All Terrain Challenge – 8 uur adventure racen (covidproof)

Ik weet niet eens meer precies wanneer we ons inschreven voor een 8 uurs adventure race van All Terrein challenge. Maar het idee was om dat samen met Lia te doen. Uiteindelijk stond ik gisteren aan de start met Jeroen want Lia was geblesseerd. Dus ik kon aan de bak.
Adventure racen is eigenlijk de sport in deze Covidtijd. De momenten dat je met veel mensen bij elkaar bent is minimaal en het zijn nooit massale evenementen.
ATChallenge had de zaakjes goed voor elkaar.
We begonnen met een start van de dames en mix teams en een half uur later de mannen teams. Zo was het al gelijk Covidproof.
Op de atletiekbaan renden we 200 meter en daar vond ieder team een papier met een puzzeltje. Je moest naar drie punten rennen om drie kaarten te bemachtigen.
En zo was na 200 meter het hele veld uit elkaar, ideaal.
Jeroen pikte de kaarten op punt A en B op en ik rende naar de andere kant waar punt C was.
Daarna volgde het intekenen van alle cp’s op de kaarten en konden we op de mtb stappen. De eerste fiets etappe was een feit.
Er was maar 1 cp op die route maar het bracht ons naar het wisselpunt waar een loop etappe volgde.
Daar wist ik weer hoe het was om een AR te doen. We namen een doorsteek waar we in de bramenstruiken stonden om vervolgens bij een hoge bredere sloot aan te komen.
Een gammel boomstammetje wat erop lag bood niet veel hoop. Jeroen kroop over de boomstam en gooide een lange boomstam naar mij. Ondertussen zagen we een wespennest vlak onder mij. En zo was ik toch ook rap als een balletdanseres met die stok in de ene hand, balancerend, over dat gammele stammetje aan de overkant. En dat zonder een wespensteek.
We pikten alle cp’s op en liepen een mooi rondje Oud Meer bij Son en Breugel.
Bij terugkomst volgde een special task, ring steken.
Lees verder

De Covid Volg de Zon roadtrip met Tonkie

Dikke twee weken vakantie en op pad met Tonkie. Dat werd plan B voor deze zomer.
De reis naar Patagonie komt nog wel.
En wat een luxe hebben we dan met ons eigen Tonkie, gewoon op pad kunnen gaan en staan waar we willen.
Het weer int de bergen zag er de eerste dagen niet zo goed uit. Dus besloten we een stop te maken in het Franse Lorraine. Een heerlijk gebied, daar schreef ik al wat over.
Vanaf daar besloten we richting het Comomeer te rijden. Het was er mooi weer en we waren er beide nog nooit geweest.
We reden vanaf daar via de Gotthardpas naar Italië. De tunnel lieten we liggen want we zijn tenslotte op een roadtrip. Een prachtige pas die gaat tot 2100 meter.
Het regende en toen we bijna boven waren begon het te sneeuwen. En echt hard te sneeuwen. Binnen 10 minuten was alles wit. Een bizar gezicht.
Aan de andere kant van de pas was het voorbij.
Toen we uiteindelijk bij het Comomeer waren was het heerlijk weer. De zon volgen was gelukt.
We gingen een dagje varen en bezochten een paar prachtige plaatsjes aan het Comomeer zoals Varenna en Belaggio Ik maakte een mtb tocht , vanaf het Comomeer naar boven. 23 km en 1000 hoogtemeters. Een magnifiek uitzicht op het Comomeer.
Vanaf daar wilden we richting de dolomieten rijden.
Maar op de kaart zagen we dat we vlak bij Parco Naturel Gruppi Di Tessa. We kenden het niet en besloten om daar wat rond te rijden en te gaan wandelen.
Het bleek een geweldig mooi gebied. Het staat vol appelbomen, gaarden vol.
Mooi om doorheen te rijden en uiteraard moet er een appeltje gepikt worden. ik rende er een uurtje.
Maar het berggebied is ook echt tof om te lopen.
We wandelden een prachtige route. Lees verder

Komoot introduceert de Inspiratie – Feed

Afgelopen periode schreef ik twee blogs over Komoot. Nederland is de snelst groeiende gebruikers groep en dat is niet voor niets. Ik ben sinds het begin een fan.
Ik vind het superleuk om zelf routes te maken. Maar soms is het ook handig als iemand al een route gemaakt heeft in jou buurt of dat je ergens anders bent en er is al een route die je kunt gebruiken.
Onderlaatst is er een nieuwe feature gelanceerd – de inspiratie feed.
Doordat Nederland zo snel groeiend is en er zoveel highlights zijn aangemaakt heb je nu toegang tot komoot’s verzameling van aanbevolen routes voor wielrennen, wandelen, mountainbiken, toerfietsen, gravelbiken en hardlopen.
Zoek op de plek waar je eropuit wilt gaan en zie mooie routes die je meteen kunt gebruiken.Je kunt een plaats invullen, sport en duur. Dan komen er routes die anderen al gelopen of gereden hebben. Je kunt die route dan downloaden en eventueel aanpassen zou je dat willen. Zo kun je bv je startpunt aanpassen.
Maar Komoot geeft je ook allemaal opties voor jou regio.
Zo hebben veel gebruikers collecties aangemaakt die vol staan met mooie avonturen.
Ik ben als beginnende gebruiker ook begonnen om collecties aan te maken van tarilavonturen die voor andere ook leuk zijn. En een collectie van de mtb/race en gravelrides die ik maak en ik de moeite waard vind.
Overigens moet je voor een collectie aanmaken wel een premium account hebben.
Nu tijdens onze roadtrip door Frankrijk, Italie en Oostenrijk heb ik meerdere keren de inspiratie feed gebruikt.
Zo fietste ik de gravelride in Lorraine die iemand heeft gemaakt die daar woont.
Maar ook gebruik ik highlights van anderen in een voor mij totaal onbekend gebied. alle tripjes die ik loop of fiets hier heb ik van Komoot of maak ik met Komoot.
De inspiratiefeed is superleuke manier om je eigen omgeving verder te verkennen of een nieuwe omgeving te verkennen.

Natuurpark de Lorraine – in de sporen van de eerste wereldoorlog

Onze eerste dagen op onze twee weekse roadtrip met Tonkie besluiten we naar  Regionaal Natuurpark de Lorraine te gaan. Het ligt een beetje in de richting waar we heen rijden en ik wil er graag eens rondkijken.
Een prachtig natuurgebied in het noorden van Frankrijk, eigenlijk net vlak voor de Vogezen. Netto 4.5 uur rijden.
Waar Corona niet goed voor is, dit jaar ontdek ik mooie plekken niet te ver van huis waar je tof kunt fietsen en trailen. Normaal gezien waren we aan de andere kant van de wereld.
Natuurpark de Lorraine is een gebied waar je zowel geweldig kunt fietsen als trailen. Sterker nog, het is een perfect gravelfiets gebied. Overal vind je tussen de akkers gravelpaden, maar er is ook veel bosgebied waar je veel gravelpaden en singletracks kunt vinden. Je kunt soms kiezen, de bredere gravelpad of door het bos over de smalle paadjes. Sommige delen is lang niemand meer geweest. Ik fietste door een deel waar het gras tot mijn middel kwam.
Het is overal glooiend en soms kom je echt steile stukken tegen.
Je fiets tussen zonnebloemvelden, graanakkers,  boomgaarden vol pruimen, prachtige meren en natuurlijk slaperige Franse dorpjes.
Maar wat dit gebied echt bijzonder maakt is de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog  Je komt overal gedenktekens, bomkraters en loopgraven tegen, echt indrukwekkend.
De slag om Verdun is overal terug te vinden.
Zo is er Butte Monsec, een enorm monument ter ere van de gesneuvelde Amerikanen. Een plek waar je even moet stoppen.
Jeanne d’Arc is geboren in deze streek, je kunt haar geboortehuis nog bezoeken.
Kortom, genoeg te bezoeken en te sporten.
Ik fietste er een fantastische graveltocht van 57 km met 800 hoogtemeters.
Echt een hele mooie tocht. die route vind je op mijn Komoot.
Ik vond de mijne op Komoot waar er nog 2 staan die ik graag eens wil fietsen. Die vind je hier. 
Wij zijn er 2.5 dag geweest maar ik ga daar zeker nog eens een lang weekend terug om te fietsen en te trailen.
Een gebied waar het totaal niet druk is en je de bossen en de mtb/ gravelwegen voor jezelf hebt. Je kunt er echt serieus hoogtemeters maken zowel fietsend als rennend.

Oh ja, er zijn zelf een aantal mini brouwerijtjes! Ik proefde het blonde biertje, de Charmoy, toppertje.

The Circumpolar Race Around the World (CRAW)

The Great Virtual Race Across Tennessee, het virtuele project wat Lazarus deze zomer begon.
20.000 mensen schreven zich in en liepen 1000 km in drie maanden. Een tof project wat veel mensen stimuleerde deze zomer om te blijven rennen/hiken. Ik ben bijna gefinisht.
Maar ondertussen heeft Lazarus een nieuw project bedacht en die start als de andere race is afgelopen.

1 September begint de Circumpolar Race Around the World (CRAW).
Met een team van 10 mensen kun je dan wel rennen/hiken of multisporten om de wereld rond te rennen. Als je geen team hebt kun je bij een ander team aansluiten.
12 regio’s zijn totaal 48,550 KM’s / 30,167 miles.
Wederom een groot project die virtueel wordt gedaan.
Het is meer een avontuur, je hebt er 1 of 2 jaar de tijd voor.
Laz schrijft er dit over;
The journey run (or ride) of a lifetime awaits you. A run that will completely circumnavigate the Earth. The real Earth. Going thru real countries, on real roads. You will get to follow yourself around the Globe on a route that covers nearly 30,000 miles. You will cross the greatest desert that you never knew existed and countless mountain ranges that you had never heard of. You will pass thru tropical jungles, vast plains, and temperate forests. You will ride crowded ferries, and hop between landmasses on one of our fleet of Dornier X 1929 Air Boats. Now, this is not a trek that one person could accomplish in less than a lifetime, so we are forming relay teams of up to 10 people, so that you can make this journey in between one and two years. You will be issued a passport, visas will be expedited, and you can fill your passport with stamps of the various exotic countries thru which you will travel. This is not so much a race, as a journey, and an adventure.

De wereld is onderverdeeld in 12 regio’s. Voor iedere regio moet je 40 dollar betalen.
Is toch 480 dollar maar dat is verdeeld over 1 a 2 jaar. Je betaald steeds een regio.
Iedere regio wordt beschreven op de site.
De inschrijvingen gaan voorspoedig. Die Lazarus weet wel hoe je geld moet verdienen aan een Corona crisis. Gelukkig doet hij er goede dingen mee. Zo is het geld van de RAT naar de voedselbank in Tennessee gegaan.
Wil je meer info, kijk even op deze site. 
Hier zie je een filmpje van de wereld waar je doorheen rent.

De Stubaier Alpen – 4 dagen genieten in een ruig en prachtig gebied

Het was al veel te lang geleden dat ik in de bergen was. Eindelijk weer in de echte bergen, en wat voor bergen. De Stubaier Höhenweg is een van de mooiste, maar ook de meest uitdagende hooggelegen wandelroutes in de oostelijke Alpen.
De route is geclassificeerd als een zwarte bergweg en slingert uitsluitend door alpine terrein. En daar is niets aan gelogen.
Ik had drie routes gemaakt die redelijk optimistisch waren omdat ik altijd denk dat het wel mee zal vallen. Maar dat deed het niet door verschillende oorzaken.
Maar gelukkig had ik ook een plan B.
Ik had de route in drie dagen opgesplitst en 2 hutten geboekt. Het zou neer komen op ongeveer 30 km per dag en vooral de eerste dag heel veel hoogtemeters.
En zo ging ik op pad met een rugzak op, ook weer even wennen, een zwaardere rugzak dan een dag-rugzakje.
Ik ging via het dorp Neustift het bos in en begonnen te klimmen. Eigenlijk stopte het klimmen bijna niet meer die dag.
Een mooi bos waar ik echt niemand tegenkwam. De eerste hut die ik tegenkwam had ik niet op de kaart gezien en lag prachtig. Een koffie en cola en uitzicht op het volgende deel naar boven.

Lees verder

En toen knapte er iets in mijn zorghart

Op een dag, lang geleden besloot ik om de zorg in te gaan. Een mooi beroep, dat ik met plezier beoefen en waar jaren studie in zit. Leest u even mee?
4 jaar Verpleegkundige opleiding, 1.5 jaar Intensive Care opleiding, 1.5 jaar Spoedeisende hulp opleiding. CCATT opleiding (intensive care door de lucht) , Tropenopleiding (1.5 jaar), TNCC (Trauma nurse) , ENPC (acuut vitaal bedreigde kind) , EMSB (brandwonden), BATLS (battle Advanced trauma), ALS ( advanced life support), Mountain Ermengency Medicine, en nog talloze bijscholingen.
Met al deze opleidingen en ervaring mag ik mijzelf een allround verpleegkundige noemen. Ik heb veel gedaan en veel mee gemaakt. Zowel in het ziekenhuis op de intensive care en spoedeisende hulp als met 11 uitzendingen in oorlogsgebied. Ik kan er boeken over schrijven.
Een mooi vak dus, dat mij veel gebracht heeft.

De afgelopen jaren is het niet makkelijker geworden. Steeds meer verpleegkundigen kiezen een ander vak, onder andere omdat de werkdruk zo hoog is en het salaris niet wat het zou moeten zijn. Dat je geen topsalaris verdient in de zorg weten we allemaal en dat opschaling al lang geleden had moeten gebeuren ook. Maar helaas, vele CAO onderhandelingen veranderden niet dat het nog altijd slecht geregeld is.

En toen kwam Covid19.
Wat er in de ziekenhuizen gebeurde is met geen pen te beschrijven.
Dingen die normaal onmogelijk zouden zijn, deden we. Er werden dingen gevraagd die je misschien wel niet mag vragen aan een (ic)verpleegkundige, omdat het bijna onmogelijk of niet veilig is. Maar, we deden het. Vrijwel zonder gemor. Met elkaar de schouders eronder, samen tegen Corona.
Het was crisis en dan doe je wat je moet doen. Je redt mensenlevens.

De periode had een grote impact op ons allemaal. Verdriet, rouw, onmacht… Er stierven 11 zorgcollega’s aan de gevolgen van Covid-19 en ruim 17.000 zorgmedewerkers testten positief. Als je er over denkt is het allemaal te bizar voor woorden.

Naar de zomer toe liepen de IC’s langzaam weer leeg en leek het alsof alles weer redelijk normaal werd. Het tegendeel is waar.
Op de spoedeisende hulp werken wij nog iedere dag in beschermende kleding, omdat veel mensen Covid-19 verdacht zijn. En nu komen er ook meer gewone patiënten bij. Sportletsels, verkeerstrauma, drank en drugs ellende, want we vieren allemaal vakantie in eigen land. Het zijn elke dag tropendiensten en ondertussen wordt op alle IC’s het aantal bedden alvast opgehoogd voor als de tweede golf komt.

Tijdens de Covid crisis zag heel Nederland wat er in de zorg gebeurde. Plots werd ons werk zichtbaar en was er respect. Er werden applaussessies georganiseerd. De helden van de zorg werden overladen met verassingen die enorm werden gewaardeerd.
Ook de politiek klapte mee en beloofde een bonus toen we op het hoogtepunt van de crisis waren, halleluja! Het werd 1000 euro. Hoe en wat en wanneer de bonus wordt uitgekeerd dat weet nog steeds niemand.

Een aantal politieke partijen vond ook dat de salarissen in de zorg structureel omhoog moeten. Er kwam een stemming in de tweede kamer. De coalitie stemde tegen. Er werd opnieuw gestemd omdat er iets mis ging en nog een keer. Drie keer werd de motie weggestemd en afgelopen week werd de soap erger.
Er werd een hoofdelijke stemming aangevraagd over de structurele salarisverhoging voor de zorg. De coalitie wilde niet meestemmen en rende de kamer uit zodat er niet genoeg mensen waren voor een stemming. Serieus?! De kamer verlaten om een stemming te frustreren?

Toen knapte er iets in mij.

Ik, wij, iedereen in de zorg, die zo voor ons vak staan, die altijd hard werken en die in algemeen belang opstaan in een crisis, worden zo te kakken gezet en zo niet serieus genomen?
Respectloos en voor de zoveelste keer worden wij in de steek gelaten door de politiek.

Medewerkers in de zorg rennen niet weg op het moment dat er moeilijke beslissingen genomen moeten worden. Zij stonden er gewoon, tijdens de crisis met veel te veel patiënten en veel te weinig personeel en middelen. Zij renden niet weg maar namen hun verantwoordelijkheid. 

Als wij iets beloven doen wij dat. We beloofden dat er voldoende IC bedden zouden zijn in de crisis en die waren er. Die bemanden wij, met alles wat in onze macht lag. En ook nu doen ziekenhuizen alles wat nodig is om de extra capaciteit te realiseren.
En als iets echt niet kan, dan praten wij erover en leggen uit waarom niet. Volwassen en professioneel.

De zorg loopt leeg en het ziekteverzuim is hoger dan ooit. Wat er in de crisismaanden is gebeurd, is veel mensen niet in de koude kleren gaan zitten. Hoe er daarna met de zorg wordt omgegaan, steekt enorm bij veel mensen. Als je je zou willen opladen voor een volgende crisisfase dan helpen de politieke (re)acties niet.
En dan wel verwachten dat wij weer klaar staan bij een eventuele volgende coronagolf?

Think again. Ik vrees dat er dan al veel collega’s uit de zorg zijn gestapt en dat de bereidwilligheid om weer zoveel extra uren te werken een stuk minder zal zijn. Dat het te laat is voor mooie woorden en veel geklap. Dat je geen heldendaden meer hoeft te verwachten.

Ik voel me in ieder geval niet serieus genomen door de politiek, gefrustreerd, boos en verdrietig. Misschien moeten wij ook weg rennen en kijken of de problemen zich vanzelf oplossen… Alleen heeft dat nogal wat gevolgen, het kost mensenlevens.
Dit alles en nog een aantal zaken zorgen ervoor dat ik en vele andere collega’s er klaar mee zijn.
Met dank aan onder andere onze politiek.
En dat, is een heel slechte zaak…….

Bijna op pad naar de Stubaier Alpen – een rondje rennen

De Stubaier Alpen staan al een tijdje op mijn lijstje om eens te gaan lopen.
De Stubaier Höhenweg is een van de mooiste, maar ook de meest uitdagende hooggelegen wandelroutes in de oostelijke Alpen.
De route is geclassificeerd als een zwarte bergweg en slingert uitsluitend door alpine terrein.
Kortom, dat roept om een avontuurtje.
De route wordt vaak in 7 dagen gelopen en dan gaat men met de lift naar boven en start hoog. Ik start in het dal in het dorp Neustift.
Ik heb de kaarten aangeschaft en de route ingetekend op zowel een fysieke kaart als een digitale kaart in Komoot.
Zo heb ik altijd een backup en bovendien kan ik Komoot precies zien hoeveel km en hoeveel hoogtemeters het per dag zijn.
Volgende week ga ik die route lopen in drie dagen. Bijna 90 km opgesplitst in drie dagen met totaal 6500 hoogtemeters.
Ik heb twee hutten geboekt en ga op stap met een rugzak inclusief slaapzak omdat dat nu verplicht is in een hut.
Ik heb enorm veel zin in een avontuurtje met mijzelf. Rugzak op en verdwijnen in de stilte van de bergen.
Dinsdag stap ik in Tonkie en donderdag ga ik lopen.
De weervoorspellingen zien er zover aardig uit.
Mocht het allemaal qua weer anders worden dan verzin ik wel een plan B.
Maar lopen zal ik in de Stubaier Alpen.
Ik zal eens zeker nog een uitgebreid verslag schrijven inclusief gpx bestanden.