On the road met onze Toyata 4×4 – soms best spannend

Namibie en Botswana met de Toyota 4×4 – best een avontuur vonden wij, vooral omdat we geen ervaring hebben met off road rijden. Ondertussen zijn we 2500 km verder en we draaien voor een aantal dingen ons hand niet meer om.
Links rijden is even wennen maar het zit bijna volledig in ons systeem. Jeanet doet nog steeds de ruitenwissers aan als we links of rechts af gaan maar voor de rest gaat het soepeltjes.


Het eerste deel van Windhoek naar de Sossusvallei is bijna volledig onverhard. Er zitten goede en slechte stukken tussen. vooral tussen Sossus vallei en Solitaire is het echt slecht qua weg. Maar wel een prachtige route die nooit verveeld en steeds weer anders is. Iedere 50 km is het terrein anders lijkt wel.
Van de Sossusvallei naar walvisbaai – onverhard en ook van ongekende schoonheid.
Dat deel is bijna volledig onbewoond. Er wonen bijna geen mensen en er zijn geen dorpen.
Vanaf walvisbaai tot Swakamund is het bewoond en zijn het echte plaatsen. Niet het Afrika wat je verwacht.
Vanaf daar rijden we richting het Noorden richting Etosha. Die weg kun je helemaal verhard rijden. Wij hebben nog een tussenstuk onverhard genomen wat korter was.
In Etosha is alles onverhard, er loopt een soort grotere onverharde weg door het park met heel veel zijpaadjes en lusjes. Die zijn wat minder maar goed te rijden maar prima te doen.
Vanaf Etosha richting Botswana ligt de Caprivistrook Of eigenlijk de Zambezi Region ( een nieuwe naam) , een 450 km brede strook land tussen Angola en Botswana die hoort bij NamibiĆ«. De Trans-Caprivi highway – een weg rechtdoor, ze zijn as we speak alles netjes aan het asfalteren.

Er is hier jaren lang gevochten door rebellen en er is veel wild door stropers gedood. Sinds 2002 is het er rustig. De laatste jaren ziet men het wild weer enorm groeien hier.
Hier liggen twee rivieren, de Okavango en de Zambezi. Prachtige plekken om te kamperen wat wij ook doen.
Vanaf Etosha is er veel meer leven overal. Langs de weg zijn overal hutjes te zien en er wandelen en leven overal mensen. De route is dan in dit deel niet heel boeiend qua natuur, het is ongeveer 450 km rechtdoor, maar wel om mensen en het lokale leven te bekijken.
Zwaaiende kinderen, handel, scholen, huttendorpjes, veel vee, we stoppen regelmatig voor overstekende koeien en geiten, kortom het Afrikaanse leven.
Het is ook een groener deel want er is water.


In het Caprivistrook ligt nog een kleiner National Park, Mahango Game Reserve. Dat wordt nog niet zoveel bezocht en dus een goed idee om er een paar uurtjes te rijden.
Entree – 6 euro. We kregen een A4tje, er werden wat paden op getekend en ze vroeg nog even of we met de auto in zand konden rijden. Dat kan, maar ik zei dat we niet in diep zand wilden rijden. No problem en nog wat gemompel.
En zo gingen we op pad met ons blaadje als kaart, eerst richting de rivier en daar zagen we de eerste Nijlpaarden. Een prachtige Afrikaanse Baobap boom en weer volop wild.
Via een ander pad reden we een zandpad op die best ok rijdbaar was. Wat dieper zand en dan weer iets minder diep, maar nooit een probleem. Tot we ineens in heel diep zand kwamen en het vol kuilen zat en er een bocht tegelijk waren. Gas geven lukte niet. En ja hoor, we zaten vast.
Ok, vast in een wildpark. Hoe lossen we dit op. Auto in achteruit, gas. Even los maar toch weer vast. Laat ons nadenken. Knoppen in de auto, zand en diep zand. Op diep zand gezet en gas, vooruit en achteruit. Met gierende banden, zweet op mijn rug en in onze handen waren we los. We moeten dezelfde weg straks terug….Daar komen we ook even vast te zitten maar ook daar komen we uit. We learn as we go.
Namibia hebben we goed doorstaan met de auto. Eens kijken wat Botswana ons gaat brengen.

 

Dit bericht is geplaatst in Reizen. Bookmark de permalink.

Een reactie op On the road met onze Toyata 4×4 – soms best spannend

  1. Jacq schreef:

    Hierbij vergeleken was het strand in Texas peanuts :-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.