De Dirty Kanzelled – 164 km genieten en afzien

Ik schreef er afgelopen week al over, het project van Laurens Ten Dam – De Dirty Kanzelled.
Zelf fietsen op de gravelpaden in je omgeving, je eigen route bouwen en zaterdag 30 mei om 6 uur vertrekken. Startplek – je huis.
En zo geschiedde.
Zaterdag ging de wekker om 5.30 – ontbijt en om 6 uur stapte ik naar buiten om op de fiets te stappen voor een avontuur in mijn achtertuin, solo.
Ik had de route uitgezet met Komoot maar ondertussen weet ik dat ik onderweg nog wel stukken tegen kom waar nog mooie paadjes zijn en dan zou ik van de route afwijken.
En dat was ook het doel voor de dag, zoveel mogelijk off road.
Toen ik wegreed was net de zon op en in alle stilte reed ik door het Panjevaart bos waar ik normaal ren. Magisch. 
Het volgende groene deel was de Rucphense heide. Daar ben ik een beetje aan het dwalen geweest omdat ik de zandpaden wilde vermijden. Het is overal zo droog dat er veel zand is en daar is gewoon niet op te fietsen.
Via Rucphen reed ik langs de rand van Roosendaal om zo op de Wouwse Plantage uit te komen.
Vanaf daar ben ik heel lang in bosgebied geweest. Je fiets door het groene deel bij Woensdrecht  en Huybergen zo de Ossendrechtse heide op.
Rond de 70 km heb ik een eerste stop gedaan. Pannenkoeken en cola uit mijn Ortlieb bikepacking tas gevist en in het gras een mini picknick gedaan.
Weer opgeladen voor het volgende deel.
Net bovenlangs Putte kom je in het Nederlandse deel van de Kalmthoutse heide. De Kalmthoutse heide ligt een deel in Nl en een deel in België.
Daar heb ik mezelf redelijk opgeblazen. Ik kwam in het zand gedeelte terecht en man man wat heb ik dat vervloekt. Stukken gelopen met de fiets, niet te doen gewoon.
Maar wel een heel mooi deel, dat dan weer wel.
Ik ben daar ook nog wat stukken van de geplande route afgeweken om nog meer zand te ontwijken.
De route had ik zo ingetekend dat ik net binnen de grenzen bleef. Maar er waren twee stukjes waar ik net even over de grens ging. Een deel was maar 500 meter misschien en reed ik zo Nederland weer in zonder problemen.
Een ander deel was echt volledig afgezet en ik moest iets anders verzinnen.
Helaas wist ik van een vorig tochtje dat de enige optie daar een ongelooflijk lang zandpad was. Als je die neemt blijf je in Nederland. De afspraak was, zoveel mogelijk offroad. Dus daar stond ik, vloekend met de fiets, ploeterend en lopend door zeker 2 km mul zand.

Maar aan alles komt een eind dus ook aan dit stuk. Een paar km verder kwam ik langs een ijsboerderij, dat is een mooie troost. Maar de rij buiten was zo lang dat ik maar doorgefietst  ben. Er kwam een deel weg met een fikse wind op kop, bikkelen.
Zo kwam ik bij Nispen. En was Jeanet onderweg om een rijdende verzorgingspost te regelen . Ik reed door het onderste deel van de Rucphense heide, over de Buisse heide en voelde een hongerklop opkomen.
Terwijl ik het bosgebied onder Zundert uitreed viel ik bijna van mijn fiets af. Geen water meer en hongerklop. Ik kwam bij een weg en ben daar gaan zitten want Jeanet was niet ver weg. En inderdaad, 5 minuten later was ze daar met drinken en een tas vol eten, de held.
Als een dolle heb ik alles naar binnen gewerkt. De teller stond op 115 km.
Opgeladen voor het laatste deel ging ik verder. Eerst een deel weg waar ik nog steeds de wind op kop had.
Maar het laatste deel van de tocht zou ik hem toch ergens zij mee moeten hebben.
Ten Oosten van rijsbergen vond ik fantastisch paadje langs de AA wat vervolgens weer uitkwam bij de Krabbenbosshen.
Het laatste deel bos is de Pannenhoef, dat vind ik altijd een erg tof deel. Ik kom er vaker.
Toen kwam toch echt het eind in zicht.  Aangezien ik het eerste stukje de gps vergeten was aan te zetten moest ik nog een lusje om op de Sigma tot de 161 km te komen. Op mijn Polar Grit eindigde ik op 164 km.
Wat een tocht zeg, veel off road en de delen mul zand kon ik wel vervloeken maar wat een mooie tocht is het geworden!
Alle bos en heide gebieden in de omtrek heb ik meegenomen en ertussen stukken mooi Brabantse landschap.
Thuis gekomen was ik echt verrot maar helemaal happy.
Een Karmeliet en tapas om het af te ronden, Dirty Kanzelled 100 mijl ✅
Fietsen op deze manier op een gravelbik is supergaaf!
Thanks LTD voor de inspiratie.
De hele route vind je hier. 

The Why – 100 mijl, waarom willen we dat eigenlijk?

100 mijl, in 2008 was ik in Leadville, als voorbereiding op de TAR, en was ik medic op de hoogste post van de race, Hope Pass. Een hele bijzondere ervaring om een post te bemannen op 3600 meter.
Ik schreef toen dat ik nooit een 100 mijl zou lopen.Ik zag de lopers voorbij komen na 50 en 65 mijl. Ze lagen in mijn medische tent en ik dacht wat een waanzin eigenlijk. Tegelijkertijd een groot respect maar toch. 
Ondertussen zijn we jaren verder en heb ik ook deze absurde afstand gelopen. Waarom?
Goede vraag….
Billy Yang liep de Leadville 100 mijl en vroeg zich dat ook af. Hij heeft een mooi filmpje van gemaakt.
Veel dingen zijn herkenbaar. The ups and lows. Hoe je het ene moment denkt ik kan niet meer en een paar uren later loop je weer als een zonnetje. Het intense geluk dat je loopt zoals je loopt in een prachtige omgeving, dat je lijf zoiets kan. En vervolgens in diezelfde race het gevoel  hebben van diepe ellende en jezelf afvragen waarom je het überhaupt doet.
En die momenten van je grenzen opzoeken, er tegenaan lopen, er overheen gaan en toch weer verder kunnen maken dingen als een 100 mijl en een expeditie adventure race iets wat je nooit zult vergeten.
Het geeft je tools mee voor je dagelijks leven. Het maakt je weerbaar, mentaal en fysiek.
De vraag blijft altijd waar ligt de grens.100, 200 , 300 ,500 mijl?
Die vraag is voor ieder persoonlijk. Ik ben er nog niet uit. Het is ook per seizoen wisselend.
Hoe dan ook, een half uurtje mee met Billy tijdens de Leadville 100 mijl levert mooie beelden op en wijze woorden.

Poging 2 – Western state 100 mijl

De loting van de Hardrock 100 is 6 December. Ondertussen is de inschrijving van the western state 100 mijl ook open. Die inschrijving is ook snel weer gesloten. Wel geteld heb je 1 week de tijd om je in  te schrijven. 15 November sluit het en 6 December is ook die loting.
De kans om in een van de twee 100 mijlers te komen is minimaal dus zet ik de weinige kansen die ik heb maar gelijk in en heb ik mij bij deze ingeschreven voor beide races.
Volgens de wet van Murphy moet ik nu in alle 2 ingeloot worden. Als ze dan ook maar niet alle 2 het inschrijfgeld afschrijven want dan wordt het een duur geintje.
Zeer waarschijnlijk kan ik me na 6 december voor de volgende 100 mijler inschrijven maar niet geschoten is altijd mis en je moet blijven dromen.
Dus ik verwacht dat Sinterklaas mij een mailtje stuurt met het goede nieuws dat ik ingeloot ben voor een van beide!
image

De wereldpremière van de barkley marathons documentary

Wat een geluk dat ik toevallig net in Austin ben tijdens het filmfestival en dat daar nu net de wereld première van de documentaire van de Barkley Marathons Documentaire is. De wedstrijd volg ik al sinds 2007 . Het intrigeert mij enorm. 2 filmmakers lazen iets over deze wedstrijd in een artikel en besloten er een documentaire van te maken. Het resultaat is echt geweldig! image
Zondagavond heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten gedurende de hele docu. Ze interviewen verschillende lopers en natuurlijk de race directeur Lazarus. Hij is echt hilarisch, wat een karakter. Je komt vele in and outs van de wedstrijd te weten maar ook worden veel dingen geheim gehouden. Verder volgen ze de wedstrijd van 2012. Lopers die hun startnummer komen halen tot het moment dat ze uitstappen of zelfs finishen.
Het is zo enorm boeiend. Vol met humor door vooral Lazarus en het maakt je emotioneel. Als Wouter hamelinck uitstapt en de muzikant de pose speelt en je ziet de tranen over de wangen van wouter lopen kun je niet anders dan zijn pijn voelen.
Wat een ongelooflijke mooie documentaire zeg! Boeiend van begin tot het eind. Wat vooral knap is, is dat iedereen het kan zien en geboeid is zonder dat je een loper hoeft te zijn. imageWij waren met 4 en ik was de enige ultraloper maar ze vonden het allemaal een geweldige docu. Een aanrader!
Leuk was dat na de film we vragen konden stellen aan de filmmakers en aan een van de finishes, John. Hij kwam binnen 20 minuten voor de cut-off.

De gegevens van Krar op de western state 100 mijl

Afgelopen weekend was een van de mooiste wedstrijden van Amerika, The western state 100 mijl. Rob Krar won deze wedstrijd in een indrukwekkende 14.53 uur.
Op strava kun je zijn gegevens zien. Grappig, je kunt al zijn mijl tijden zien en uiteraard de route. image
Dat kun je hier zien.
Overigens is Krar in het normale leven apotheker, hij werkt 7 nachten op en af. Is begonnen aan zijn derde hardloopleven, met succes. Hij heeft een burn-Out gehad, veel blessures en operaties. Maar op zijn 37ste is hij terug als nooit te voren, onder de vlag van the north face.

De verplichte materiaal lijst van de UTMF

De tijd van een wedstrijd lopen en zelf bepalen wat je mee wilt nemen is al lang voorbij.
Sterker nog, de lijsten lijken alleen maar langer te worden.
Zo ook de MANDATORY EQUIPMENT LIST , van de UTMF. Deze spullen moet je ten alle tijden bij je hebben gedurende de race.
Het wordt voor de start en eventueel tijdens de wedstrijd gecontroleerd.
Het is ondertussen een essentiële voorbereiding op je wedstrijd. Want je moet nu eenmaal soms dingen aanschaffen.
Wat moet er dan in je tas zitten? utmflogo
– een route map
– mobiele telefoon
– plastic beker minimaal 150cc
– water (minimaal 1 liter bij de start en bij het vertrekken van iedere aidstation)
– eten
– 2 hoofdlampen met reserve batterijen
– warmte deken
– een fluitje
– tape (80 cm x3 cm)
– een disposabel toilet (?), let wel, in te ruilen voor een nieuwe bij een aidstation
– een warme fleece of warme lange mouwen shirt maar dan als midlayer
– warme hardloop tight, lang
– warme handschoenen en een muts (buff muts verboden)
– waterproof/ goretex jas en met capuchon
– waterproof/ goretex broek (ook voor het eerst dat ik die zie in een lijst)
– rugzak
– trailschoenen
– ehbo tasje
– internationale reis en ongeval verzekering
– race nummer en chip (krijg je)
– reflector licht voor op rugzak (krijg je)
Dan is er uiteraard nog de normale outfit; Korte broek, shirt korte mouwen en shirt lange mouwen en een dun loopjasje.

Dan volgt de lijst van STRONGLY RECOMMENDED EQUIPMENT
Continue reading “De verplichte materiaal lijst van de UTMF” »

Een wildcard voor de JKM!

JKM_parcours

Bijna 2 jaar geleden stond ik met Richard bij de start van de JKM. De Jan Knippenberg Memorial, de langste strandloop ter wereld en ‘de mooiste ultraloop van Nederland’ zegt men. 100 mijl/161 km van Hoek van Holland naar Den Helder.
Richard en ik keken elkaar aan en vonden dat we hier toch moesten staan over 2 jaar, niet als toeschouwer maar als loper. In 2012 dus.
Maar ja, je moet je plaatsen door dingen te doen die ik niet zo leuk vind en wat ook niet lukte qua planning door andere avonturen zoals het wk. Dat zijn de keuzes die je maakt.
Die 3 opties waren;
a) een officiële 100 km wedstrijd binnen 9.30
b) een officiële 12 uurswedstrijd met een afgelegde afstand van meer dan 120 km
c) een officiële 24 uurswedstrijd met een afgelegde afstand van meer dan 200 km
Of de 120 van texel, de spartahalon of de JKM gelopen hebben afgelopen jaren.
Dus geen JKM want ik voldoe niet aan de eisen. Maar een halve JKM is ook leuk. Dus had ik me ingeschreven voor de 50 mijl.
Tot ik gisteren een mailtje kreeg van de organisatie.
Gezien mijn prestaties in 2011 willen ze mij een wildcard aanbieden.
Jeetje, ik was echt blij verrast en vereerd.
Maar plots klinkt 161 km in April ook al veel en vooral snel.
Maar je kunt toch geen wildcard weigeren voor de JKM???
Nee dus, dus even conctact gezocht met Mark De Boer,  trainingscoördinator van de Nederlandse ultraloopselectie en clubmaat van CAV Energie. Hij maakt schema`s op maat en dus hebben we een afspraak gemaakt om dat voor mij te gaan maken.
De planning voor 2012 is bijna rond, deze komt erbij als mooie opsteker en past best in de plannen die al vast staan.
Het is officieel , ik sta ingeschreven voor de JKM 2012.
En wat helemaal leuk is, Richard en Leonie hebben zich al lang geplaatst. Ritchie gaat misschien nog een poging doen. Dan staan we daar mooi met de #fantasticfour.