Trail Des Cretes Du Chablais – een pareltje!

Half Juni liep ik de Trail Des Cretes Du Chablais. Een trail met verschillende afstanden en met om het jaar een andere locatie. Of in Chatel of in Vacheresse Beide in de mooie vallei waar Hotel Esprit Montagne staat en waar ik al vele paadjes ken. Dit jaar was de start in Vacheresse.
Vooral een lokale trail en kleinschalig en daar hou ik van. Dus leek het mij een mooie race en je kon je gewoon nog inschrijven een maand van tevoren, ook fijn.
En ideaal , je kan genieten van het lekker eten van Raf de avond voor de wedstrijd.
De avond ervoor je startnummer ophalen zonder drukte, ik hou ervan.
Zo stond ik aan de start om 4 uur in de vroege morgen. Tijdslimiet – 20 uur.
84 km en 6500 hm. De tijdslimieten in het begin waren redelijk strak. Naarmate de wedstrijd vorderde kreeg je wat meer ruimte.


De start was enorm sfeervol, in het slaperige dorpje stonden grote tonnen met vuren en lampjes overal zodat je een soort pad van licht had de eerste km.
Het begin geeft je, nadat je uit het dorp bent een fikse klim maar wel over een breed pad dus geen drukte en ruimte om je ritme te vinden.
Ik dacht laat ik wat rapper starten, nou dat dachten er meer. Er werd door veel mensen erg rap gestart. En waar je normaal mensen ziet wandelen met een klim hobbelde nu iedereen rennend naar boven. Nu is het een erg lokale wedstrijd en was ik zo ongeveer de enige buitenlander en Nl dus dat scheelt ook. Allemaal berggeiten.

Ik had er goed de pas in zodat ik op tijd voorbij het 21 km punt zou zijn. Daarna had ik speling op de tijdslimieten.
Jeanet was bij een aantal posten, die scheurde met Tonkie rond en was verbaasd dat ik al zo rap bij de eerste post was.
De posten waren meer dan goed, enthousiaste vrijwilligers en afwisselend eten en drinken.
En zo gingen de km’s voorbij. Ik liep heel veel alleen en had momenten dat ik mij werkelijk afvroeg of ik nu nog wel op de route zat. De tekens waren er wel maar niet zo heel opvallend. Ergens ben ik een stuk terug gelopen omdat ik dacht nu zit ik echt niet goed meer maar bleek ik toch goed te zitten.
Maar als je eenmaal de tekens en het patroon ziet dan is het parcours prima aangegeven.
Je loopt afwisseld door Frankrijk en Zwitserland. En leuk genoeg, heel veel stukken kende ik echt helemaal niet. Sterker nog, bijna alles kende ik niet. Alleen het deel bij Col de Bise was bekend terrein.


Er zaten echt Alkepaadjes in, over flanken waar geen paden zijn met het zicht op Cornette de Bise, heerlijk!
De route was minimaal aangepast. Continue reading “Trail Des Cretes Du Chablais – een pareltje!” »

Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof

📸 Barbara Kerkhof

De EMI 2018. Het is alweer even geleden. Maar verleden week heeft Barbara Kerkhof de foto’s openbaar gemaakt die zij tijdens de EMI 2018 heeft gemaakt. Prachtig! Goede reden om met terugwerkende kracht ons verhaal te schrijven over de EMI 2018.

Voor wie niet meer weet hoe het werkt. De race is op uitnodiging van Alke Staal, het brein achter de race.
Geen bordjes onderweg. Een gps ip ook niet, alleen een door alle lopers zelf gemaakt de dagen ervoor.  4 posten over 84 km en 8700 hm.
De zaterdag voor de race krijg je een kaart die ingetekend is met de route door Alke zelf. Het liefst zoveel mogelijk Alkepaadjes. Er komt een briefing die vooral belangrijk is voor de lastige passages en op een donderdagmorgen vertrek je om 4 Uur.
Onze derde editie. De eerste editie was Mirjam niet fit en ben ik alleen door gegaan maar zag ik het niet zitten om alleen in de nacht te navigeren. Verleden jaar heb ik een enorme crash gemaakt en ging de handdoek daarom in de ring na 45 km.


Dit jaar moest het gebeuren. Beide fit en klaar om eindelijk de EMI af te vinken.
Petra liep met ons mee tot post 2. Ze had weinig ervaring in dit terrein dus wel fijn om bij ons aan te haken. Zo gingen we op pad, Alke’s Angels.
Het eerste deel konden we redelijk wel vinden, daar waren we eerder geweest. Opvallend was ook dat het gat met verleden jaar lang niet zo groot was.
En het begon prachtig, een regenboog na een buitje.

In de loop van de dag werd het weer anders. Regen, veel regen. Het maakt het een stuk uitdagender, alsof het al niet genoeg uitdaging was.
Alke stond weer bij het touw waar we naar boven moesten klimmen, alleen nu zeiknat. Maar nog altijd met een grote glimlach.
Wij waren ook zeiknat, maar nog wel warm van de inspanning. De meiden daarboven hadden het pas koud, wat een kanjers die vrijwilligers!
En zo gingen we verder, zwarte luchten en onheilspellend weer. Onweer volgde, harde klappen en hagelstenen. Toevallig liepen we net langs een soort hutje. De keuze was snel gemaakt, schuilen! We zouden juist een klim in gaan op weg naar een graat.
Onder een mini afdakje schuilden we en aten we wat. Na enige tijd leek het voorbij en begonnen we aan de klim. Ergens zagen we iemand lopen in onze richting, in de afdaling dus. Het bleek Ronnie te zijn, onderkoeld. Hij zat boven in de hagel en onweer en is uiteindelijk omgedraaid. Op de graat werden we er zowat afgeblazen. Zoekend naar de goede weg klauterde we over de graat.
Daar waar we verleden jaar in de rotswand hingen vonden we nu een soort betere weg over terrein waar geen pad is.
Maar het was hilarish. Alles was zo nat en glad dat we meer naar beneden gleden dan liepen. Hele stukken op de billen of we nu wilden of niet.

Beneden bij de koeien en waterbak kregen we er de slappe lach van. Alles was kapot.
Onze broeken gescheurd. Mijn stok was boven gebroken (Afdalen met 1 stok is hel in dit terrein)
Jas en handschoenen gescheurd, we zagen eruit als warriors. Gelukkig hadden we pamnekoeken van Raf en die werden daar veroberd, man wat waren die lekker!

Maar nog steeds vol goede moed. Ergens kwam zelfs het zonnetje voorzichtig door.
En zo gingen we verder, soms met een kaart studie maar al met al vonden we de weg redelijk wel. Met wat omweggetjes af en toe maar toch.

Bij post 2 werden we in de watten gelegd en zou Petra uitstappen. De bikkel had haar grenzen verlegd en sterk meegelopen. Ik kreeg een stok van haar en zo was ik ook weer compleet. Mirjam en ik gingen verder. Continue reading “Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof” »