Een Gravelbike of de MTB voor gravelrides?

Gravelrides/gravelbikes zijn hot. De fietsen gaan als zoete broodjes over de toonbank, zijn niet aan te slepen en alle merken hebben ondertussen gravelbikes.
Het fenomeen is overgewaaid uit Amerika en begint een steeds grotere plek in te nemen in de Nederlandse fietswereld.
Je kunt er probleemloos mee fietsen op verharde wegen en onverharde paden. Die combi is natuurlijk erg leuk.
Ergens las ik deze omschrijving:
‘Robuuster’ dan een racefiets, meer ‘ontspannen’ dan een cyclocrosser en ‘sneller’ dan een mountainbike. Een comfortabelere zitpositie, extra ruimte voor bredere banden en schijfremmen. 

Wat is nu het verschil met een gravel bike en een cyclocross fiets? Is er wel een verschil?
Dat is er zeker en wielermagazine schreef er een goed artikel over. Dat vind je hier.
En kun je al die paden niet gewoon met je mtb rijden? Ja natuurlijk kan dat.
Alleen is het allemaal net wat comfortabeler en sneller op een gravelbike.
Het is boeiend om te zien wat er gebeurt in de wereld die gravelbiking heet.
Er is een enorme markt aan gravelfietsen, er komt gravelkleding, er is ieder weekend wel een gravelride, en er is een begin gemaakt voor gravelwedstrijden.
Er worden podcasts gemaakt over alleen gravelrides.
Bikepacking heeft zijn entree al even gedaan en daar waar men eerst de mtb gebruikte is er nu de gravelbike.
Tassen op je fiets monteren en een tweedaagse rijden bv.
Ik ben erg in twijfel.
Als ik een gravelbike aanschaf dan zal het echt een Santos Cross lite worden.
Ik wil dan een naaf en een riem op de fiets, ik ben daar zo tevreden over dat ik niets anders meer wil. Maar daar hangt wel een prijskaartje aan.
Gravelbikes zijn natuurlijk erg leuk om een bikepacking mee te doen waar je verhard en onverhard mee combineert. En het grote voordeel is dat je net wat langere tochten kunt maken tov de mtb omdat je wat sneller fietst op de gravelbike.
Ik heb mijn bikepacking tassen op mijn mtb gemonteerd en dat is niet ideaal aan met name het stuur. Daar zitten te veel kabels.
Er zijn heel veel toffe gravelrides die je zelf kunt maken maar ook online te vinden zijn. Zoals bv op deze site. Maar ook meerdaagse tochten zijn erg leuk met je tassen op je fiets.
Moet je eens op deze site kijken, zoveel toffe tochten!
Afgelopen week luisterde ik naar de podcast van fiets. Een special over special over gravel. Leuk om naar te luisteren.

Hoe dan ook, ik ga er nog eens een nachtje over slapen en hoop dat de kerstman het een mooi pakje vind en onder de kerstboom legt.
Wie heeft er een gravelbike en ben je er enthousiast over? Ik hoor het graag.

De speer van Rijsbergen – 168 km op de fiets

Rijsbergen is een klein kwartiertje rijden vanaf ons huis en laten ze daar nu een tourtocht organiseren. 60,100 of 160 km.
Ik wilde graag eens boven de 150 km fietsen, de langste tour dit jaar was 120.
Dus was het op een mooie zomerdag een goed plan om de 160 km te fietsen had ik bedacht.
De Bikeladies waren bijna allemaal een weekend op de veluwe fietsen en degene die thuis waren wilden de 60 km doen. Dan maar alleen op pad.
De start was super georganiseerd. Met je fiets de sporthal in, barcode wordt gescand, je krijgt een reep, startnummer, een kaartje en je kunt weg. Super strak geregeld.
De eerste 13 km fiets ik alleen. Dan komen er twee mannen voorbij, ik haak aan.
En dan kan ik aan de bak. De mannen fietsen rond de 30-32 km per uur en ik ga mee.
Ik vraag wel netjes of ze het ok vinden en het is geen probleem.
En zo rijden we door het Brabantse land, we fietsen Belgie in. Het is warm en ik zweet mij rot. 2 bidons zijn leeg als we bij de eerste verzorgingspost komen. Maar voor we bij de post komen komen we in een grote groep terecht. Erg onrustig, soms fietsen we 37 km per uur en dan moet iedereen weer remmem. Ik vind het niet echt prettig.
Gelukkig komen we snel bij de post, een superpost. Ruim, veel drinkplekken, genoeg fruit en repen en Tafels en banken om te zitten.
Ik klets even met de mannen en we drinken en eten wat. Maar we gaan weer rap op pad.
We hebben 54 km gefietst. Ik bedenk dat als ik in dit tempo 100 km fiets het misschien wel genoeg is. 30 km per uur gemiddeld is best hard.
We zien wel.
Ons treintje gaat verder. De zon op ons bolletje en in een mooi tempo gaan we verder.
Dan komen we op een klim, binnen no time ben ik achter. Een groep die voor mij fiets klapt ook helemaal uit elkaar.
Als ik boven ben zie ik de jongens toch een aardig stukje voor. Ik besluit er achteraan te gaan. Man man ik moet echt in het rood fietsen om erbij te komen. Maar het lukt, het is altijd maf hoeveel moeite het kost om ergens weer bij te komen als je gelost bent.
Rond de 80 km moet ik weer even lossen en kom ik gelukkig al snel in een groepje terecht.
Uiteindelijk komen de mannen daar ook in terecht.
Bij 100 km is de finish van de 100 km en de verzorgingspost van de 160. Ik beslis om toch door te fietsen. De 100 heb ik gem 30 per uur gefietst. Die 60 erbij ga ik gewoon uitfietsen.
Ik sla de post over en fiets door, ik heb nog een bidon water en genoeg repen.
Na 110 km halen de mannen mij in en ik probeer aan te haken. Maar ik merk al snel dat het niet meer lukt, 30/32 km per uur lukt simpelweg niet meer. De motor is half leeg.
Ik fiets dat deel alleen, het lijkt erop dat niemand meer de 160 km Fietst.
Op 130 komt er nog een klein groepje voorbij, maar aanhaken lukt niet, ik hang er een paar km aan en dan zeggen de benen , no way.
Op 140 km komt nog een post, ik drink een paar bekers, een snelle kop koffie en wat eten erin en ik ga weer. De laatste 20 km.
Ik fiets toch nog best door zo alleen na zoveel km. Ik haal nog een stel in waar de vrouw volledig geparkeerd staat, dat geeft de burger moed en de laatste km,s gaan in.
Alleen klopt het niet op de rode lijn van de gps. Ik ben er echt nog niet.
En dat klopt, als ik bij de finish ben stopt de teller op bijna 168 km. Toch 8 km verder dan de bedoeling was.
Bij de finish is alles ook weer tot in de puntjes geregeld, een bewaakte parking binnen voor je fiets. Een grote eet en drink tent buiten en een leuke band die staat te spelen.
Ik neem een Kwaremont biertje en met een smile drink ik hem op.
Mooie tourtocht en sterk gefietst ondanks de warmte, weer een mooi stuk Brabant en Belgie gezien.
En de Speer Van Rijsbergen ? Super tourtocht! Alles echt tot in de puntjes geregeld, de bewegwijzering was echt niet te missen.
Doordat de start tussen 8 en 10 is, is het nergens druk, alles is goed verdeeld.
Aanrader, en dat voor de derde editie, chapeau!

 

De Brabantse Van Gogh fietsroute – 335 km

Sinds ik in Brabant woon ben ik echt meer gaan fietsen en dat is leuk! Zowel op de mtb als op de racer is er veel leuks te fietsen.
Een grote ronde die ik graag wil doen dit jaar is de Vincent van Gogh fietsroute, 335 km lang.

Die route voert  je langs vijf Brabantse gemeenten die een bijzondere band hebben met Van Gogh: Zundert, Tilburg, Etten-Leur, Nuenen en ’s-Hertogenbosch. Je geniet van de gevarieerde Brabantse landschappen en bezoekt plekken die Van Gogh hebben gevormd. Het Brabantse leven en landschap vormen de basis van het werk van Vincent van Gogh (1853-1890). In Brabant werd Vincent geboren, hier groeide hij op, vond hij inspiratie, zette hij zijn eerste schetsen op papier, ontwikkelde hij zich tot schilder en maakte hij zijn eerste meesterwerk: De Aardappeleters. De route nodigt fietsliefhebbers uit zich te laten inspireren door het landschap dat Vincent in zijn hart sloot.


De Van Gogh fietsroute volgt het fietsknooppuntennetwerk en is herkenbaar aan de Van Gogh routebordjes.
Deze route ga ik van de zomer in 1 of 2 dagen een keer fietsen. Heel vaak kom ik in de buurt bordjes tegen van de route, dit jaar ga ik hem echt fietsen.
Er is een mooi boekje uit waar de routes in staan en de highlights van de route. Die vind je hier.