Op naar de Cursus Mountain Medicine!

Er zijn cursussen waarin alles samenvalt, het werk en passie voor de bergen. Dat is wat ik gelijk dacht toen ik las over de cursus Mountain Medicine. Met enorme veel zin ga ik deze cursus volgen komende week.


De locatie is in de Jamtalhutte(2100m)vlak bij Galtur in Oostenrijk, in het Silvretta gebergte. 6 dagen intensief buiten de praktijk en in de avonduren de theorie volgen.
Een actieve week gericht op de acute zorg rondom bergsport ongevallen. De cursus bestaat uit een avondprogramma met lezingen over de (patho)fysiologie van hoogteziekte,internistische noodsituaties, met belaste voorgeschiedenis de bergen in, alpine traumatologie, hypothermie en bevriezingsletsel, helikopterreddingen, Acute patiënt beoordeling in de bergen, Risicomanagement en meteorologie in de bergsport. Bergredding in de Alpen, De apotheek voor de klimmer/dokter expeditieplanning en veel praktijk.
Het praktische gedeelte omvat workshops over acute
opvang, gletscherredding, dislocaties en fractuurbehandeling, slachtoffervervoer, weerkunde en navigatie.
Daarnaast wordt er overdag onder deskundige begeleiding van NKBV berggidsen enkele toppen bedwongen van het Silvretta massief.
Zoals rotsklimoefeningen in het klimgebied Gamshorn. De beklimming van de Pfannknecht (2822 m),Een Oefendag op de Jamtalgletsjer
Beklimming Haagspitze (3029 m) via de Totenfeldgletsjer en stijgijzeroefeningen op de gletsjer. Beklimming Gemsspitze (3114 m)
In deze oefendagen en beklimmingen zullen bergsport vaardigheden als omgang met touw, stijgijzers en veilig voortbewegen over sneeuw, ijs en rots aan de orde komen.
Kortom, overdag de bergen in en in de avonduren theorie in de berghut.
Ik heb er enorm veel zin in. De cursus start aankomende zondag.
Bovendien is het ook nog eens een hele goede aclimatisatie voor de etappeloop van de UTMR de week erop!
Wordt vervolgd.

Een buddytrail van 25 km bij de baas – happy trailers

imageAls je met FLO gaat mag je best iets imagebijzonders doen dacht een van de sportinstructeurs van defensie. Een trail uitzetten en voor je collegas’s een mooi sportmoment organiseren, ik vind het een heel mooi afscheid.
Zo kwam het dat ik samen met mijn buddy Lia aan de start stond van dit mini evenementje. Je kon kiezen, of 25 km samen de trail lopen, of een run – bike van 25 km met twee man. Redelijk veel mensen kozen voor het laatste en wij uiteraard voor 25 km samen rennen. De start was bij de schietbaan in Harderwijk. Koffie bij de inschrijving en een heus startboog. Men had met  staatsbosbeheer overlegt en toestemming gekregen om daar een hele mooie ronde te lopen en te fietsen.
In ons Rotterdam marathon shirt gingen Lia en ik op pad, mooi roze. image
In het begin een groepje lopers en fietsers maar dat was al snel verspreid. Het was geen wedstrijd dus iedereen was heerlijk ontspannen. De route was minimaal uitgezet met rode lintjes, hing hij aan de rechterkant dan ga je naar rechts als er om de hoek weer een hangt. Dus goed Opletten  dat ging bij ons 1 keer nog maar net goed, wij hebben wel drie keer een paar mannen terug geroepen.
imageEr waren twee posten. Nou ja posten. Een jeep waar een collega stond met een aantal jerrycans met water en Siroop. Geweldig. Bij het tweede punt had men zelfs nog een zak winegums. Wat een verwennerij!
Trailen zoals we ooit begonnen zijn. Heerlijk rustig, er was geen mens behalve de koppels die we onderweg nog inhaalde. Waar je bijna een knak hoorde soms, want ingehaald worden door 2 vrouwen is toch wel een dingetje. Alhoewel die mannen dan wel heel netjes, respect ofzo mompelen.  Mooie brede paden langs zanvlaktes, single tracks en stiekem nog wat  hoogtemeters. Echt een hele mooie ronde! En voor we het wisten waren de 25km voorbij en werden de roze meisjes met luid applaus onthaald door de collegas. Voor het eerst in de geschiedenis dat Lia niet geklaagd heeft, waar ze zelf verbaasd over was! Moet niet gekker worden. image
Men had dan ook nog bananen, appels en sinasappels bij de finish geregeld, oh ja en bouillion en thee.
Wat hebben die gasten dat perfect geregeld allemaal zeg. Back to basic met weinig middelen op een prachtig parcours. En dat mochten we nog gratis doen ook.
Eigenlijk zou je zoiets gewoon her en der moeten organiseren in nl.Met wat lint een route uitzetten, twee water punten, klaar. Zo kun je elkaar de mooie trails in je buurt laten zien zonder veel poohah. Ik hou ervan.
Iedereen was zo enthousiast dat er een vervolg gaat komen, een mooie traditie lijkt mij zo.

Doel – Ons tweede TMPT kruis halen

In 2014 deden voor het eerst mee aan de Tweedaagse Militiare Prestatie Tocht. In 2015 waren we beide op uitzending maar dit jaar ging het weer lukken en moest en zouden Ann en ik ons tweede TMPT kruis halen. image
Wij hebben een naam hoog te houden en we wisten dat het ons lang zou achtervolgen als we het niet zouden halen. Dus waren we er klaar voor met gepaste spanning. Onze zwakke onderdelen goed getraind begonnen we dinsdag om half 8 aan onze speedmars van 3km. In 16.20 minuut waren we terug, ruim binnen de tijd van 21 minuten.
Op de fiets moesten we 75 km afleggen en ondertussen kwamen we voorbij de hindernisbaan – check 4.30 en 1 minuut over.
imageWe lopen een prachtige orientatie loop van 10 km over de heide en vinden 20 cp’s.
We komen bij de survivalbaan en waar ik twee jaar geleden veel stress van had, ging ik nu met gemak over en op de touwen – check 4.27 en 1.03 minuut over.
Met kayakken vinden we alle cp’s en na 7 uur en 24 minuten zijn we binnen en hebben dus ruim 2.5 uur over qua tijd. Geen strafloop en geen straftijd!


Vol goede moed beginnen we aan dag twee. 15 procent is al naar huis, uitgeschakeld.
imageGranaat werpen – de vorige keer onze zwakke plek maar nu hebben we geoefend en gooi ik makkelijk in de 15 meter ring en Ann in de 10 meter ring. En zo maken we een vreugde dansje op de vroege ochtend. We gooien 19 punten en voldoen aan de 18 punten eis.
Ann tekent de cp’s in terwijl ik ontdek dat ik mijn rugzak ben vergeten bij granaat werpen in de euforie. We stappen op de fiets voor 50 km orienteren. Ann brengt ons feilloos bij de punten en we kunnen alle vragen beantwoorden ter plekke. Alles goed en we mogen aan de speedmars beginnen. 20 km en we hebben ruim de tijd.
Ondanks dat we onderweg 20 minuten straftijd krijgen omdat we het afstand schatten niet goed deden. Onze schatting – 110 meter. Afstand 78 meter. Dat is meer dan 20 procent ernaast dus straftijd.
We gaan op pad voor de mars en komen al snel bij de schietbaan. Daar staat de kadi kar dus eerst maar koffie om moed in te drinken. We hadden besloten met inschrijven om met de dimaco te schieten ipv met de glock. Is veel makkelijker zegt iedereen. image
Nou – voor sommige misschien. Ik weet niet wat er mis ging maar ik schoot er gewoon geen 1 raak! Ik zeg nog tegen die instructeur, dat kan niet. Iets klopt hier niet. Hij keek mij nog eens aan en dacht, ze heeft gelijk, je kan niet alles mis schieten. Dus mocht ik nog een keer 10 keer afvuren. Wtf! Weer alles mis!
Hoe dan ook, de 8 rake schoten van Ann waren niet genoeg met al mijn missers en dus gingen we net als twee jaar geleden weer op voor 4 km strafloop.
Weer terug bij de schietbaan waren Eric en Lia net klaar en hadden geen straf dus konden we gezellig met 4 speedmarsen. En zo liepen we een lekker tempo over heide en door bos.
Na  24 km, in ons geval dan, was de kazerne in zicht en mochten we afsluiten met weer een 3 km speedmars. Die raffelde we nog af in 17.20 minuut en met nog 1.50 uur over meldden we ons af.
TMPT gehaald! Ons tweede tmpt is binnen. Twee hele toffe dagen waarin we sterker zijn geworden in alle onderdelen. Ok, mijn schieten moet nog wat beter maar ik ga denk ik toch maar weer gewoon met de glock schieten. Alhoewel we voor 2017 dimaco les op het programma hebben staan. Misschien wordt het nog wat.
image
Vooralsnog zijn de Kolonel en de Luitenant uitermate tevreden. En ik als Spoco (sportcoordinator) van het Idr meer dan tevreden omdat al onze 5 teams het gehaald hebben!
Op naar het derde kruisje – mei 2017!
 

Bijna klaar voor de TMPT 2016

image2 jaar geleden deden wij voor het eerst mee met de Twee Daagse Militaire Prestatietocht. Met 7 teams van het IDR van defensie. Dit jaar gaan we er weer voor. image
3 en 4 mei is het zover en staan wij met nog 350 Militiare teams aan de start.
Een soort adventure race voor militairen. Fietsen, orienteren, lopen, granaat gooien, hindernisbaan, touwenparcours, kayakken, speedmars, schieten en dat alles twee dagen lang imagevan ongeveer 10 uur per dag. Twee jaar geleden hadden Mijn buddy Ann en ik nog wat zwakke plekken. Die hebben we nog steeds. Maar we zijn nu beter voorbereid, gisteren hadden we onze derde Trainingsdag en hebben we weer gewerkt aan o ze zwakke plekken. Een slimme meid is op haar toekomst (lees tmpt) voorbereid.
Nu kunnen we zonder problemen over de hindernisbaan met een kist van 13 kilo in 5.30 minuut.
Orienteren, probleemloos. De touwen gaan een stuk beter.
Schieten is nog wel een dingetje. 18 van de 20 schoten op 25 meter met de glock blijft lastig. Dus gaan we het proberen met een lange wapen. Op 100 meter schijnt het makkelijker te zijn. Dus hebben we gisteren onze eerste les gehad. Kijken of dat beter gaat. image
Granaat gooien gaat ook ook een stuk beter. We zouden samen 18 punten kunnen gooien.
imageAfstand schatten gaat beter en deden we best aardig gisteren.
Kortom, theoretisch gezien zouden we het weer moeten kunnen halen. maar je weet nooit wat er kan gebeuren, 1 fout en je bent eruit. Dat we sterker zijn als twee jaar geleden is een feit.
Makkelijk gaat het nooit zijn, de TMPT blijft een enorme uitdaging omdat het anders is dan wij gewend zijn en  daar houden wij van.

Check 3 en 4 Mei – TMPT 2016 / Ermelo

En dan ben je CCATT ‘zuster’ …..

imageimageNa twee weken een intensieve cursus was vrijdag de finale van de CCATT. Alle examens hadden we gehaald. Waaronder een praktijk examen waar je apparatuur moest opbouwen onder tijdsdruk. Dat is behoorlijk stressvol als je de tijd hoort tikken. Tijdens het opbouwen moet je ook van alles instellen en benoemen hoeveel volt, himagez en batterij en oplaadtijd. Ik kan het dromen nu.
De tweede week hebben we veel Sims gedaan waar men steeds iets toevoegde. Een simulatie in een kleine ruimte, dan is er herrie bij en dan is het ook nog donker. En zo werden we klaar gestoomd voor de ultieme finale. 2 intensive care patiënten met alles erop en eraan,
Geïnstalleerd in de Hercules. We kregen 7 minuten voorbereiding. Casus doorlezen, berekeningen maken, medicatie en bloed bestellen ( max drie dus maak je keuzes). image
En toen moest het gebeuren, hoofdtelefoon en hoofdlamp op en het vliegtuig in.
Je hebt 7 minuten de tijd om je patiënten te checken. Uiteraard ontdek je dingen die niet kloppen en die je bijna niet kunt oplossen in 7 minuten. Dan wordt er geschreeuwd dat je moet zitten want we gaan opstijgen. In de lucht probeer je als een dolle alles in kaart te brengen en te zorgen dat alles klopt en loopt zoals het moet. Maar ja, dan gaat er natuurlijk van alles mis met imageje patiënt. Bjorna en ik hadden ieder een patiënt en Veronique liep ertussen om samen met ons alles op te lossen. Bizar hoe je alles als echt ervaart. Je voelt de stress, je hebt serieus het idee dat je in de lucht bent met twee slechte patiënten. Het zweet stond op onze ruggen. Maar zoals we steeds hebben gedaan, rust, alles volgens abc en vooral goed communiceren. En zo losten we het ene na het andere probleem op.
Na een uur stonden we weer buiten met rodimagee wangen. Met de instructeurs hebben we geëvalueerd en ze waren onder de indruk van team Charlie (angels).
Mission completed!
Nadat alle teams waren geweest volgde in de middag de graduating. Op zijn Amerikaans, officieel en serieus.
imageMen begon met het team wat als top team performer had opgetreden. Niet dat wij wisten dat men dat deed. Maar daar was een speciale certificaat voor.
Ik ben niet heel snel perse trots op dingen die ik doe. Maar toen de course directory zei’ with a excellent performance of communication and trouble shooting top team performer of THE CCATT is the team of the Netherlands’ was ik ontzettend trots! Men kon zich al niet voorstellen hoe het is om een cursus als dit in een andere taal te doen laat staan ook nog top team performer te worden. En zo glommen we met z’n drieën van trots toen we ons certificaat in ontvangst namen. Team charlies angels rocks! Wat een teamwork!
Met prachtige certificaten en heel veel kennis zijn we weer thuis. Een ongelooflijke toffe cursus.
imageZwaar en inspannend maar wat een bagage neem je mee zeg. Werkelijk van 0 naar 100 % in twee weken. Ik heb al veel opleidingen en cursussen gedaan maar deze steekt er met kop en schouders boven uit.
Intensive care patiënten vervoeren in de lucht is een ongelooflijke uitdaging. Niets is meer vanzelfsprekend, alles veranderd en kan misgaan. Een zware klus die niet te onderschatten is, dat wist ik al. Maar deze cursus heeft me laten zien hoe zwaar het is maar heeft me ook het vertrouwen en kennis gegeven dat ik dat kan. Dat kan ik mooi in mijn rugzakje stoppen!

De decompressie kamer , wat gebeurt er met je op hoogte zonder zuurstof?

imageOndertussen is de eerste week van de CCATT opleiding afgesloten. Een ongelooflijke intensivieve cursus. Het gaat in een ontzettend hoog tempo, lange dagen, zware stof en dat samen met alles in een andere taal is pittig. Maar desalniettemin erg leuk. Woensdag hadden we een dag waar we iets gingen doen wat ik altijd al eens heb willen uitproberen. De decompressie kamer! Uiteraard ging dat vooraf aan een dag theorie, decrompressie ziekte, oog, oorproblemen , scheikundige wetten en nog veel meer.image
Maar het bracht ons uiteindelijk in de de decrompressie kamer. Stijgen en dalen, testjes doen. Zuurstof op en af. Allemaal op veilige hoogte. Allemaal om ook een half uur 100 procent zuurstof in te ademen via je masker omdat we echt hoog zouden gaan. We  gingen stijgen naar 35.000 feet (ongeveer 10.5 km) . Daar moest het zuurstofmasker af. Het idee is imagevooral om te weten/voelen hoe je zelf reageert als je in een situatie terecht komt en wat zuurstof tekort met je doet. We moesten 3 symptomen bij ons zelf ontdekken en daarna het masker weer opzetten. Je time of cunsionous verstandig gebruiken.
terwijl je het masker af had moest je opdrachten maken. Ik was ook erg benieuwd of ik nog Engels zou praten bij zuurstof schuld. Dus masker af, en beginnen aan de opdrachten. Een doolhof uit komen op papier, sommen maken en wat opdrachten uitvoeren. Het is bizar hoe snel je merkt dat er iets met je gebeurt. Al heel snel kreeg ik het erg warm en erna wordt je licht in je hoofd. Maar ik kon nog rekenen.
imageIn mijn oor hoorde ik de piloot vragen hoe het ging en wat mijn verschijnselen waren. Ik kon hem netjes in het Engels vertellen dat ik erg licht in mijn hoofd was en het erg warm had. Ik moest om me heen kijken en ging weer verder met de sommen. Met weer opkijken merkte ik dat mijn zicht minder werd. Alsof het beweegt en minder scherp. Dat was mijn moment om het masker weer op te zetten.image
Erna was ik getuige van een aantal collega’s die echt heel snel onderuit gingen. Die totaal geen opdracht uitvoerden, wazig voor hun uitkeken en echt de opdracht in hun oor moesten krijgen om het masker op te zetten. Tenminste, je krijgt de opdracht om te doen wat je moet doen als je 3 verschijnselen hebt. Dat dat je masker opzetten is mag je zelf verzinnen, en imagedat lukte niet meer bij iedereen. Als er geen instructeurs waren geweest waren die het masker op hun neus gezet had waren er toch echt een aantal helemaal Out gegaan.  Heel bijzonder om te zien hoe snel je onderuit kan gaan. Laat staan wat dat betekent voor je ernstig zieke patiënt. Erna hebben we nog een rapid compression gedaan. Als je knop op emergency staat krijg je vooral positieve druk in je masker. Erg grappig om te praten door een masker met positieve druk. Het was hylarish om te horen hoe iedereen zijn naam en stad en land van herkomst moest zeggen. Een ontzettende leerzame ervaring .
Verder is het ongelooflijk wat een mooie praktijk hangar men heeft hier. Twee C130 vliegtuigen met alle medische apparatuur in veelvoud. Poppen met alles erop en eraan in 100 voud. Heet tof dat wij hier onze opleiding mogen doen. Het kan allemaal bijna real life imageworden nagespeeld. En zo worden we ook getraind. Vrijdag avond waren we kapot,een heftige week. De toets hadden we gelukkig gehaald (zelfs een 9 :)). Want het valt niet mee om na lange studiedagen ook nog in de avond te leren. Je hoofd is overvol. Maar goed, het weekend bijtanken, de thuisopdracht maken en maandag beginnen we vol goede moed aan week twee. Hopelijk kunnen we aan het eind van die week als CCATT nurse Ohio verlaten.

De CCATT en rennen in Ohio

imageSinds vrijdag ben ik in Dayton, Ohio, op de Wright Petterson Air Force Base. Een enorme base met rond de 30.000 militairen. Ik doe er de CCATT, critical care air transport team. Een geweldige opleiding waarmee Nederland straks 3 eigen teams heeft om zwaar gewonde militairen terug te brengen naar oa Nederland. Door de lucht welteverstaan.
Het is erg pittig, veel stof en alles gaat erg rap, maar ook erg boeiend! image
Uiteraard probeer ik ook te sporten, dat valt niet mee want de dagen zitten enorm vol.
imageMaar afgelopen weekend heb ik wel twee leuke rondjes gerend. Op de base kun je makkelijk 10 km lopen. Het is wel bijzonder want het is erg groen. Er wonen officieren en er ligt een enorme golf course. Er is een mega supermarkt, bioscoop, 3 gyms, een zwembad, en nog veel meer. In feite hoef je de base niet af.
imageDus heb ik zaterdag een rondje base gelopen. Even de stijfheid van het vliegen eruit. Lekker 45 minuten een beetje rond gekeken/gerend. Tijdens het rondje kwam ik een andere loper tegen en al snel raakten we in gesprek. Hij vertelde dat er bij Yellow Springs een state park ligt en dat daar mooie trails liggen. John Bryan state park. Dus vertrokken wij zondag ochtend vroeg die kant op, het was maar 20 minuten rijden. Totale rust, trails, vogels, eekhoorns, en de rivier. Ik heb 1 uur en 15 minuten rond gerend. Maximaal genietend, Heerlijk! Langs de rim waar je beneden de rivier ziet liggen om uiteindelijk naar beneden te rennen en even aan imagede waterkant te genieten van de stilte.
Na 10 uur zag je de eerste wandelaars verschijnen, tijd om voor ons om te gaan. De eerste twee loopjes pakken ze me in ieder geval niet af! image
Volgend weekend eens kijken of we nog een mooie trail mee kunnen pikken.
Maar eerst een week diep in de boeken voordat het zover is.

Zanzibar – een mooie afsluiter van 8 weken op zee

IMG_3458Na weer een paar weken op zee was onze tweede en laatste haven in zicht. Darem Salaam – Tanzania. Je kunt rottere havens bedenken. Het andere team zou later in de week komen wat betekende dat wij nog 3 hele dagen hadden om op pad te gaan.
Laat Zanzibar nu vlak bij zijn. Het eiland waar Freddy Mercury is geboren. Het eiland dat de grootste producent van kruidnagels is en vooral inkomsten genereren dmv toerisme door de prachtige stranden. IMG_3641
Vlak waar wij met het schip lagen was de ferry naar Zanzibar, 1,5 varen en je staat op Zanzibar. We hadden een prachtig resort geboekt in het noordelijkste puntje van het eiland. Na wat onderhandelen reden we met gevaar voor eigen leven in een klein uurtje naar het Noorden. Iedereen zat in de gordels behalve de chauffeur.
Wat een resort en wat een stranden, geweldig. De relaxmodus ging aan en het werd 3 dagen genieten. Eindelijk kon ik ook weer wat verder rennen. Alhoewel dat tegen viel want het was maar even laag water en erna werd je ingesloten door water en was het strand zo goed als weg. Dus liep ik daar in de vroege morgen heen en weer op het strand.
IMG_3688Toevallig was er een local aan het trainen, dus al snel kwamen we in gesprek en kreeg ik na mijn loopje nog IMG_3726wat extra loop oefeningen. Hij wist waar hij mee bezig was, grappig om te zien. Stokjes en stenen werd gebruikt voor een sprint parcours.
Uiteraard hadden we ook al snel kijkers, want een blonde vrouw zien ze niet veel rennen met een lokale sporter.
InAfrika ligt de handel op straat, in dit geval op het strand.
IMG_3741 IMG_3775We wilden snorkelen met een lokaal zeilbootje. Dat was na veel onderhandelen voor een mooi prijsje geregeld.
Zo vaarden en snorkelden we wat, doken van het dak van het bootje, aten wat fruit en genoten van het uitzicht op de prachtige stranden.

IMG_3789IMG_3767De laatste dag sloten we af met Stone Town te bezoeken. Daar was ik niet erg van onder de indruk. De hoofdstad van het eiland is vervallen. Het staat vol met prachtige gebouwen maar alles in zeer slechte staat. Zonde. Maar leuk om het eiland toch even te verkennen.
Zoek je een prachtig bounty strand….Zanzibar heeft het.

Donderdag hebben we onze nieuwe collega ’s rond geleid en ingewerkt en vrijdag ochtend namen we afscheid. Die nacht vlogen we terug, met als souvenir zo goed als allemaal ziek. Ik kotste mij helemaal leeg in het vliegtuig. Dagje diarree en ik was weer snel het wijffie. Sommige van de groep hadden het minder goed. Koorts en echt ellendig. Het blijft Afrika ondanks het 5 sterren hotel in Darem Salaam waar we overdag in zaten toch een beestje mee gekregen.
IMG_3788En daarmee sluit ik deze missie echt af. Terug naar het leven in Rotterdam, heerlijk weer thuis bij mijn lief . Nu nog even wat beter weer want man wat is het koud hier na 8 weken in de zon!