Hoe verder hoe beter? The sky is the limit…..

Verder , langer, meer, dubbel, triple, 200 km , 400 km , 600 km, de wedstrijd en dan nog een keer. De Everest op in een lange file. Zomaar wat dagelijkse berichten op social media.
Het lijkt wel of we allemaal steeds gekker moeten doen.
Ooit, toen ik mijn eerste marathon liep was het echt heel onverstandig om 2 marathons in een jaar te doen. Nu doen we er iedere week een, of er zijn mensen die een jaar lang iedere dag een marathon doen.
Waar is het mis gegaan? Of waar is het omgedraaid?
Misschien wel juist door de social media. Want wij mensen hebben last van bewijsdrang en FOMO. Dus als je ziet dat iemand een bepaald iets doet komt het op een lijstje bij anderen lopers. Als je dacht dat je best stoer was met je 50 km, ben je gek, het begint pas bij 100 km of 100 mijl.
En zo maken we elkaar gek.
Begrijp mij goed, ik hou ook van uitdagingen, van mijn grenzen verleggen, van soms het uiterste van mijzelf vragen . En ik loop ook lange dingen en schrijf erover.
Maar de laatste tijd bekruipt mij het gevoel dat het wel lijkt of je er niet bijhoort als je niet iets extreems doet. En als je daar gevoelig voor bent is de knop , inschrijven , snel gevonden.
Als je dat nu supertof vind moet je dat natuurlijk vooral doen. Maar ik denk toch met enige regelmaat dat niet iedereen dat nu zo leuk vind maar vooral stoer vind om te laten zien hoe extreem men nu weer heeft gedaan.
En nogmaals, doe vooral wat je moet doen.
Maar ik wil toch een pleidooi houden voor al die mensen die gewoon een 10 km tot 40 km lopen. Of die een kwart triathlon doen omdat ze het ver zat vinden. Of gewoon een 50 km rondje fietsen ipv non stop 500 km.
Dat is ook super, en ook daar zie je af als je wilt. Het hoeft niet allemaal lang en bizar te zijn.
Vooral, blijf bij jezelf en doe wat je hart je zegt. Doe waar je blij van wordt.
En voor mensen die denken dat ze status/respect krijgen en stoer zijn door lange dingen te doen, think again.
Stoer ben je door je zijn, en respect krijg je van andere dingen in het leven. Door bv er te zijn voor je medemens. Door goede dingen in het leven te doen en niet door heel veel km’s te rennen of te fietsen.
Dat gezegd hebbende ga ik voorzichtig eens nadenken over 2020. Wat voor leuke dingen ik wil doen qua sport, of dat nu lang of kort is, als ik er maar blij van word!

Dit bericht is geplaatst in Gedachten Spinsels, Hardlopen Algemeen. Bookmark de permalink.

5 Responses to Hoe verder hoe beter? The sky is the limit…..

  1. William McQueen schreef:

    Brilliant observation and plan for the future. I agree wholeheartedly and am doing the same thing here.Still running and walking, but just for fun and health but no more medals. That way we will be healthy and strong when we see you over there in a few years.

  2. Ann De Haes schreef:

    Ik zeg: volgend jaar bij de RZC cross triathlon ben je er eindelijk bij 🙂

  3. jacolien schreef:

    Ha Martine, fijne tekst weer. Al zit ik niet op social media en kan ik niet voor anderen spreken, ik herken het dubbele gevoel in mijzelf. Altijd de aantrekkingskracht van de lange afstanden gevoeld, maar welk deel daarvan is écht omdat ik het zelf heel leuk vind (toch wel een substantieel deel hoor, denk ik), en welk deel ervan heeft te maken met de blik van de buitenwereld? En met mijn eigen blik op mezelf trouwens ook. Al vind ik dat lange lopen echt leuk, ik ben zeker ook niet vrij van het andere aspect. Graag mezelf als stoer en sterk willen zien, en dat stiekem ook graag willen zijn in de ogen van anderen. En nu ik me erbij neerleg dat die ooit gedroomde 100- en 200-mijlers er nooit van zullen komen, krijg ik heus niet opeens een hekel aan mezelf, maar ergens in m’n achterhoofd is er toch een stemmetje dat graag de bevestiging van stoerheid had verkregen uit die hele lange afstanden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.