De vloek van de bruggenloop in Rotterdam

"zusters united"

Nadat de organisatie had besloten om de Bruggenloop te verplaatsen naar de winter is hij gelijk 2 jaar niet gelopen.
In de winter sneeuwt het en kan het glad zijn. 2 redenen waarom het de afgelopen 2 jaar is afgelast.
Maar gisteren was het prima loopweer en dus was er weer eens een Bruggenloop.
6000 lopers stonden klaar bij de Kuip waaronder 12 teams (van 4) van mijn ziekenhuis. Voor mij reden om zomaar 15 km te lopen na een maand van bijna niet doen. Ik had het idee dat er niet veel tempo meer in mijn benen zat. Gewoon lekker doorlopen en vooral proberen om vlak te lopen, dat was het plan.
Zonder gps ging ik op pad. Tijdens de start wist ik wel weer even waarom ik zulke loopjes niet vaak doe. Zoveel lopers als sardines in een vak en drukte is niet echt mijn ding.
Maar na een paar km was er ruimte genoeg en had ik er niet heel veel last meer van. Onderweg kwam ik een aantal bekenden tegen en tot mijn verrassing zelfs Sierd die naar de mooiste stad van NL was gekomen en mijn loopje van ver herkende.
Op het 5 km punt zag ik 26 minuten op de klok  staan, bij 10 km 51 minuten en ik kwam bruto 1.14.20 over de streep. Waarschijnlijk 1.13 nog wat netto omdat het zeker wel een minuut duurde voor ik over de mat ging bij de start.
Eigenlijk was ik heel tevreden, niet max gelopen maar wel tempo en het voelde vooral lekker. De laatste 3 km waren zwaarder maar dat mag. Vooral ook vlak gelopen als ik de klokken mag geloven Het blijft een leuk rondje zo over de bruggen van Rotterdam, het is nl mijn trainings rondje.
Met alle lichtjes die de organisatie aan de lopers had gegeven zag het er mooi uit in de stad. De organisatie heeft moeite gedaan om er een sfeervol evenement van te maken. Kerstmannen, warming up door Marko Koers en Wilma Van Onna (die knap won!), een medaille die je in de kerstboom kan hangen en zelfs ruimte om je spullen achter te laten. Volgend jaar wil de organsiatie ws 10.000 lopers ipv 6000.
Beetje jammer dat het mis is gegaan met de tijdsregistratie voor in ieder geval de business lopers. De site zegt het volgende;
Een totaaluitslag met rangschikking is nog niet mogelijk, vanwege het feit dat de uitslag van de REBEL Business Run nog niet beschikbaar is. De uitslag van de REBEL Business Run volgt later deze week, hier wordt hard aan gewerkt door het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de tijdregistratie.
Er lijkt bijna een vloek over de bruggenloop te zijn uitgesproken sinds de verhuizing naar December.
Voor mij was deze loop weer de prikkel om km`s te gaan maken. Het waren er al 42 deze week, dat is al het dubbele van de afgelopen maand.

Brienenoord brug bij schemer

 

De Verkerkloop, een pr op de 5 km!

De Verkerkloop is ondertussen een van de grootste regiolopen in de regio Rotterdam. Misschien ook wel een van de oudste.
Ik liep er al 2 keer eerder waar ik een magnetron en een tosti-ijzer aan over hield.
Gisteren was het tijd voor mijn derde editie.
Eigenlijk had ik een date met Richard om samen een pr poging te gaan ondernemen. Helaas moest Richard plots weg voor het werk.
Maar ondertussen hadden we ook al een haas gevonden voor die pr poging. Gerard van Cav Energie. We zouden een treintje maken met een paar jongens van Energie met Gerard op kop om onder de 20 minuten te gaan lopen.
Uiteraard erg hard voor mij. Mijn pr staat op 20.30 maar als je het niet probeert weet je het niet. Mijn doel was proberen om in ieder geval onder die 20.30 proberen te duiken.
Aanhaken zolang ik het vol kan houden en zien waar ik uit zou komen.
En zo gingen we hard weg. Km 1 in 3.52. De benen voelden goed.
Dat ondanks dat ik toch wel spierpijn heb gehad van de Trail afgelopen zondag en ontzettende drukke dagen op het werk heb gehad.
Km 2 ging in 3.53. Ik dacht , shit, we gaan erg hard. Volgen, achter Gerard blijven.
Km 3 werd 4.02. En toen ging ik het voelen. De benen werden zwaar en ik moest erg werken om Gerard bij te houden. Dat lukte ook niet meer, ik moest een gat laten vallen.
Gerard probeerde me aan te sporen maar harder ging niet.
Kort overleg, of hij aan moest zetten of niet. Ik gaf aan dat het goed was zo. Gerard liet zich zakken en ik zag km 4 in 4.14 voorbij komen.
De laatste km probeerde ik alles eruit te halen wat er nog in zat. Ik had geen idee waar ik zat qua tijd. En eerlijk gezegd boeide het ook niet. Ik wilde bij de finish komen.
En na een lusje was daar dan de finish en kon ik in het hek hangen. laatste km in 4.08.
Eindtijd werd 20.15. Bam, 15 seconden van mijn pr af!
Even kapot maar het voordeel van de korte afstanden is dat je zo weer het wijfie bent.
Het is mooi om te zien dat er maar liefst 364 vrouwen aan de start stonden voor de 5 km.
Daar werd ik ook nog eens 5de van en dus ging ik traditioneel weer naar huis met een prijs.
Dit keer werd het een (wijn) Cooler met verlichting (6 kleuren en led verlichting). Daar kun je mee thuis komen! Ik zie er meer een hippe bloemenvaas in maar dat terzijde. Het hele treintje van Energie liep overigens een pr!

Foto met dank aan Trainer Kok.

Salomon De Koning Van Spanje Trail is op de kaart gezet!

Eigenlijk kom ik er te weinig, Limburg. Toen ik zaterdag op de Mtb zat dacht ik het al, maar toen ik vandaag de Salomon Koning Van Spanje Trail liep wist ik het zeker. Limburg is mooi, heeft prachtige trails, gemene klimmetjes en afdalingen. Eigenlijk alles wat een trailrunner zoekt. Niet eerder liep ik zo`n korte trail, 28.8 km.
Mijn voornemen was om lekker door te lopen want het was toch niet zo lang. Rond de 3 uur -3.15 binnen komen leek me prachtig met 500 hoogtemeters.
Dat het een korte trail was, werd gelijk duidelijk. Er werd serieus hard gelopen.
Het voelde plots heel vreemd, zo als lange afstand loopster tussen al de rappe kortere afstand lopers. Ik werd aan alle kanten voorbij gerend en dat terwijl ik toch ook best rap liep.
Waar op de lange afstanden lopers eerder naar boven stappen werd hier alles gerend.
Dus was het vooral zaak om bij jezelf te blijven. Lekker stevig doorlopen maar wel van de omgeving genieten.
Mark en Patrick (de organisatoren) hebben echt een prachtig parcours gemaakt. Het is duidelijk dat zij uit ervaring weten wat een trailloper zoekt. Alles was er, klimmen, afdalen, grasvelden, weilanden, singletracks, in het bos, in de open velden, echt een heel afwisselend parcours.
Het parcours was goed aangegeven door middel van lintjes en bordjes. Ik ben in ieder geval geen enkele keer mis gelopen. 2 drinkposten onderweg die goed voorzien waren.
De mensen die ik onderweg sprak waren even enthousiast als ik.
Rond de 16 km kwam ik samen met Marcel te lopen. Wij hadden alle 2 het gevoel dat we echt wel hard liepen voor een trail met 500 hoogtemeters. Beide gewend aan de lange afstanden was het voor ons een soort vreemde ervaring.
Maar we liepen lekker mee en voor we het wisten waren de bijna 29 km om.
Ik kwam binnen na 2 uur en 47 minuten en 45 seconden. Dat zijn toch km tijden (5.47) die ik normaal niet loop op de lange trails.
Ik werd er 6de vrouw mee. De eerste vrouw kwam binnen in 2.23!
De eerste man in 1.55, dat zijn toch rappe tijden!
De finish was erg aangenaam. Muziek (doedelzak), eten met heel veel Limburgse vlaaien en heerlijk alcoholvrij bier. Wat een genot!
Ik kan niet anders zeggen, de Eerste editie van de Salomon Koning Van Spanje Trail is er 1 om in te lijsten. Mark en Patrick, jullie mogen trots zijn!!
De keuze om 400 lopers in totaal toe te laten was een goede. Het parcours was niet te druk en gaf alle ruimte om te genieten.
Daarnaast waren er heel veel bekenden en onbekenden die het gisterenavond al erg gezellig maakten maar ook vandaag tot een topdag maakten.
Volgend jaar weer!
Cloike dank voor de foto.

Een pr op de 1000 meter doet best pijn

Echt max lopen op de 1000 meter in wedstrijdvorm heb ik nog nooit gedaan. Dus wat ik ook loop, een pr is het altijd.
De track meeting bij Cav Energie is een succes. Bijna 80 lopers is toch aardig wat.
Het is wel een rare training zo, paar km inlopen, warming up doen. even koffie drinken. Nog wat lopen, wat steigerrungen en dan zijn we aan de beurt.
Met een serie van 11 man waarbij we van de A groep goed vertegenwoordigt zijn.
Het leuke is dat bijna niemand een 1000 meter zo heeft gelopen en we allemaal wat onwennig zijn. Hoe gaat de start? Maar dat wordt netjes uitgelegd en dan is het poof en zijn we weg.
Hoe moet je lopen? Nou ja, hard dan maar. De trainer zei nog, niet max het eerste deel.
Maar Peter liep voor me en die loopt ongeveer hetzelfde tempo als ik normaal. Wist ik veel dat hij altijd te hard start. Wel weet ik dat ik dat ook altijd doe dus ik had het moeten weten.
Na 400 meter voelt het zwaarder. Na 500 meter nog zwaarder. Bij 700 meter doet het serieus pijn. Ik neem niet meer waar en heb het gevoel dat ik enorm vertraag. Door de verzuring heen lopen zei Mark verleden week, je moet het gevoel hebben dat je na 600 meter niet meer kunt. Dat klopt wel ja…..
Ik heb geen idee hoe hard ik loop of heb gelopen. Ik wil alleen nog maar die streep zien en neervallen. Mijn longen komen eruit en ik heb het gevoel of er allemaal naalden in mijn spieren worden gestoken.
Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel, het duurt allemaal niet zo lang. En dus kan ik al snel neerstorten na de streep. 3.39 .
Allemachtig, ik heb het gevoel dat mijn longen eruit komen. Als ik inadem doet het gewoon zeer.
Maar wel geinig om eens zo te lopen. Iedereen van de A-groep loopt een mooie km. Zo hebben we allemaal ook een 1000 meter in de lijstjes staan.
We lopen nog even ontspannen uit en wederom een voordeel, je kunt zo weer lopen. Het gevoel van het 1000 meter kuchje blijft nog even maar de benen voelen weer ok.
Foto met dank aan Running Hans.

1000 meter, hoe doe je dat toch?

Ik loop toch al een aantal jaren maar er zijn afstanden waarbij ik geen idee heb wat ik daar nu op kan lopen. Een 1000 meter is daar 1 van.
Eigenlijk een rare afstand. 1000 meter, 1 km, 2.5 rondjes op de atletiekbaan.
Aankomende donderdag is er een 1000 meter test op de baan van CAV Energie. Sorry, trackmeeting heet dat.
Voor alle groepen een leuke manier om jezelf eens te testen en kijken wat je kunt. Dus lopen wij ook met de A groep en moest ik mij inschrijven.
Maar wat moet je opgeven qua tijd??? Ik heb geen idee.
Gelukkig had trainer Kok afgelopen donderdag een 5 x 1000 meter op het programma gezet.
Iedere km moest je 5 seconden sneller zijn.
Ik ben zulke trainingen helemaal niet gewend en loop dus vooral op gevoel.
Iedereen weet zowat gelijk wat men dan moet lopen op de eerste 100-200 meter enzovoorts.
Ik daarintegen heb geen idee en weet dat ik niet te hard moet gaan de eerste km zodat ik speling heb voor de komende 4 km`s. 5 dagen ervoor liep ik een 54 km trail waar ik wel spierpijn van gehad heb en dus weet ook niet wat mijn benen doen.
Km 1 heb ik het gevoel dat ik erg inhou – 4.48
Km 2 moet wat sneller, 5 seconden dus. 4.26
`Dat is meer dan 20 seconden he`, hoor ik Kok zeggen. `Ja , ik maak iets grotere stapjes dan 5 seconden`, roep ik terug.
Ok, km 3 , iets rustiger maar net iets sneller ofzo. De Hofstede strategie. 4.20 Ha! Maar 1 seconde sneller dan de bedoeling.
Ondertussen lopen al die mannen precies 5 tot 6 sec sneller per km.
De 200 meter terug wandelen wordt gebruikt om even te rekenen. Ik reken niets uit, ik loop maar wat, op gevoel.
Km 4. Weer wat harder. 4.01. Oeps, weer bijna 20 seconden.
Dan maar los op die laatste. 2 jongens moeten die laatste in 3.50 lopen. Ik probeer wel mee te gaan. 
Ze lopen 3.46 en ik dus ook. Dat is dus weer 15 seconden sneller. Geen 5 seconden per km sneller maar wel iedere km sneller. Laten we het daar maar op houden.
3.46 was dus de snelste km in een training. Wat gaat het dan worden als je max een 1000 meter loopt? 3.40, 3.35 of 3.45? 
Ik heb geen flauw idee. Je zou er haast een prijsvraag aan ophangen.
Dus onbevangen ga ik in ieder geval maar max 3.46 minuten het snot voor mijn ogen lopen. Eitje toch, voor dat je goed en wel begonnen bent is het voorbij.
Voor alle liefhebbers, iedereen kan de 1000 meter meelopen. Het is een open wedstrijd waarbij je ingedeeld gaat worden in een groep die bij je opgegeven tijd hoort.
Aankomende donderdag, 12 mei op de baan bij CAV Energie.
Hier vindt je alle info.

De halve marathon van Kandahar/Afghanistan gewonnnen!

Hmkandahar

Vanmorgen om 6 uur was het zover, de halve marathon van Kandahar.

Om 5 uur was de hele marathon al gestart. Uiteraard wordt er niet gestart  zonder eerst het volkslied te hebben gezongen. Daarna werd er een gebed gedaan met als afsluiting dat men hoopte dat de heer ook bij ons zou zijn de laatste miles. Dat is dan wel weer een mooie gedachte.
De Amerikanen hadden het top georganiseerd. Het was nog donker buiten en echt behoorlijk koud. Ik had geen idee hoe het parcours zou lopen en hoopte maar dat het goed aangegeven zou staan.

Op iedere kruising waar je maar verkeerd kon lopen bleek een militair met een lichtstaaf te staan die je netjes naar de goede kant dirigeerde.
Drinkposten waren er na iedere 4 km. De vrijwilligers erg enthousiast ondanks de kou. Wel was het water en de sportdrank erg koud en daar heb ik dus niet veel van genomen.
We werden weg- getoeterd en Ik ging gelijk veels te hard weg. Met mijn lenzen in kon ik de km tijden niet lezen op mijn garmin. Maar als ik vlak achter de kopgroep zit klopt het niet helemaal. Later bleek dat ik de eerste km in 4.10 liep.
De tweede was ook nog te hard, 4.28. Maar daarna begin ik mijn ritme te vinden qua km tijden, rond de 4.47. Niet dat ik dat wist want ik kan het nog steeds niet lezen. De tranen liepen over mijn wangen van de wind.
Na ongeveer 3 km word ik ingehaald door een vrouw. Ze gaat me voorbij maar ik volg niet. Ze gaat me te hard en het is nog een lange weg te gaan.
Wel zie ik haar steeds een paar 100 meter voor me, dat blijft zo tot het einde.
Ik loop  een tijdje met een Amerikaan. Maar ook hij gaat versnellen na een km of 5.
Ondertussen heb ik werkelijk geen idee waar ik ben, de weg is onverhard en het is donker.
Ik voel me sterk en mijn knie is pijnloos. Alleen dat al geeft me energie.
Na 9 km herken ik de weg,  het is namelijk de weg naar het ziekenhuis. Nu weet ik waar ik ben en gaan we het rondje lopen wat ik al vaker heb gelopen.
Dat stuk is erg koud en de wind hebben we pal tegen. Ik zie de eerste vrouw nog steeds voor me met de man tussen ons in. Ik haal wat lopers in en probeer wat wind dekking te zoeken achter de ruggen.
Maar ik ga er toch weer steeds voorbij. Langzaam kruip ik steeds dichterbij. Op km 17 kom ik weer naast de Amerikaan te lopen. Hij zegt `youre looking so strong Young lady, go get her`.
Dat geeft me de extra boost die ik nodig heb en terwijl ik hem voorbij ga roep ik nog even dat we nog maar 4 km moeten. Later was hij me er dankbaar voor want hij had geen idee hoever het nog was.
Ik zie dat ik haar inloop en dan komt het moment dat ik een besluit moet nemen.
Ik loop 20 meter achter haar en de km teller staat op 20.5.
Even denk ik, ik kan er ook achter blijven lopen en in de laatste 100 meter erover heen gaan. Maar dat is niet mijn stijl.
Ik besluit om het erop te wagen, ik ga versnellen en het is de dood of de gladiolen. Ik kom naast haar en groet haar. Dan geef ik gas. In mijn ooghoek zie ik dat ik een klein gaatje sla.
Mijn benen verzuren volledig, 600 meter is dan best lang. Maar ik loop door. Dan zie ik de boardwalk, ik word naar rechts gedirigeerd en zie de finish in het midden van de boardwalk. Veel aanmoedigen en uitgewoond kom ik over de streep. De concurrent finisht 1 seconden achter me, dame 3 zit daar nog geen minuut achter. Eindtijd is 1.41.13. Daar ben ik zeer tevreden mee op 1000 meter hoogte en met 15 km onverharde weg.
Dat was een close call! Maar ik win de halve marathon van Kandahar!
Ik word hier en daar omhelsd door collega’s uit de het ziekenhuis en een paar lopers die ik onderweg heb gezien. Heel Amerikaans. Sport is belangrijk voor de Amerikanen. En of je nu als eerste binnen komt of na 3 uur, je blijft een held. Ik moet er wel om lachen.
Er is muziek, een tent vol eten en drinken en een medische tent. Ook veel vrijwilligers die je een medaille en een warmtedeken geven. Ze hebben het goed voor elkaar!

Hm kandahar1

Ik heb nog een uur voor de prijsuitreiking en ga douchen want ik koel enorm af.
Als ik terug kom is ook mijn Nederlandse collega gefinisht in een prachtige marathon tijd van 3.28.
Bij de prijsuitreiking staan we toch mooi met 2 Dutchies op het podium. Ik als eerste female op de halve en hij als derde male op de hele. We krijgen een hele Amerikaanse beker met de vlag erop.
De hele werd gewonnen in 2.45 bij de mannen en in 3.38 bij de vrouwen.
In totaal liepen we toch mooi met 17 Nederlanders mee tussen al het Amerikaanse geweld.
Waar ik het meest blij mee ben is dat mijn knie het goed heeft gehouden. Een paar km had ik een strak band gevoel maar dat verdween weer.
Hopelijk kan ik nu de km`s wat gaan uitbreiden en naar een hele marathon toe werken.
Het was een bijzondere loopdag! Een wedstrijd in deze omstandigheden lopen blijft toch mooi.

 

Kmkandahar2

De halve van Etten Leur

Het stond niet in het schema maar wat is nu het verschil tussen een halve marathon lopen of 2 x 30 minuten  in resp Z1 en Z3 (en dit 2 keer). Precies, niet zo veel dus dat kon best.
Aangezien ik het weekend met de meidenclub in Brabant was, was het wel zo makkelijk om daar dan de halve te lopen.
Een andere reden was dat Frank zijn eerste halve ging lopen en rond de 1.43/1.45 wilde lopen.
Dus hadden we al snel een date gemaakt om samen te gaan lopen. Ik wilde namelijk marathon tempo proberen te lopen. (mocht ik weggaan op 3.24 half december).
Het idee was om op 4.50 per km weg te gaan. We waren iets te enthousiast en de eerste 2 km`s gingen in 4.32. Dat gaat altijd soepel zo in het begin. Ik probeerde wat in te houden en na km 4 liepen we netjes rond de 4.40
Eenmaal in het ritme waren het bijna strakke km`s van rond de 4.45.
De drukte was goed te doen. Genoeg ruimte na 1 km om prima je tempo te lopen zonder te slalommen.
Ik liep verrassend makkelijk. Afgelopen week deed ik een training met minuten marathon  tempo en moest ik echt mijn best doen om dat te halen. Nu liep ik bijna strakke km`s.
Frank liep prima mee. Soms een gaatje maar die liep hij weer netjes dicht. We zaten steeds op een schema van rond de 1.43.
Na een km of 15 begon Frank wat te sputteren. Hij gaf aan dat het beste eraf was. Niet erg, dat mag bij zo`n tempo. Maar we konden de km`s nog steeds redelijk hetzelfde houden. Bij km 18 werd het een km van 5 minuten en ook km 19. Maar met wat aansporen en moed inspreken perste Frank er alles uit. Konden we nog een laatste km van 4.35 lopen en kwamen we in keurige 1.42.13 over de finish. (7de in mijn categorie)
Een prachtige tijd voor je eerste halve marathon!
Een gemiddelde van 4.49 per km. Kortom marathon tempo voor mij (als ik op 3.24 weg ga)
Lekker gelopen en genoten van de vechtlust van Frank.
Erna was het heel gezellig nakletsen met een Bokbiertje. Frank en ik hadden elkaar nog nooit gezien. Hoe grappig is dat dan toch weer. Lang leve Twitter.
Het levert weer een week op van rond de 75 km. De trainingen gaan redelijk wel op weg naar de Spijkenisse marathon. Volgende week de Marathon op Terschelling, als duurloop. Nog 6 weken trainen op weg naar de Spijkenisse marathon.

De Bergse Plasloop 2010

Of het verstandig is om de dag na een 16 urige adventure race een 10 km wedstrijd te lopen kun je je afvragen. Maar ik had afgesproken om met een aantal collega`s mee te lopen.
Excuses genoeg, het begon pas om 15 uur, een leuk rondje, mooi weer, vlak bij, goed gezelschap en ik kon lekker uitlopen.
Dus mocht het toch wel stijve lijf weer aan de bak. Vooral mijn rugspieren hebben het zwaar te verduren gehad zaterdag.
Het idee was om lekker uit te lopen, gewoon op gevoel. Dus heel ontspannen startte ik achteraan. Maar ik liep eigenlijk al gelijk lekker en voelde de stijfheid als sneeuw voor de zon verdwijnen. De eerste 2 km`s gingen in 5.04. Mooi tempo. Daarna ging het eigenlijk vanzelf steeds soepeler en makkelijker.
De eerste 5 kwam ik door in 24.23. Het was een grote inhaalronde. Doordat ik achteraan stond heb ik alleen maar ingehaald. Een parcours met best aardig wat bochtjes. Wat me daar ineens opviel is dat ik daar handig in ben, ws door het trailrunnen. In ieder bocht haal ik zo een aantal lopers in. Hoe dan ook, in een lekker tempo nog om mij heen kijkend liep ik de 10 km eigenlijk te hard. Ik kwam door de finish in 47.43 netto. Dat is een gemiddelde van 4.48 de km. Niet echt uitlopen dus. Het tweede deel liep ik sneller (23.20).
Ik werd daarmee ook nog eerste in mijn leeftijdscategorie en 6 de dame overall zag in vandaag in de uitslagen.
Een lekker loopje op een mooie zonnige herfstdag. Dit was de derde editie van de Bergse plasloop georganiseerd door Rotterdam Atletiek. Niet slecht met al bijna 400 lopers aan de 10 km start. Een blijvertje, mooi parcours en ontspannen sfeer. Alleen een drinkpost op het 5 km punt was misschien wel aangenaam geweest.
Het Maasstad ziekenhuis was goed vertegenwoordigt en liepen goed!!
Het brengt mijn looptotaal deze week op 75 km. Met de AR erbij een pittige week!