, enkel en achilles staan allemaal een soort strak. De afgelopen week al fiks onder handen genomen bij de fysio. Het is al wat beter maar zeker nog aanwezig.
Kortom, het plan was een beetje achteraan te starten en kijken hoe het gaat.
En zo belandde ik in de derde startgolf. De start zou om half 4 zijn. Uiteindelijk gingen we in die derde start-golf pas om 16 uur bewegen. Ik stond er een partij te gapen tijdens het wachten, niet normaal. Ik had mijn hartslagmeter om en de jongen naast mij had gezien dat ik een pols had van 59. Hoe dat nu toch kon zo voor een wedstrijd….tsja.
Hoe dan ook, ik was er eigenlijk al klaar mee voor ik begon, uiteindelijk stond ik 40 minuten in dat startvak!
Nou ja, ergens kwam er beweging in. En ik zat dus in een golf waar het tempo rond de 8 a 9 km per uur was denk ik. En zo begon de grote inhaalrace. image
De eerste twee km voel ik mijn enkel en hiel, ik kan dan een soort niet goed afwikkelen. Daarna werd het minder. En vond ik mijn ritme nadat ik ook wat meer ruimte gevonden had.
De km tijden waren rond de 5.38 bijna strak. Dat voelde ok, wat spanning op mijn bil Maar niet te en vooral het werd niet erger.
En zo liep ik eigenlijk best lekker en liep ik de 15 km in dat tempo. De laatste 3 km probeerde ik nog wat te versnellen maar ondanks dat het zo voelde was het niet heel veel sneller. 20 seconden per km ofzo.
imageMaar goed, het was prima zo. 28.29/ 28.46/ 28.20 waren de tussentijden op de 5 km, dus mooi vlak met een hartslag van 160 gemmideld.
Na 3.5 maand freewheelen en weinig trainen zou dit het begin moeten zijn van weer serieus trainen voor het komend seizoen. Dus er is nog werk aan de winkel voor de fysio en voor mij om oefeningen te doen om klachtenvrij te worden.
En die bruggenloop, het zal mijn wedstrijd niet worden. Het is gewoon te druk en dat ben ik niet meer gewend en vind ik niets. Toen ik over de finish ging was ik zowat onderkoeld voor ik uit dat vak kon, zo druk.
Maar goed, zolang het ziekenhuis loopt, loop ik mee om ons als ziekenhuis te laten zien.
Dus ook wedstrijden waar 12.000 mensen aan mee doen.

Het roze geweld dat ladiesrun heet

Ik hou niet van Roze, ben allergisch voor ladiesruns en ben een Nike-ofiel.
Vandaag stond ik in de Stand van Adidas, in het Adidas roze op de ladiesrun in Rotterdam .
Waar is het mis gegaan?
Dat is duidelijk. Vriendinnetjes Wilma en Wing hadden ondersteuning 994795_501503839920238_624281947_nnodig. Dat doe je dan gewoon.
En bovendien, het is goed om de dingen op te zoeken waar je niet van houdt. Dat kan er soms voor zorgen dat je je mening bij moet stellen en het allemaal niet zo erg is als je wel denkt. Kortom, een mooie uitdaging.
Om half 10 stonden we klaar, om 10 uur verschenen de eerste dames. Wat erna gebeurde is ongekend. De eventshirts waren niet aan te slepen.
Ik heb al veel wedstrijden gelopen maar ben nog nooit, ik zeg nooit! naar een wedstrijd gegaan met mijn pinpas. Deze dames waren voorbereid. Allemaal hadden ze een portemonnee vol geld en een pinpas.
De eventshirts, die uiteraard roze waren, waren niet aan te slepen. We hadden een extra taak erbij omdat iedereen de shirt gelijk aan wilden trekken en wij dus als extra service de labels eruit knipten (gratis).
946680_501402089930413_832670455_nIk kies mijn outfit voor een wedstrijd, geen haar op mijn hoofd die een nieuw shirt aantrekt. Maar hier was de roze aantrekkingsfactor zo enorm dat ik ze maar zonder te vragen eruit begon te knippen.
Toen kwam het moment dat de shirts op waren, al om half 12.
Voor we het wisten waren de shirts die we aan hadden ook verkocht. Of er een geur aanzat en heel de ochtend gedragen waren en of ik er 40 euro voor gevraagd had, het had niet uitgemaakt. Er werd nog net niet om gevochten.
Daarna moesten we heel veel vrouwen teleurstellen want de shirts waren op.
Gelukkig hadden we nog de gewone collectie die daarna toch ook behoorlijk begon te lopen. Hele outfits werden er gepast en gekocht.
Met dochter, met zus, met vriendin, met moeder, iedere combi kwam voorbij. Zo ook 945637_10151674587696520_2081684518_niedere maat, van maat 36 tot maat 44.
Grappig was dat het vooral gezellig winkelen was, geen  sjagerijnige mannen die geen zin hadden maar vooral veel vrouwen en soms een man die waarschijnlijk zijn ogen uitkeek.
Ondertussen waren de 5 km lopers gestart en kwamen de 10 km loopsters shoppen.
Maar toen waren de eerste lopers klaar. En wat doe je als je trots bent op jezelf, goed gelopen hebt, juist! Dan ga je shoppen!
Dus verscheen er weer een nieuwe groep lopers in de stand, bezweet en trots. Op zoek naar een nieuwe outfit want iedereen heeft de smaak te pakken en gaat de volgende uitdaging aan. En echt, er is een energie boost. Iedereen is blij en trots. Dat is wel mooi om te zien.
Wij waren om half 5 klaar na een hele leuke dag.
935231_501481719922450_2064702203_nDe ladiesrun, het is echt niet mijn ding. Maar als ik al die vrouwen zie in alle soorten en maten begrijp ik wel dat het voor veel vrouwen gezellig en veilig is. Als je dat zoekt is het goed. Zeker als dat ervoor zorgt dat zoveel vrouwen gaan sporten.
Roze zal nooit mijn kleur worden net zoals Adidas nooit kan tippen aan Nike.
De ladiesrun is hot, de limiet in Rotterdam was 9000 loopsters en die was al snel bereikt.
Mooi is dat er dit jaar voor Pink Ribbon weer veel geld is opgehaald.
De ladiesrun en ik zal altijd een vreemde combinatie zijn. Maar soms zijn vreemde combinaties best leuk. Dat heb ik vandaag weer ondervonden.
I’ll be back next year!

Zwaar maar prachtig,Trail by the sea,de eerste editie

Foto met dank aan Chris

De 35 km lange Trail By the Sea had vandaag zijn premiere. En wat voor 1!
De meningen waren achteraf bijna unaniem, loeizwaar maar een prachtig parcours.
De start was neutraal, er werd gewandeld naar het strand en vanaf daar werden we weg geschoten. Ietwat bevreemd keek ik om me heen, want ik zag iedereen als een raket weg gaan. Maar 35 km is best een eind, dus koos ik al snel mijn eigen tempo.
Zeker omdat het gelijk begon met ongeveer 4 km strand, mul zand, er zouden nog veel km’s mul zand volgen.
Ik had werkelijk geen idee hoe het parcours was, misschien maar beter.
Via het Oude Hoevepad werden we door de duinen geleid om vervolgens weer het strand op te gaan. We gaan er weer af en rennen over smalle duinpaadjes.
Ondertussen klets ik eerst een deel met Matthew en als hij even gaat plassen neemt een loper uit Noord Holland het over en vliegen de km’s voorbij.
Ondertussen zijn we weer het strand op en af gegaan en besef ik me hoe zwaar het is om te lopen in mul zand. Proberen zo zuinig mogelijk te lopen is het enige wat je kunt doen.
We volgen het Meeuwenpad richting de Boswachterij Westenschouwen.
Een prachtg stuk!
Ook de smalle paden liggen vol mul zand. Dit is toch wel wat anders dan trail lopen.

bosgebied

Uiteindelijk komen we toch bij een stuk bos waar hele mooie singletracks ligggen. Een mooi stuk langs wat vennetjes.  Er zit zelfs nog een steile klim in. Ook mogen we nog door een water rennen. Prachtig.
Via de Zeepeduinen komen we uiteindelijk uit bij een gras gebied waar een groep koeien ons staan aan te kijken.
Daar heb ik het lastig. Ik was in het bos blijven hangen aan een wortel waar ik op stond en door een bijna val schoot het in mijn rechterbil.
Niet heel erg allemaal maar ik voel de bilspier wat trekken.
We lopen op schelpen paden en een deel asfalt en ik probeer nog wat tempo te maken maar dat lukt me niet, de bil is wat gevoelig.
De laatste km’s zijn de mindere, asfalt. Maar om het in stijl af te sluiten volgt er eerst een lange trap omhoog en uiteraard ook weer omlaag. 2 keer raden waar we uit kwamen, juist, op het strand.

De laatste meters

Ik zwoeg de laatste km nog maar eens door het mulle zand en bij de laatste strandopgang zie ik een bord dat het nog 500 meter is.
Laat daar net nog een vrouw voor me lopen….tsja….dan maar een soort eindsprint trekken want naar beneden heb ik extra vaart. En zo kom ik aan bij de finish na 3 uur en 23 minuten. Eigenlijk wel heel tevreden, het echte seizoen moet nog beginnen en ik loop toch best al een nette tijd. Vooral zonder in het rood te lopen.
Ik eindig als 4de vrouw 45+ en negende dame overall. Bij de vrouwen is er erg hard gelopen. De eerste vrouw zat maar 12 minuten achter de eerste man (2.34/2.22)
Trail by the sea, een werkelijk prachtige wedstrijd! Een route die echt met zorg is uitgezocht. Of het de naam trail mag hebben kun je over discussieren, er zat zeker wel een stukje trail in maar het verdient meer de naam strand/duin loop.

na de finish

Ook een serieus zwaar parcours, het zit vol met mul zand wat ervoor zorgt dat je vol aan de bak moet. Volgens de Garmin van Chris waren het 300 hoogtemeters die we overbrugd hebben. Niet slecht voor Zeeland!
Trail by The Sea verdient een vaste plaats in de categorie zware loopjes maar vooral in de categorie mooie loopjes van Nederland.
Ik voorspel een hele mooie toekomst voor deze prachtige loop!

De Halve marathon Van Rockanje

Wind tegen

Terwijl half Nederland de halve van Egmond liep was ik met ongeveer 400 andere lopers in Rockanje. Een kleinschalige, goedkope en mooie halve marathon onder de rook van Rotterdam. De route loopt eerst 6 km over verharde weg om op het strand uit te komen. Er volgt 9 km over het strand met fikse wind tegen. Dan weer 6 km weg met wat licht glooiend.

Rockanje

Voor de start was ik Matthew al tegen gekomen en toen we weg waren liepen we na 1 km samen en dat is zo gebleven. Al kletsend liepen we de eerste 6 km bijna strak 4.50 per km. Daardoor hadden we ook heel snel een groep achter ons.
Daarna kwam het strand, de eerste km ging nog wel maar daarna zakte mijn tempo gestaag op een of andere manier. Mijn billen en achterbenen voelde zwaar.
Ik wilde me niet over de kop lopen en gaf toe aan het tempo wat daar ok voelde. Dat waren km`van 5.50 en soms 5.40. Wij dachten dat we zeker 6 minuut de km liepen dus dat viel nog mee. Een fikse wind tegen maakte het niet makkelijker.

Er kwamen nog wat lopers bij ons lopen. Een vroeg of we een treintje konden maken, tegen de wind. Nou ehh nee, ik loop liever zelf zo tegen de wind in, daar wordt je groot en sterk van. Ze keek me echt heel verbaasd aan, dat is te stom om op te reageren dacht ze volgens mij. Trok haar schouders op en ging achter Matthew lopen.
Toen we van het strand afdraaide, na het mulle zand, hebben wij weer gas geven.
Net als de eerste 6 km liepen we deze laatste km`s ook in 4.50 en de laatste in 4.40 per km.
We  finishten in 151.30. Dat viel mij eigenlijk heel erg mee. Het strand deel voelde behoorlijk zwaar dat als we rond de 2 uur waren binnen gekomen het ook had gekund.
Het was vooral een hele gezellige loop, weer uitgebreid bijgepraat met Matthew, een mooi parcours, een heerlijke zonnige dag en weer 26 km`s erbij voor de #FFVF. Ik heb erna met een vriendin nog 5 km rustig uitgelopen.
Oh ja, werd er nog wel 2de in mijn categorie V45.