Samen sterk; even geen Corona discussies meer

Gisteren is de Coronamelder app live gegaan en voor iedereen te downloaden. De discussies over de app zijn niet van de lucht. Zoals met alle Corona maatregelen.
Is er geen advies voor het dragen van mondkapjes, dan gaat de discussie daarover. Want een mondkapje zou iets kunnen helpen. Wordt later toch dringend geadviseerd om mondkapjes te dragen, dan gaat daar de discussie over. Want gisteren hoefde het niet.

En zo leidt iedere maatregel tot een nieuwe discussie, vragen of tegenargumenten.
Het OMT en RIVM liggen non-stop onder vuur, net als de regering. En natuurlijk maken zij ook fouten. Als het allemaal simpel en duidelijk was, waren we al lang “Coronavrij”.
Natuurlijk kun je over maatregelen discussiëren. Net zoals over de uitkomsten van ieder wetenschappelijk onderzoek. We mogen twijfelen en vragen stellen, zo houden we elkaar scherp. Maar in de afgelopen maanden zijn de vragen en tegenargumenten langzaam de boventoon gaan voeren. Iedereen vindt ergens iets van en velen trekken vervolgens een eigen plan. En dan heb ik het nog niet over de groep die denkt dat we nep patiënten in de ziekenhuizen hebben of over andere complot theorieën en onzin verhalen.
Is het echt zo moeilijk om ons, ondanks vragen en misschien twijfel wel aan de regels te houden, zoals afgesproken? Uit solidariteit of omdat er op korte termijn geen andere oplossing is? Gewoon omdat we allemaal willen dat het virus minder om zich heen grijpt dan het nu doet? Omdat we voor elkaar willen zorgen?
Zodat we niet weer de hele maatschappij op slot hoeven te doen?
Geen illegale feesten, 1.5 meter afstand, alleen winkelen, contacten beperken, een mondkapje op en handen desinfecteren. Zo moeilijk is dat toch niet?
In de ziekenhuizen doen we ons uiterste best om de reguliere zorg voort te zetten. En ik vraag me elke dag af hoe het verder moet, hoe we het vol kunnen houden.
Zouden de mensen die de maatregelen aan hun laars lappen enig idee hebben van wat er in de ziekenhuizen gebeurd? Dat we er overspoeld worden door Corona-positieve en -verdachte patiënten. Dat we ons drie slagen in de rondte werken?
Moeten we die zware omstandigheden nog maanden volhouden, omdat het een te grote moeite is om je aan maatregelen te houden?
Kregen zorgmedewerkers in het voorjaar alle steun, nu worden we met regelmaat agressief bejegend. Omdat we regels stellen waar dan weer iets van te vinden is.
Denk je dat wij het leuk vinden om geen of minimaal bezoek toe te laten? Of dat het voor ons fijn is om patiënten over te plaatsen naar de andere kant van het land? Niets is minder waar. Wij proberen zo goed mogelijk ons werk te doen, iedere dag weer. In het belang van onze patiënten.
Buschauffeurs en winkeliers worden in elkaar geslagen of uitgescholden, omdat ze vragen een mondkapje op te doen. Ook zij doen gewoon hun werk. Waar is het allemaal goed voor?
Zijn we echt zulke enorme egotrippers geworden? Gaat het alleen over ons eigen leven, eigen plezier en zogenaamde rechten?
Volgens mij is er een ander heel groot belang voor ons allemaal, samen.
Ik probeer de maatregelen na te leven en maak daarin ook fouten. Het is niet altijd makkelijk en ik ben niet perfect. Maar ik doe mijn best. Als iedereen zijn best wil doen om zich aan de regels te houden, wordt het leven voor ons allemaal misschien weer wat leuker. Dan is er misschien weer wat ruimte om uit eten te gaan met vrienden, een biertje te drinken in de kroeg, om een feestje te geven of te gaan reizen. Om dingen te doen die het leven leuker maken. En misschien wordt ons werk in de zorg dan ook wel weer leuk.
Dit is iets wat we samen moeten doen, met elkaar. Soms moet je de discussie stoppen ten behoeve van een groter belang. Dat belang is nu het controleren van de verspreiding van het Coronavirus.
Dat betekent niet dat we ondertussen geen vragen mogen stellen of ander beleid mogen ontwikkelen. Natuurlijk moet er gekeken worden naar regels op maat, naar het leven met Corona in de toekomst, naar soms tegengestelde belangen, naar een gezonde leefstijl, naar zoveel dingen. Maar in deze fase van de crisis is samen doen wat gevraagd wordt belangrijker.
First things first.

En toen knapte er iets in mijn zorghart

Op een dag, lang geleden besloot ik om de zorg in te gaan. Een mooi beroep, dat ik met plezier beoefen en waar jaren studie in zit. Leest u even mee?
4 jaar Verpleegkundige opleiding, 1.5 jaar Intensive Care opleiding, 1.5 jaar Spoedeisende hulp opleiding. CCATT opleiding (intensive care door de lucht) , Tropenopleiding (1.5 jaar), TNCC (Trauma nurse) , ENPC (acuut vitaal bedreigde kind) , EMSB (brandwonden), BATLS (battle Advanced trauma), ALS ( advanced life support), Mountain Ermengency Medicine, en nog talloze bijscholingen.
Met al deze opleidingen en ervaring mag ik mijzelf een allround verpleegkundige noemen. Ik heb veel gedaan en veel mee gemaakt. Zowel in het ziekenhuis op de intensive care en spoedeisende hulp als met 11 uitzendingen in oorlogsgebied. Ik kan er boeken over schrijven.
Een mooi vak dus, dat mij veel gebracht heeft.

De afgelopen jaren is het niet makkelijker geworden. Steeds meer verpleegkundigen kiezen een ander vak, onder andere omdat de werkdruk zo hoog is en het salaris niet wat het zou moeten zijn. Dat je geen topsalaris verdient in de zorg weten we allemaal en dat opschaling al lang geleden had moeten gebeuren ook. Maar helaas, vele CAO onderhandelingen veranderden niet dat het nog altijd slecht geregeld is.

En toen kwam Covid19.
Wat er in de ziekenhuizen gebeurde is met geen pen te beschrijven.
Dingen die normaal onmogelijk zouden zijn, deden we. Er werden dingen gevraagd die je misschien wel niet mag vragen aan een (ic)verpleegkundige, omdat het bijna onmogelijk of niet veilig is. Maar, we deden het. Vrijwel zonder gemor. Met elkaar de schouders eronder, samen tegen Corona.
Het was crisis en dan doe je wat je moet doen. Je redt mensenlevens.

De periode had een grote impact op ons allemaal. Verdriet, rouw, onmacht… Er stierven 11 zorgcollega’s aan de gevolgen van Covid-19 en ruim 17.000 zorgmedewerkers testten positief. Als je er over denkt is het allemaal te bizar voor woorden.

Naar de zomer toe liepen de IC’s langzaam weer leeg en leek het alsof alles weer redelijk normaal werd. Het tegendeel is waar.
Op de spoedeisende hulp werken wij nog iedere dag in beschermende kleding, omdat veel mensen Covid-19 verdacht zijn. En nu komen er ook meer gewone patiënten bij. Sportletsels, verkeerstrauma, drank en drugs ellende, want we vieren allemaal vakantie in eigen land. Het zijn elke dag tropendiensten en ondertussen wordt op alle IC’s het aantal bedden alvast opgehoogd voor als de tweede golf komt.

Tijdens de Covid crisis zag heel Nederland wat er in de zorg gebeurde. Plots werd ons werk zichtbaar en was er respect. Er werden applaussessies georganiseerd. De helden van de zorg werden overladen met verassingen die enorm werden gewaardeerd.
Ook de politiek klapte mee en beloofde een bonus toen we op het hoogtepunt van de crisis waren, halleluja! Het werd 1000 euro. Hoe en wat en wanneer de bonus wordt uitgekeerd dat weet nog steeds niemand.

Een aantal politieke partijen vond ook dat de salarissen in de zorg structureel omhoog moeten. Er kwam een stemming in de tweede kamer. De coalitie stemde tegen. Er werd opnieuw gestemd omdat er iets mis ging en nog een keer. Drie keer werd de motie weggestemd en afgelopen week werd de soap erger.
Er werd een hoofdelijke stemming aangevraagd over de structurele salarisverhoging voor de zorg. De coalitie wilde niet meestemmen en rende de kamer uit zodat er niet genoeg mensen waren voor een stemming. Serieus?! De kamer verlaten om een stemming te frustreren?

Toen knapte er iets in mij.

Ik, wij, iedereen in de zorg, die zo voor ons vak staan, die altijd hard werken en die in algemeen belang opstaan in een crisis, worden zo te kakken gezet en zo niet serieus genomen?
Respectloos en voor de zoveelste keer worden wij in de steek gelaten door de politiek.

Medewerkers in de zorg rennen niet weg op het moment dat er moeilijke beslissingen genomen moeten worden. Zij stonden er gewoon, tijdens de crisis met veel te veel patiënten en veel te weinig personeel en middelen. Zij renden niet weg maar namen hun verantwoordelijkheid. 

Als wij iets beloven doen wij dat. We beloofden dat er voldoende IC bedden zouden zijn in de crisis en die waren er. Die bemanden wij, met alles wat in onze macht lag. En ook nu doen ziekenhuizen alles wat nodig is om de extra capaciteit te realiseren.
En als iets echt niet kan, dan praten wij erover en leggen uit waarom niet. Volwassen en professioneel.

De zorg loopt leeg en het ziekteverzuim is hoger dan ooit. Wat er in de crisismaanden is gebeurd, is veel mensen niet in de koude kleren gaan zitten. Hoe er daarna met de zorg wordt omgegaan, steekt enorm bij veel mensen. Als je je zou willen opladen voor een volgende crisisfase dan helpen de politieke (re)acties niet.
En dan wel verwachten dat wij weer klaar staan bij een eventuele volgende coronagolf?

Think again. Ik vrees dat er dan al veel collega’s uit de zorg zijn gestapt en dat de bereidwilligheid om weer zoveel extra uren te werken een stuk minder zal zijn. Dat het te laat is voor mooie woorden en veel geklap. Dat je geen heldendaden meer hoeft te verwachten.

Ik voel me in ieder geval niet serieus genomen door de politiek, gefrustreerd, boos en verdrietig. Misschien moeten wij ook weg rennen en kijken of de problemen zich vanzelf oplossen… Alleen heeft dat nogal wat gevolgen, het kost mensenlevens.
Dit alles en nog een aantal zaken zorgen ervoor dat ik en vele andere collega’s er klaar mee zijn.
Met dank aan onder andere onze politiek.
En dat, is een heel slechte zaak…….

Vrijheid en de IC – een duivels dilemma

We zijn in week 8 van de Corona crisis.
Iedereen snakt naar vrijheid en ruimte. Het lijkt alsof er steeds meer weerstand komt tegen de maatregelen. Wij zijn niet gewend om te leven met restricties.
Het is bijna 5 Mei, Bevrijdingsdag. We vieren de vrijheid, de meesten van ons kénnen alleen maar vrijheid. Nu beseffen we plots allemaal een klein beetje wat het is om je vrijheid kwijt te raken.
Ik lees steeds meer berichten over opstanden en dat we het leven weer moeten oppakken. Kritiek op de overheid, kritiek op het OMT, kritiek op deskundigen, niemand kan het waarschijnlijk goed doen in een crisis van deze omvang. We moeten accepteren dat ouderen sterven. Dat het virus niet verdwijnt. Het leven moet opgepakt worden. De column’s zijn niet aan te slepen waarin wordt geroepen dat we de boel gewoon open moeten gooien, net als in Zweden.
Ik vind het ook lastig. Bedrijven gaan failliet, mensen raken in de problemen, hoe moet de toekomst eruit gaan zien in een 1.5 meter wereld? Wat kunnen we straks nog wel en vooral niet.  Zoveel vragen en geen antwoorden.
Duivelse dillemas. Ik breek er ook mijn hoofd over. Ik snak ook naar ruimte en avonturen.
Tegelijkertijd sta ik iedere dag midden in de ellende van de Coronacrisis. Een intensive care die het dubbele aantal bedden heeft als normaal. Iedereen werkt zich uit de naad, te hard en te veel uren. Alle zeilen worden bijgezet om het te bolwerken. Maar, de zorg kan dat en laat zien hoe flexibel iedereen is.
Nu zien we langzaam dat de druk wat minder wordt. Dat gaat misschien iets lucht geven. Ik hou mijn hart vast wat de toekomst ons gaat brengen. Wat als de maatregelen steeds soepeler worden? Worden we dan weer overladen met patiënten? Gaan we dit nog een keer meemaken?
De gemiddelde IC patiënt is geen 80 jarige die onderliggend lijden heeft. Het is ook een groep mensen van middelbare leeftijd met een hoog BMI, met een hoge bloeddruk en/of diabetes. Die drie passen bij elkaar en het virus brengt deze mensen in de problemen.
Het is een groep mensen die midden in het leven staat, die 6 weken geleden nog aan het skiën was. Mensen die nog volop werken, een gezin hebben. Mensen met een onderliggend lijden dat veel Nederlanders hebben, te hoog BMI, hypertensie en/of diabetes. De risico groep voor opname op de intensive care is niet perse “de oudere”.
Daarom wil ik aan alle mensen die roepen dat we moeten accepteren dat er gewoon mensen dood gaan aan Corona, vragen om aan de ingang van de IC te komen staan en aan de Corona patiënten te vertellen dat wij, Nederland, hebben besloten om niet meer te behandelen. Omdat we graag allemaal verder willen met ons leven.
En mocht je zelf getroffen worden, schrijf even een briefje dat je afziet van behandeling. Dan is dat ook meteen duidelijk. Dan kunnen ondertussen alle medewerkers in de zorg een welverdiende vakantie nemen. Die hebben ze wel verdiend.

Dat het allemaal niet makkelijk is en dat we na moeten denken over hoe nu verder, snap ik. Dat het voor de economie een ramp is, snap ik ook. Het liefst zou ik ook iedere ondernemer willen helpen en iedere eenzame oudere willen omhelzen. En vrijheid? Natuurlijk, dat wil ik ook.
Kort door de bocht blijven roepen dat het “nog steeds maar een griep is” en “we er mee moeten leven dat mensen dood gaan”, daar ben ik ondertussen wel klaar mee.
De beste stuurlui staan aan wal. Feit is dat de zorg nog altijd overbelast is en dat moeilijke besluiten nodig zijn om hier door te komen.
Zullen we op 5 Mei vieren dat we de vrijheid en de keuze hebben om vol te houden?

NB – dit is geschreven vanuit mijn IC achtergrond maar het geldt voor alle zorg.

Hoe onze beroepsgroep plots het middelpunt van de wereld is geworden

Ik werk al bijna 40 jaar in de zorg en meer dan 20 jaar op de intensive care en spoedeisende hulp. Twee weken geleden moest ik altijd aan iedereen uitleggen wat een IC/ SEH verpleegkundige is. Verpleegkundige begrijpt iedereen, maar als er IC en SEH voor gezegd wordt, is het anders.
Fast forward – twee weken later. 
Plots heb ik een van de meest belangrijkste beroepen van de wereld. Iedereen kent de woorden IC en SEH. Men weet hoe beademingsmachines eruit zien en kent het principe buikbeademing. Je ziet video’s van IC’s en de technische apparatuur waar wij mee werken is bekend. Heel Nederland weet plots hoe een IC of SEH eruit ziet en wat wij ongeveer doen. Intensivist Gommers krijgt waarschijnlijk een lintje en wordt samen met Jaap van Dissel persoon van het jaar (en terecht!).
Ik en al mijn collega’s zijn de helden van het land, sterker nog, van de wereld!
Dat vind ik lastig.
Wij werken altijd hard, op de IC, op de spoedeisende hulp, op de verpleegafdelingen, in heel de zorg. En plots zijn we het middelpunt van de Coronacrisis.
En ja, we werken veel meer dan anders, omdat de zorg opgeschaald is en je ineens het twee/drie dubbele aantal bedden en dus patiënten hebt.
Maar wij kunnen dat en met alle andere handen in het ziekenhuis die ons ondersteunen doen wij het maximale. Het is ons werk, alleen nu lastiger en vooral drukker.

Ik heb moeite met een aantal dingen die ik in de media lees en zie. Velen roepen maar wat. Open de lege ziekenhuizen, zet er beademingmachines neer van het leger en klaar. Tuurlijk, de werkeloze ondernemer kan dat best runnen.
Of de horror verhalen over de dood bij een Corona patiënt. Er zal nooit iemand in een Nederlands ziekenhuis een horror dood sterven. Corona of geen corona. Wij hebben in Nederland een fantastisch zorgstelsel met hele professionele zorgverleners die ervoor staan dat dit niet zal gebeuren.
Het feit dat ouderen terwijl ze nu nog gezond zijn na moeten denken of ze beademd willen worden als zij besmet raken met Corona, is mensonterend lees je op sites. Maar, daar moet iedere oudere altijd over nadenken. Want op een IC terecht komen aan de beademing betekent nogal wat.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Er gebeuren ook veel hartverwarmende dingen en ook dat vind ik soms lastig.
Plots krijgen we eten, voedselpakketten, bloemen, bonbons, wordt er geklapt, zijn er spandoeken en hartjes. Allemaal superlief en ik waardeer het enorm, maar ik word er toch ook wat ongemakkelijk van.
Wat is er anders dan drie weken geleden toen wij ons werk deden? Ja het is crisis en dat raakt ons allemaal, maar toch. Een paar weken geleden werden zorgverleners nog te pas en te onpas uitgescholden.
Bovendien zijn er vele beroepen waarin hard gewerkt wordt. Als ik alleen al denk aan onze schoonmakers in het ziekenhuis of de medewerkers van de supermarkten die overuren maken. En wat te denken van de groep ZZP-ers en ondernemers die werkeloos thuis zitten en heel graag keihard zou willen werken? Omdat ze anders de huur niet kunnen betalen en straks een failliet bedrijf hebben.
Dat wij dan de heldenstatus krijgen, vind ik lastig. Misschien ga ik te lang mee voor dit. Het is zeker geen ondankbaarheid, maar meer ongemakkelijkheid.

Maar ja, ik zou Martine niet zijn als ik me dan toch niet een beetje mee laat voeren in de flow. Als ik dan een held ben, wie wil mij dan sponseren voor als ik weer kan rennen in de bergen met mijn heldencape om? Gewoon een paar mooie loopsetjes en schoenen, daar wordt deze held best blij van in deze moeilijke tijden. Of welk sportmerk wil dryfit shirts doneren aan ons ziekenhuis, zodat wij die onder de isolatiepakken kunnen dragen? Want je zweet je namelijk de pestpokken heel de dag. Of een merk met een lekker dagcremetje, hoe lekker is dat na een dag met een masker opgelopen te hebben?
Of mooie biermerken die een paar kratten (speciaal biertjes) sponsort, zodat we er na een dag hard werken een open kunnen ploppen? Of Welness Nederland die ons een jaar abonnement geeft als deze crisis voorbij is? Ik zie genoeg mogelijkheden.
Meld je gerust aan, wij helden worden er blij van, ongemakkelijk of niet, dat nemen we dan wel op de koop toe.

TMPT kruis drie – het blijft best een ding

In 2014 deden we voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. Dit jaar wilden we ons derde kruisje halen. We slaan hier en daar een jaar over omdat een van ons op uitzending is. Maar twee gezamenlijke trainingen gedaan en daar hadden we onze vertrouwde zwakke punten weer eens bloot gelegd. De TMPT lijkt makkelijk te doen op papier maar dat is het niet. Straftijd en maar 2 onderdelen fout mogen doen zorgt ervoor dat meestal 35 procent al geëlimineerd is na 1 dag.
Afgelopen dinsdag om half 9 begonnen we aan onze speedmars van 3km. In 17.50 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten. Het regende al en zou niet meer stoppen tot de middag.
Op de fiets (wat een gewone fiets of mtb moet zijn, racer verboden) moesten we 75 km afleggen (het waren er 80) en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.50 minuut met een kist van 13 kilo, 40 seconden over dus. We fietsen door en komen bij de hei uit.

We lopen een prachtige orientatie loop van 11 km over de heide en vinden 20 cp’s.

Dat gebied blijft erg mooi.
Dan komen we bij ons gevreesde onderdeel, het touwenparcours. De laatste keer dat we dat trainden deden we er 5.34 minuut over en dat is 4 seconde te langzaam.
We moesten een half uurtje wachten en dat maakte dat de spanning steeg.
Een soort gestressed begonnen we. En plots ging het best soepel. De tijd stopte op 4.03 minuut, we hadden gewoon bijna 1.30 minuut over. Adrenaline doet toch wat met je prestaties.
Weer op de fiets en het laatste onderdeel kwam in zicht. Kayakken .
Daar vinden we alle cp’s en na 8 uur zijn we binnen en hebben 1.5 uur over qua tijd. (je moet binnen 10 uur binnen zijn) Geen strafloop en geen straftijd! Op naar dag 2.


Vol goede moed beginnen we om 6.36 uur aan dag twee. 35 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
Granaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en dat ging goed.
Op een of andere manier gooi ik de eerste 2 mis, de drie erna gaan raak en leveren 8 punten op. Ann gooit 6 punten en dat is 14 en dus 4 punten te kort, shit.
2 km strafloop.
We halen erna de kaart op en Ann tekent de cp’s in. We stappen op de fiets voor 60 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen goed beantwoorden ter plekke. Tenminste dat denken we, we blijken met een heleboel andere teams toch een vraag fout te hebben. Blijkbaar hebben we allemaal voor de verkeerde paal gestaan en dus een verkeerd nummer opgeschreven. 15 minuten straftijd.
Onderweg komen we langs het afstand schatten en dat doen we perfect. Geen straftijd.
Op de kazerne moeten we weer een speedmars doen en hebben we 21 minuten de tijd voor 3 km. na 17 minuten zijn we terug.
We gaan aan de mars beginnen. 20 km, er begint wat stress te komen qua tijd.
Ik ga rekenen en als we rond de 5.5 km per uur lopen zouden we het moeten halen.


We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken.
Want schieten is altijd max straf voor ons. En ja hoor, zoals altijd schiet vooral ik weer ruk en gaan we weer op voor de maximale straf, 4 km extra lopen.
Er lopen heel veel mensen straf en iedereen zegt dat de wapens slecht afgesteld zijn. Laten we het daar maar op houden…..
Weer terug bij de schietbaan gaan we verder met onze mars en maken er een speedmars van. Met 6.5 km per uur lopen we een lekker tempo over heide, zandverstuivingen en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, kwam de kazerne in zicht. Chip erin en alles wordt gecheckt. Gefeliciteerd, TMPT gehaald! Ons derde tmpt is binnen. We hebben nog een uur over.
De TMPT is toch altijd best pittig. Mede doordat je in militair tenue alles doet maar ook doordat er veel onderdelen zijn en je er dus maar twee fout mag doen.
De Kolonel en de Luitenant zijn uitermate tevreden. We hebben nog eens nagevraagd hoe oud het oudste damesteam nu is die meedeed aan de tmpt, maar dat kan men niet terug vinden in de statistieken.
Het is zeer aannemelijk dan wel zeker dat wij dat zijn vertelde de organisatie. Samen 99 jaar dit jaar, ik met mijn 55 zal de oudste vrouwelijke deelnemer zijn ws.
We gaan proberen het nog een aantal jaar vol te houden. Theoretisch zou ik nog 4 kruisjes kunnen halen. Dat is een mooi doel voor de komende werkzame jaren.

Mountain Emergency Medicine 2019 – de beelden

Een aantal weken geleden heb ik het eerste deel van de MEM cursus gedaan. De wintereditie.
In Zermatt bij Air Zermatt de cursus Mountain Emergency Medicine, op mijn lijf geschreven eigenlijk.
Een enorme professionele club, dat had ik al gezien in de docu ‘ The Horn” maar in het echt is dat ook zo.
Onderwerpen die oa voorbij kwamen, lawines, gletsjerspleten, onderkoeling, frostbite, hoogteziekte (ams, hace en hape) en dat alles vanuit medisch oogpunt maar ook praktisch scenario’s werden er getraind.
Zo lagen er negen slachtoffers onder een lawine en moesten we op een avond op 3300 meter hoogte twee wandelaars vinden en medische beslissingen nemen. Hingen we onder een helikopter zonder en met patiënt en daalde we af in een gletsjerspleet om er iemand uit te halen.
Een fantastische week waar ik enorm in mijn element was.
Uiteraard zijn er veel foto’s gemaakt. Hieronder een kleine impressie.

Mountain Emergency Medicine Course – Air Zermatt

Drie jaar geleden deed ik in Amerika de CCAT opleiding. Critical care in de lucht, echt een andere tak van sport. Een patient op een intensive care of een ic patient vliegend ergens heen brengen. Dat kan een hoop problemen geven en je moet overal op voorbereid zijn. Een fantastische opleiding.

Volgende week ga ik deelnemen aan een cursus in Zermatt.
Mountain Emergency Medicine Course bij Air Zermatt. Nu eerst de winter cursus en in september de zomercursus. Het programma ziet er echt enorm goed uit. Vliegen en oefenen met de helicopter, hoe tof is dat. Ik ben druk bezig om al mijn spullen bij elkaar te krijgen. Klimspullen van CT Climbing een lawine set van Ortofox en tourskies van Nordica.

De vlieg en trein tickets zijn geboekt, nu nog de pretoets maken van 45 open vragen, daar ben ik wel even zoet mee. Ik heb er echt enorm veel zin in, een cursus bij een professionele organisatie als Air Zermatt is een voorrecht! Als je een idee wilt hebben wat men daar doet, kijk eens naar The Horn op Netflix.

Practicing Emergency Medical Service in the mountains can be extremely challenging. High altitude, extreme temperatures, strong winds, unpredictable weather, weight issues, limited resources and no place for mistakes. With 50 years’ experience and 40`000+ Helicopter rescues, we are offering to transfer our knowledge and experience with courses on a high level that prepares you for demanding rescues under extreme conditions.

Km’s rennen en fietsen op een vliegbasis

Al Asad Is een US Airbase, sterker nog, de grootste van Irak. Wij zijn hier als NL een jaar geplaatst middels 6 chirurgische teams en wij zijn het laatste team die hier werkt in een Amerikaans Role 2 ziekenhuis. Via deze link lees je meer.

Al Asad air force base is located in the province of Al Anbar in Iraq. It is situated approximately 180km west of Baghdad. It was the largest coalition base in western Iraq and the second largest US air force base in the country during Operation Iraqi Freedom / New Dawn. The airbase was handed over to the Iraqi Government in December 2011. It is currently the headquarters of 7th Division of the Iraqi Army and has an infantry school. Alle info lees je hier verder.

Na een week in Bagdad zijn wij nu al weer bijna 3 weken op de basis in Al Asad. Ondertussen uiteraard volledig verkent door mij zowel lopend als fietsend.
Een van de dingen die belangrijk zijn op een uitzending is sporten. Je hebt niet veel dus is sporten een goede manier om je bezig te houden en om fit te blijven.
Zo zie je amerikanen die zwemmen in hun uniform omdat ze veel kilo’s kwijt zijn of eerst smal waren en er nu uitzien als de hulk. Die zijn 9 maanden aan het trainen en proteïne shake aan het eten.
Dat is niet mijn bedoeling. Ik wil vooral proberen om weer eens drie keer in de week wat specifieker te trainen en wat tempo erin te krijgen. 
Dus heeft Laurens Groenendijk een schema voor mij gemaakt en probeer ik die nu eens netjes af te werken. So far so good. Ik loop al bijna drie weken 3 keer per week volgens schema.
Het tempo is ver te zoeken maar dat komt vanzelf wel weer. De hartslagzones weer zoeken bij een tempo is wennen. Maar als ik het tot half januari vol hou zal ik vast sneller worden.
Doordat dit een airbase is liggen er lange en brede taxibanen die niet gebruikt worden door vliegtuigen en dus ideaal om te lopen. Geen kleine rondjes en dat is fijn.
Nadeel is dat je niet met oortjes mag lopen. Nu deed ik dat uiteraard wel en zo werd ik al aangehouden door de MP. In alle onschuld deed ik net of ik dat niet wist en keek onschuldig. Ik kwam goed weg.
Verder hebben wij 2 , ondertussen gare mtb’s. Twee teams geleden heeft iemand die geregeld en die zijn 2 maanden geleden gearriveerd. Dus scheur ik er op los samen met een collega. Een leuk rondje met 190 hm en 28 km was het record. Niet slecht.
Dan hebben we de gym. De Amerikanen hebben altijd een goede gym.
Helaas wordt daar weinig gedaan aan lessen. Daar hebben wij verandering in gebracht.
Ik heb de eerste spinlessen gegeven. We hebben maar 5 fietsen maar het is wat.
Laten we het maar niet hebben over de administratie die ik daarvoor moet doorlopen. Maar door wat netwerken hebben we stiekem al illegaal lessen gedaan en wachten we nu op de officiële burocratische toestemming.
Dus 2 x in de week geef ik nu spinningles. Veel mensen willen aanhaken of vragen of ik het vaker wil doen. Maar eens kijken, eerst maar eens officieel toestemming krijgen voor ons NL clubje.
En dan is er natuurlijk de Army Yoga. Een reservist die normaal full time Yogajuf is geeft 2 x in de week les in een zanderige tent ergens op een bergje. En serieus goede lessen!
Wat ze allemaal doet lukt mij niet maar genoeg om er stijf van te worden op sommige plekken. Een waardevolle les wat ik zeker blijf doen tot ze weggaat.
Dan probeer ik ook nog 2 x in de week wat kracht te doen samen met een andere collega. Continue reading “Km’s rennen en fietsen op een vliegbasis” »