TMPT kruis drie – het blijft best een ding

In 2014 deden we voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. Dit jaar wilden we ons derde kruisje halen. We slaan hier en daar een jaar over omdat een van ons op uitzending is. Maar twee gezamenlijke trainingen gedaan en daar hadden we onze vertrouwde zwakke punten weer eens bloot gelegd. De TMPT lijkt makkelijk te doen op papier maar dat is het niet. Straftijd en maar 2 onderdelen fout mogen doen zorgt ervoor dat meestal 35 procent al geëlimineerd is na 1 dag.
Afgelopen dinsdag om half 9 begonnen we aan onze speedmars van 3km. In 17.50 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten. Het regende al en zou niet meer stoppen tot de middag.
Op de fiets (wat een gewone fiets of mtb moet zijn, racer verboden) moesten we 75 km afleggen (het waren er 80) en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.50 minuut met een kist van 13 kilo, 40 seconden over dus. We fietsen door en komen bij de hei uit.

We lopen een prachtige orientatie loop van 11 km over de heide en vinden 20 cp’s.

Dat gebied blijft erg mooi.
Dan komen we bij ons gevreesde onderdeel, het touwenparcours. De laatste keer dat we dat trainden deden we er 5.34 minuut over en dat is 4 seconde te langzaam.
We moesten een half uurtje wachten en dat maakte dat de spanning steeg.
Een soort gestressed begonnen we. En plots ging het best soepel. De tijd stopte op 4.03 minuut, we hadden gewoon bijna 1.30 minuut over. Adrenaline doet toch wat met je prestaties.
Weer op de fiets en het laatste onderdeel kwam in zicht. Kayakken .
Daar vinden we alle cp’s en na 8 uur zijn we binnen en hebben 1.5 uur over qua tijd. (je moet binnen 10 uur binnen zijn) Geen strafloop en geen straftijd! Op naar dag 2.


Vol goede moed beginnen we om 6.36 uur aan dag twee. 35 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
Granaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en dat ging goed.
Op een of andere manier gooi ik de eerste 2 mis, de drie erna gaan raak en leveren 8 punten op. Ann gooit 6 punten en dat is 14 en dus 4 punten te kort, shit.
2 km strafloop.
We halen erna de kaart op en Ann tekent de cp’s in. We stappen op de fiets voor 60 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen goed beantwoorden ter plekke. Tenminste dat denken we, we blijken met een heleboel andere teams toch een vraag fout te hebben. Blijkbaar hebben we allemaal voor de verkeerde paal gestaan en dus een verkeerd nummer opgeschreven. 15 minuten straftijd.
Onderweg komen we langs het afstand schatten en dat doen we perfect. Geen straftijd.
Op de kazerne moeten we weer een speedmars doen en hebben we 21 minuten de tijd voor 3 km. na 17 minuten zijn we terug.
We gaan aan de mars beginnen. 20 km, er begint wat stress te komen qua tijd.
Ik ga rekenen en als we rond de 5.5 km per uur lopen zouden we het moeten halen.


We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken.
Want schieten is altijd max straf voor ons. En ja hoor, zoals altijd schiet vooral ik weer ruk en gaan we weer op voor de maximale straf, 4 km extra lopen.
Er lopen heel veel mensen straf en iedereen zegt dat de wapens slecht afgesteld zijn. Laten we het daar maar op houden…..
Weer terug bij de schietbaan gaan we verder met onze mars en maken er een speedmars van. Met 6.5 km per uur lopen we een lekker tempo over heide, zandverstuivingen en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, kwam de kazerne in zicht. Chip erin en alles wordt gecheckt. Gefeliciteerd, TMPT gehaald! Ons derde tmpt is binnen. We hebben nog een uur over.
De TMPT is toch altijd best pittig. Mede doordat je in militair tenue alles doet maar ook doordat er veel onderdelen zijn en je er dus maar twee fout mag doen.
De Kolonel en de Luitenant zijn uitermate tevreden. We hebben nog eens nagevraagd hoe oud het oudste damesteam nu is die meedeed aan de tmpt, maar dat kan men niet terug vinden in de statistieken.
Het is zeer aannemelijk dan wel zeker dat wij dat zijn vertelde de organisatie. Samen 99 jaar dit jaar, ik met mijn 55 zal de oudste vrouwelijke deelnemer zijn ws.
We gaan proberen het nog een aantal jaar vol te houden. Theoretisch zou ik nog 4 kruisjes kunnen halen. Dat is een mooi doel voor de komende werkzame jaren.

Mountain Emergency Medicine 2019 – de beelden

Een aantal weken geleden heb ik het eerste deel van de MEM cursus gedaan. De wintereditie.
In Zermatt bij Air Zermatt de cursus Mountain Emergency Medicine, op mijn lijf geschreven eigenlijk.
Een enorme professionele club, dat had ik al gezien in de docu ‘ The Horn” maar in het echt is dat ook zo.
Onderwerpen die oa voorbij kwamen, lawines, gletsjerspleten, onderkoeling, frostbite, hoogteziekte (ams, hace en hape) en dat alles vanuit medisch oogpunt maar ook praktisch scenario’s werden er getraind.
Zo lagen er negen slachtoffers onder een lawine en moesten we op een avond op 3300 meter hoogte twee wandelaars vinden en medische beslissingen nemen. Hingen we onder een helikopter zonder en met patiënt en daalde we af in een gletsjerspleet om er iemand uit te halen.
Een fantastische week waar ik enorm in mijn element was.
Uiteraard zijn er veel foto’s gemaakt. Hieronder een kleine impressie.

Mountain Emergency Medicine Course – Air Zermatt

Drie jaar geleden deed ik in Amerika de CCAT opleiding. Critical care in de lucht, echt een andere tak van sport. Een patient op een intensive care of een ic patient vliegend ergens heen brengen. Dat kan een hoop problemen geven en je moet overal op voorbereid zijn. Een fantastische opleiding.

Volgende week ga ik deelnemen aan een cursus in Zermatt.
Mountain Emergency Medicine Course bij Air Zermatt. Nu eerst de winter cursus en in september de zomercursus. Het programma ziet er echt enorm goed uit. Vliegen en oefenen met de helicopter, hoe tof is dat. Ik ben druk bezig om al mijn spullen bij elkaar te krijgen. Klimspullen van CT Climbing een lawine set van Ortofox en tourskies van Nordica.

De vlieg en trein tickets zijn geboekt, nu nog de pretoets maken van 45 open vragen, daar ben ik wel even zoet mee. Ik heb er echt enorm veel zin in, een cursus bij een professionele organisatie als Air Zermatt is een voorrecht! Als je een idee wilt hebben wat men daar doet, kijk eens naar The Horn op Netflix.

Practicing Emergency Medical Service in the mountains can be extremely challenging. High altitude, extreme temperatures, strong winds, unpredictable weather, weight issues, limited resources and no place for mistakes. With 50 years’ experience and 40`000+ Helicopter rescues, we are offering to transfer our knowledge and experience with courses on a high level that prepares you for demanding rescues under extreme conditions.

Km’s rennen en fietsen op een vliegbasis

Al Asad Is een US Airbase, sterker nog, de grootste van Irak. Wij zijn hier als NL een jaar geplaatst middels 6 chirurgische teams en wij zijn het laatste team die hier werkt in een Amerikaans Role 2 ziekenhuis. Via deze link lees je meer.

Al Asad air force base is located in the province of Al Anbar in Iraq. It is situated approximately 180km west of Baghdad. It was the largest coalition base in western Iraq and the second largest US air force base in the country during Operation Iraqi Freedom / New Dawn. The airbase was handed over to the Iraqi Government in December 2011. It is currently the headquarters of 7th Division of the Iraqi Army and has an infantry school. Alle info lees je hier verder.

Na een week in Bagdad zijn wij nu al weer bijna 3 weken op de basis in Al Asad. Ondertussen uiteraard volledig verkent door mij zowel lopend als fietsend.
Een van de dingen die belangrijk zijn op een uitzending is sporten. Je hebt niet veel dus is sporten een goede manier om je bezig te houden en om fit te blijven.
Zo zie je amerikanen die zwemmen in hun uniform omdat ze veel kilo’s kwijt zijn of eerst smal waren en er nu uitzien als de hulk. Die zijn 9 maanden aan het trainen en proteïne shake aan het eten.
Dat is niet mijn bedoeling. Ik wil vooral proberen om weer eens drie keer in de week wat specifieker te trainen en wat tempo erin te krijgen. 
Dus heeft Laurens Groenendijk een schema voor mij gemaakt en probeer ik die nu eens netjes af te werken. So far so good. Ik loop al bijna drie weken 3 keer per week volgens schema.
Het tempo is ver te zoeken maar dat komt vanzelf wel weer. De hartslagzones weer zoeken bij een tempo is wennen. Maar als ik het tot half januari vol hou zal ik vast sneller worden.
Doordat dit een airbase is liggen er lange en brede taxibanen die niet gebruikt worden door vliegtuigen en dus ideaal om te lopen. Geen kleine rondjes en dat is fijn.
Nadeel is dat je niet met oortjes mag lopen. Nu deed ik dat uiteraard wel en zo werd ik al aangehouden door de MP. In alle onschuld deed ik net of ik dat niet wist en keek onschuldig. Ik kwam goed weg.
Verder hebben wij 2 , ondertussen gare mtb’s. Twee teams geleden heeft iemand die geregeld en die zijn 2 maanden geleden gearriveerd. Dus scheur ik er op los samen met een collega. Een leuk rondje met 190 hm en 28 km was het record. Niet slecht.
Dan hebben we de gym. De Amerikanen hebben altijd een goede gym.
Helaas wordt daar weinig gedaan aan lessen. Daar hebben wij verandering in gebracht.
Ik heb de eerste spinlessen gegeven. We hebben maar 5 fietsen maar het is wat.
Laten we het maar niet hebben over de administratie die ik daarvoor moet doorlopen. Maar door wat netwerken hebben we stiekem al illegaal lessen gedaan en wachten we nu op de officiële burocratische toestemming.
Dus 2 x in de week geef ik nu spinningles. Veel mensen willen aanhaken of vragen of ik het vaker wil doen. Maar eens kijken, eerst maar eens officieel toestemming krijgen voor ons NL clubje.
En dan is er natuurlijk de Army Yoga. Een reservist die normaal full time Yogajuf is geeft 2 x in de week les in een zanderige tent ergens op een bergje. En serieus goede lessen!
Wat ze allemaal doet lukt mij niet maar genoeg om er stijf van te worden op sommige plekken. Een waardevolle les wat ik zeker blijf doen tot ze weggaat.
Dan probeer ik ook nog 2 x in de week wat kracht te doen samen met een andere collega. Continue reading “Km’s rennen en fietsen op een vliegbasis” »

Trainen in Irak – wat zijn de opties?

Het seizoen zit erop, alle mooie dingen die ik wilde doen zijn gelukt. Er waren weer veel mooie momenten in de bergen. Die koester ik telkens weer.
De afgelopen 2 maanden is er niet veel gelopen, geen zin gewoon. Dan zijn alle doelen voorbij en is het ok om de hardloopschoenen in de kast te gooien.
Ik heb veel meer op de fiets gezeten, de racer en de mtb. Ook leuk en lekker.
Over 2 weken is het weer tijd om op uitzending te gaan, alweer de 11 keer.
Dit keer is het Irak. Een Amerikaans kamp met een role 2.
Zie stukje hieronder via de defensie site.
Dat wordt dus 2.5 maand trainen op een USA kamp.
De toon is al gezet middels Amerikaanse sportkleding voorschriften. Je mag niet in een strakke tight in de gym, buiten lopen of fietsen en geen singlets aan. Dat het nog bestaat…..
Er is dus een redelijke gym aanwezig waar je je hart op kunt halen qua gewichten en apparaten. Er zijn een paar spinningfietsen aanwezig, ook niet onbelangrijk.
Nu hebben mijn collega’s die daar zitten ook 2 mtb’s bemachtigd. Wat gammel maar ze fietsen. Een helm is verplicht, die hebben ze niet maar kunnen ze soms lenen van de Denen. Dus je begrijpt wel wat er in mijn koffer zit, juist, een helm (met prosticker)
Je kunt wel wat rond scheuren, het zullen kleinere rondjes zijn maar het is in ieder geval iets!
Verder heeft Laurens een schema voor mij gemaakt met wat interval trainingen. Eens kijken of ik wat aan mijn snelheid kan werken zonder dat ik teveel last krijg van mijn hielen op de harde ondergrond. Continue reading “Trainen in Irak – wat zijn de opties?” »

Trainen op een Marine schip – het kan en is nog leuk ook!

De afgelopen 2 maanden was het erg stil op Runtodream. Dat had een reden want ik was op uitzending en internet was beperkt tot whats up zo ongeveer.
Ik was mee met het mooiste schip van de Marine, Zr Ms Rotterdam. Wat een mooi naam!
De missie Atalanta Is nog steeds actief tegen de piraten bij Somalië.
Qua werk heb ik het gelukkig niet druk gehad. Gelukkig in de zin dat er niets is gebeurd.
Wat betekent dat je jezelf echt moet bezighouden. Dat doen we qua werk met lessen en scenario trainen. De overige tijd met sporten, lezen, spelletjes en ik heb mijn Spaans weer opgefrist.
Gelukkig was er ook ruimte om leuke dingen te doen, zwemmen in het dok op het schip, meevaren met de CB90 en de Frisks en 3 leuke havenbezoeken, Kenia (mombassa), Oman (Salala)en Lissabon.
Qua sport betekent dat anders/beperkt sporten zeker wat lopen betreft.

Uiteraard zijn er sportmogelijkheden. Op het dek waar de Heli staat is er een soort fitness gemaakt. Dat is tegelijkertijd een plek waar het bloedheet is. De luchtvochtigheid is enorm.
Er zijn 4 loopbanden boven op een soort etage gezet en doordat ze hoog staan is het nog warmer. Ik wist het van te voren en was er dus op voorbereid dat ik bijna niet zou lopen. Want lopen op een loopband in die hitte met die luchtvochtigheid is niet te doen bijna. Er lopen liters zweet uit je, alsof je live onder de douche staat. Je hartslag is binnen 10 minuten veels te hoog. Zo werd mijn lopen beperkt tot 1 x in de week een uurtje rennen. Als het niet anders kon op de loopband (wat echt een enorme opgave is) of
als het lukte buiten op het helidek. Maar dan moeten de hekken naar beneden zijn en dat is vaak niet het geval omdat er helikopter activiteiten zijn of andere dingen gedaan worden (bv schieten) 

Maar gelukkig zijn er andere alternatieven, beneden op het K dek staan 9 spinningfietsen. En ook daar is het bloedheet en zweet je enorm maar dat is wel beter te doen dan lopen.
En ook daar haalde ik een soms een hartslag van 170 wat ik normaal nooit haal met fietsen.
Maar al snel werd ik de spinning drill instructeur. Om de dag les geven en ook zelf een uurtje alleen fietsen om een nieuwe les te maken. Dat geeft al snel een uur of 5 spinnen per week.
Dan hadden we toevallig een leuk sportgroepje waardoor we ongeveer om de dag een circuitje deden. Dat begon met 2 of 3 en eindigde met een serieuze buddy crossfit training met ongeveer 14 man/vrouw. Erg leuk en heerlijk om dat in de avond op het heli-dek te doen op een varend schip op zee.
Zo kun je echt volledig naar de klote gaan in 35 tot 45 minuten.
En zo heb ik toch veel sportmomenten gehad. Anders dan normaal maar toch een goede manier om fit te blijven en eens een tijdje anders te trainen.
Komende weken zullen de loopbenen nog steeds in de slaapstand blijven omdat er nog vakantie gevierd gaat worden.
Vanaf januari gaat het loopseizoen weer beginnen en zullen de plannen die nu grofweg gemaakt zijn gepolijst en concreet worden.


Zr Ms Rotterdam

Op naar de Cursus Mountain Medicine!

Er zijn cursussen waarin alles samenvalt, het werk en passie voor de bergen. Dat is wat ik gelijk dacht toen ik las over de cursus Mountain Medicine. Met enorme veel zin ga ik deze cursus volgen komende week.


De locatie is in de Jamtalhutte(2100m)vlak bij Galtur in Oostenrijk, in het Silvretta gebergte. 6 dagen intensief buiten de praktijk en in de avonduren de theorie volgen.
Een actieve week gericht op de acute zorg rondom bergsport ongevallen. De cursus bestaat uit een avondprogramma met lezingen over de (patho)fysiologie van hoogteziekte,internistische noodsituaties, met belaste voorgeschiedenis de bergen in, alpine traumatologie, hypothermie en bevriezingsletsel, helikopterreddingen, Acute patiënt beoordeling in de bergen, Risicomanagement en meteorologie in de bergsport. Bergredding in de Alpen, De apotheek voor de klimmer/dokter expeditieplanning en veel praktijk.
Het praktische gedeelte omvat workshops over acute
opvang, gletscherredding, dislocaties en fractuurbehandeling, slachtoffervervoer, weerkunde en navigatie.
Daarnaast wordt er overdag onder deskundige begeleiding van NKBV berggidsen enkele toppen bedwongen van het Silvretta massief.
Zoals rotsklimoefeningen in het klimgebied Gamshorn. De beklimming van de Pfannknecht (2822 m),Een Oefendag op de Jamtalgletsjer
Beklimming Haagspitze (3029 m) via de Totenfeldgletsjer en stijgijzeroefeningen op de gletsjer. Beklimming Gemsspitze (3114 m)
In deze oefendagen en beklimmingen zullen bergsport vaardigheden als omgang met touw, stijgijzers en veilig voortbewegen over sneeuw, ijs en rots aan de orde komen.
Kortom, overdag de bergen in en in de avonduren theorie in de berghut.
Ik heb er enorm veel zin in. De cursus start aankomende zondag.
Bovendien is het ook nog eens een hele goede aclimatisatie voor de etappeloop van de UTMR de week erop!
Wordt vervolgd.

Een buddytrail van 25 km bij de baas – happy trailers

imageAls je met FLO gaat mag je best iets imagebijzonders doen dacht een van de sportinstructeurs van defensie. Een trail uitzetten en voor je collegas’s een mooi sportmoment organiseren, ik vind het een heel mooi afscheid.
Zo kwam het dat ik samen met mijn buddy Lia aan de start stond van dit mini evenementje. Je kon kiezen, of 25 km samen de trail lopen, of een run – bike van 25 km met twee man. Redelijk veel mensen kozen voor het laatste en wij uiteraard voor 25 km samen rennen. De start was bij de schietbaan in Harderwijk. Koffie bij de inschrijving en een heus startboog. Men had met  staatsbosbeheer overlegt en toestemming gekregen om daar een hele mooie ronde te lopen en te fietsen.
In ons Rotterdam marathon shirt gingen Lia en ik op pad, mooi roze. image
In het begin een groepje lopers en fietsers maar dat was al snel verspreid. Het was geen wedstrijd dus iedereen was heerlijk ontspannen. De route was minimaal uitgezet met rode lintjes, hing hij aan de rechterkant dan ga je naar rechts als er om de hoek weer een hangt. Dus goed Opletten  dat ging bij ons 1 keer nog maar net goed, wij hebben wel drie keer een paar mannen terug geroepen.
imageEr waren twee posten. Nou ja posten. Een jeep waar een collega stond met een aantal jerrycans met water en Siroop. Geweldig. Bij het tweede punt had men zelfs nog een zak winegums. Wat een verwennerij!
Trailen zoals we ooit begonnen zijn. Heerlijk rustig, er was geen mens behalve de koppels die we onderweg nog inhaalde. Waar je bijna een knak hoorde soms, want ingehaald worden door 2 vrouwen is toch wel een dingetje. Alhoewel die mannen dan wel heel netjes, respect ofzo mompelen.  Mooie brede paden langs zanvlaktes, single tracks en stiekem nog wat  hoogtemeters. Echt een hele mooie ronde! En voor we het wisten waren de 25km voorbij en werden de roze meisjes met luid applaus onthaald door de collegas. Voor het eerst in de geschiedenis dat Lia niet geklaagd heeft, waar ze zelf verbaasd over was! Moet niet gekker worden. image
Men had dan ook nog bananen, appels en sinasappels bij de finish geregeld, oh ja en bouillion en thee.
Wat hebben die gasten dat perfect geregeld allemaal zeg. Back to basic met weinig middelen op een prachtig parcours. En dat mochten we nog gratis doen ook.
Eigenlijk zou je zoiets gewoon her en der moeten organiseren in nl.Met wat lint een route uitzetten, twee water punten, klaar. Zo kun je elkaar de mooie trails in je buurt laten zien zonder veel poohah. Ik hou ervan.
Iedereen was zo enthousiast dat er een vervolg gaat komen, een mooie traditie lijkt mij zo.