Eindelijk een duurloop van 32 km in het stof

Ergens moest het een keer gebeuren, een duurloop van rond de 30/32 km.
Verleden week was het weer hier zo slecht dat ik weinig buiten kon lopen en had ik 2 keer een 24 uurs dienst  waardoor er 2 trainingsdagen wegvallen en er 2 slaapdagen de dag erna zijn.
Daarom had ik er maar een herstelweek van gemaakt,  de km stand bleef hangen op 49 km.
Gisteren had ik 4de dienst wat wil zeggen dat ik <em>opgepaged </em>wordt als er meer dan 3 gewonden tegelijk komen. Dat is de dienst waar ik langer kan lopen als er niets geks gebeurt.
Dus had ik een ronde van 22 km in mijn hoofd met erna nog een heen en weer weg van 10 km.De eerste 3.5 km liep ik met mijn roommate en daarna was ik alleen.
De weg die ik al vaak gelopen heb is door de regenval een grote gatenkaas geworden. Vol met enorme kuilen. Er wordt druk aan de weg gewerkt om die gaten dicht te gooien want de assen van de voertuigen overleven dat niet.
Voor mij wel prettig met lopen want ze rijden nu heel langzaam en dat betekent een stuk minder stof happen.
Het waait op sommige stukken aardig. Maar met de zon is het toch heel aangenaam in korte broek en shirt.
Als ik bij het meertje kom, waarvan ik nog steeds niet weet wat er in dat water zit, zie ik in de lucht een grote zwerm zwaluwen. Het zijn er wel een paar honderd.
Ik heb nog nooit een zwaluw gezien in Afghanistan. Even sta ik stil om van het schouwspel te genieten. Een grote zwarte vlek die zich meebeweegt met de wind.
Ze gaan even in het riet zitten maar al snel gaan ze verder en verdwijnen ze in de verte.
Ik loop door en loop langs het ziekenhuis de vliegstrip op. Het luchtverkeer is enorm. Helikopters in alle soorten en maten, burgertoestellen, de C17, verschillende soorten Herculessen en nog steeds zie ik vliegtuigen of helikopters die ik nooit eerder gezien heb. Een knap staaltje vliegkunst krijg ik van een F16 piloot. Hij stijgt naast me op, gaat horizontaal in de lucht staan als hij een stukje boven de grond is , alsof hij remt, en stijgt dan bijna horizontaal met een ongelooflijke snelheid op. Prachtig om te zien.
De piloot moet een ongelooflijke kick krijgen denk ik als ik verder loop.
Mijn flesje water is leeg. Ik stop bij een loods, ga naar binnen en de jongen die aan het werk is ziet me niet. Als ik vlak bij ben zeg ik `hallo`. Hij geeft een gil van schrik, hij had me niet gezien en krijgt een hartverzakking.
Ik krijg een flesje water en wenst me `a good one `toe.
Na 20 km kom ik op de kruising en ga ik rechtdoor, naar de weg die dood loopt. Rechts van de weg, achter het hek, ligt nu gewoon een meer van alle regen, dat was eerst alleen zand. Ongelooflijk.
Ik vraag aan de wegwerkers nog een fles water en heb het zwaar.
Door het harde ongelijke terrein heb ik wat stijve enkels. Ik beloof mezelf om even te rekken en te strekken als ik aan het einde ben.
Op 25 km ben ik er. Ik neem een kleine pauze , rek en strek wat en loop weer verder.
Nog 7 km.
Als ik langs de weg terug ren rijdt er aan de andere kant van het hek een militaire truck met 2 Afghaanse militairen. Ze roepen en hangen uit het raam.
Ik kijk opzij en steek even mijn hand op. Dan hoor ik een klap. Ze zijn zo druk met mij bezig dat ze niet opletten. De truck rijdt in een grote kuil en hij moet stoppen.
Ik lach en loop door. Moet je maar opletten!
De laatste 5 km gaan weer soepeler en ik weet dat het eind in zicht is.
Ik heb honger. 1 gelletje is te weinig, ik zou beter moeten weten maar had geen zin om mijn rugzak mee te nemen.
Als ik na 30 km mijn veter strik komt er een Amerikaanse militair naar me toe en vraagt welke schoenen ik aan heb. Ze zien er zo soepel uit en het was hem opgevallen dat ik geen sokken draag.
Ik vertel hem dat het de Nike Free is. Hij vertelt dat hij de Vibrams heeft uitgeprobeerd en het niet werkte voor hem. Ik adviseer hem de Nike Frees als prachtig alternatief.
Hij schrijft het op en loopt tevreden verder.
De laatste 2 km gaan snel voorbij en ik stop de Garmin op 32 km na precies 3 uur.
Zeer tevreden eet ik op mijn kamer alles door elkaar. Noodles, trailmix noten, broodjes hagelslag en stap daarna onder de douche om alle stof van me af te spoelen.
De langste duurloop in Kandahar tot nu toe.

Dit bericht is geplaatst in Afghanistan, Trainingen 2010/11. Bookmark de permalink.

4 Responses to Eindelijk een duurloop van 32 km in het stof

  1. Tiny schreef:

    Zo zie je nog eens wat onderweg!

  2. Rinus schreef:

    Laat je ze niet te veel schrikken!.
    Mooi duurloop verhaal en volgens mij kan je zometeen geen vliegtuig meer zien!.
    Mooie afstand in die omgeving en gaat goed.
    xx Rinus.

  3. Jaap schreef:

    Woestijnen bloeien

    De cactus die
    verborgen in het stof van het zand
    moest groeien,
    zal
    als het water komt
    vergeten het tekort tot dan
    en doet woestijnen bloeien.

  4. Koen Martens schreef:

    Zowat 11 km per uur jonge dame!
    In die omstandigheden een behoorlijke pittige duurloop.

Laat een reactie achter op Jaap Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.