All Terrain Challenge – 8 uur adventure racen (covidproof)

Ik weet niet eens meer precies wanneer we ons inschreven voor een 8 uurs adventure race van All Terrein challenge. Maar het idee was om dat samen met Lia te doen. Uiteindelijk stond ik gisteren aan de start met Jeroen want Lia was geblesseerd. Dus ik kon aan de bak.
Adventure racen is eigenlijk de sport in deze Covidtijd. De momenten dat je met veel mensen bij elkaar bent is minimaal en het zijn nooit massale evenementen.
ATChallenge had de zaakjes goed voor elkaar.
We begonnen met een start van de dames en mix teams en een half uur later de mannen teams. Zo was het al gelijk Covidproof.
Op de atletiekbaan renden we 200 meter en daar vond ieder team een papier met een puzzeltje. Je moest naar drie punten rennen om drie kaarten te bemachtigen.
En zo was na 200 meter het hele veld uit elkaar, ideaal.
Jeroen pikte de kaarten op punt A en B op en ik rende naar de andere kant waar punt C was.
Daarna volgde het intekenen van alle cp’s op de kaarten en konden we op de mtb stappen. De eerste fiets etappe was een feit.
Er was maar 1 cp op die route maar het bracht ons naar het wisselpunt waar een loop etappe volgde.
Daar wist ik weer hoe het was om een AR te doen. We namen een doorsteek waar we in de bramenstruiken stonden om vervolgens bij een hoge bredere sloot aan te komen.
Een gammel boomstammetje wat erop lag bood niet veel hoop. Jeroen kroop over de boomstam en gooide een lange boomstam naar mij. Ondertussen zagen we een wespennest vlak onder mij. En zo was ik toch ook rap als een balletdanseres met die stok in de ene hand, balancerend, over dat gammele stammetje aan de overkant. En dat zonder een wespensteek.
We pikten alle cp’s op en liepen een mooi rondje Oud Meer bij Son en Breugel.
Bij terugkomst volgde een special task, ring steken.
Na iedere special task kreeg je een puzzelstukje wat later op de dag opgelost moest worden.
Bij ieder wisselpunt was Lia om ons aan te moedigen, die fietste zo ook aardig wat km’s bij elkaar.
Er volgde weer een mtb etappe . Met flink wat gas scheurde we op de mtb. Jeroen vol gas voorop en ik erachter in zijn wiel iets uit de wind. We knipte alle cp’s.
Bij de volgende wissel moesten we weer lopen, in het gebied van het Vesselse bos.
We liepen eerst naar de special task. Een touw over de Dommel, daar moest je overheen. Ik haat het. Even overwoog ik om maar gelijk het water in te gaan maar dat is dan mijn eer te na.
Jeroen was er met de apenhang heel rap overheen. Ik deed de catcrawl en voelde alles verzuren. Maar aangemoedigd door de vrijwilligers en Jeroen haalde ook ik droog de overkant. En wij waren het eerste team die het droog haalde, dat viel dan niet tegen. En een puzzelstukje verdiend.
We pikten nog wat cp’s met het rennen door mul zand en lieten er wat liggen.
Steeds met een schuin oog naar de tijd kijkend moet je keuzes maken.
Iedere minuut die je te laat binnenkomt lever je 1 cp in. Ben je 5 minuten te laat ben je 5 cp’s kwijt. Dus tijd management is belangrijk.
Terug bij het wisselpunt konden we de kayak in. Een mooie route over de Dommel, we pakte alle cp’s. Zelfs nog 1 waar Jeroen voor moest zwemmen.
Bij het einde was er nog een special task, door een parcourtje manoeuvreren met je kano.
Daarna sprongen we op de step. Een aardig tochtje wat vooral off road was en waar je benen en kont hard moeten werken.
Steppen is altijd zwaar.
We lieten een paar punten liggen prikte er een aantal af.
Terug gekomen bij het wisselpunt moesten we met alle puzzelstukjes een cijfercode maken om een kluis open te krijgen waar je dan weer een extra punt voor kon krijgen.
Dat lukte en dus was het tijd voor de laatste etappe op de mtb.
We hadden het idee om daar nog wel wat punten te pakken omdat we wel hard aan het fietsen waren. Maar dat liep iets anders.
We vonden 2 punten maar waren enorm aan het zoeken naar een aantal andere punten die we niet konden vinden. De tijd tikte door. Als je er vlak bij bent is er iets waardoor je toch altijd blijft zoeken. Maar zonder succes.
We kwamen nog een ander team tegen die ook enorm aan het zoeken was, dat geeft de burger dan weer moed en zoek je nog langer.
En dan ineens gaat het hard met de tijd en moesten we echt vol gas de kortste route naar de finish rijden. We fietsten 31 km per uur langs het kanaal, ik achter Jeroen om in zijn wiel te blijven. Met het snot voor de ogen om geen cp’s in te leveren.
7 minuten voor de deadline scheurde we de baan op. Stop de tijd.
We mochten nog een survival parcours over en ja weer een touw. Met pijn en moeite en met hulp van Jeroen nam ik ook die hindernis en kwamen we enorm tevreden binnen na een dagje buiten spelen. We werden ook nog netjes zevende, niet slecht!
Totaal bijna 80 km bij elkaar gesport.
Een gezellige nazit met een buffet en een Budels biertje maakte deze dag tot een mooi eind.
ATChallenge – onze complimenten om zo’n goede race en vooral veilige race neer te zetten in deze lastige tijd. Tot volgend jaar!
Foto’s met dank aan Lia.

The Harz – 32 uur adventure racen in het mooie Duitsland

Wanneer hadden we ook alweer besloten om samen 32 uur te gaan racen? We wisten het niet meer. Het leek een goed idee. Na 16 uur racen leek het niet zo’n goed idee meer maar toen was er geen weg terug meer.
Beiden wat aan het tobben met blessures en weinig getraind maar toch hadden we er zin in.
De briefing de avond ervoor was om 21.30 tot 22.30. Voor dat je er in ligt is het over 12en en weg zijn je paar uurtjes slaap die je in gedachten had. Iedereen is als een dolle de kaarten daarna aan het intekenen. Wij vonden het wel best. We deden de eerste twee etappes en de rest zagen we onderweg wel. Zo konden we in ieder geval nog 2.5 uur slapen.

Zaterdagmorgen om 4.00 uur,  het voormalig Oost-Duitse stadje Thale is nog in diepe rust. Een massastart, een oriëntatie loop van 6 km (als je goed loopt) met gelijk 300 hm. In het donker laten wij ons toch teveel meeslepen door al de teams en lopen we eindelijk het rondje anders dan we wilden. En zo kunnen we een cp niet goed vinden. Uiteindelijk komen we er met wat omlopen en na bijna 1.5 uur staan we weer bij onze fiets. Het eerste team is dan al zowat een uur aan het fietsen. Voordeel, het is lekker rustig. Al die hoofdlampen zijn verdwenen in de donkere nacht. Continue reading “The Harz – 32 uur adventure racen in het mooie Duitsland” »

Op naar de Harz – 32 uur adventure racen

Komend weekend is het tijd om buiten te gaan spelen, lang buiten spelen.
Samen met Ann ga ik meedoen aan The HarZ, een prachtige adventure race in Duitsland.
Het lopen staat bij mij op een laag pitje door wat problemen met de hielen maar het gaat al een stuk beter na 7 sessies schockwave.
Dat neemt niet weg dat alles rennen niet echt een optie is. Maar geluk bij een ongeluk. Ann  kan ook niet echt rennen na een blessure. Dat komt dan mooi uit, kunnen we er mooie trekkingen van maken. Er zit ongeveer 80 km lopen in dus daar moeten we wat keuzes gaan maken.
Maar dat mag de pret niet drukken, het wordt enorm lekker weer en wij hebben er zin in! Bovendien is the Harz een heel tof gebied. Mooi om daar weer eens te zijn!
Zaterdag ochtend om 4 uur start en zondag om 12.00 uur moeten we binnen zijn, 32 uur later.
Mooie actie van de race is dat je extra kaarten kunt kopen. Normaal krijg je 1 set kaarten. Dat is mooi want zo kan ik goed meekijken en uiteraard stukken zelf oriënteren.
Maar Ann is bij ver de betere oriënteerder en daar kan ik alleen maar van leren.
Hieronder zie je het schema – dat wordt genieten!
Komende dagen eerst maar eens al mijn gear bij elkaar zoeken!

Overigens zijn er drie categorie die meedoen, wij doen mee in de Pro 2
De Challenger heeft een break om te slapen van 4 uur:

  • PRO: 2 members (any combination of genders allowed);
  • Team composition PRO-4 (any combination of genders allowed);
  • CHALLENGER: 2 members (any combination of genders allowed).

Hard Van Brabant – een dagje buiten spelen met de kaart

Een kaart en kompas. Altijd leuk, maar nog steeds iets wat ik lastig vind. Dus hadden Mirjam en ik besloten om samen een adventure race te doen. Versterk je zwakke punten door het te doen, en zo geschiedde.
Er was een proloog de avond ervoor. die moesten wij al overslaan omdat we dat niet haalden door cursus. Dus wij waren bij voorbaat al gediskwalificeerd maar dat boeide ons niet.
Ons doel was simpelweg oefenen met oriënteren. 
De avond ervoor moest je zelf wat punten intekenen op de kaart adv coordinaten. Met een lekker biertje keken wij elkaar aan, hoe was dat ook alweer? Even gevraagd en zo hadden we punten ingetekend lurkend aan ons biertje.
Een hele korte nacht volgde want de start was om 5 uur en de klok ging een uur verder dus 4 uur eigenlijk.
Als laatste team gingen wij weg. Zelfverzekerd welke kant we op moesten. We waren tenslotte ook zo de camping op gekomen. Misschien was het handig als we even het kompas hadden gebruikt. Want we gingen precies de verkeerde kant op. Toen we aan de Nweg stonden kwamen we erachter dat er iets niet klopte.
Dus weer terug  en proberen in ieder geval de goede kant op te gaan. Na ongeveer 20 minuten reed Mirjam lek. Achterband wisselen. Het was serieus koud. Maar goed, weinig keus, Verkleumd wisselde we de band en weer verder.
In het donker oriënteren is helemaal een uitdaging en  als het dan ook nog mistig is schiet het niet echt op. Veel stoppen en kijken en terug en verder. Dat ongeveer. En ook kou lijden, man wat was het koud.
Maar in het donker vonden we dan toch een cp, halleluja!
Het werd langzaam licht, een prachtige koude morgen. Met een rode zon en mist. Om in te lijsten. Langzaam kwam er weer wat gevoel in onze voeten en handen.
We hadden het wisselpunt gevonden en mochten een bike – run doen. Ik fietsen en mirjam lopen, zodat mijn hielen wat ontlast worden. We wilden in ieder geval 1 punt halen, CP H8 is er in ieder geval een, zei iemand van de organisatie. Dus wij op pad. Punt gevonden, wat blijkt, had het RS8 moeten zijn. Misschien iets beter luisteren meiden.
Weer terug en andere kant op. Zo vonden we toch het goede punt. Bij de wisselplaats de fiets gedumpt en een looporientatie. Het eerste punt konden we goed vinden, die hadden we tenslotte al gevonden toen we hem niet moesten hebben.
Maar deze run oriëntatie ging best goed, we zaten ineens goed in de kaart en vonden een heel rijtje punten.
Onze conclusie was al ergens, dat we beter moesten kijken, rustig en geen aannames maar checken. Dat werkte. Continue reading “Hard Van Brabant – een dagje buiten spelen met de kaart” »

Hard van Brabant – 2 x 8 uur adventure racen met team Scarabee/Inov-8

imageAls je samen de TMPT gaat doen is het best een goed idee om een adventure race te gaan doen als training. Zo kwam het dat Ann haar eerste adventure race ooit ging doen met mij aan haar Zijde. image
Aan de spullen kon het in ieder geval niet liggen, want als team Scarabee/ Inov-8 zagen we er tiptop uit. Geheel gestoken in de mooie lijn van Inov-8.
Zaterdag om 9 uur was de proloog. Met veel teams aan de start wordt het veld
uit elkaar getrokken door een proloog. Je kreeg wat houtjes, een vuurdingetje en een tampon. Vuur maken, naar volgende punt rennen waar een lontje ligt. Lont aansteken en aan zien te houden. Naar volgende punt met lontje en een rotje laten ontploffen.
Zo kwamen wij erachter dat we goed zijn in vuur maken.
We hadden als eerste team ons rotje laten knallen en sprongen op de fiets.
De eerste mtb route was een feit. En zo fietsten we, renden we, stepten we van cp naar cp. Ann deed de orientatie, ik knipte de punten. Met steeds overleg welke punten wel te pakken en niet te pakken. imageimageOnderweg kwamen we special tasks tegen voor extra punten. Een vuur maken en zo een touw door branden, in een boom klimmen, schieten, een hindernisbaan, leuke afwisselende special tasks.
Zo vlogen de uren voorbij en renden of fietsten we door bossen en over heide. Na de laatste orientatie loop besloten we in 1 streep naar de finish te fietsen want de tijd ging dringen. We moesten om 17 uur binnen zijn, iedere minuut later is 2  strafpunten.
En daar ging het mis. We namen een afslag te ver en reden rechtdoor zoals we dachten dat moest als we goed reden. Maar nu kwamen we uit bij een prikkelddraad en een weiland. Dat was het moment waar we ons realiseerden dat we fout zaten. Maar waar waren we?
Na wat gepuzzel wisten we waar we waren en was het nog een eind naar de finish. image
Shit, 26 minuten te laat binnen uiteindelijk, daar gingen onze zuur verdiende punten.

imageDag 2 – om 5 uur wederom een proloog. Zeg maar gerust midden in de nacht na een onrustig paar uurtjes slaap in de tent.
Nu moest er een sterretje aan ipv een rotje. En weg waren we weer met de fiets.
Een nieuwe uitdaging, orienteren in het donker. Ann met haar nachtblindheid deed dat toch heel verdienstelijk. Al zingend’  is er leven op pluto, kun je dansen op de maan, Ik heb getwijfeld over belgieeeeee,‘ reden we Belgie in en kwamen we aan bij de kayakken. image

In het donker gleden we over het water. Prikte de cp’s en zagen het licht worden met het gefluit van de vogels.
Daar waren onze fietsen weer en zo reden we de dag in. Via een run-bike over de heide hadden we veel bekijks. Veel wandelaars vnden het toch heel vreemd. Een rent, de ander fiets, zet de fiets neer, rent weg en de andere loper pakt de Fiets. Dat ziet er raar uit.
We hakten een boomstam door onderweg, kwamen bij een outdoorterrein wat een grote speeltuin imagewas.image Via een klimmuur naar boven en daar hingen hindernissen waar je overheen moest. Ik vond het ineens erg hoog en wiebelig allemaal. Ann achter mij was ook niet erg enthousiast.
Maar goed, alles voor de punten en je ging eraf via een tokkel, wat erg leuk is!
We gooide met een bijl en moesten in een houten huis, donker, kruipend je weg zoekend naar de uitgang. Je zou er bijna claustrofobisch van worden. image
Voor we het wisten was het al bijna middag en moesten we weer richting finish want het zou ons niet weer gebeuren dat we te laat zouden komen en we weer punten in zouden leveren. Maar eerst nog een orientatieloopje. Een van de punten lag in het water en Ann had mij overtuigd dat ik die maar moest halen. Ik offerde mij op. Maar we imagehadden alle twee een bandje gekregen die vast om onze pols zat. Het nummer van die watercp zat nu toevallig aan haar pols. Geen keus, ze moest het water in tot mijn grote vreugde en tot Ann haar verdriet.
Daarna met de mtb nog even twee cp’s geprikt en zo kwamen we 20 minuten voor tijd aan bij de finish.
Ann had erg goed georienteerd en eigenlijk geen fout gemaakt. Stoer!
We hebben nog wel wat dingetjes te leren maar het belangrijkste was dat we als team plezier hadden en bij elkaar passen qua tempo enzo. En dat past perfect.
We zijn een goed team samen! Goed overleg, geen gezeur, en we vinden het beide erg leuk!
Team Scarabee/inov-8 is geboren.
imageHard van brabant is een geweldige adventure race, pas de derde editie maar wat hebben ze het goed voor elkaar. Toffe routes, alles tot in de puntjes geregeld, gave special tasks, echt niets dan lof.
Daar mag je als organisatie supertrots op zijn!
Wij hebben een prachtig weekend gehad met 16.5 uur sport. Mijn benen zitten onder de schrammen, mijn neus is geschaafd maar mijn sporthart is superblij.
We werden het zevende dames/mix team. Ook aardig voor een eerste race zo samen.
Die TMPT komt wel goed denk ik zo!

Op naar de grote doelen van 2015!

Na bijna 3.5 week alpengeweld qua trainen en ander werk is het weer terug naar het normale leven. 11140346_10153414174101520_6902349445198038671_nGewoon weer werken op de intensive care ipv bedienen in het hotel en weer rennen in Rotterdam ipv in het prachtige massif du chablais. De twee ultras die ik gelopen heb stonden in het teken van het eerste doel van 2015, het EK Adventure racen. Net zoals al de km’s rennen en fietsen in de bergen.Deze week heb ik bijna niets gedaan. Een uurtje op de fiets en een uurtje gerend. Ik ben goed hersteld, sterker nog, ik heb van de Icetrail helemaal geen spierpijn gehad. Wat beurse voeten en wat nagels kwijt was het enige.Maar ik merk wel dat ik meer slaap. Ik moet bijtanken. Daarom heb ik een week rust genomen.

imageDe weken in de alpen heb ik veel getraind maar ook hard gewerkt. Dus heb ik een paar nachten gemaakt van 10+ uur en val ik af en toe in slaap op de bank. Een teken dat ik even moet bijtanken. Niets mis mee. Komende week nog wat trainen, korte loopjes en een paar fietstochtjes maken en dan moet het goed komen op het EK.
Ik denk dat ik er klaar voor ben, ik ben fit. Geen blessures en heb er vooral enorm veel zin in.
Het EK is in mijn systeem neergedaald. Ik ben er mee bezig, ben al mijn spullen al aan het verzamelen en aan het inlezen. Dat is goed, voelt goed.
We gaan racen in Ierland, in de counties Cork, Limerick en Tipperary. Een land/gebied waar ik altijd al imageheel graag een race hebben willen doen.
72 uur om ongeveer 450 km af te leggen, tenminste als je geen navigatie fouten maakt. Maar met Tom als navigator moet dat lukken.
De onderdelen zijn de volgende –
Mountain biking – Trekking – Kayaking – Swimming – Rope work – Oriëntering – special task.
De race zal live te volgen zijn op de site van The Beast of Ballyhoura. De facebook site van team FAR zal ook live verslag doen via de thuisblijvers.
Het tenue is (bijna) klaar zodat we er strak uitzien zoals je kunt zien op de foto. De kleding is 100% recyclebaar en komt van duurzaamsport. Een mooi iniatief om zo kleding te maken.
Hieronder nog een promofilmpje!
Op naar de Beast of Ballyhoura!
Nb – het tweede doel van 2015 komt daarna – de Echabelle trail (144 km en 11000 hm). Maar daar hou ik me nu nog niet echt mee bezig. Eerst het EK, daarna project 2.

The Beast of Ballyhoura 2015 from moxyfilms on Vimeo.

Gelezen – Rusch to Glory / Rebecca Rusch with Selene Yeager

Dit boek stond al een tijdje op mijn lijstje. De afgelopen weken in USA  ben ik in 5 boekenwinkels geweest en heb het uiteindelijk gevonden.
Rebecca is een professioneel atlete maar dat is niet vanzelf gekomen. Dit boek is haar autobiografie. Vanaf de eerste bladzijde kon ik niet meer stoppen. Het is lang geleden dat ik een boek niet meer kon weg leggen.
imageRebecca vertelt over haar jeugd, haar loop carrière in het track team. Hoe ze leerde klimmen, kajakken en hoe ze uiteindelijk in het adventure racen terecht kwam.
De adventure racen waar ik vroeger naar keek, in de hoogtij dagen van de sport, heeft zij gedaan. De eco challenge in oa Marokko, Vietnam, Chili en Borneo. Afzien, niet kunnen finishen, winnen, passie, grote drama’s met dodelijke ongelukken in de sport. Alles komt voorbij. En ondanks dat zij een topsporter is, schrijft ze over zoveel herkenbare dingen. Over mentale aspecten, over onzekerheden, over fysieke tekortkomingen, over passie voor de sport, dat grenzen opzoeken niet hetzelfde is als fearless, dat je boven jezelf kunt uitstijgen op welk Nivo je ook zit, over alles wat je als sporter herkent. Prof of geen prof.
Als haar sponser zich terug trekt stort ze zich op mountainbiken. En daar heeft ze grote successen, ze wint bv Leadville 4 jaar op rij, let wel op 40 plus leeftijd. Ze fietst nog steeds en organiseert ondertussen een eigen wedstrijd.
Een topsporter en een vrouw die altijd haar dromen achterna gegaan is. Een inspiratie!
En vooral ook leuk om over adventure racen te lezen uit het oogpunt van een vrouw.
Wat een heerlijk boek! Oprecht en avontuurlijk. Een must read voor iedere sporter!
Je kunt het boek bestellen via haar site Of via velopress.

Het WK Adventure Racen 2012 in Beeld (eindelijk)

Eindelijk heb ik dan de foto’s van het WK Adventure Racen 2012 in France in een filmpje gezet.
We hebben zelf veel foto’s gemaakt onderweg. Verder aangevuld met foto’s van Rene Schraa, waarvoor dank Rene.
Wat zijn we door een prachtig gebied gegaan!