BMUT 2010, het verhaal

Ergens in November 2009 is het volgens mij begonnen. Ik was nog in Urzugan, werken en een beetje lopen in de woestijn.
5×50 km lopen om wat geld bij elkaar te sprokkelen voor Mother of Peace, een plan van Leonie. Pieter won een etappe en ging helemaal meedoen. Mijn eerste reactie was gelijk, ik doe mee. Met 3 man kunnen we er iets van maken, sta je sterker dan alleen. De BMUT 2010 was geboren.
Maar wie had ooit kunnen dromen dat dit het resultaat zou worden?? Ik niet, wij niet, niemand niet.
Vanaf januari zijn we echt aan de slag gegaan en als je 2 van die impulsieve typies bij elkaar zet en daarbij een webdesigner kom je plotseling ineens heel ver.
Ik weet dat de kracht van internet groot is, dat veel bloggers en twitteraars leuke mensen zijn. Maar dit overtrof alles. Richard besloot alle etappes mee te lopen en dat was een aanwinst voor het dreamteam gedurende de week. Ook sloten John en Ritchie aan als lopers.
De crew Petra, Annemarie, Tiny, Gert en Ingrid maakten de BMUT compleet.
Een poging om de afgelopen week te reconstrueren in tekst.

Etappe 1 ; Gast bij Fam van de Wetering, rondje IJsselmuiden.
Met diep respect voor de fam van de Wetering was dit de eerste startplaats. Kees had net zijn vader verloren en zij besloten toch om alles door te laten gaan. We werden weg geschoten met een emotionele speech van Kees. Deze 50 km liepen we voor zijn vader.
Het klinkt als een zwaar begin maar dat was het niet. Er was veel lol en energie.
Grote oorzaak waren oa de roze rokjes. In 1 dag hadden we 750 euro opgehaald als we alle 4 in mijn geliefde outfit zouden lopen. Een hardlooprokje. Kom, dacht Leonie, dan nemen we gelijk een mooie. Roze met een wit roesje.
Het leverde grote hilariteit op bij de lopers maar ook bij de mensen rond IJsselmuiden. Richard en Pieter werden zelfs voor homo`s uitgemaakt.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat een rokje ideaal is voor het grootste probleem van de vrouwelijke loopster, plassen.
Op 1 knie gaan zitten, binnenbroekje opzij schuiven, rokje aan de voorkant ervoor houden en je kunt echt overal plassen!!! Bijna zou ik ervoor overstappen, bijna.
De etappe was een weidse, polder, langs de IJssel met zelfs ooievaars. De 50 km vlogen voorbij en voor we het wisten stonden we alweer in IJsselmuiden. Onderweg bewezen Petra, Tiny en Annemarie gelijk wat voor kwaliteiten ze hadden als team voor de verzorging.
De hele week was dit tiptop in orde.
Gert en Ingrid werden het fietsteam van ongelooflijk veel waarde.
Als je om de tafel gaat zitten en een team wil formeren droom je van zo`n team. De droom kwam uit. Beter kon het niet
Deze dag werden wij als dreamteam van 4 lopers een dreamteam van 6 lopers. John en Ritchie sloten zich aan voor alle etappes.
Monique en Annemarie maakten de omgeving onveilig met hun collectebussen. Niemand durfde te weigeren. Maurice begon aan een serie foto`s van 100den. Raymond vierde zijn verjaardag op de fiets. Wat nou geblesseerd! Dan maar fietsen.
De bmut 2010 was begonnen!

Etappe 2 ; Gast bij Fam van de Wal, rondje Heemskerk bij nacht.
Ook hier werd het huis overgenomen door 9 mensen. Dat betekent matjes, slaapzakken,tassen, laptops en 9 mensen in je huis. Er was heerlijk gekookt en de dag hadden we vrij want de etappe zou pas om 17 uur beginnen. Maar het was zo om, blogs bijwerken, persberichten schrijven, geldbalans opmaken en nog veel meer.
Ondertussen waren Ingrid en Rinus vertrokken naar het strand om breaklights neer te leggen. Ik dacht dat Rinus ging fietsen maar hij ging rennen. Dat zou hem later opbreken. Sterker nog, Amsterdammers iemand heeft al die breaklights weer gejat weg gehaald. Tegen de tijd dat wij er waren lager er hooguit nog 10.
Via de baan van DEM liepen we door Beverwijk richting de duinen. Een erg mooi stuk duin en natuurgebied. Klimmen en dalen. Toen het bijna donker was begon het te regenen en renden we voor 22 km het strand op. Een magische avond. Het was even zoeken om de strandopgang te vinden in het donker maar het lukte. Rinus was ondertussen al aan het fietsen en Ingrid rende. 72 km op 1 dag is zelfs voor Rinus te veel.
Na 48 km waren we weer bij Dem. Snel douchen en op naar Driebergen.

Etappe 3 ; Gast bij Fam Schoon en de hardloop4daagse, rondje Apeldoorn.
Na 5 uurtjes slapen en weer fris en fruitig aan de finish staan valt niet mee. Maar we stonden er. Alle massages hielpen mee om ons minder stijf te maken.
Deze route was er een van grote schoonheid. De organisatie van de Hardloop4daagse had een prachtige route uitgezet. Bijna geheel onverhard, verkeersvrij, over heide en door bos. Prachtig!! Om het compleet te maken was er zelfs een groep herten die ons nakeken.
Deze route zal ik zeker nog eens lopen met de gps.
Ook was dit de etappe waarin Pieter een heel gevecht met zichzelf aan moest gaan. Mentaal erdoor heen komen lukt, dat bewees hij. Toen we bijna bij het 30 km punt waren en Pieter het erg zwaar had, stonden daar plots zijn ouders. Ze hadden geen beter moment kunnen kiezen. Het was ontroerend om te zien hoe die bikkel zich vol zoog met energie en de etappe uitliep die uiteindelijk 52.5 km bleek te zijn.
Schrijf je vooral in voor de hardloop4daagse. Het inschrijfgeld van alle losse lopers gaat naar de BMUT. Maar vooral omdat het een prachtig evenement is met hele mooie etappes.

 

Etappe 4 ;Gast bij Fam Raymakers, rondje Uden.
Dit was de etappe van Tiny waar hij gelijk zijn ultradebuut zou maken.
Het werd gelijk de dag waar de meeste lopers waren. En het werd de dag van 2 afvallers.
Vanaf de mooie baan van de Keien vertrokken we voor de 4de 50 km. Zowel Pieter, Ritchie en ik hadden al wat problemen. Respectievelijk een dik scheenbeen, een dikke enkel en een ontstoken teen. De mijne was redelijk opgelost. Ik heb met een stanleymes mijn Nike Lunars bewerkt en er Nike Airco`s van gemaakt. Het liep beter.
Pieter daarentegen kwam al snel in de problemen. Ik bleef bij hem in de buurt en na een km of 11 gaf hij aan dat het niet meer ging. We spraken af dat hij uit zou stappen en we er niet te veel over zouden zeggen, te emotioneel. Met tranen in ons ogen gingen we verder zonder Pieter. Het team was niet meer compleet. Hij had zo goed gelopen en was zo gegroeid. Maar een blessure is iets anders dan pijn in de benen. Hij had toch maar mooi 165 km gelopen!
Bij km 30 moest ook Ritchie de handdoek in de ring gooien. De pijn aan de enkel was te heftig. We lopen verder maar toch is het anders. 2 lopers van het hechte team zijn er niet meer.
De route was wederom een mooie maar pittige route, mul zand en tractor sporen maakten het de lopers niet makkelijk. Maar wie heeft gezegd dat de bmut makkelijk was??
Na iets meer dan 50 km waren we bij de baan en hadden de schatten Ritchie en Pieter mijn crocks al klaar gezet. Want oh wat had ik pijn aan mijn tenen.
Nog maar 1 te gaan.

Etappe 5 ; Gast bij Fam Meyer, van Alphen naar Hilversum.
Met een wat onrustig gevoel begon deze dag. Mijn voet en scheenbeen waren wat opgezet en wat pijnlijk. Door de ontstoken teen ben ik gaan compenseren en heb ik zeer waarschijnlijk mijn scheenbeen pees/spier overbelast. Als ik naar de auto loop, loop ik mank. Het zal toch niet zo zijn dat ik die laatste 50 km niet kan lopen??
Verstand en gevoel vliegen over en door elkaar heen. Wat als ik iets kapot loop en heel het seizoen voorbij is, de UTMB. Ik besluit te gaan lopen en kijken hoe het voelt.
Wel snij ik nog een paar Nike Lunar glides naar een Nike airco. Het heeft meer demping en dat kan ik nu wel gebruiken.
Het voelt ok, als ik 10 km per uur loop gaat het goed. Soms voel ik iets maar ik ben er ook erg op gefocust. De km`s gaan voorbij en alles blijft gelijk. We hebben wind in de rug en dat maakt het een stuk makkelijker.
Ik wordt afgeleid van mijn been door met mensen te kletsen en pas bij 43 km begin ik iets meer te voelen. Maar ook niet schokkend. Als we nog een mooi stuk bos doorlopen horen we in de verte al de fluit van Petra en Annemarie.
De finish, Nike HQ is inzicht.
Als we de baan oprennen voel ik al dat ik vol schiet. Emoties van deze week. Van hoe hecht we zijn geworden als team. Hoeveel mensen er mee gelopen hebben, hoeveel mensen er meegeleefd hebben. Hoeveel er geld gedoneerd hebben.
Vooral omdat we stiekem al bijna weten wat het eindbedrag gaat worden.
Een kind is de toekomst en met dat geld gaan we kinderen een toekomst geven.
Nooit heb ik me gerealiseerd hoeveel impact dit kon hebben op ons als team, op de dag/etappe lopers, de dagfietsers en de volgers. Het heeft niet alleen ons een ontzettende energie boost gegeven maar iedereen die eraan mee deed of wat voor manier dan ook.
Dat alles maakt dat ik al jankend over de finish ga. Huilend vallen Leonie, Pieter, Richard (ja ook hij,de sissie), John en Richie elkaar in de armen.
Gewoon tranen van geluk…..Er volgen veel zoenen en omhelzingen.
Na de douche is het tijd voor ons om de echte eind balans op te maken. Het ongelooflijke gebeurt, we halen de 11.000 euro!! Onze hoop was om de 10.000 te halen maar we gaan er vet overheen.
Beter kan het niet. Wilma van het project Mother of Peace zelf neemt de cheque aan. 
Ze neemt het bijna persoonlijk mee naar Zuid Africa!

Dan heb ik het niet eens uitgebreid gehad over Petra , Annemarie en Tiny die de verzorgingsposten op en top hadden verzorgd. Die de aankomst op een post tot een klein feestje maakten. Die ons ook erna in de watten legden.
Gert en Ingrid , ons begeleidingsteam op de fiets. Ze zagen alles, twitterden, wezen ons de weg, steunden en voorzagen ons van drinken,eten en wc papier.
Ik ga niet over alle dreamteamers en crew schrijven. Jullie weten wat ik van jullie vind.
Voor altijd verbonden!
Alle gastgezinnen waren onbetaalbaar. We namen gewoon jullie huis over en aten de koelkast leeg. Alle massages van de profs hebben geholpen aan herstel.

Finish filmpje is gemaakt door Rinus. Mooi om terug te zien!

Maar ook onze sponsoren hebben dit mogelijk gemaakt. Zonder Nike, Herbalife, Special Heroes, de Groove Kings, H. Veldhuizen Transport, Excellence, van Dongen en van der Kwaak en Eyecather was dit niet mogelijk geweest.
Zoveel mensen om te bedanken, zal altijd iemand vergeten. Gewoon iedereen bedankt!!

33 thoughts on “BMUT 2010, het verhaal

  1. Mooie samenvatting, impressie. Als je je grenzen zo opzoekt kom je inderdaad heel dicht bij je emoties. Gelukkig hoefde je niet alle emoties uit te schakelen!
    Hoop wel dat alle ongemakken snel verdwijnen…

  2. Wat een super gave week was het. Dat is toch een droom om dat in de nadagen van je loopleven te mogen meemaken. De op één na beste ja..die ik ooit zei.

  3. Het was een fantastische 5daagse, eentje die altijd in de herinnering blijft en met uiteindelijk ook een heel mooi resultaat voor het goede doel.
    Ik vond het een geweldig mooie ervaring de 1e etappe mee te lopen (en uiteindelijk ook gewoon uit te lopen).
    Ik heb bewondering voor je hoe je deze 250 km toch ook weer volbracht heb, ondanks wat ongemakken.
    Groet, Ruud

  4. Wat een geweldige ervaring!! Ik doe het jullie niet na! Diepe bewondering en respect voor jullie prestatie! Geniet nog maar lekker na, je hebt het verdiend!

  5. Wat een geweldig verslag, super om terug te lezen. Geweldig om een stuk mee te lopen. Wat een geweldige lopers zijn we toch met z’n allen om dit bedrag bij elkaar te lopen. Die extra knuffel was meer dan verdiend, hopelijk lopen we nog eens ergens samen.

  6. Wat een avontuur!!! en wat was het afzien voor jullie maar zooo geweldig dat je het gehaald hebt.. merkte wel aan je, zie zondag, dat je er echt een beetje doorheen was.. (heb ook even met de Sandra bij AAV gesproken wat je allemaal hebt gezegd tijdens de massage :))) maar diep respect, diep diep respect. En wat een bedrag!! ben blij dat ik de 5e etappe mocht organiseren

  7. Je hebt het weer op een treffende wijze verwoord. Respect voor jullie ongelofelijke prestatie en inzamelen van het geweldige bedrag.
    Ik vond het een eer om met zo’n stel kanjers mee te mogen lopen. Hoe jij door bleef gaan…pffff Real Girlpower 🙂
    We gaan elkaar in Rotterdam zeker weer tegenkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.